மகளிர் க்ரிக்கெட்: இந்தியா உலகக்கோப்பையை வெல்லுமா?

இங்கிலாந்தில் விமரிசையாக நடந்துவரும் மகளிர்க்கான க்ரிக்கெட் உலகக்கோப்பை போட்டிகளின் இறுதியாட்டம் இன்று இங்கிலாந்தின் லார்ட்ஸ் (Lords) மைதானத்தில் நடக்கவிருக்கிறது. (முந்தைய பதிவொன்றில் இந்திய கேப்டன் மித்தாலி ராஜைப்பற்றிப் பார்த்திருந்தோம்). ஆரம்ப மேட்ச்சில் இங்கிலாந்தை நொறுக்கிய இந்திய மகளிரணி, நிதானம், ஆக்ரோஷம் எனக் கலந்துகட்டியாக அடித்து ஆடி, செமிஃபைனலுக்கு வந்து சேர்ந்தது. செமிஃபைனலில் எதிர் நின்றதோ நடப்பு உலக சேம்பியனான ஆஸ்திரேலியா. ஏற்கனவே ஐந்து முறை கோப்பையை வென்றிருந்த அணி. இந்தியக் கேப்டன் மித்தாலி ராஜின் உழைப்பு, ஊக்குவிப்பு, தலைமைப்பண்பென பல காரணங்கள்; கூடவே அந்த வாழ்வா-சாவா போட்டியில் இந்திய மிடில்-ஆர்டர் பேட்ஸ்மன் ஹர்மன்ப்ரீத் கௌரின் அட்டகாச விளாசல், இந்திய பௌலர்களின் கடும் தாக்குதல் என எல்லாம் சேர்ந்ததால், பூதாகாரமாக எதிர்த்து நின்ற ஆஸ்திரேலியாவை இந்தியா ஊதித்தள்ளிவிட்டது. (இதே ஆஸ்திரேலியா, லீக்-போட்டியில் இந்தியாவை எளிதாகத் தோற்கடித்திருந்தது.)

இந்திய மகளிர் அணி இப்போது உலகக்கோப்பையின் இறுதி போட்டியின் நுழைவாசலில், பளபளக்கும் உலககோப்பையில் கண்வைத்து நிற்கிறது. திடீர்ப்புயலென விஸ்வரூபமெடுத்திருக்கும் இந்தியாவை எதிர்த்துப் போட்டிபோடவிருப்பது ஹீதர் நைட்(Heather Knight) தலைமையிலான வலிமையான இங்கிலாந்து. கேப்டன் நைட்டோடு, டேமி பூமான் (Tammy Beaumont) , நத்தாலீ ஸிவர் (Natalie Sciver) போன்ற திறமை, அனுபவம் கொண்ட பேட்ஸ்மன்களைக்கொண்ட அணி. முதல் போட்டியில் இந்தியாவிடம் ஆச்சரியமாகத் தோற்ற இங்கிலாந்து, அதற்குப் பிறகான ஏழு போட்டிகளில் வரிசையாக வென்று ஒரு கம்பீரத்துடன் இறுதிப்போட்டிக்கு வந்துள்ளது. இதுவரை நான்கு முறை உலக சேம்பியனாக இருந்துள்ளது இங்கிலாந்து என்பதை மனதில் கொள்ளவேண்டும்.

க்ரிக்கெட் விளையாட்டில் – அதுவும் வித்தியாசமான திறன், ஸ்டைல், வியூகம் கொண்ட இரு அணிகள் ஃபைனலில் மோதுகையில் – முடிவைத் தடாலடியாக யூகிக்கமுயல்வது அசட்டுத்தனமாய் முடியும். இந்தப் போட்டியின் முடிவு எந்தவொரு அணிக்கும் சாதகமாகலாம் என்கிறது நிதர்சனம். இன்று எந்த அணி அதிசிறப்பாக ஆடி, எதிரியை வியூகத்தாலும் வெல்கிறதோ அதற்கே கோப்பை எனலாம். நியூஜிலாந்து, ஆஸ்திரேலிய அணிகளுக்கெதிராக திட்டமிட்டுத் தாக்கித் தகர்த்ததுபோல், இந்திய அணியின் கேப்டனும், ஒவ்வொரு வீராங்கனையும், இந்திய வெற்றிக்காக உயிர்கொடுத்து ஆடினால் – since cricket is quite clearly a team game – இந்தியா கோப்பையைக் கைப்பற்றுவதற்கான சாத்தியம் வலுப்பெறும். பொறுத்திருந்தே பார்க்கவேண்டும் – இந்த ஞாயிறு இந்தியாவுக்கு எதைத் தரப்போகிறதென்று. இதற்குமுன் 2005-ல் உலகக்கோப்பையின் இறுதிப்போட்டியில் நுழைந்த இந்தியா, ஆஸ்திரேலியாவிடம் கோப்பையை இழக்க நேர்ந்தது.அந்த இந்திய அணியில் விளையாடிய சீனியர் வீராங்கனைகளாக மித்தாலி ராஜ், ஜூலன் கோஸ்வாமி இருவர் மட்டுமே இந்திய அணியில் இருக்கின்றனர். மற்றவர்களில் பெரும்பாலானோர் 19 வயதிலிருந்து 25 வயதுவரையிலான புதியவர்கள்.

பூனம் யாதவ், ஸ்ம்ருதி மந்தனாவின் துவக்க பார்ட்னர்ஷிப் வலுவாக அமைந்தால், நல்லதொரு ஸ்கோரை இந்தியா நிறுத்த வாய்ப்புண்டு. மிடில்-ஆர்டரில் ஹர்மன்ப்ரீத் கௌர், மித்தாலி ராஜ், வேதா கிருஷ்ணமூர்த்தி, தீப்தி ஷர்மா ஆகியோரின் தீர்க்கமான பங்களிப்பு இன்று மிக அவசியம். நியூஸிலாந்திற்கெதிராக, தன் முதல் போட்டியிலேயே அதிரடி பௌலிங் போட்டுக்கலக்கிய சுழல்வீராங்கனை ராஜேஷ்வரி கெயக்வாட்(Rajeshwari Gayakwad) இன்று விளையாடுவாரா? அல்லது பௌலிங் வேகப்பந்துவீச்சாளர் ஜூலன் கோஸ்வாமி, பாகிஸ்தானுக்கெதிராக ஐந்து விக்கெட் எடுத்து மிரட்டிய இடதுகை பந்துவீச்சாளர் ஏக்தா பிஷ்த் (Ekta Bisht), மிடில் ஓவர்களில் தடாலடியாகப் பந்துவீசும் ஆஃப் ஸ்பின்னர் தீப்தி ஷர்மா (Deepti Sharma), மற்றும் பூனம் யாதவ் (Poonam Yadav)-ஆகியோரைச் சுற்றி இருக்குமா என்பது மித்தாலி ராஜ் வகுக்கப்போகும் வியூகத்திலிருந்துதான் தெரியவேண்டும். உலகக்கோப்பையை வெல்வதற்கான தகுதிகளுடன், உத்வேகத்துடனும் நிற்கிறது மித்தாலி ராஜ் தலைமையிலான இந்தியா. ஜெய் ஹிந்த் !

