டெஸ்ட் கிரிக்கெட் :  ஆஸ்திரேலியாவை அலறவிட்ட இந்தியா

Pujara with the Cup in Sydney

கிரிக்கெட் dhamaaka  என்று சொல்லத்தக்க ஒரு தடாலடி டெஸ்ட் தொடர் இந்தியாவுக்கு ஒரு வரலாற்று வெற்றி என்கிறவாறு சிட்னி, ஆஸ்திரேலியாவில் நிறைவுபெற்றது. கோஹ்லியின் ஆட்டபாட்டம், இந்திய அணி, மற்றும் இந்திய ரசிகர் பட்டாளத்தின் ஆரவாரம் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதுதான். குறிப்பாக ஆஸ்திரேலியாவின் இந்திய ரசிகர்கள் மேகத்தில் மிதக்கிறார்கள். இருக்காதா பின்னே! எத்தகைய கிரிக்கெட் விருந்தை அவர்கள் கண்டு களித்திருக்கிறார்கள், இடையிடையே மழையும், சூறாவளிக்காற்றும் வந்து பயமுறுத்திச் சென்றபோதிலும்.

ஆஸ்திரேலியாவுக்கெதிராக பார்டர்-கவாஸ்கர் டிராஃபிக்கான (Border-Gavaskar Trophy) தொடரை இந்தியா வென்றது இது முதல் தடவையல்ல. ஆஸ்திரேலியாவிலேயே, அவர்களுக்கு சாதகமான பிட்ச்களில் ஆடி, 2-1 என்கிற வித்தியாசத்தில்  டெஸ்ட் தொடரை வென்றதுதான் இந்திய வீரர்களின் சாதனை மைல்கல். மழைவந்து கெடுக்காவிட்டால் சிட்னி டெஸ்ட்டையும் இந்தியா வென்றிருக்கும். வித்தியாசம் 3-1 என்றாகி கொஞ்சநஞ்சம் மிஞ்சியிருக்கும் ஆஸ்திரேலியாவின் தன்னம்பிக்கையையும் நிலைகுலைய வைத்திருக்கும்.

தொடரின் ஆரம்பத்திலேயே இந்தியர்கள் சரியான தாக்குதல் மனப்பாங்குடன் இருந்தார்கள். தொடர்முழுதும் நேர்மறை மனப்போக்கை நிலைநிறுத்தியதோடு, சிறப்பான திறன் வெளிப்பாட்டை ஒட்டுமொத்த அணி என்கிற வகையிலும், தனிப்பட்ட முறையில் இந்திய வீரர்கள் சிலரும்  செய்துகாட்டியதில் இந்த வரலாற்று வெற்றி நிகழ்ந்திருக்கிறது.  முன்னாள் சர்வதேச டெஸ்ட் ஜாம்பவான்களான இயான் சேப்பல், ஷேன் வார்ன், மைக்கேல் வாஹ்ன், சுனில் கவாஸ்கர், சச்சின் டெண்டுல்கர், கபில் தேவ், ரிக்கி பாண்ட்டிங் மற்றும் விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ், இம்ரான் கான் என முக்கிய இடங்களிலிருந்து கோஹ்லியின் இந்திய அணிக்கு பாராட்டு மாலைகள்.

ஆஸ்திரேலியாவுக்கெதிரான இந்த தொடரில், இந்திய வெற்றிக்கு டெஸ்ட்  ஸ்பெஷலிஸ்ட்டும், அணியின்  3-ஆம் எண் ஆட்டக்காரருமான செத்தேஷ்வர் புஜாராவின் (Chetheshwar Pujara) பங்களிப்பு மெச்சத்தக்கதாக அமைந்ததை பல சர்வதேச கிரிக்கெட் விமரிசகர்கள் குறிப்பிடத் தவறவில்லை. (ஆஸ்திரேலியர்களுக்கும் வேறுவழியில்லாமல், பாராட்ட வேண்டி வந்தது). 4 மேட்ச் தொடரில் 3 சதங்கள் (highest 193) ஆஸ்திரேலிய மண்ணிலே விளாசுவது,  அதுவும் ஸ்டார்க், கம்மின்ஸ், ஹேஸல்வுட், நேதன் லயன் போன்ற சூப்பர் பௌலர்களுக்கெதிராக, பௌலர்களுக்குப் பொருந்திவந்த பிட்ச்சுகளில் என்பது, வியந்து பாராட்டப்படவேண்டியதே. புஜாராவின் தனித்திறமை தெரியாமல் முன்பெல்லாம்  அவரது பங்கை அலட்சியப்படுத்தி, அசட்டுத்தனம் காட்டிய சாஸ்திரி-கோஹ்லி மேனேஜ்மெண்ட்டுக்கு, விஷயம் கொஞ்சம் லேட்டாகத்தான் புரிய ஆரம்பித்திருக்கிறது . Better late, than never.

இந்தத் தொடரில் 21 வயதான விக்கெட் கீப்பர் ரிஷப் பந்த் (Rishab Pant) காட்டிய உத்வேகமும், பேட்டிங் திறமையும் (கூடவே ஆஸ்திரேலிய பேட்ஸ்மன்களை வம்புக்கிழுத்தது!)  இந்திய ரசிகர்களைப் பெரிதும் குதூகலிக்கவைத்தது.  அவருடைய கேச்சிங்-திறன் இன்னும் முன்னேற்றமடையவேண்டியுள்ளது என்கிறபோதிலும், தொடரில் 20 கேட்ச்சுகளைப் பிடித்து அசத்திவிட்டாரே பையன்! பேட்டிங்கில் ஆரம்பத்தில் 25, 30 எனத் தட்டிவிட்டு, சிக்ஸர் அடிக்கிறேன் என்று கேட்ச்சில் அவுட்டாகிக்கொண்டு விமரிசனத்துக்குள்ளான பந்த், சிட்னியில் தன் ஸ்க்ரிப்ட்டை மாற்றியமைத்தார்.  தூக்கியடித்து ஆடும் தன் அதிரடி சிக்ஸர்களை வெகுவாகக் கட்டுப்படுத்தி,  சிட்னியில்  பௌண்டரிகளாக அவர் அடித்து நொறுக்கிய 159 நாட்-அவுட்டை (Kohli’s declaration) ஆஸ்திரேலியா அவ்வளவு எளிதாக மறந்துவிடாது.  ஆயினும், அடுத்தவாரம் ஆஸ்திரேலியாவில் தொடங்கவிருக்கும் ஒரு-நாள் கிரிக்கெட் தொடருக்கான இந்திய அணியில் அவர் பெயர் இல்லை என்பது நமது செலக்டர்கள் காட்டும் சாணக்யத்தனம் !

வழக்கமான துவக்க ஆட்டக்காரர்களான விஜய் மற்றும் ராஹுலின் அதிர்ச்சிதரும் தொடர் வீழ்ச்சியும், ப்ரித்வி ஷாவின் ஆரம்பக்காயமும், வெளியேற்றமும், ஒரு நல்ல விளைவை ஏற்படுத்தியது. வெகுநாட்களாகக் காத்திருப்பில் இருந்த மயங்க் அகர்வாலுக்கு வாய்ப்பமைய, அவரும் அதனை இறுகப்பற்றிக்கொண்டார். கடைசி இரு போட்டிகளில் மட்டும் இறக்கப்பட்ட அகர்வால், 76, 42, 77 என எழுப்பிய ஸ்கோர்கள் வெறும் எண்ணிக்கையல்ல. சில வருடங்களாகவே இந்திய ரஞ்சி கிரிக்கெட்டில் ஒரு இளம் வீரரின் ஆர்வம் மற்றும் கடும் உழைப்பின் பலனாய், சர்வதேச வெளியில், இந்திய அணிக்கு தக்க நேரத்தில்   இவை பலன் தந்தன. இளம் ப்ரித்திவ் ஷாவோடு, இந்தியாவுக்கு இன்னுமொரு நம்பகமான ஓப்பனர் கிடைத்தது இந்தத் தொடரின் வெள்ளிக்கீற்று.

இந்திய பௌலர்களில், முதல் மேட்ச்சில் அஷ்வினும் பிறகு வந்த மேட்ச்களில் முகமது ஷமி மற்றும் ஜஸ்ப்ரித் பும்ராவும் தீரம் காட்டினர். பும்ரா 21 விக்கெட்கள் வீழ்த்தி தொடரின் அதிகபட்ச விக்கெட் வீழ்த்திய இந்திய வீரர் என்கிற பெருமையை தன் முதல் ஆஸ்திரேலிய டூரிலேயே பெற்று அசத்தினார். ஷமியும், பும்ராவும் இன்னிங்ஸில் 6 விக்கெட்டுகள் எனத் தலா ஒருமுறை சாதித்துக் காட்டினர். சிட்னி டெஸ்ட்டில் காயம் காரணமாக அஷ்வின் ஆடமுடியாமற்போக, வாய்ப்பு கிடைத்த ரிஸ்ட்-ஸ்பின்னர் குல்தீப் யாதவ் ஆஸ்திரேலியர்களைத் திணறவைத்ததோடு, தனக்குக் கிடைத்த ஒரே இன்னிங்ஸில் 5 விக்கெட்டுகளை வீழ்த்தி அசத்தி விட்டார். ரவீந்திர ஜடேஜாவின் கடைசி இரு போட்டிகளில் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. சிட்னியில் அவர் ரிஷப் பந்துடன் சேர்ந்து அலட்சியமாக ஆஸ்திரேலிய பௌலர்களைப் போட்டுத்தாக்கிய 81 ரன்களை, ஒரு ஆல்ரவுண்டரின், லோயர்-ஆர்டர் பேட்ஸ்மனின் முக்கியமான பங்களிப்பு என்கிற வகையில் பார்க்கவேண்டும். ஜடேஜாவின் பேட்டிங் திறனை இந்திய அணி நிர்வாகம் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதில்லை என்கிற விமரிசனம் கொஞ்சநாட்களாகவே உண்டு.