**

Posted in அனுபவம், கட்டுரை, கிரிக்கெட், புனைவுகள் | Tagged , , , , , , , , , , | 1 Comment

கதை காட்டும் ஓவியர்கள்

சிறுவயதில் படக்கதைகளைப் பார்ப்பதில் ஆர்வம் அதிகமிருந்தது. படிப்பது கொஞ்சம். பார்த்துக் கண் மலர்வது அதிகம் என ஓடிய காலம். அம்புலிமாமாவாக இருக்கட்டும் ; தற்செயலாகக் கையில் மாட்டுகிற வாரப்பத்திரிக்கைகள், தீபாவளி மலர்களாக இருக்கட்டும். முதலில் கண்போனது படத்தை நோக்கித்தான். First, visual delight. Then comes pleasure of the text! கலர்ப்படமோ, கறுப்பு வெள்ளையோ – கருத்தோடு பார்த்த ரசித்த அந்த நாட்கள், மென்மையானவை, உணர்வுபூர்வமானவை. பொதுவாக வார இதழ்கள் கையில் கிடைத்தவுடன், எல்லோரும் தொடர்கதைக்கு முதலில் ஓடுவார்கள். நான் அப்படியல்ல. குமுதமோ, விகடனோ, தினமணிகதிரோ, கல்கியோ (அல்லது பின்னாளில் வந்த இதயம் பேசுகிறது, குங்குமம், சாவி போன்றவையும் ), முதலில் அதைக் கசங்காமல், நலுங்காமல் எடுத்துக்கொண்டுபோவேன். அதுவென்னவோ ஒரு கலைப்பொக்கிஷம் போல. பத்திரிக்கை, புஸ்தகங்கள் கசங்கிவிட்டால் படிக்கப் பிடிக்காது அப்போதெல்லாம்! வீட்டின் ஒரு தனி இடத்தில், அல்லது வாசலில் வேப்பமரத்தடியில் உட்கார்ந்துகொண்டு ஆர்வமாகப் புரட்டுவது வழக்கம். அட்டையிலிருந்து கடைசி அட்டை வரை, அவற்றின் டிசைன், உள்ளடக்கம், கதை,கட்டுரைகள், ஜோக்குகள், வரையப்பட்டிருக்கும் படங்கள் என அந்தக் குறிப்பிட்ட இதழ் வண்ணமும், கறுப்பு-வெள்ளையுமாக எப்படி execute –ஆகி இருக்கிறது என ஆசிரியரைவிடவும் கவலையோடும், அக்கறையோடும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். அதற்கப்புறம்தான் சுஜாதா, ஜெயகாந்தன், கண்ணதாசன், பாலகுமாரன், புஷ்பாதங்கதுரை என அப்போது பிரபலமாக எழுதிக்கொண்டிருந்தவர்களின் பக்கங்களை – அன்றைய மூடு, ரசனைக்கேற்றபடி மெதுவாகப் படிக்க ஆரம்பிப்பேன். கதைகளுக்கான படங்களை மற்றவர்களைப்போல் மேம்போக்காகப் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்துவிடாமல், படத்தின் வலது கடைக்கோடியில் யார் கையெழுத்திட்டிருக்கிறார்கள் என்று ஓவியரின் பெயரைப் பார்த்து மனதில் வைத்துக்கொள்ளும் பழக்கம் சிறுவயதிலேயே இருந்தது. வார இதழ்களில் படங்கள் வரையப்பட்டிருக்கும் விதத்தைப் பார்த்தே ‘சரி இந்தக் கதையைப் படிச்சுடவேண்டியதுதான்’ என்று எண்ணம் சிறுவயதில் வந்ததுண்டு. எழுபதுகளில் பிரபலமாக ஆகத் துவங்கியிருந்த ஜெயராஜின் படங்கள் இத்தகைய ஈர்ப்புசக்தி மிகக்கொண்டவை. கதையைப் பற்றி முதலிலேயே கிசுகிசுத்துவிடும் படங்கள்! சிறுகதை எழுத்தாளர்களைவிடவும், அதற்கான படங்களை வரைபவர்களின்மீது நமது பிரபல பத்திரிக்கைகளான குமுதம், ஆனந்தவிகடன், குங்குமம், கல்கி, கலைமகள் போன்றவை அதீத கவனம் செலுத்தின என்றிருந்த காலமது.

எழுபதுகளில் சாவியை (எழுத்தாளர் சா.விஸ்வனாதன்) ஆசிரியராகக்கொண்டு வர ஆரம்பித்தது ‘தினமணி கதிர்’ வார இதழ்.(இப்போது இலவசமாக தினமணி நாளிதழோடு தரப்படும் பத்திரிக்கையல்ல), பெரிய சைஸிலான tabloid. வெள்ளைவெளேர் எனத் தாள். கவர்ச்சியாகவும் படிக்கவேண்டிய சங்கதிகளுடனும், கிறுகிறுப்பூட்டும் கருப்பு-வெள்ளை ஓவியங்களுடனும் வாராவாரம் ஒரு பரபரப்பை இளம் வாசகர்களிடையே ஏற்படுத்தியிருந்தது. சாவி ஒரு திறமை வாய்ந்த பத்திரிக்கை ஆசிரியர். ஜனரஞ்சகப்பத்திரிக்கையின் வெற்றி நுணுக்கங்கள் தெரிந்தவர். (இதனால்தான் தங்களின் குழுமத்திலிருந்து ‘குங்குமம்’ பத்திரிக்கையை ஆரம்பிக்கையில் கலைஞர் கருணாநிதி, தன் நண்பரான சாவியை அதற்கு ஆசிரியராக இருக்க கேட்டுக்கொண்டார். சாவியும் அதை ஏற்று, ‘நெற்றியில் குங்குமம் வைத்துக்கொண்டு ஆரம்பிக்கிறேன்!’ என்று குங்குமத்தின் முதல் ஆசிரியரானார்). சாவி ஆசிரியராக ஜொலித்த தினமணி கதிரில் சுஜாதா, ஸ்ரீவேணுகோபாலன் போன்ற எழுத்தாளர்களின் கதைத்தொடர்கள்,வித்தியாசமான கட்டுரைகளும் (விந்தனின் ‘ஓ, மனிதா!’) இதழை அலங்கரித்தன. அவற்றிற்கு ஜெயராஜ் வரைந்த கிட்டத்தட்ட முழுப்பக்கப் படங்கள் பார்ப்பவர்களைக் கற்பனை உலகில் பறக்கவிட்டன! கதாபாத்திரங்களை, குறிப்பாக நாகரீக யுவதிகளை அவர் தத்ரூபமாகக் காகிதத்தில் கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருப்பார். அவரது வளைவுகள், நெளிவு, சுழிவுகளில் துடிக்கும் இளமை, துணிச்சல். அபாரம்! சுஜாதாவின் எழுத்து; ஜெயராஜின் படங்கள். புஷ்பாதங்கதுரையாக மற்றபத்திரிக்கைகளில் ப்ரபலமான எழுத்தாளரை, ஸ்ரீவேணுகோபாலனாக தினமணிகதிரில் metamorphosis செய்தவர் சாவி! அப்போது தொடராக வந்த ஸ்ரீவேணுகோபாலனின் ‘நந்தா என் நிலா’வுக்கும் ஜெயராஜே வரைந்தார் என நினைவு. தினமணிகதிர் கோலாகலமாய் ஓடியது அப்போது.

குமுதத்தில் லதா குறிப்பாக சாண்டில்யனின் சரித்திர நாவல் தொடருக்கும், மாருதி மற்ற கதைகளுக்கும் வரைந்துகொண்டிருந்தனர். குடும்பக்கதைகளுக்கு மாருதியின் ஓவியங்கள் கச்சிதமாகப் பொருந்தின. ஆனந்தவிகடனில் ’மாயா’வின் படங்கள் இதழை அலங்கரித்தன. ஜெயராஜின் பாப்புலாரிட்டி விலைவாசிபோல் எகிற, அவர் ஏனைய தமிழ் இதழ்களுக்கும் படம் போட ஆரம்பித்தார். பிறகு வந்த ம.செ. என்கிற மணியம் செல்வன் விகடன், கல்கி, குங்குமம் எனப் பலவருடங்களாக வரைந்துவருகிறார்.

அப்போதெல்லாம் ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட ஓவியரின் வரையும் ஸ்டைலை நான் கவனித்திருந்தேன். உதாரணத்துக்கு ஜெ.. எனக் கையெழுத்திடும் ஜெயராஜ் பக்கவாட்டுக் கோணத்தில் வரையும் யுவதிகளின் கண், லேசாக மேல்தூக்கிய சின்னமூக்கு, இதழ், முகவாய், உடம்பின் நாஸூக்கான வளைவுகள், மாருதி வெளிக்கொணரும் மத்தியவர்க்கப் பெற்றோரின் கவலைதோய்ந்த முகங்கள், காதில் பெரிய வளையத்தோடு சிரிக்கும் நங்கைகள், சரித்திரத் தொடருக்கு லதா வரையும் வாளிப்பான தேகமுடைய நாயகன், நாயகி, விகடனில் சில கோடுகளில் மாயா காண்பித்த ஆண் பெண் உருவ வசீகரங்கள் கவர்ந்தன. ஆனால் இப்போதும் பல பத்திரிக்கைகளில் வரைந்துகொண்டிருக்கும் ம.செ.யின் பல வரைவுகளில் என் மனம் ஈடுபட மறுக்கிறது. அவரது template-ஆன பெரிய கண்கள், சின்னஞ்சிறிய மூக்கு, அதற்குக்கீழே காணாமல்போகும் உதடு, முகவாய் – என ஒரேமாதிரி போட்டுத்தள்ளிக்கொண்டிருப்பது சலிப்பு தருகிறது. இருந்தும், விகடனில் இமையத்தின் கதை ஒன்றிற்காக கவலைதோய்ந்த பெண்முகங்களை அவர் ஒரு அருமையான கோட்டோவியமாக்கியிருந்ததும் கூடவே நினைவுக்கு வருகிறது.

இதே காலகட்டத்தில்தான் ஓவியர் ஆதிமூலம் தன் அருமையான கைவண்ணத்தைக் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தார். அவரது கோட்டோவியங்கள் தமிழ்நாட்டைத் தாண்டியும் புகழ்பெற்றவை. குறிப்பாக அவரது காந்தி. Space Series எனும் தொடர் கோட்டோவியங்கள். ஆனால் தமிழின் வணிகப்பத்திரிக்கைகள் அவரது கோட்டோவியத்தில் ஈர்ப்பு காட்டவில்லை. அவரைப்போன்ற மேதைக்கு அவர்கள் தங்கள் இதழ்களில் இடம் கொடுக்கவில்லை. அதனால் சராசரி தமிழ் வாசகனிடம் / ரசிகனிடம் ஆதிமூலம் போய்ச்சேரவில்லை என்பது துக்கம். தமிழின் இலக்கிய ஏடுகளில் சில அவ்வப்போது அவருக்கு வாய்ப்பளித்தன. காலச்சுவடு இதழின் ’லோகோ’கூட ஆதிமூலம் வரைந்ததுதான். இலக்கியவாதிகளோடு தொடர்பிலிருந்த ஆதிமூலம் இலக்கியவாதிகளின் முகங்களைக் கோட்டோவியங்களாகத் தீட்டியுள்ளார். ஆதிமூலம் வரைந்த கொடுவாள் மீசை, கிருதா, இருபக்கமும் வழியும் கேசமுமாக ஜெயகாந்தனின் முகம் ரசிகர்களின் நினைவில் நிற்கும். அவ்வாறே அவரின் கோடுகளில் சிக்கிய சுந்தர ராமசாமியின் முகம்.

இந்த வகையில் இன்னுமொரு சிறப்பான தமிழ் ஓவியர் டிராட்ஸ்கி மருது. சில இலக்கியப் பத்திரிக்கைகளில் அவ்வபோது தென்படுகின்றன அவரது நவீன கோட்டோவியங்கள். தீராநதி, தடம், உயிர்மை, காலச்சுவடு, அந்திமழை போன்ற தமிழின் சிற்றிதழ்களை மேயும்போதும், தீபாவளி மலர்களிலும் புதுப்புது ஓவியர்களைக் கண்டிருக்கிறேன். சமீபத்தில் அவ்வாறு கவனத்துக்கு வந்தவர்கள் ‘மாற்கு’, ரமணன், ஜி.ராமமூர்த்தி, ரவி, மகேஸ், மாரி ஆனந்த் ஆகியோர். இவர்களிடமிருந்து நிறையப் பார்த்தபின்புதான் மேலும் எழுதமுடியும்.

சரி, தமிழ் வாரப்பத்திரிக்கைகளின் உலகத்திற்குத் திரும்புவோம். இப்போதெல்லாம் நமது சஞ்சிகைகள், வண்ண வண்ண புகைப்படங்கள், வம்புகள், ஜோக்குகள், மீதம் இருக்கவே இருக்கிறது – காசுகொட்டும் விளம்பரங்கள் என பக்கங்களை நிரப்பிக் கொடுத்துவிட்டு, ஆண்டுச் சந்தாவை அவசரமாகக் கட்டச்சொல்கின்றன வாசகர்களை. இருப்பினும் நமது ஓவியர்களின் சில படங்கள் ஆங்காங்கே தெரிகின்றன. தற்போது வரைபவர்களில் குமுதம், விகடனில் அடிக்கடி வரும் ’ஸ்யாம்’ முக்கியமானவர் எனத் தோன்றுகிறது. அழகிய முகங்கள், சம்பவக்காட்சிகள் அவரது தூரிகையில் நடனமாடுகின்றன. ஷ்யாம் என்றிருக்கவேண்டிய பெயரை ‘ஸ்யாம்’ என ஏன் எழுதுகிறார்? ‘ஸ்’ ‘ஷ்’ உச்சரிப்பு குழப்பமாக இருக்குமோ? போதாக்குறைக்கு அவரது கையெழுத்தே ஒரு புரியாக்கிறுக்கல். ‘ஓவியம்: ஸ்யாம்’ என மேலே எழுதியிருப்பதைப் பார்த்துத்தான் புரிந்துகொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. குமுதத்துக் கதைகளுக்கு வரையும் இன்னொரு ஓவியர் ’தமிழ்’. இவரது ஓவியங்களும் நேர்த்தியானவை. குங்குமம் வார இதழில் மனோகரின் கோட்டோவியங்கள் வருகின்றன. இதே பத்திரிக்கையில் வரையும் ‘அரஸ்’ ஒரு திறமையான ஓவியர். வெகுகாலமாக வரைந்துவருபவர். ஆனந்த விகடனின் கடந்த வருடத்து இதழொன்றில் ஒரு கவிதைக்காக ’ராஜ்குமார் ஸ்தபதி’ வரைந்த ஓவியம் மனதில் நிழலாடுகிறது. சைக்கிள் ஹாண்டில்பாரில் தலைகீழாகத் தொங்கவிட்ட சேவலுடன் நம்மை உற்றுப்பார்க்கும் ஒரு கிராமத்து மனிதரின் அந்தப் படம் கலாபூர்வமானது. ராஜ்குமார் ஸ்தபதியை மீண்டும் எங்கு காண்பேன்?

இவர்களின் படைப்புகளை ரசிக்கும் அதே வேளையில், இன்னொரு சிந்தனையும் மனதைப் படுத்துகிறது. நமது பத்திரிக்கைகள் இவர்களது ஓவியங்களுக்கு சன்மானம் என்று ஏதாவது தருகின்றனவா? இல்லை, ‘எங்க பத்திரிக்கையில ஒம் படம் வந்திருக்குல்ல! அதுக்கே ஒனக்கு கொடுத்துவச்சிருக்கணும். அதவிட்டுட்டுப் பணம் வேற எதிர்பாக்கறியா!’- என்று பாய்கின்றனவா? ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம்.

இன்னும் சில ஓவியர்கள் இங்கு விட்டுப்போயிருக்கலாம் எனினும், பத்திரிக்கைகளில் படங்கள் வரையும் ஓவியர்களைப்பற்றி சமீபத்தில் சிந்தித்திருந்ததின் விளைவே இந்தக் கட்டுரை.

**

Posted in அனுபவம், இலக்கியம், கட்டுரை, புனைவுகள் | Tagged , , , , , , , , , , , | 1 Comment

தப்பு செய்றீங்க !

காலையில் வேலை நெருக்கடி இல்லாத சமயங்களில், ஸ்ட்ராங்கா ஒரு ப்ளாக் காஃபி குடிக்கக் கொஞ்சம் வெளியில் போய் வருவேன். வெளியில் என்றால் ஆஃபீஸிலிருந்து கொஞ்சம் நடக்கும் தூரத்தில். கூடவே வருவார் அலுவலக நண்பர் ஒருவர். அவரும் ஒரு காஃபி ப்ரியர். ஆர்டர் செய்துவிட்டுப் பேசிக்கொண்டிருப்போம்.