பொதுவாக கேப்டனாக இந்தத் தொடரில் விராட் கோஹ்லி காட்டிய தலைமைப்பண்புகள் பாராட்டுதல்களை அள்ளின. ஒரு சதத்திற்குமேல் அவர் பேட்டிங்கில் பெரிதாக செய்யவில்லை என்றபோதிலும், மற்றவர்களை உற்சாகப்படுத்தி அணியை நடத்திய விதம், குறிப்பாக  முக்கிய கட்டங்களில் ஸ்பின்னர்களைக் கையாண்ட விதம், வெற்றியை நோக்கி இந்தியாவை வேகமாகச் செலுத்தியது.

2018-ஆம் ஆண்டு, உலகளவில் புகழ்பெற்ற ஆஸ்திரேலியக் கிரிக்கெட்டை, பரிதாபமான நிலைக்குக் கொண்டுவந்திருந்தது. தென்னாப்பிரிக்காவின் கேப்டவுனில், பந்தில் தில்லுமுல்லு செய்து கேமராவில் மாட்டிக்கொண்டு அவமானப்பட்ட ஆஸ்திரேலியாவினால்,  தன் முன்னணி வீரர்கள் மூவர், ஒரு வருடத்திற்கு  விளையாடத் தடைசெய்யப்பட்ட  அதிர்ச்சியிலிருந்து விடுபடமுடியவில்லை. டிம் பேய்னின் (Tim Paine) தலைமையில் மாற்றி அமைக்கப்பட்ட ஆஸ்திரேலிய அணியில் சிறந்த இளம் வீரர்கள் சேர்க்கப்பட்டும்,  தென்னாப்பிரிக்கா, பாகிஸ்தான், இந்தியா போன்ற கடும் எதிரிகளுக்கு முன்னால் சர்வதேச அரங்கில் ஆஸ்திரேலியாவினால் சோபிக்கமுடியவில்லை. இந்திய பேட்ஸ்மன்களின் 5 சதங்களுக்கெதிராக, இந்த 4-போட்டித் தொடரில் ஆஸ்திரேலியாவின் தரப்பிலிருந்து ஒரு சதமும் இல்லை என்பது ஆஸ்திரேலிய அணியின் விமரிசகர்களுக்கே அதிர்ச்சி தந்துள்ளது. ஆஸ்திரேலிய கிரிக்கெட் ரசிகர்களால் இதனை ஜீரணிக்க முடியவில்லை என்பது ட்விட்டர் ட்ரெண்டுகளில் விமரிசையாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. ஆஸ்திரேலிய பேட்ஸ்மன்களின் உச்சபட்ச தனிப்பட்ட ஸ்கோரே, துவக்க ஆட்டக்காரரான மார்கஸ் ஹாரிஸ் கடைசி போட்டியில் அடித்த 79 தான். பௌலிங்கில் ஸ்பின்னர் நேதன் லயன் (21 விக்கெட்கள்) மற்றும் வேகப்பந்துவீச்சாளர் பாட் கம்மின்ஸ் (Pat Cummins) தவிர, வேறு யாரும்  டெஸ்ட் உயர்தரத்தில் ஒன்றும் பிரமாதமாக  செய்யமுடியவில்லை. அதற்கு, புஜாராவின் அசாத்திய நிதான ஆட்டமும், கோஹ்லி, ரிஷப் பந்த், ரஹானே போன்றோர் பிட்ச் கண்டிஷனுக்கேற்ப ஆடிக்காட்டிய திறனும் முக்கிய காரணம் என ’ தி ஆஸ்திரேலியன்’,  ‘சிட்னி மார்னிங் ஹெரால்ட்’,  ’ஹெரால்ட் சன்’ ஆகிய ஆஸ்திரேலிய பத்திரிக்கைகள் விஸ்தாரமாக எழுதியிருக்கின்றன.

ஆஸ்திரேலியாவின் நம்பர் 1 பௌலரான மிட்ச்செல் ஸ்டார்க் தொடர் முழுதும் ஒரு சோர்வுடன் காணப்பட்டதை ஆஸ்திரேலிய செலக்டர்களும், விமர்சகர்களும் கவனிக்கத் தவறவில்லை.  இப்போதெல்லாம் இருதரப்பு தொடர்கள் ஒன்று அல்லது இரண்டு டெஸ்ட்டுகளோடு முடிவடைவது வழக்கமாக ஆகிவிட்டிருக்கையில், 4 போட்டி கொண்ட டெஸ்ட் தொடர், அதுவும் அவர்களுக்கு அதிசாதகமான உள்நாட்டு பிட்ச்சுகளில் ஆடப்பட்டது, அவர்களுக்கு இப்படி ஒரு தள்ளாட்டத்தைக் கொடுத்ததெனில் என்னதான் சொல்வது?  மாற்றுவீரர்களுடன் அணி அமைக்கப்பட்டவிதம், அல்லது  எதிர்பார்த்ததைவிட பயங்கரமாக மிரட்டிய இந்தியப்பந்துவீச்சை சரியாக ஆடத் தவறிய முன்னிலை பேட்ஸ்மன்களின் அனுபவமின்மை, திறமையின்மையே  தோல்விக்குக் காரணம் எனக் கடுமையான உள்நாட்டு விமரிசனங்களும் எழுந்துள்ளன. ஆஸ்திரேலியாவின் இந்தத் தள்ளாடல், மற்றும் இந்திய ஸ்பின்னர்களைக் கையாள்வதில் அவர்கள் வெளிப்படுத்திய குழப்ப மனநிலை ஆகியவற்றை, விராட் கோஹ்லி சிறப்பாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். இந்தியாவுக்குக் கிடைத்தது கைமேல் பலன். டெஸ்ட் கிரிக்கெட்டில் பலவருட போராட்டங்களுக்குப்பின், ஆஸ்திரேலியாவை அவர்களது மண்ணிலேயே சாய்த்த பெருமை, ஆஸ்திரேலிய அணிக்கு அவர்களது சிட்னியில்  ஃபாலோ-ஆன் (follow-on) கொடுத்து கலங்கவைத்தது   எனப் புகழ்மாலைகள்.. (இதற்கிடையே கோச் ரவி சாஸ்திரியின் உளறல்கள் ஆஸ்திரேலியர்களுக்கான காமெடி சீன்!).

அடுத்து வருவது, சிட்னியில் 12-ஆம் தேதி ஆரம்பிக்கவிருக்கும் ஒரு-நாள் கிரிக்கெட் தொடர். இரு தரப்பிலும் அணி வீரர்களில் மாற்றம். சற்றுமுன் வந்த செய்திப்படி டெஸ்ட் தொடரில் இந்தியாவின் டாப் பௌலரான ஜஸ்ப்ரித் பும்ராவுக்கு ஓய்வு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. பதிலாக இளம் வேகப்பந்துவீச்சாளர், ஹைதராபாதின்  முகமது சிராஜ் இணைகிறார். ரோஹித் ஷர்மா, தோனி, ஹர்தீக் பாண்ட்யா, கேதார் ஜாதவ், தினேஷ் கார்த்திக், யஜுவேந்திர சஹல் என ஒன் –டே ஸ்பெஷலிஸ்ட்டுகள் இந்திய அணியில். ஆஸ்திரேலிய அணியில், க்ளென் மேக்ஸ்வெல் (Glenn Maxwell), ஆரோன் ஃபின்ச், ஆடம் ஜாம்ப்பா (Adam Zampa), மார்கஸ் ஸ்டோய்னிஸ் என ஆக்ரோஷம் காட்டும் வீரர்கள்.

ஒரு-நாள் கிரிக்கெட் என்பது வேறொரு மேடை; காட்சிகள் வெவ்வேறுவிதமாக  மாறக்கூடும்!

Picture courtesy: Google

*

Advertisements

குதிரைக்காரனும், மேலும் சில சங்கதிகளும் ..