ஒரு நாள் இப்படி அளவளாவிக்கொண்டிருக்கையில் ’ராத்திரி என்ன சார் சாப்பிட்டீங்க?’ என்றார். ’ராத்திரில என்ன, லைட்டாத்தான். கொஞ்சம் தயிர்சாதம்’ என்றேன். காஃபி வந்தது. புதிதாக அரைத்து செய்த காஃபியின் அரோமா ஆளைத் தூக்கியது. உறிஞ்சிக்கொண்டே என்னைக் கூர்மையாகப் பார்த்தார். ’ராத்திரி வேளையில் தயிர் சாப்டுறீங்களா!’ என்றார் குரலில் வியப்பு காட்டி. ‘ஏன் ராத்திரிக்கு என்ன? தயிர்சாதமோ, மோர் சாதமோ, எப்ப சாப்பிட்டாலும் ஒடம்புக்கு நல்லதுதானே’ என்றேன் அலட்சியமாக. மண்டையாட்டி மறுத்தார். ‘தப்பு செய்றீங்க!’ என்றார் எச்சரிக்கும் தொனியுடன். காஃபியின் டேஸ்ட் திடீரெனக் குறைந்தது. ‘இதெலென்ன தப்பு ?’ என்றேன் புரியாமல். ’ஒங்களுக்கு யாரும் சொன்னதில்ல? ராத்திரியில தயிர் சாப்பிடறதை விட்டுருங்க! ஒடம்புக்குக் கெடுதல்’ என்றார். மேற்கொண்டு விளக்கவில்லை. நானும் கேட்கவில்லை. பேச்சு வேறுதிசைக்கு மாறியது.

இன்னொரு நாள் என்னைக் கவனித்தார். குறிப்பாக என் விரல்களை. இப்போது என்ன! ’மோதிரத்த இந்த விரல்லயா போட்றீங்க!’ ‘மோதிர விரல்ல கொஞ்சம் லூஸா இருக்கு. அதான்!’ என்றேன் அப்பாவியாக. என்னை ஊடுருவிப் பார்ப்பதாகத் தெரிந்தது. ‘ஒங்களுக்கு ஹெல்த் ப்ராப்ளம் இருக்குல்ல!’ கேட்டார் ஒரு கேள்வி. நான் பிடிகொடுக்காமல் ’ஹெல்த் ப்ராப்ளம் யாருக்குத்தான் இல்ல? ஒடம்புன்னு ஒன்னு இருந்தா, ப்ராப்ளம்னு கொஞ்சம் இருக்கத்தான் செய்யும்’ என்று மேட்டரை தத்துவார்த்த லெவலுக்குக் கொண்டுசெல்ல முயன்றேன். அவர் விடுவதாயில்லை. ’அப்படில்லாம் இல்ல சார். மோதிரத்த மொதல்ல மோதிர விரலுக்கு மாத்துங்க. உங்க ப்ரச்னகளுக்கு இதுவே காரணமா இருக்கலாம்!’ என்றார் அசரீரி போல. எனக்கு என்ன ப்ரச்னை? எனக்கே தெரியவில்லையே என்று நினைத்துக்கொண்டேன். இப்படியெல்லாம் நாட்டில் மனிதர்கள் உண்டு.அவ்வப்போது குண்டுவீசிக்கொண்டு. ஒரேயடியாக அதிர்ந்து விடாமல் நாம்தான் பேலன்ஸோட இருக்கவேண்டியிருக்கிறது. அதே சமயம், உடல் ஆரோக்யம் போன்ற விஷயங்களில் கவனமாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.

வேளாவேளைக்கு சரியாகச் சாப்பிட்டு, சரியாகத் தூங்கினால் போதும் – பொதுவாக ஆரோக்யமாக இருக்கும் உடம்பு என்கிறார்கள். உண்மைதான். இதில் ‘சரியாக’ என்பதைச் சரியாகக் கவனிக்கவேண்டும். சரியாக சாப்பிடுதல் என்பதில் உடம்புக்கு சத்தூட்டும், உடம்புக்குப் பழகிப்போன, குடலுக்கு இதமான பாரம்பர்ய உணவுவகை என்று கொள்ளுதல் நல்லது. சரியான தூக்கம் என்றால் இரவு பத்தரை மணிக்காவது படுக்கையில் விழுந்து, ஒரு ஏழுமணிநேரமாவது – சொப்பனமாப் பிடுங்கித் தின்னாமல் – நன்றாகத் தூங்குவது என்று கொள்ளவேண்டும். பாரம்பரிய உணவும் பதமான தூக்கமும் இருந்தால், உடம்பு இளமையோடு நீண்டகாலம் நம்கூட வரும் வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் இதுவா நடக்கிறது இப்போது? குறிப்பாக, எல்லாமே வேகம், பரபரப்பு என்று ஒரே monotonous-ஆக ஆகிப்போன இயந்திரமய வாழ்வில் இதெல்லாம் கூடிவருமா? இளைஞர்கள், யுவதிகள் தங்களுக்குத் தாங்களே வைத்துக்கொண்டிருக்கும் சூனியங்கள் – I mean, தொழில்ரீதியான இலக்குகள். கூடிவரும் வேலைப்பளு, மனஅழுத்தங்களோடு அடிக்கடி பயணம் வேறுசெய்யவேண்டியிருக்கிறது. தூக்கத்தைக் கெடுக்கும் விமானப்பயணங்கள். வயிற்றுக்குச் சரியான சாப்பாடின்மை. எல்லாம் சேர்ந்து இளம் உடம்புகளைக் காலப்போக்கில் ஒரு வழிபண்ணிவிடுகின்றன. சின்னவயதில், ஆர்வமிகுதியில் பெரும்பாலானோர்க்கு ஒன்றும் புரிவதில்லை. அவர்களது கண்மண் தெரியாப் பரபரப்பில் நாம் சொன்னாலும் கேட்கும் மனநிலையில் இல்லை. ஆனால் பெரும்பாலானோர் முப்பதுகளின் மத்தியில் அவர்களின் வயது வரும்போதே, ஏதோ நாற்பதுகளின் இறுதிக்கு வந்துவிட்டவர்களைப்போல் முகம் களையிழந்து ஒரு சோர்வு, அழற்சி என்று பரிதாபமாக காட்சிதர ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதாவது முந்தைய தலைமுறை தங்களுடைய வயதின் நாற்பதுகளின் இறுதிகளில் அல்லது ஐம்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் சந்தித்த ஆரோக்யப் ப்ரச்னைகள் சிலவற்றை, இப்போதைய தலைமுறை முப்பதுகளின் இறுதிகளுக்குள்ளேயே எதிர்கொண்டு மன உளைச்சல் கொள்கிறார்கள். தங்களின் மனதையும், உடம்பையும் சரியாக நிர்வாகம் செய்வதறியாது தவிக்கிறார்கள். தற்போதைய வாழ்வியல் மதிப்பீடுகள், வாழ்வுமுறைகள் சரியான பாதையில் செல்லவில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது.

பெரும்பாலும் யாராலும் கவனிக்கப்படாத, ஆனால் இன்றியமையாத விஷயம் ஒன்று இங்கே இருக்கிறது. அது –காலமாறுதலுக்கேற்ற பிஸி வாழ்க்கையினூடே- ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைக்கவேண்டிய போதிய ஓய்வு, பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் மற்றும் அதற்கான கால அவகாசம். நான் ஸ்விட்ஸர்லாந்தில்(ஜெனீவா) மூன்றாண்டு காலம் பணிபுரிகையில் கவனித்திருக்கிறேன். சனி, ஞாயிறு என்கிற வீக்-எண்ட் அவர்களுக்கு ஒரு கொண்டாட்டம் போன்றது. ஆஃபீஸ் முடிவு நேரம் மாலை 5 மணி. இந்தியர்களாகிய நாங்கள் 5 மணி எப்போது போயிற்று என்பதையே கவனிக்காமல், 6 ½, 7 ½ என்று ஒவ்வொரு மாலையும் ஆஃபீஸில் பழியாய்க்கிடப்போம். (எங்கள் தூதரகம் அங்கிருந்த ஐக்கியநாடுகள் சபையின் ஐரோப்பிய அலுவலகத்தோடு இணைக்கப்பட்டிருந்ததும் ஒரு காரணம்). சிலருக்கு இரவு 9 மணிவரை செல்லும். நானும் அதில் ஒரு ப்ரக்ருதி. வீட்டிலிருந்து ஃபோன் வந்தவுடன்தான் ஆஃபீஸ் கந்தாயத்தை வலுக்கட்டாயமாக மூடிவிட்டு வெளியே வருவேன். எங்களோடு வேலை பார்க்கும் ஸ்விஸ் மற்றும் வேறுநாட்டவர் அப்படியில்லை. மாலை 5 மணி ஆஃபீஸ் டயம் எனில், 4 ½ மணிக்கு வேலை செய்வதை நிறுத்திவிடுவார்கள். குறிப்பாக பெண்மணிகள் ! வாஷ்ரூமிற்கு சென்று, டச்-அப், ஸ்ப்ரே இத்தியாதியுடன் ரிஃப்ரெஷ் ஆகி, ஒரு மாடலைப்போல பளப்பளவென வெளியேவருவார்கள். சரியாக 5 மணிக்கு கப்போர்டையெல்லாம் இழுத்து சாத்திவிட்டு ’ச்சாவ்!’ என்று ரீங்காரமிட்டுவிட்டு வெளியே போய்விடுவார்கள். (நமக்கும் அவர்கள் கூடவே ஓடிவிடலாமா என்றுதான் இருக்கும். ஆனால் நமது ’சிஸ்டம்’ இருக்கிறதே – அந்த சனியன் நம்மை விட்டுவிடுமா என்ன!). ஜெனிவாவில் வசித்தபோது அவர்களிடம் காணப்பட்ட இந்த நல்லவிஷயத்தை கவனித்திருக்கிறேன்: ஸ்விஸ்க்காரர்கள் குறிப்பாக வெள்ளிக்கிழமை மாலைகளில் தங்கள் நண்பர்கள்/நண்பிகளுடன் சேர்ந்து, தாங்கள் வசிக்கும் ஊருக்கு வெளியே பயணம் செய்வார்கள். முன்பே ‘புக்’ செய்திருக்கும் ரெஸார்ட்டுகள், ஹோட்டல்களில் தங்கி புதியஊர் சுற்றி, சனி, ஞாயிறை இனிதே போக்கிவிட்டு ஞாயிறு மாலைதான் ஜெனீவா திரும்புவார்கள். திங்கட்கிழமையிலிருந்து வழக்கம்போல் ஆஃபீஸ். இப்படி மனதும் உடம்பும் வாரந்தோறும் ‘ரெஃப்ரெஷ்’ ஆகிறது அங்கெல்லாம்.

நம்நாட்டின் லட்சணம் என்ன? வாரநாட்களில் அலுவலகக் கரைச்சல்கள்போக, சனி, ஞாயிறுகளில்கூட சில சமயம் ஆஃபீஸ் போகவேண்டியிருக்கிறது. மேலாளர்கள் அல்லது ப்ராஜெக்ட் ஹெட்கள் சனி, ஞாயிறன்றுகூட கம்பெனியில் வேலைசெய்பவர்களைத் தூண்டி கம்ப்யூட்டரைத் திறக்கவைக்கிறார்கள். எதையாவது கேட்டு, குடைந்து, வேலைவாங்குகிறார்கள். வீட்டிலும் நிம்மதியில்லை. சுற்றுலா, ஓய்வு என்பதெல்லாம் வருஷத்துக்கு ஒருமுறை நிகழ்ந்தாலே அதிசயம். அதற்கும் ஒரு முயற்சி வேண்டியிருக்கிறது. Excessive and stressful work. No relaxation. விளைவு? நாற்பதுகளிலேயே கண்ணிற்குக் கீழே கருவளையங்களின் நர்த்தனம், தொப்பை விழுந்த, முதுகு கூனாகிப்போன உருவங்கள், தினம் தினம் எதற்காகவாவது மாத்திரை விழுங்க நேரிடும் ஆரோக்யப் ப்ரச்சினைகள், தீராத மன உளைச்சல்கள்.

இப்படியெல்லாம் வதங்கி, வாடித்தான் பெரும்பாலும் இந்தியாவில் நாலுகாசு சேர்க்கவேண்டியிருக்கிறது. இடையில் பிள்ளைகள்வேறு பிறந்துவிட்டனவே! அவர்களைப் படிக்கவைத்து, கல்யாணம் செய்துவைக்கவேண்டியிருக்கிறது; மேற்கொண்டு வீடு, வாசல் வாங்கும்படலம், சமூகக் கடமைகள், குடும்ப உறவுச்சிக்கல்கள்.. அப்பப்பா, மனுஷனுக்குத்தான் எத்தனைக் கஷ்டங்கள் ! இருந்தும் And quiet flows the Don என்பதுபோல், போய்க்கொண்டேதானிருக்கிறது வாழ்க்கை . .

**

Posted in அனுபவம், இலக்கியம், புனைவுகள் | Tagged , , , , , , , , , , | 7 Comments

மித்தாலி ராஜ் !

’எந்த ஒரு ஆண் கிரிக்கெட்டரையாவது பார்த்து ’உங்களுக்கு பிடித்தமான பெண் க்ரிக்கெட்டர் யார்’ என்று நீங்கள் எப்போதாவது கேட்டதுண்டா?’ என்று லண்டனில் ஒரு நிருபரை எதிர்க்கேள்வி கேட்டு திணறவைத்திருக்கிறார் மித்தாலி ராஜ் (Mithali Raj), உலகக்கோப்பைக்கான இந்திய பெண்கள் க்ரிக்கெட் அணியின் கேப்டன். ‘ஆஹா! அந்த மனுஷனின் கேள்வியை அங்கேயே கொன்றுவிட்டீர்கள், மித்தாலி! சபாஷ்!’ என ட்வீட்டியிருக்கிறார் டென்னிஸ் ஸ்டார் சானியா மிர்ஸா. என்ன கேள்வி, எப்போது நடந்தது இது? இங்கிலாந்தில் மகளிர்க்கான உலகக்கோப்பை க்ரிக்கெட் போட்டிகள் பரபரப்பாக ஆரம்பித்துள்ளன. உலகக்கோப்பை துவங்குவதற்கு முன்னான கேப்டன்களுக்கான நேர்காணலில், இந்திய மகளிர் அணி கேப்டன் மித்தாலி ராஜைப் பார்த்து ஒரு பாகிஸ்தானி நிருபர் அசடு வழிந்திருக்கிறார்: ‘உங்களுக்கு பிடித்த இந்திய ஆண் க்ரிக்கெட்டர் யார் என்று சொல்லமுடியுமா?’ இந்த நோண்டலுக்குத்தான் அப்படிப் போட்டுத்தாக்கினார் மித்தாலி !

மித்தாலி இந்தியாவின் மகளிர் க்ரிக்கெட் ஜாம்பவான்களில் ஒருவர். பல பதின்மவயதுப் பெண்களின் க்ரிக்கெட் ஆதர்ஷம். 2002-ல், தன் 19-ஆவது வயதில் வலிமையான இங்கிலாந்து அணிக்கெதிராக இங்கிலாந்தின் டாண்ட்டன் நகரில் நடந்த டெஸ்ட் போட்டியில் 214 ரன்னெடுத்து க்ரிக்கெட் உலகை கிடுகிடுக்கவைத்த இந்தியப்பெண். ஒரு-நாள் க்ரிக்கெட்டில் இந்தியாவுக்காக ஐந்து சதம் விளாசியுள்ளார். ஒரு அதிசயம்: இந்த ஐந்து சதத்திலும் அவர் நாட்-அவுட்டாக நின்றார்! பெண்கள் க்ரிக்கெட்டில் 5000 ரன்களைக் கடந்த இரண்டாவது க்ரிக்கெட் வீராங்கனை என்கிற பெருமையும் உண்டு. வருடக்கணக்கில் இந்தியாவுக்காக மித்தாலி ராஜ் ஆடிய ஆட்டம் ‘லேடி சச்சின்’ என்கிற செல்லப்பெயரைப் பெற்றுத்தந்திருக்கிறது. ஆனால், இதுபற்றியெல்லாம் அலட்டிக்கொள்கிற பெண்ணில்லை அவர். ‘கருமமே கண்ணாயினார்’ என்பதாக, தான் உண்டு, தன் க்ரிக்கெட் உண்டு என்று கடும் பயிற்சி, விளையாட்டு என்று இருக்கிறார் எப்போதும். மகளிர் க்ரிக்கெட்டில் அவரது பேரெழுச்சியைக்கண்டு, 2003-ல் இந்திய அரசு ’அர்ஜுனா அவார்ட்’ வழங்கி கௌரவித்தது.