குதிரைக்காரன்

அந்தக் கடற்கரையின் அழகைப்பற்றி அவன் நிறையக் கேள்விப்பட்டிருந்தான். பார்க்கவேண்டுமென்கிற ஆசை அவனுள் ஊற்றெடுத்துப் பெருக, அன்று கிளம்பிவிட்டான் குதிரையின் மேலேறி. விரைந்து பயணித்தும், கடற்கரை ஊரை நெருங்குவதற்குள் மாலை மறைந்து மிக இருட்டிவிட்டிருந்தது. அருகில் தெரிந்த தங்கும்விடுதி மனசுக்கு ஆசுவாசம் தந்தது. அதன் முன் சென்று குதிரையை நிறுத்தி இறங்கினான். ஒரு ஓரமாக நின்றிருந்த பெருமரத்தில் குதிரையைக் கட்டினான். விடுதிக்குள் சென்று உணவருந்தியவன் இரவு அங்கேயே தங்கிவிட்டான்.

காலையில் எழுந்து வெளிவந்தவனை அதிர்ச்சி மிரட்டலாக வரவேற்றது. மரம் அப்படியே நின்றிருந்தது. குதிரையைக் காணவில்லை. எவனோ இரவோடிரவாகக் கிளப்பிக்கொண்டு போய்விட்டான். மிரண்டுபோய் அங்குமிங்கும் பார்த்தான் குதிரைக்காரன். என் செய்வது இனி? திருடனா மனம் மாறி, குதிரையைத் திருப்பித் தர வருவான் ? எப்படி மேற்கொண்டு பயணிப்பது? கேள்விகள் துளைக்க சோர்ந்து நின்றவனை, மெல்ல நெருங்கிவந்த நாலுபேர் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். என்ன நடந்ததென ஆர்வமாய் விஜாரித்தார்கள். சொன்னான்.

நால்வரில் ஒருவன், ‘குதிரையைப் போயும்  போயும் மரத்திலா இரவு நேரத்தில் கட்டிவைப்பது?  உன்னை..’ என்று கிண்டலாக ஆரம்பித்தவன்,  சிரிக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

இன்னொருவனோ ’கடற்கரையின் அழகைப் பார்க்கவென இவ்வளவு தொலைவிலிருந்து மெனக்கெட்டு, குதிரையில் ஏறி வந்தாயாக்கும். உன்னைவிட ஒரு முட்டாளை நான் இதுவரைப் பார்த்ததில்லை!’ என்று அங்கலாய்த்தான்.

மூன்றாமவன் தீர்மானமாகச் சொன்னான்:  ’உன்னைப்போல பணக்காரர்கள்தான் இப்படியெல்லாம் செய்வார்கள். உங்களுக்கெல்லாம் திமிர் கொஞ்சம் அதிகந்தான்!’

நான்காம் ஆள், சிந்தனையிலிருந்ததாகத் தோன்றியவன், விடுபட்டான்: ’பொதுவாக எங்கும் நடந்துசெல்லத் துணிவில்லாதவர்கள், கால்களில் வலுவில்லாதவர்கள், முழுச்சோம்பேறிகள் போன்றவர்கள்தான் இப்படியெல்லாம் குதிரை மேலேறிப் பயணிப்பார்கள் ..’ என இழுக்க, மற்றவர்கள் ஹோ.. ஹோ.. என மேலும் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

குதிரையை இழந்தவன் திடுக்கிட்டான். ஒரு விஷயம் மனதில் பட, ஆச்சரியத்தோடு நினைத்தான் : இவர்களில் எல்லோருக்கும் நான் செய்ததுதான் குற்றமாகத் தெரிகிறது. ஆனால், குதிரையைத் திருடிக்கொண்டுபோனவனின் இழிசெயலைக் கண்டிக்கக்கூட வேண்டாம் – விமரிசித்தும்கூட  ஒருத்தனும் ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லையே?

*

கதை முடிந்தது மேலே.

வேறு சில:

ஆதியில் மனிதன் நெடுக கால்போனபோக்கில் அலைந்து திரிந்தான். தன்னைப்பற்றியோ, சுற்றுப்புறத்தைப்பற்றியோ ஒன்றும் புரியாமல் குழம்பலானான். தயங்கினான். நின்றான். அங்குமிங்கும் உற்று நோக்கியவாறு மேலும் மேலும் நடந்தான் பொழுது சாயும்வரை. ஒரு கட்டத்தில், அதிசயமாய்த் தான் பார்க்க நேர்ந்த கடலின் தீரா அலைகளிடமிருந்தும், வனத்தின் குறுக்கே அவ்வபோது சீறிய பெருங்காற்றிலிருந்தும் விசித்திரமான ஓசைகளை அறிந்துகொண்டான்.

இப்படியிருக்கையில், நேற்றைய பொழுதின் வார்த்தைகளில், ஆதிகாலத்தின் ஒலிக் கோர்வைகளை வெளிக்கொணரச் சொன்னால், அவனால் எப்படி முடியும்?

*

என் உளறல்களை அவர்கள் ஆமோதித்தார்கள். மேலும் உற்சாகப்படுத்தினார்கள். என் மௌனத்தைக் கவனிக்கும்போதெல்லாம் கோபப்பட்டார்கள். கடுப்பானார்கள். நான் மெல்ல, மெல்ல, தனிமையை உணரலானேன்.

*

உண்மை என்று ஒன்றிருக்கிறதே அதை நேரடியாக சந்திப்பதற்கு இருவர் தேவைப்படுகின்றனர். அதைப்பற்றி சொல்ல என ஒருவன், புரிந்துகொள்ள என இன்னொருவன்.

*

அவனை நீ புரிந்துகொள்வதென்பது, தன்னைப்பற்றி  அவன் என்னென்ன சொல்லியிருக்கிறான் என்பதிலிருந்து அல்ல. எதைச் சொல்லாமல் மறைக்கிறான் என்பதிலிருந்துதான்.

*

சில பெண்கள், ஒரு ஆணின் மனதைக் கடன் வாங்கியிருக்கக்கூடும். ஆனால் ஒரே ஒருத்திதான் அதனை சொந்தமாக்கிக்கொண்டிருப்பாள்.

*

ஓநாய் ஒன்று வனத்தில் அலைந்து திரிகையில், அப்பாவி ஆடைச் சந்தித்தது. ’என் வீட்டுக்கு ஒருமுறையாவது வந்து என்னை கௌரவிக்கலாகாதா?’ என ஆட்டிடம் வினயமாகக் கேட்டுவைத்தது. ஆடும் தள்ளி நின்று கொஞ்சம் யோசித்தது. பதில் சொல்லியது:  ’ அவசியம் கௌரவித்திருப்பேன் – உன் வீடு என்பது உன் வயிற்றுக்குள்  இருக்கிறது எனத் தெரியாதுபோயிருந்தால்..!

*

புத்தாண்டு தினத்தன்று, ஒரேயடியாகக் கிச்சனை எப்போதும்போல் பரபரக்கவைக்கவேண்டாம் என நினைத்து, லஞ்ச்சுக்கு குடும்பத்துடன் வெளியே சென்றிருந்தேன். பெங்களூரின் மகாதேவ்புராவில் இருக்கும்  ஃபீனிக்ஸ் மாலில் ஒரு ரவுண்டு வந்து, ஏற்கனவே பழக்கமாயிருந்த ஷோரூம்களில் நண்பர்களை வாழ்த்தி அரட்டை அடித்துக் கொஞ்ச நேரத்தில் வெளியேறினோம்.  சாப்பிடுவதற்கு அருகிலேயே புதிதாக எழும்பியிருக்கும், மேலும் trendy and upmarket-ஆன VR Mall-க்கு வந்தோம்.  ஆதெண்ட்டிக்  இட்டலியன் பாஸ்த்தா, பெரிய ஸ்லைஸ்களாக  பனீர் ஸப்ஜி ஒரு ப்ளேட் (பெண் சாப்பிடுவது அதுமட்டும்தான்), ஒரு நார்த்-இண்டியன் தாலி என லஞ்ச் முடித்து, புதிதாகத் திறந்திருக்கும் ஷோரூம்களைப் பார்வையிட்டோம்.மெல்ல  நகர்ந்துகொண்டிருக்கையில் , வலதுபக்கம் எதிர்ப்பட்ட ’க்ராஸ்வர்ட்’,  கண்களால் சமிக்ஞை  செய்து, உத்தரவின்றி உள்ளே வா .. என்றது .  புக் ஷாப்.  நுழைந்து பார்வையிட்டேன். பெரும்பாலும் யுவ, யுவதியர் உரசலாக  புத்தக ஷெல்ஃபுகளின் வரிசையில் ஊர்ந்துகொண்டிருந்தனர். புத்தகமா நோக்கம்? ம்ஹூம்.. சான்ஸே இல்லை.