ராஜஸ்தானின் ஜோத்பூரில் பிறந்து, ஹைதராபாதில் வளர்ந்தவர் மித்தாலி. பெற்றோர் தமிழர். அப்பா துரை ராஜ் இந்திய வான்படை அதிகாரி/க்ரிக்கெட் ஆர்வலர். அம்மா லீலா தன்காலத்தில் க்ரிக்கெட் விளையாடியவர். க்ளாசிக்கல் டான்ஸ் வகுப்புகளை எட்டு வயதில் துறந்துவிட்டு, க்ரிக்கெட் மட்டையைக் கையிலெடுத்தார் மித்தாலி. No looking back, afterwards! அவருடைய விளாசல் இன்னும் தொடர்வது இந்தியாவின் அதிர்ஷ்டம். 2015-ல் இந்திய தேசியவிருதான ‘பத்மஸ்ரீ’, எங்கே மித்தாலி என அவரைத் தேடி வந்தது. அதே வருடம் அவருக்கு ‘விஸ்டன் க்ரிக்கெட்டர்’(Wisden Cricketer of the Year) என்கிற சர்வதேச க்ரிக்கெட் விருதும் கிடைத்தது. இந்தப் பெருமையைப்பெற்ற உலகின் ஒரே பெண் க்ரிக்கெட் வீரர் மித்தாலிதான். இப்போது நடந்துகொண்டிருக்கும் உலகக்கோப்பை க்ரிக்கெட் போட்டியில் இந்திய மகளிர் அணியின் மதிப்புமிக்க கேப்டன்.

நேற்று(24/6/2017) டெர்பி (Derby)-இங்கிலாந்தில் நடந்த மகளிர் உலகக்கோப்பை முதல் போட்டியில் இந்தியா, இங்கிலாந்தை 35 ரன் வித்தியாசத்தில் விரட்டியடித்தது. இந்திய ஸ்கோரான 281-ல் கேப்டன் மித்தாலி ராஜ் 73 பந்துகளில் 71 ரன்னெடுத்து கடைசி பந்தில்தான் அவுட்டானார். இந்த அரைசதம் அவர் தொடர்ச்சியாக ஒரு-நாள் போட்டிகளில் அடித்த 7-ஆவது அரைசதம் – மகளிர் க்ரிக்கெட்டில் ஒரு உலக சாதனை. துவக்க ஆட்டக்காரர்களான பூனம் ரௌத் (Poonam Raut), ஸ்ம்ரிதி மந்தனா, மற்றும் ஆல்ரவுண்டர் தீபிகா ஷர்மா, ஹர்மன்ப்ரீத் கௌர், பூனம் யாதவ் (Poonam Yadav), ஷிகா பாண்டே, ஏக்தா பிஷ்த் (Ekta Bisht), ஜூலன் கோஸ்வாமி (Julan Goswami), வேதா க்ருஷ்ணமூர்த்தி என நீளுகிறது இந்திய வீராங்கனைகளின் அணி.

விராட் கோஹ்லி-அனில் கும்ப்ளே விவகாரத்தைக் கொஞ்சம் மறந்துவிட்டு, இந்தியப் பெண்கள் க்ரிக்கெட் அணியின் வெற்றிநடையில் கவனம் வைப்போமா. தகுதிமிக்க நமது வீராங்கனைகளை உற்சாகப்படுத்துவோம், தேசத்தின் பெருமைக்காக அவர்களது கடும் உழைப்பைப் பாராட்டுவோம், வாங்க!

**

Posted in அனுபவம், கிரிக்கெட், புனைவுகள், Uncategorized | Tagged , , , , , , | 5 Comments

சூன்யம்

**

சொல்லிலே ஓவியமும்
கல்லிலே கவிதையும்
கடைந்தெடுத்திருப்பதாய்
உன் இறுமாப்பு என்றும்
உயர்த்துகிறாய் குரலை
ஆஹா என்கிறாய்
ஓஹோ என்கிறாய்
உனை நீயே புகழ்ந்து

அவனிடமிருந்தோ
எந்தச் சத்தமும் இல்லை
எவரும் கண்டுவிட
எதிர்ப்பட்டதுமில்லை
அவனிழைத்த சிற்பங்களோ
அவனியில் ஆடி மகிழ்கின்றன
வரைந்த ஓவியங்களால்
வானும் பூமியும் மிளிர்கின்றன
எழுதிய கவிதைகளோ
எழுந்துநின்று பேசுகின்றன
அவனுடைய அதீதக்
கைங்கரியங்களில் ஒன்றுதான்
நீயும்

**

Posted in அனுபவம், இலக்கியம், புனைவுகள் | Tagged , , , | 1 Comment

ஹிந்தி மீடியம் !

டெல்லியின் சாந்தினி சௌக்கில் வசிக்கிறார் ராஜ் பத்ரா (Raj Batra) ஒரு இளம் பிஸினெஸ்மேன். தொழில்நுணுக்கம் தெரிந்தவர். நன்றாக நடக்கிறது ஜவுளிக்கடை. அதனால் செல்வச்செழிப்பு. மற்றபடி ஆள் சராசரி. அவருக்கு ஆங்கிலம் பேசிப்பழகும் மீட்டா (Mita) ஒரு நாகரீக மனைவி. அவர்களின் ஒரே குழந்தை பியா (Pia) பள்ளிக்கூடம் போக ஆரம்பித்திருக்கிறாள்..

ஒரு நாள் பள்ளி முடிந்ததும் யுகேஜி-யில் இருக்கும் தன் குழந்தையைக் கூட்டிவரச் செல்கிறாள் மனைவி. மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் இவளது மகள் அம்மாவிடம் ஓடிவந்து தன்னோடு கூடப் படிப்போரில் ஒரு சிறுவனைக் காண்பித்து முறையிடுகிறாள். ’இவன் என்னோட பேசமாட்டேங்கறான்!’

அம்மாக்காரி அந்தச் சிறுவனிடம் போய் இதமாகச் சொல்கிறாள்(ஹிந்தியில்): ’ஏன் பேசமாட்டேங்கறியாமே..பேசுடா கண்ணு! நீங்கள்லாம் ஒன்னாத்தானே படிக்கிறீங்க!’

வாண்டுப்பயல் இங்கிலீஷில் பதில் சொல்கிறான். ’இவளோட நான் பேசமாட்டேன். இவ ஹிந்தியில பேசறா!’

துணுக்குற்ற இவள் நம் குழந்தைக்கும் இங்கிலீஷ் சொல்லித்தரணுமே..என்கிற சிந்தனையுடன் சிறுவனிடம் நைச்சியமாகக் கெஞ்சுகிறாள்: ‘ ஒனக்கும்தான் ஹிந்தி தெரியுமே! இவளோட பேசேன்!’

‘ஹிந்தியிலலாம் பேசக்கூடாது. இங்கிலீஷில்தான் பேசணும்’னு அம்மா சொல்லியிருக்காங்க! ’ என்கிறான் அந்தப் பொடியன்.

கவலையோடு அவனைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் பெண்ணைக்கூட்டிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வருகிறாள் அம்மா. அவளது சிந்தனை வலுக்கிறது. மாலை வீடு திரும்பி விளையாட்டாகப் பேசவிரும்பும் கணவனிடம் முகம் கொடுக்காமல் சீரியஸாக நடந்துகொள்கிறாள். அவனுக்குப் புரியவில்லை. ‘என்னாச்சு மீட்டி! வா டார்லிங்!’ என்று குலவப் பார்க்கிறான். கதை ஓடவில்லை. மேற்கொண்டு அவன் விஜாரிக்க, ’அரசாங்கப் பள்ளிக்கூடங்கள்ல படிச்சுட்டு நாமப்பட்ட கஷ்டம், அவமானம்லாம் போறும்! நம்ம குழந்தய தரமான இங்கிலீஷ் ஸ்கூல்ல போட்டாகணும். ஆகவேண்டியதப் பார்!’ என்கிறாள். ’அதுக்கென்ன, போட்டாபோச்சு!’ என்கிறான் சாதாரணமாக அவன்.