‘281 and beyond’ என்கிற தலைப்பில் கிரிக்கெட்வீரர் வி.வி.எஸ்.லக்ஷ்மணின் புதிய புத்தகம் ஒன்று நீலமாக, குண்டாக மேலடுக்கில் நின்றது. பக்கத்தில் டெண்டுல்கர், தோனி, விராட் கோலி என மேலும் பிரபலங்களின் புகழ்க்கதைகள். மேலும் முன்னேற,  motivational, self-help மற்றும்  tech  புத்தகங்களின் இடித்துத் தள்ளல்.  அரசியல், சினிமா பிரபலங்களின் புலம்பல்களையெல்லாம் தாண்டி, கொஞ்சம் சீரியஸான மெட்டீரியல் இருக்கும் ஷெல்ஃப் பக்கம் வந்து நின்று கண்ணோட்டினேன். கலீல் ஜிப்ரான் (Khalil Gibran). முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு அவருடைய புகழ்பெற்ற கவிதைத் தொகுப்பான The Prophet-ஐ டெல்லியின் கனாட்ப்ளேஸின் அப்போதைய  pavement shop ஒன்றில் பார்த்து வாங்கியது ஞாபகம் வந்தது.  படித்து ஆச்சரியப்பட்டிருந்தேன். லெபனானிலிருந்து இப்படி ஒரு கவிஞரா, எழுத்தாளரா, அட! இப்போது மேலும் அவருடைய புத்தகங்கள். பளப்பள அட்டைகளுடன் ஒய்யாரமாய் மினுக்கின. சுமாரான சைஸில் ஒன்றை எடுத்து உள்ளே புரட்ட ஆரம்பித்தேன். கண்கள் ஜிப்ரானின் வார்த்தைகளில் வேகமாக ஓட, மனது சிலவற்றை லபக்கி உள்ளடுக்குகளில்  ஒளித்துவைத்தது. வீட்டுக்கு வந்தபின், அதிலிருந்து  கிண்டி எடுத்துக் கொடுத்திருப்பதுதான் மேலே நீங்கள் வாசித்தது.

**

பட உதவி: இணையம்/ கூகிள்

 

டெஸ்ட் க்ரிக்கெட்:  முதலாட்டம் – மயங்க் அகர்வால்

நான்கு டெஸ்ட் தொடரில் ஆளுக்கொன்று ஜெயித்துவிட்டு ஒன்றைப்பார்த்து ஒன்று முறைத்துக்கொண்டு, மெல்பர்னில் (Melbourne) தற்போது 3-ஆவது டெஸ்ட் (Boxing Day Test -Dec 26-30)  விளையாடுகின்றன இந்தியாவும் ஆஸ்திரேலியாவும்.

முரளி விஜய், கே.எல். ராஹுல் மீது காட்டிய பொறுமை போய்விட்டது இந்திய அணிக்கு. போட்டிபோட்டுக்கொண்டு தடுமாறிக்கொண்டிருந்த இருவரும்  வெளியேற்றப்பட்டிருக்கின்றனர்.  கர்னாடகாவின்(also in IPL 2019- King’s XI Punjab) மயங்க் அகர்வால் இந்தியாவுக்காக முதன்முதலாக ஆட,  தொடரின் 3-ஆவது டெஸ்ட்டில் வாய்ப்பளிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.  (இதற்கு முன்பு நடந்த வெஸ்ட் இண்டீஸுக்கு எதிரான டெஸ்ட் தொடரில் இவர் சேர்க்கப்பட்டும், ஆட வாய்ப்பு கிட்டவில்லை).  இதுவரை  பேட்டிங் வரிசையில், ஆறாம் நம்பரில் ஆடிய  ஹனுமா விஹாரி, மயங்க் அகர்வாலுடன் துவக்க ஆட்டக்காரராக முதன்முதலாக இறங்கியிருக்கிறார் இந்த மேட்ச்சில். பொறுமையாக 66 பந்துகள் நின்று  ஆடிய விஹாரி, 8 ரன்னில் வெளியேறினார். அவரைக் குறைசொல்வதற்கில்லை. ஆஸ்திரேலிய வேகப்பந்துவீச்சு செம டைட், ஆஃப் ஸ்டம்பிற்கு வெளியே அதிதுல்லியம். குறிப்பாக விஹாரியைத் தூக்கிய பாட் கம்மின்ஸ் (Pat Cummins). ஃபீல்டிங் வழக்கம்போல ஷார்ப்.

ஆனால் மறுமுனையில், டெஸ்ட் வெளியில் தனது முதலாவது ஆட்டத்தை ஆடிய மயங்க் அகர்வால் மசிந்துகொடுக்கவில்லை. இயற்கையாகவரும் அதிரடி ஆட்டத்தைக் குறைத்து, வலிமையான தடுப்பாட்டம் காட்டினாலும், அவ்வப்போது பௌண்டரிகளைத் தெறிக்கவிட்டார். குறிப்பாக 44 ரன்னில் இருந்தபோது, நேதன் லயனின் (Nathan Lyon) ஆஃப் ஸ்பின்னை மிட்-ஆஃபில் தூக்கி அடித்தது, அடுத்த பந்தை straight drive-ஆக தரையில் கோடுபோட்டு பௌண்டரிக்கு அனுப்பியது அசத்தல் பேட்டிங்.  ஆஸ்திரேலியாவின் வெற்றிகரமான பௌலரான நேதன் லயனை,  அவர் கேஷுவலாகக் கவனித்தது எல்லோரையும் கவர்ந்திருக்கிறது.  161 பந்துகளில் 8 பௌண்டரி, ஒரு சிக்ஸர் என 76 ரன் எடுத்து  மயங்க்  வெளியேறியபோது, மெல்பர்னின் எண்ணற்ற இந்திய ரசிகர்களுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது மட்டுமல்ல, இந்திய கிரிக்கெட் போர்டிடமிருந்தும் அப்பாடா என்கிற பெருமூச்சையும் அது வரவழைத்திருக்கும். இந்த கிரிக்கெட் தொடரில் இந்திய கிரிக்கெட் துவக்க ஆட்டக்காரர் ஒருவரிடமிருந்து வந்திருக்கும் முதல் அரைசதம் இது.

உண்மையில் ஆஸ்திரேலியாவில் துவக்க ஆட்டக்காரராக தூள்கிளப்பப்போகிறவர் ப்ரிதிவி ஷாதான் என எதிர்பார்ப்பு இருந்தது ஆரம்பத்தில். ஆனால், துரதிருஷ்ட வசமாக பயிற்சி ஆட்டத்தில் ஃபீல்டிங் செய்கையில், அவர் கால்மடங்கி காயம்பட்டு குணமாக காலம்பிடிப்பதால், இந்தியாவுக்குத் திருப்பப்பட்டுள்ளார். ’நமக்கும் வாய்ப்பு வருமா அல்லது ரஞ்சி, இந்தியா ‘ஏ’ அணிகளோடு நம் சகாப்தம் முடிந்துவிடுமா’ என மயங்கிக்கிடந்த மயங்க் அகர்வாலைக் கவனித்த காலம், பிடித்துத் தூக்கி மெல்பர்னில் இறக்கிவிட்டது.  இந்திய ரஞ்சித் தொடர்களிலும் லிஸ்ட் ‘ஏ’ மேட்ச்சுகளிலும் கடந்த இரண்டு வருடங்களாக சாத்து சாத்து என்று சாத்திவரும் வலதுகை பேட்ஸ்மன். ஸ்ட்ராங் டெக்னிக் மற்றும் நேரத்துக்கேற்றபடி ஸ்விட்ச் செய்து அதிரடி காட்டும் திறமையுடையவர். ஆஸ்திரேலியாவில் முக்கியமானதொரு போட்டியில் அவரது பேட்டிங் அரங்கேற்றம் நிகழ்ந்திருப்பதும், சிறப்பாகத் தன் முதல் இன்னிங்ஸை விளையாடியிருப்பதும் மங்களகரம். மயங்க் மேலும் நன்றாக ஆடி, நாட்டிற்காக சாதிப்பார் என நம்புவோம்.

Picture courtesy: Internet

**

ஐதரேய உபநிஷதம்

 

தொடர்ச்சி…

’ஸ ஏதமேவ புருஷம் ப்ரஹ்ம ததமமபச்யத்.. இதமதர்சமிதீ ||’ – என்று முடியும் மந்திரம் இப்படிச் சொல்கிறது: (இப்படிப் படைக்கப்பட்ட மனிதன்) மற்ற உயிரினங்களைப்பற்றி யோசிக்கலானான். இங்கே சிந்திக்க, (தான் படைக்கப்பட்ட விதத்திலிருந்து வேறுபட்டு, அன்னியமாக யோசிக்க) என்ன இருக்கிறது என்றும் தோன்றியது அவனுக்கு. (தன் உடம்பைப் பார்த்து) இந்த உடம்பில் இருக்கும் பிரும்மமே எல்லா உயிரிலும் இருக்கிறது என்று ஆத்மபூர்வமாக உணர்ந்தவன், எல்லையில்லா ஆச்சரியத்திற்குட்பட்டான். ‘’நான் ’இதனை’ (பிரும்மத்தின் ரகஸ்யத்தை) கண்டுகொண்டேன்..’’ என இனம்புரியா சந்தோஷத்துடன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான் மனிதன். (’இந்த மனிதனே’ நம்  ஆதி,  தொல்மூதாதை எனப் புரிந்துகொள்ளல், மனதுக்குப் பரமசுகம் தரும் விஷயம்).