இங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறது தங்கள் குழந்தையை, டெல்லியின் ஆகப்புகழ்பெற்ற இங்கிலீஷ் ஸ்கூலில் சேர்க்க ப்ரயத்தனப்படும் இந்தப் பெற்றோரின் கடும் முயற்சிகள். குழந்தைக்கான இண்டர்வியூ, பெற்றோருக்கான கவுன்சலிங், பயிற்சி, தடுமாற்றங்கள், குழப்பங்கள், தோல்விகள் எனத் திரையில் விரிந்து செல்கிறது கதை. நமக்கு இங்கிலீஷ் சரியாகப் பேசவரவில்லை என்பதனால் நம் குழந்தையின் ஸ்கூல் அட்மிஷன் ஆகாதுபோலிருக்கிறதே என்று அப்பன் பரிதவிக்கும் அளவிற்கு நிலைமை சீரியஸ். பெண்டாட்டி வேறு ’ஒன்னாலதான் எல்லாப் ப்ரச்னையுமே! நீ இந்த சாந்தினி சௌக் ஸ்டைல ஒடனே மாத்து. குழந்தைக்காகவாவது நாகரீகமாக இங்கிலீஷ் பேசப் பழக கத்துக்க’ எனப் புருஷனை அவ்வப்போது குத்திவிடுகிறாள். எத்தனையோ முயன்றும் ஜெனரல் கோட்டாவில் முடியாது போக, ஏழைகளின் கோட்டாவில் தன் குழந்தைக்கு அட்மிஷன் வாங்க முடிவெடுக்கிறார்கள்; போலி ஏழைகளாக குடிசையில் போய் வாழ்கிறார்கள் பெற்றோர்கள். எப்படியோ தகிடுதத்தம் செய்து ஏழைக்கோட்டாவில் குழந்தை பியாவிற்கு அந்த புகழ்பெற்ற ஸ்கூலில் அட்மிஷன் ஆகிவிடுகிறது. மனைவி மீட்டா ஒரே குஷி. ராஜ் பத்ராவின் மனமோ மேலும் தடுமாற்றத்தில். தனது புதிய நண்பனும் நேர்மையாளனுமான குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷின் பிள்ளைக்குக் கிடைக்கவேண்டிய ஏழைக்கோட்டா சீட்டை, தன் பெண்ணிற்காகப் போலி ஆவணங்களின் மூலம் அநியாயமாகப் பறித்துவிட்டோமே என மனம் வேகிறான் ராஜ். ஷ்யாமின் மகன் படிக்கும் அரசாங்கப்பள்ளிக்கு நிறையப் பண உதவிகள் செய்து, தரமான ஆங்கில டீச்சரையெல்லாம் நியமிக்கச் செய்து பள்ளியை மேம்படுத்துகிறான். ஒருகட்டத்தில் குற்ற உணர்வு தாங்கமுடியாமல் போய், மனைவி தடுத்தும் கேளாமல், தன் பெண் குழந்தையை அந்த இங்கிலீஷ் பள்ளியிலிருந்து நீக்கிவிடுகிறான்; ஷ்யாம் ப்ரகாஷின் மகன் படிக்கும் அரசாங்கப்பள்ளியிலேயே தன் குழந்தையைச் சேர்க்கிறான் ராஜ் பத்ரா, என்று மனதைப்படுத்தும் கதை பாலிவுட்டின் இந்தவருட ரிலீஸ்களில் ஒன்றான ‘ஹிந்தி மீடியம்’.

இதில் மிகச்சிறப்பான நடிப்பென குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷாக வருபவரின் நடிப்பைச் சொல்வேன். இந்தப் படத்தின் பல இடங்களில் இவரது நடிப்புத்திறன் மின்னுகிறது. ஏழைகளுக்கான கோட்டாவில் குடிசைக் குழந்தைகள் சிலருக்கு அட்மிஷன் தர நினைக்கும் அந்த புகழ்பெற்ற ஸ்கூலிற்கு, சிலர் போலி விலாசம் கொடுத்து அந்தக்கோட்டாவில் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு தவறான முறையில் அட்மிஷன் வாங்க முயல்கின்றனர் என டிவி சேனல் ஒன்றின் மூலமாகக் புகார் வந்திருக்கிறது. அதை சரிபார்ப்பதற்காக ஸ்கூலிலிருந்து ஒரு ஆசிரியர் குடிசைப்பகுதிக்கு வந்து, ஏழைக்கோட்டாவில் விண்ணப்பித்தவர்கள் உண்மையில் அந்த குடிசைப்பகுதியில்தான் வசிக்கிறார்களா என சோதிக்கிறார். அப்போது ஏழையாக வேஷம் போட்டிருக்கும் ராஜ் பத்ராவின் உள்ளங்கையைத் தொட்டுப் பார்த்து ‘உன் கை ஏன் இவ்வளவு மென்மையாக இருக்கிறது, ஏழை உழைப்பாளியின் கைபோல் தெரியவில்லையே !’ என்று சொல்லி அவரது ஏழ்மையை சந்தேகிக்கிறார். பதில் சொல்லத் தடுமாறுகிறார் ராஜ் பத்ரா. அப்போது அவரது நண்பரான குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷ், தன் நண்பனுக்கு உதவி செய்ய நினைத்து ‘ஏற்கனவே கொஞ்சம் நல்லா இருந்தவர்தான் இவரு! நேரம் சரியில்ல..எல்லாத்தயும் இழந்துட்டாரு.. ஏழையாயிட்டாரு !’ என்று பரிசோதகரிடம் சொல்கிறார். ’ஓ’ என்பதுபோல் தலையாட்டிய பரிசோதகர் ஷ்யாம் ப்ரகாஷையும் கூர்மையாகக் கவனிக்கிறார். அப்போது பதற்றத்துடன் ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் சொல்கிறார்: ’ஸாஹிப்! மே கரீப்(gharib) ஹூன்! (ஐயா, நான் ஒரு ஏழை!’) என்று ஆரம்பித்து ‘… என் அப்பன் ஒரு ஏழை. என் பாட்டனார் ஏழை.., ஏன் என் முப்பாட்டனாரும்கூடக் கடைசிகாலம்வரை ஏழையாகவேதான் இருந்தார். சிலரைப்போல் கொஞ்சநாள் பணக்காரனாக இருந்துவிட்டு அப்புறம் ஏழையானவனல்ல நான். நம்புங்கள்! ஆரம்பத்திலிருந்தே நான் ஏழைதான்.. ஒரிஜனல் ஏழை!’ என்பார். எங்கே அந்த பரிசோதகர் தன் ஏழ்மையையும் நம்பாது போய்விடுவாரோ-அதனால் தன் பையனுக்கு அட்மிஷன் கிடைக்காமல் போய்விடுமோ என்கிற பயம் கண்களில் தெரிகிறது. இந்த இடத்தில் தியேட்டரில் சிலர் சிரிக்கிறார்கள். ஆனால் மனதை உருக்கும் காட்சியது.

இன்னும் சில இடங்கள்: விண்ணப்ப முகவரிகளை சரிபார்த்த ஸ்கூல் ஆசாமி, குடிசைவாசிகளிடம் ‘சரி. உங்கள் விண்ணப்பங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். சீட் கம்மி. லாட்டரி போடுவோம் அதில் அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் உங்கள் குழந்தைகளில் சிலருக்கு அட்மிஷன் கிடைக்கும். எதற்கும் 24000 ரூபாய் தயார் செய்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்பார். அப்போது ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் குழம்பி ‘ எங்களுக்குத்தான் கட்டணமெல்லாம் கிடையாது. இலவசம்னீங்களே!’ என்பார். அதற்கு ஸ்கூல் ஆசாமி ’அட்மிஷன் கட்டணம் கட்டவேண்டியதில்லை. ஆனால் எக்ஸ்ட்ரா-கர்ரிகுலர்,, அதான் விளையாட்டு, ஆட்டபாட்டம் மாதிரி- இதுக்கெல்லாம்தான் 24000ரூ கட்டச்சொல்றோம்!’ என்பார். குடிசைவாசிகள் திருதிருவென முழிக்க, ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் பரிதாப முகத்துடன் ‘இங்க பாருங்க! எங்க எடத்துலேயே பிள்ளைகள் ஆடி, பாடி, விளையாடி எஸ்ட்டா குர்ரிகுலோர் தெனம் தெனம் நெறய நடக்குதுங்களே! அப்புறம் எதுக்கு ஸ்கூல்ல பணம் கட்டணும்?’ என்பார் அப்பாவியாக. என்ன ஒரு நடிப்பு!