இப்படி பிரும்மத்தை உணர்வுபூர்வமாக அறிந்தவனின் ’அறிதல்’ மேலும் அவனுக்குள் பரவுகிறது. பிரும்மம் (இறை) எப்படி எப்போதும் நம் அருகிலேயே இருக்கிறது என அவன் வியந்துபோனான். அடுத்துவரும் மந்திரம் அந்த வியப்பை இப்படிக் காட்டுகிறது: ’தஸ்மாது இதந்த்ரோ நாம இதந்த்ரோ ஹ வை நாம|’ . அதாவது, தஸ்மாது இதந்த்ரோ நாம – எனில் ’அதனால்தான் இதற்கு (பிரும்மம்) ’இதந்திரன்’ எனப் பெயர்போலும்’ என்று அர்த்தம்.  ’ஹ வை.. – நிச்சயமாக’ (இப்படி அருகிலேயே இருக்கும்) இது இதந்திரன் தான். இங்கே கவனிக்கவேண்டியது இது இந்திரன் அல்ல. இதந்திரன்.  இதந்திரன் என்பதற்கு ‘இதோ..இங்கே’ எனக் காணப்படுவதாக அருகில் ‘இது’ (பிரும்மம்) இருக்கிறது’ – எனப் பொருள் வரும். இதனால்தான் இதனை ‘இதந்திரன்’ என ஒரு ரகசியத் தன்மையுடன் பூடகமாக அழைக்கின்றனர்.

மனிதனும் உயிர்களும் வாழ்வதற்காக பிரபஞ்சத்தில் உலகைப் படைத்து அதனைப் பாதுகாக்க தேவ சக்திகளையும் உண்டாக்கிய பிரும்மம், தன்னை எங்கும் நிதர்சனமாக வெளிப்படுத்தவில்லை. மறைந்திருந்து இயங்கும் இயல்பினது அது. ஏனென்றால் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாது மறைந்திருந்து செய்யும் செயல்களே உன்னதமான பலன்களைத் தருகின்றன. ’’ பரோக்ஷப்ரியா இவ ஹி தேவா:| பரோக்ஷப்ரியா இவ ஹி தேவா:’’ என்று முடிகிறது இதில் வரும் ஒரு மந்திரம். இதன் பொருள்: தேவ (தெய்வங்கள், தேவர்கள்), பரோக்ஷப்ரியா – மறைந்திருப்பதையே  விரும்புபவர்கள் என இருமுறை சொல்லி உறுதிப்படுத்துகிறது.

இந்த உபநிஷதம் மேலும் சிருஷ்டியின்போது, உடம்பில் புதிய உயிர் உருவாதல் பற்றிய ரகசியங்களைப் பேசுகிறது. ஆணின் (தந்தையின்) உடம்பில் அவனது அனைத்து அங்கங்களின் சக்தியின் சாரமாக விந்து உருவாகிறது. அத்தகைய ஆண் –தந்தையானவன்- தன்னையே தனக்குள் இப்படித் தாங்கியிருக்கிறான். பெண்ணின் (மனைவியின்) உடம்பிற்குள் இந்த சக்தியை  எப்போது செலுத்துகிறானோ, அப்போது அவன் தன்னையே குழந்தையாகப் பிறப்பித்துக்கொள்கிறான். மனைவியின் உடம்புக்குள் புகுந்த விந்து, அவளுடைய அங்கமே போல, அவளுக்குள் இசைந்து ஒன்றிவிடுகிறது. அந்தப் பெண்மணி,  அவ்வாறு தனக்குள் புகுந்த உயிரைத் தன் இயற்கை இயல்பினால், கவனமாகப் பாதுகாக்க ஆரம்பிக்கிறாள் என்கிறது.

அடுத்த ஸ்லோகம் ஒரு உன்னதமான விஷயத்தை சொல்லி ஆரம்பிக்கிறது. ’ஸா பாவயித்ரீ பாவயிதவ்யா பவதி |’ என்கிறது. அப்படியென்றால்? இது அர்த்தம்: ’அப்படித் தன்னுள் வந்துசேர்ந்திருக்கும் (உருவாகியிருக்கும்) உயிரைப் பாதுகாக்கும் பெண், பாதுகாக்கப்படவேண்டியவள்

மனிதனின் முதல் பிறப்பாக, விந்தாக பெண்ணுடலில் சேர்ந்த உயிர் அமைகிறது. அது மெல்ல இனிதே வளர்ந்து குழந்தையாக அவளுக்குப் பிறப்பது அவனது இரண்டாவது பிறப்பு. குழந்தை பிறந்த பிறகு அதனைத் தானாகவே எண்ணித் தந்தை அதனைக் கவனமாகக் காலமெலாம் உணர்கிறான்; பாதுகாக்கிறான். இப்பிறப்பு, அடுத்த பிறவி என மனித உயிர் சங்கிலியாகத் தொடர்வதற்கே அவன் இவ்வாறு செய்யுமாறு இயற்கையாக அமைந்திருக்கிறது. முதுமை அடைந்து காலமாகின்ற அவன், தன் கர்மவினைகளுக்கேற்ப மறுபிறவி எடுக்கிறான். அதுவே அவனது மூன்றாவது பிறப்பு என்கிறது .

கருப்பையின் உள்ளே வளரும் உயிர் காணும் இறைக்காட்சிகளை, அது ரட்சிக்கப்படுவதை பூடகமாக உணர்த்துகிறது இந்த உபநிஷதம். மேற்கோள்போல வாமதேவர் குழந்தையாக தாயின் கருப்பையில் கண்ட காட்சிகளைச் சொல்கிறது. தேவர்களுக்கும் மறுபிறப்பு இருந்திருக்கிறதெனவும் அவற்றைத் தான் கண்டதாகவும் வாமதேவர் கூறுகிறார். நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளாய்த் தான் பிறந்துவருவதை அவர் தாயின் வயிற்றிலிருக்கையிலேயே ‘கண்டு’,  நூறு இரும்புக்கோட்டைகளைப் பிளந்துகொண்டு ஒரு பருந்தைப்போல் அவற்றிலிருந்து ‘வெளிவந்ததாக’  கூறுகிறார். தாயின் கர்ப்பப்பையில் தனக்கு இறை அனுபூதி நிகழ்ந்ததாகக் கூறி, தான் பிறப்பு-இறப்பு வளையத்தை உடைத்துப் பிறந்து, வாமதேவராகத் தன்பிறவி முடிந்தபின் மரணமில்லாப் பெருவாழ்வுபெற்றதாக சொன்னதாய் இந்த உபநிஷதம் சொல்கிறது.

இப்போது ஆன்மா அல்லது பிரும்மத்திற்குத் திரும்புகிறது உபநிஷதம். யாருடைய சக்தியினால் பார்க்கிறோமோ, யாரால் கேட்கிறோமோ, யாரால் நுகர்கிறோமோ, யாரால் நம்மிடமிருந்து வாக்கு வெளிப்படுகிறதோ அவரே, அதுவே பிரும்மம் எனச் சொல்கிறது. பேருணர்வுப்பொருளான பிரும்மம் அனைத்தையும் கடந்ததாக இருப்பினும், அதுவே நமக்கு மனமாகவும், புத்தியாகவும், உணர்ந்தறிதல் (perception), உள்ளுணர்வு (insight), நினைவு (thought/memory), பிராணன் என்றெல்லாமாகவும் வெவ்வேறு பரிமாணம் கொள்கிறது.

‘’ஏஷ ப்ரஹ்மைஷ..’’ என ஆரம்பிக்கும் ஸ்லோகம் இதுவே (பிரும்மம்) –  படைப்புக்கடவுளான பிரும்மா, இந்திரன், பிரஜாபதி, தேவர்கள், ஐந்து ஆதார மூலங்கள் (the five elements), நுண் உயிரினங்கள், முட்டைகளில் தோன்றுபவை, விதைகளில் போன்றவை, கருப்பையில் தோன்றுபவை, வியர்வையில் தோன்றுபவை போன்ற எண்ணற்ற உயிர்களும், ஜடப்பொருட்கள் உட்பட எல்லாமுமே – ‘’ப்ரஜ்ஞா நேத்ரம்.. ப்ரஜ்ஞானே ப்ரதிஷ்ட்டிதம்.. ப்ரஜ்ஞானம் ப்ரும்ஹ|| ’’ என்கிறது –அதாவது  எல்லாமே பிரும்மத்தால் வழிநடத்தப்படுபவை, பிரும்மத்தில் நிலைபெற்றவை; அனைத்திற்கும் ஆதாரம் பேருணர்வுப்பொருளான பிரும்மமே என விவரிக்கிறது.

இத்தகைய ஆன்மாவை –பிரும்மத்தை- உணர்பவன், உயிர் உடம்பிலிருந்து விலகியதும் சொர்கம் செல்கிறான். அங்கே எல்லா ஆசைகளும் பூர்த்திசெய்யப்பட்டு, ’’அம்ருத: ஸமபவத் ஸமபவத் ||’’ என்கிறது. அதாவது – ’மரணமில்லா வாழ்வை அடைகிறான்.. அடைகிறான்’ என்பதாக உறுதிப்படுத்தி ஐதரேய உபநிஷதம் நிறைகிறது.

**

ஐதரேய உபநிஷதம் – 1

 

பூமாதேவியை வாழ்நாள் முழுதும் வணங்கி ஞானநிலையடைந்த ஐதரேய மகரிஷியினால் அருளப்பட்டது இந்த உபநிஷதம். ரிக்வேதத்தில் வருகிறது.  33 மந்திரங்களை மூன்று அத்தியாயங்களில் தருகிறது. அனைத்தையும் மிஞ்சும் அதிசயமான சிருஷ்டியின் (படைப்பின்) ரகசியம் பேசுகிறது.

முதல் அத்தியாயம் இப்படி ஆரம்பிக்கிறது: ஆதியில் ப்ரும்மம் என அழைக்கப்படும் இறை ஒன்றே இருந்தது’ ’நான் உலகங்களைப் படைப்பேன்!’ என அது ஒருகணம் நினைக்க பல உலகங்கள் தோன்றின. அவற்றில் குறிப்பாக ஐந்து உலகங்கள்பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது இந்த உபநிஷதம். அம்பலோகம், சொர்க்கலோகம், மரீசீலோகம், மரலோகம், ஆபலோகம் ஆகியவை இவை. சொர்க்கலோகத்திற்கு மேலிருப்பதாக சொல்லப்படும் ’அம்பலோகம்’ தண்ணீர் உலகம் என அழைக்கப்படுகிறது. மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.  சொர்க்கலோகம் என்பது அடுத்தாற்போல் வருவது. தேவர்கள் வாழும் உலகம் இது. பூமிக்கு மேலிருப்பது ’மரீசீ’ என அழைக்கப்படும் ஒரு உலகம். ஒளியை ’மரீசீ’ என வடமொழியில் அழைப்பார்கள். சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்களென கிரகங்களின் ஒளியால் நிரம்பிய உலகம். அனைத்தும் ஒளிமயமாக இருக்கவேண்டும் இந்த உலகில் எனத் தெரிகிறது. மரீசீ லோகத்திற்கு அடுத்து வருவதுதான் ’மரலோகம்’. சமஸ்க்ருதத்தில் ’மர’ என்பதற்கு மரித்தல் என அர்த்தம் உண்டு. மரலோகம் என்பது இறப்பவர்கள், இறப்பவைகள் காணப்படும் உலகம். இதுவே  நாம் வாழும் பூமி. இதற்கடுத்து, ஐந்தாவதாக வருவது ’ஆபலோகம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது. இதுதான் பூமிக்குக் கீழிருப்பதாக கருதப்படும் ‘பாதாளலோகம்’.

உலகங்கள் படைக்கப்பட்ட பின் அவற்றிற்கான காவலர்களை உருவாக்க நினைத்தது பிரும்மம் (பரம்பொருள்). பிரும்மா என அழைக்கப்படும் படைக்கும் தேவனான பிரும்மதேவன் தண்ணீரிலிருந்து திரட்டப்பட்டு படைக்கப்பட்டதாக இது கூறுகிறது. ..

’தம் அப்யதபத்..’ என ஆரம்பிக்கும் முதல் அத்தியாயம்  பிரம்மதேவனைப்பற்றி, பிரும்மம் (அல்லது இறை) சிந்திக்க ஆரம்பித்ததைச் சொல்கிறது. பிரும்மம் சிந்தனை வயப்பட, பிரம்மதேவனின் வாய் பிளந்தது.. முதலில் பேச்சும், பேச்சிலிருந்து நெருப்பும் தோன்றின. பின்னர் மூக்கு, மூக்கிலிருந்து மூச்சு, அதிலிருந்து காற்று எனவும். இவ்வாறே கண்கள், காதுகள், இதயம் ஆகியவைகளும் தோன்ற ஆரம்பித்தன. இதயம் பிளந்தபோது அதிலிருந்து மனமும், மனதிலிருந்து சந்திரனும் உருவாகின என்கிறது. தொப்புளும், தொப்புளிலிருந்து அபானன், அபானத்திலிருந்து மரணம் என உருவாகியது. பின்னர் குறி தோன்றியது.. அதிலிருந்து விந்தும், விந்திலிருந்து நீரும் உண்டாகலாயிற்று. பிரும்மதேவனிடமிருந்து இவ்வாறு, உலகங்களும், இயற்கையும், உயிரினங்களும் உருப்பெற்றன என்றெல்லாம் சொல்லிச் செல்கிறது.

சிருஷ்டிபற்றி உருவகங்களாக, கவித்துவமாக  விவரிக்க முயல்கிறது இந்த உபநிஷதம். பல விஷயங்கள் சூட்சுமமாக மறைக்கப்பட்டிருப்பதால்,  பூடகமாக சொல்லப்பட்டிருப்பதால், புரிந்துகொள்வது கடினமாக அமைந்திருக்கிறது. ஏகப்பட்ட உயிரினங்களைப் படைத்த பிரும்மா ஒரு பசுவைப் படைத்தார். ஏற்கனவே படைக்கப்பட்ட மற்ற உயிரினங்கள் ’எங்களோடு சேர்ந்து வாழ இது போதாது. மேலும் பெரிதாக ஏதாவது தாரும்!’ என்றன. குதிரையைத் தோற்றுவித்தார் அவர். அவைகள் திருப்திப்படவில்லை. இந்நிலையில் மனிதனை லாவகமாகப் படைத்து அவைகளின் முன் நிறுத்தினார் பிரும்மதேவன். உயிரினங்கள் மகிழ்ந்தன. ’ஆஹா! அபாரம்! இவன் ஒரு உன்னதம்! ‘ என்று குதூகலித்தன.  இவ்வாறு படைக்கப்பட்ட மனிதன் உட்பட்ட உயிரினங்கள் யாவும் பிரும்மாவால் பெருங்கடலில் வீழ்த்தப்பட்டன. எந்தக் கடல் இது? – என்கிற  பிரமிப்பு உடனே  ஏற்படுகிறது.

ஆதிசங்கரர் இங்கே புகுந்து  விளக்குகிறார்: வாழ்க்கை எனும் நீண்ட, நெடுங்கடல்.  நித்யக்கடல். ஆசை, அறியாமை, செயல் என்பவை விளைவிக்கும் தீராதுக்கமே அந்தக்கடலின் அடங்கா நீர். இனந்தெரியாத் துன்பங்கள், நோய்கள், முதுமை, சாவு எனும் கொடிய ஜந்துக்கள் வாழும் கடலிது. அலைக்கழிக்கும் கவலைகள், உளைச்சல்கள், தீமைகள் என எகிறும் ஆயிரமாயிரம் அலைகள். புற உலகத்தோடு புலன்கள் ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் தொடர்புகளால் விளையும், நீடிக்கா அற்ப இன்பங்கள்தாம் அவ்வப்போது கிடைக்கும் கொஞ்ச இளைப்பாறல்கள்.  வதைக்கும் முடிவிலா மாயக்கடலில் விழுந்தன உயிர்கள். விழுந்தவைகளை பிரும்மதேவன் உற்றுப் பார்த்தார். எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என பசி, தாகமென அவைகளுக்கு மேலும் வழங்கினார். பிரும்மம் அல்லது இறையிலிருந்து பிரும்மதேவன் (மற்றும் ஏனைய தேவர்கள்), பிரும்மதேவன் மூலமாக உலகங்கள், வெளி, இயற்கை, உயிரினங்கள் எனத் தோற்றம்பெற்றன. கூடவே, மனித ஜீவன், இவ்வாறு படைக்கப்பட்ட உயிர்களிலெல்லாம் மேலானது, உயர்ந்தது எனக் கோடிட்டு நகர்கிறது இந்த உபநிஷதம்.

மேலும் கவிதைவடிவில் இந்த உபநிஷதம். படைப்புக்காட்சிகளை விரிக்கிறது. பிரும்மதேவன் மூலமாக எல்லாவற்றையும் படைத்த பிரும்மம் எனும் இறை மேலும் சிந்தித்தது. இவர்களுக்கான உணவு? என நினைத்தது. அதன்முன் தென்பட்ட தண்ணீரை அது பார்க்க, அதிலிருந்து உணவு உருவாகியது .  இந்த இடத்தில் இந்த உபநிஷதத்தை எழுதிய ஐதரேய முனிவரின் கவிநயம் நம்மை ஆட்கொள்கிறது:

அவ்வாறு படைக்கப்பட்ட உணவு ஓடலானது!  எட்டாதது, எளிதில் கிட்டாததாயிற்றே? மனிதன் திகைத்தான். அதனை ‘வாக்கினால்’ துரத்திப்பிடிக்க முயற்சித்தான். நடக்கவில்லை. வாக்கினால் பிடிக்க முடிந்திருந்தால், ‘உணவு’ எனச் சொல்வதாலேயே திருப்தி கிட்டியிருக்குமே அவனுக்கு!