ஏழைகளின்கோட்டா அட்மிஷனுக்காக குடிசையில் தங்கி ஏழையாக நடித்துக்கொண்டிருக்கும் ராஜ் பத்ரா, இந்த 24000 ரூபாயை எடுப்பதற்காக இரவில் பதுங்கிப்பதுங்கி ஏடிஎம் மெஷினுக்கு வருவார். அவரிடம் கார்டு இருக்கிறது பணமிருக்கிறது ஆனால் குடிசைவாழ் ஏழைகளுக்குத் தான் உண்மையில் பணக்காரன் என்பது தெரியக்கூடாதல்லவா? அதுக்குத்தான் பதுங்கல்! குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் தன் நண்பன் ராஜ் பத்ரா உண்மையிலேயே ஏழை என நம்பிக்கொண்டிருப்பவர். அவருக்கு ஏடிஎம் மெஷின்பற்றி, அதிலிருந்து பணம் வருமென்பதெல்லாம் ஒன்றும் தெரியாது. ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் அந்த இரவில் அந்த மெஷினைக் கடக்க நேருகிறது. உள்ளே தன் நண்பன் ராஜ் பத்ரா ஏதோ செய்வதை ஆச்சரியமாகப் பார்ப்பார். மெதுவாகப் பின்னால்போய் அவரிடம் நெருங்கி ’இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் ?’என்று கேட்கிறார். பத்ரா பதற, மெஷின் சத்தத்துடன் பணத்தை வெளியே தள்ளுகிறது. அதைப் பார்த்து ஏதோ தப்பான காரியம் செய்கிறான் தன் நண்பன் என நடுங்கிய ஷ்யாம் ப்ரகாஷ், அங்குமிங்கும் பார்த்துக்கொண்டு ராஜ் பத்ராவைத் தரதரவென வெளியே இழுத்துச் செல்கிறார். ’கொஞ்சம் இரு. அதோ பாரு! பணம் வருது..என் குழந்தைக்காகத்தான். எடுத்துட்டு வந்துர்ரேன்!’ என்று குழறுகிறார் ராஜ் பத்ரா. காதில் வாங்கிக்கொள்ளாத ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் முரட்டுத்தனமாக அவரை அமுக்கித் தள்ளிக்கொண்டுபோய் அழுத்தமாகச் சொல்கிறார். ‘இத பார் ராஜ்! நீ செய்யறது தப்புக்காரியம். நாமல்லாம் ஏழைகள். இந்தமாதிரித் திருட்டுக் காரியங்களை செய்யவே கூடாது. பெரிய ஆபத்தில் மாட்டிக்கொள்வோம். உன் குழந்தைக்குப் பணம்தானே வேணும். நான் எப்படியாவது ஏற்பாடு செய்யறேன். அந்தப் பக்கம்போகாதே..என்னுடன் வா!’ என்று ராஜை இழுத்துச் செல்கிறார். வெளியே தள்ளிய பணத்தை உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது மெஷின். இந்த இடத்தில் இருவரின் நடிப்புமே ப்ரமாதம்.

குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷாக பார்ப்போரின் மனதை உருக்கி, படத்தில் ஜொலிப்பவர் தீபக் தோப்ரியால் (Deepak Dobriyal) எனும் நடிகர். நாடக நடிகராகத் தன் தொழில்வாழ்வைத் துவக்கியவர். ’ஓம்காரா’, ‘டெல்லி-6,’ ’மக்பூல் (Maqbool)’, Tanu weds Manu ஆகிய பாலிவுட் படங்களில் நடித்து ரசிகர்கள்/விமரிசகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறார். இர்ஃபான் கான் (Irrfan Khan) ஏற்கனவே பாலிவுட்டில் ப்ரபலமான நடிகர். ப்ரபலம் என்றால் ஷா ருக் கான், ஆமீர் கான், சல்மான் கான் போன்ற ஜனரஞ்சகப் ப்ராபல்யம் அல்ல. மசாலாப்பட மன்னனல்ல இந்த இர்ஃபான். பாலிவுட்டின் தரமான off-beat படங்களில் சிறப்பாக நடித்து புகழ்பெற்றிருக்கும் நடிகர். இந்தப் படத்திலும் எதிர்பார்த்தபடி, ராஜ் பத்ராவாக தன் ரோலை நன்றாக செய்திருக்கிறார். அவரது மனைவி மீட்டாவாக கவனிக்கத்தக்கப் பங்களிப்பு செய்திருக்கிறார் ஸபா கமர் (Saba Qamar) – பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த டிவி நடிகை. உருதுப்படங்களில் நடித்துப்புகழ்பெற்றவர். சிறுமி பியாவாக வருபவர் தில்ஷிதா சேகல் (Dilshita Sehgal). இந்தக் குழந்தையை நீங்கள் கோத்ரெஜ் ஹேர்டை விளம்பரத்தில் பார்த்திருக்கலாம். படத்தைத் திறமையாக இயக்கியிருக்கிறார் டைரக்டர் சாகேத் சௌத்ரி.

வில்லனில்லாத, ரத்தம் சொட்டாத, பழிவாங்காத படக்கதை. நல்ல படம் பார்க்கவேண்டும் என்கிற ஆர்வம் உள்ளவர்கள் ‘ஹிந்தி மீடியம்’ எனும் இந்தப் புதிய பாலிவுட் படத்தைப் பாருங்கள். ‘எனக்கு ஹிந்தியெல்லாம் தெரியாதே!’ என்று டபாய்க்கப் பார்க்காதீர்கள். மொழி என்ன பெரிய மொழி! போய்ப்பாருங்கள். புரியும். தரமான படங்கள் என எந்த மொழியில் இருந்தாலும் பார்க்கத் தவறாதீர்கள். வித்தியாசமான நடிப்பு, இயக்கம், இசை, ஒளிப்பதிவு யுக்திகள் என்றெல்லாம் அறிய, நம் சினிமா ரசனை விரிவடைய இது ஒன்றே வழி.

**

Posted in அனுபவம், கட்டுரை, சினிமா, புனைவுகள் | Tagged , , , , , | 3 Comments

இடமிருக்கா ?

**

நீண்டுசெல்லும் சாலைக்கு
நெருக்கமாக அமையவென
மூர்க்கமாய்க் குழி தோண்டி
முறுக்குக்கம்பியெல்லாம் நட்டு
கான்க்ரீட் கலவையோடு
கலந்தூற்றிய தண்ணீருமாய்
என்னென்னவெல்லாமோ செய்து
எழுப்புகிறார்கள் வேகவேகமாய்
பூதாகாரமாகக் கான்க்ரீட் குன்று
ஒட்டிய வயிறும் கவலை
தட்டிய முகமுமாய்ப் பரபரக்கும்
மனித ஆச்சரியங்களைக்
காத்து நிற்கிறாற்போல்
முன்னே வரிசையாக நாலைந்து
ஒடிசலாக உயர்ந்து நின்று
ஒருமண்ணும் புரியாமல்
மலங்க மலங்க விழிக்கின்றன

அயல்நாட்டுப் பனைதானே மனிதனின்
ஆசை மாளிகைகளுக்கு
அழகுக் கட்டிடங்களுக்கு
மதர்ப்போடு முன்னின்று அழகு சேர்க்கும்?
அப்பாவித் தென்னையாயிற்றே
விட்டுவைப்பார்களா பெரிய மனுஷர்கள்?

**

Posted in அனுபவம், இலக்கியம், கவிதை | Tagged , , , , | 4 Comments