அதனை நுகர்வதால் பிடிக்கமுடியுமா? முயற்சித்தான். முடியவில்லை. நுகர்ந்தே பிடித்துவிட்டால்,  நுகர்வதாலேயே திருப்தி அடைந்திருப்பானே அவன்?

ஓடுகின்ற உணவைத் தன் பார்வையால் பிடிக்க எத்தனித்தான். சிக்கவில்லை. சிக்கியிருந்தால் அதனைப் பார்ப்பதாலேயே மனிதன் பசி தீர்ந்து திருப்தியடைந்திருப்பானே?

ஓடும் உணவைக் கேட்பதன்மூலம் பிடிக்க முயன்றான். நடக்கவில்லை. அப்படி நடந்திருந்தால், உணவைப்பற்றிக் காதால் கேட்பதிலேயே அவனுக்குத் திருப்தி ஏற்பட்டிருக்குமே?

அந்த உணவைத் துரத்தித் தொட்டால் திருப்தி கிட்டுமா? முயன்றான். அதுவும் நடக்கவில்லை. தொட்டதனால் பசிதீருமென்றால், உணவைத் தொட்டாலே போதுமே..

இப்படி நிற்காது ஓடும் உணவை மனிதன் சிந்தனையால் கைப்பற்ற நினைத்தான். நடக்கவில்லை. அப்படி நடந்திருந்தால், உணவைப்பற்றி நினைப்பதினாலேயே பசி தீர்ந்திருக்குமே..

உணவைத் துரத்தித் தன் குறியால் அடைய நினைத்தான்  மனிதன்.  முடியவில்லை. குறியின்மூலம் அடைந்திருந்தால், அதனை வெளிப்படுத்துவதிலேயே திருப்தியடைந்திருப்பான் அல்லவா?

இறுதியாக, ஓடும் உணவை அபானன் என்பதால் பிடிக்க முயன்றான் மனிதன். பிடித்துவிட்டான். அபானனே உணவைப் பிடிக்கிறது. பிராண சக்தியின் ஒரு அங்கமான அபானனே, வாய்வழி உள்ளே செல்கின்ற உணவை ஏற்று, ஜீரணித்து, அவயவங்களுக்கு வேண்டிய சக்தியாக உருமாற்றிப் பகிர்ந்து தருவது. எனவே அதுவே உணவின்மூலம் உயிரைத் தாங்க உதவுகிறது.

படம்: இண்டர்நெட்/கூகிள்

(தொடரும்)

 

 

மாண்டூக்ய உபநிஷதம்

வ்வொரு வேதமும் மூன்று முக்கிய பிரிவுகளைக்கொண்டது. ’சம்ஹிதை’ என்பது வெவ்வேறு தேவதைகளிடம் மனிதன் செலுத்தும் பிரார்த்தனைகள்பற்றியது. ’பிராம்மணம்’ என்பது ஒரு குறிக்கோள்கொண்டு செய்யப்படும் யாகங்களின் முறைகள், நியமங்கள் பற்றிச் சொல்வது. மூன்றாவது பகுதியே உபநிஷதங்கள் – சராசரி நிலையிலான பிரார்த்தனைகள், வேண்டுதல்களைத் தாண்டி, மனிதன் ஞானநிலை நோக்கித் திரும்புகையில் இவை வழிநடத்துகின்றன. பிரும்மம் அல்லது இறுதி உண்மை எனும் ஆன்மீகத்தின் உச்சப்புள்ளிபற்றி அவனோடு நின்று ஆய்பவை, அறியாத உன்னதத்தின் பாதையற்ற பாதையில்   அழைத்துச்செல்பவை.. அணுவின் அணுவாக, சூட்சுமத்தின் சூட்சுமமாக, வெளியின் வெளியாக இப்படி ஏதோ ஒரு மர்மம் இந்த பிரபஞ்சமுழுதும் விரவிக்கிடக்கிறது.. அதற்குள் இருக்கிறது எல்லா ரகசியங்களும் . எதனை அறிந்தால் எல்லாவற்றைப்பற்றியும் அறிந்ததாக ஆகிவிடுமோ, அதனை நோக்கி மனிதனை அழைத்துச் செல்வது உபநிஷதம் ‘என்கிறார் சுவாமி விவேகானந்தர்.

‘ஓங்காரம்’  என்பது இறைசக்தியின் சாரம் எனச் சொல்கிறது இந்த மாண்டூக்ய உபநிஷதம். அதர்வண வேதத்தின் இறுதியில் வரும் உபநிஷதம்  இது. ஓங்காரம், பிரணவம் என அழைக்கப்படும் ’ஓம்’ எனும் ஒலியே ஆதி ஒலி. ஆதிமந்திரம். அகரம், உகரம், மகரம் ஆகிய மூன்று ஒலிநிலைகளை (primordial acoustic forms) தன்னகத்தே கொண்டது. மிகச் சரியாக, உணர்வுபூர்வமாக  உச்சரிக்கப்படவேண்டிய மந்திரம். மேலோட்ட உச்சரிப்பில் பிரயோஜனமில்லை. ‘அ’ எனும் ‘அகரம்’ நாக்கின் அடிப்பகுதியான தொண்டைக்குழியில் ஆரம்பிக்கிறது. அகர சப்தம் பிற சப்தங்களில் இருந்து விலக்கமுடியாமல் ஒன்றியிருப்பதால் அதிமுக்கியமானது, ஆதாரமானது. கீதையில் தன்னைப்பற்றி அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறான் கருநீலக்கண்ணன் : ’அக்ஷராணாம் அகாரோஸ்மி’. (அட்சரங்களில் நான் ’அ’  எனும் அகரம்!)  ‘உ’ எனும்  ‘உகரம்’  நாக்கின் மேல் கடக்கிறது. ’ம்’ எனும் ’மகரமாக’ உதட்டு நுனியில் வந்து முடிகிறது ’ஒம்’  எனும்  மந்திரம். அகரத்தில் மென்மையாகத் துவங்கி, உகரத்தில் ஒலி மிகுதியாகி, பின் மென்மையாக   ..ம்.. என முடியும் ஒலிநிலைகள். பிரும்மம், பிரபஞ்சம், மனிதன் என்கிற தத்துவத்தை தன்னுள்ளே கொண்டு,  ’ஓம்’ என ஒலித்து அதிர்வலைகளை உள்ளும் வெளியுமாக  எழுப்பும் உன்னதம்.

யாராலும் எழுப்பப்படாத அனாஹத த்வனி (ஆதியும் அந்தமுமில்லா சப்தம்) ஓங்காரம். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் பூதம் (Bootham) அதாவது கடந்தவை அல்லது மறைந்தவை, பவத் (Bhavath) எனப்படும் இருப்பவை, பவிஷ்யத்  (Bhavishyath) எனப்படும் ‘இனி வரவிருப்பவை’ மற்றும் ஸர்வம்  (அனைத்தும்) ஓங்காரமே  என்கிறது தன் முதலாவது ஸ்லோகத்தில் இந்த உபநிஷதம். பிரபஞ்சத்தில் ஓங்கார சப்தம் இடைவிடாது கேட்டுக்கொண்டிருப்பதாயும், தவயோகிகளால் அதனைக் கேட்க முடியும் எனவும் கூறப்படுகிறது.

{சத்தியார் கோயில் இடம்வலம் சாதித்தால்
மத்தியானத்திலே வாத்தியம் கேட்கலாம் ..

–இது திருமூலர். அதாவது கோவிலென இருக்கும்  இந்த நல்லுடம்பில் சிரத்தை, இறையுணர்வோடு இடது வலமாகப் பிராணாயாமம் (மூச்சுப்பயிற்சி) நெடுங்காலம் முறையாகச் செய்துவந்தால், பகலிலும் இறைஒலி கேட்கும்  எனச் சொல்லிச்சென்றார்.}

அடுத்த ஸ்லோகத்தில் ’ஸர்வம் ஹ்யேதத் ப்ரஹ்ம, அயமாத்மா ப்ரும்ஹ, ஸோயமாத்மா சதுஷ்பாத்…’ என விஷயத்தைத் தெளிவாக்க முயல்கிறது. இந்த ஆன்மா ப்ரும்மம், இப்படி (பிரபஞ்சத்தில் காணப்படுகிற) எல்லாமும் ப்ரும்மமே (பரம்பொருளே) எனச் சொல்கிறது.  எந்த மூலத்திலிருந்து ஒன்று உண்டாக்கப்படுகிறதோ அது, அந்த மூலத்தின் குணாதிசயங்களைக் கொண்டிருக்கும். ஆதலால் இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுதும் மனிதன் உட்பட எல்லா உயிர்களும், ஜடப்பொருட்களும்கூட அந்த இறையின் குணக்கூறுகளைக்கொண்டுதானிருக்கும். அதனால்தான் அனைத்தும் ப்ரும்மமே எனச் சொல்லப்படுகிறது இங்கே. இறைசக்தி மனிதனில் பிரகாசிக்கையில் அது ’ஆன்மா’ என அழைக்கப்படுகிறது.

(தேனுக்குள் இன்பம் கருப்போ சிவப்போ
வானுக்குள் ஈசனைத் தேடும் மதியிலீர்
தேனுக்குள் இன்பம் செறிந்திருந்தார்போல்
ஊனுக்குள் ஈசன் ஒளிந்திருந்தானே

-திருமூலர் இங்கே சிவவாக்கியர் மொழியில் நறுக்குத்தெறித்தார்போல் பேசுகிறார்)

இந்த மாண்டூக்ய உபநிஷதத்தில் வரும் ’அயமாத்மா ப்ரும்ஹ’ ( ’(எனக்குள்ளிருக்கும்) இந்த ஆன்மா ப்ரும்மம்’) என்பது மஹாவாக்கியம் எனக் கொள்ளப்படுகிறது.

அடுத்த ஸ்லோகம் ஆன்மாவின்  நான்குவித பரிமாணங்களைக் குறிப்பிடுகிறது. ‘ப்ரதம: பாத: வைஸ்வானர.. ‘ – அதாவது ஆன்மா தன் முதல் பரிமாணத்தில் ‘வைஸ்வானரன்’ என அழைக்கப்படுகிறது.. வைஸ்வானரன் என்பது விழிப்புநிலையில் உள்ளவன். இரண்டாவது நிலையை ‘தைஜஸன்’ அதாவது ‘கனவுநிலையில் இருப்பவன்’ என்கிறது. மூன்றாவது பரிமாணமாக ப்ராஜ்ஞன் – ஆன்மா ’ஆழ்ந்த உறக்கநிலை’யில் இருப்பவனாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

ஆன்மாவின் விழிப்புநிலை உணர்வுபூர்வமாக, புறவயமாக இருக்கிறது.  தான் வாழ நேர்ந்திருக்கிற வெளி உலகை, அதன் சூழ்வெளியான மாபெரும் பிரபஞ்சத்தை ஆன்மா, இந்நிலையில் அனுபவிக்கிறது. ஆதலால் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதியுமாகிறது.

இரண்டாவது நிலையான தைஜஸன் (கனவுநிலை), தன் உணர்வுகளை அகமுகமாகத் திருப்பிவிடுகிறது. இங்கே புறவுலகு மறைந்து, மனவுலகு தெரிய,  அதனை அனுபவிக்கிறது ஆன்மா.

மூன்றாவது பரிமாணமாக சொல்லப்படுவது,  ‘ப்ராஜ்ஞன்’ (ஆழ்உறக்கநிலை)- இதனை, புறஅனுபவங்கள் ஒடுங்கி, உணர்வு உட்புறமாகத் திரண்ட நிலை என்கிறது. அனுபவங்கள், உணர்வுகள் ஒடுங்கிய, மறைந்துவிட்ட நிலையில் ஆன்மா ‘ஆனந்தமய:’ –ஆனந்த ரூபமாக, ‘ஆனந்தபுக் ஹி’ – ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பதாக இருக்கும் நிலை என்கிறது.

இதன் நான்காவது நிலையாக ஒன்றுள்ளது. ஆழ்ந்த கவனிப்பை, அறிதலை அது வேண்டுகிறது. இதனை இந்த உபநிடதம் இப்படி விளக்குகிறது: நான்காவது நிலை எனப்பட்டாலும், முதல் மூன்று நிலைகளை உள்ளடக்கியதும், அதே சமயம் அவற்றைத் தெளிவாகக் கடந்தநிலையுமாகும். இது புறமுக நிலையல்ல, அகமுகநிலையல்ல, இரண்டும் கலந்த உணர்வுகுவிந்த நிலையுமல்ல. இதனைக் காண இயலாது. புரிந்துகொள்ளமுடியாது. அடையாளங்கள் இல்லாத, விளக்கமுடியாத, சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு உன்னத நிலை. மங்கலமானது, சாந்தமே வடிவானது, ’த்வைதம் இல்லாதது’, அதாவது ‘இரண்டற்றது’. {‘த்வைதம்’ (state of duaity) என்பது : நல்லது, கெட்டது/ பாவம், புண்ணியம்,/ நிலையான, நிலையற்ற/ போன்ற இரண்டிரண்டாக, ஒன்றுக்கெதிராக இன்னொன்றைப் பார்க்கும்/புரிந்துகொள்ளும் மனநிலை}. அத்வைதம் (state of non-duaity) இது . மனிதனின் உண்மையான ‘இயற்கை நிலை’ ஆதி நிலை இதுவே. தனக்குள்ளிருக்கும் ஆன்மாவை இவ்வாறு ‘அறிபவன்’ இந்நிலையில் ஒளிர்கிறான்.. ப்ரும்ஹத்தை உணர்ந்தவனாக ஆகிறான். ..

வர்ணனையை மிஞ்சிய இந்த ஆன்மாவை (ப்ரும்மத்தை) எழுத்துக்களில், சொல்லாகக் குறிப்பிட நேர்ந்தால், அதுவே ’ஓம்’ எனும் அகர, உகர, மகர ஒலி அடுக்குகளைக்கொண்ட ஓங்காரம்.

மேலும் ஓங்காரத்தை விளக்கிச் செல்கிறது:

ஓம் எனும் மந்திரத்தின் முதற்பகுதியாகிய ’அ’ என்கிற அகரம், ஆன்மாவின் முதல்நிலையான விழிப்புநிலைக்கு ஒப்பிடப்பட்டுள்ளது. அகரம் எல்லா சொற்களிலும் கலந்துள்ளது. அதேபோல, விழிப்புநிலையும் மற்ற இரண்டு நிலைகளோடு சம்பந்தப்பட்டுள்ளது. கனவுகளாக வெளிப்படும் ஆழ்மனப்பதிவுகளுக்கு விழிப்புநிலை அனுபவங்களோடு தொடர்புண்டு. ஆழ்ந்த உறக்கத்திலும் விழிப்புநிலை அனுபவங்கள், தனித்தனியாகத் தெரியாமல் உணர்வுத் திரளாக மறைந்திருக்கின்றன. அகரம் ஓங்காரத்தின் ஆரம்பநிலையாக இருப்பதுபோல, விழிப்புநிலை ஆன்மாவின் (பிரும்மத்தின்) ஆரம்பநிலையாக உள்ளது.

ஓங்காரத்தில் இரண்டாவது நிலையாக வரும் ’உ’ எனும் ‘உகரம்’ உரக்க உச்சரிக்கப்படுகிறது. ஆன்மாவின் இரண்டாவது நிலையான கனவுநிலையோடு ஒப்பிடப்பட்டுள்ள இது, உயர்வானதாக இங்கு குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. ஏனெனில், கனவுநிலையில், உணர்வு மனம் (Conscious mind) ஓய்ந்துவிடுகிறது. ஆழ்மனம் (Subconscious mind) எனும் மனதின் பெரும்பகுதி கனவுநிலையில் பிரதான பங்கு வகிக்கிறது. இதன் எல்லைகள் மிகப் பரந்தவை. இது விழிப்பு நிலையின் வெளிஉலக அனுபவங்களோடும், மனதின் ஆசைகள், லட்சியங்கள், பயங்கள் என்பதோடு, எதிர்காலம், இறைவன் என்றெல்லாம் விஸ்தாரமாக வெவ்வேறுதளங்களில் சம்பந்தப்பட்டுள்ளது. இதைப்போலவே ஓங்காரத்தின் நடுவில் வரும் ’உ’ எனும் உகரம், ’அ’ எனும் ஆரம்ப, மற்றும் ‘ம்’ எனும் இறுதிநிலைகளோடு சம்பந்தப்பட்டுள்ளது.

ஓங்காரத்தின் ‘ம்’ என்பது மூன்றாவது பகுதி. இது , ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும் ஆன்மாவின் மூன்றாவது நிலைக்கு ஒப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஓம் எனும் மந்திரத்தின் ‘அ’வும், ‘உ’வும்,  ‘ம்’-ல் இணைகின்றன. கலக்கின்றன. அதைப்போலவே, ஆன்மாவின் முதல் இரண்டு நிலைகளான விழிப்புநிலை, கனவுநிலை ஆகியவை, மூன்றாவது நிலையான ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில் ஒடுங்குகின்றன, நிரம்புகின்றன. ஓம் எனும் மந்திரத்தில் ‘ம்’ –ஆனது,  ‘அ’ –வையும், ‘உ’வையும் தனக்குள் அடக்கிக்கொள்கிறது. அதைப்போலவே,  ஆன்மாவின் ஆழ்ந்த உறக்கநிலை – விழிப்பு மற்றும் கனவு நிலைகளை தன்னகத்தே கிரகித்துக்கொண்டு, தனக்குள் நிரப்பி, திரளாக வைத்திருக்கிறது.

இவற்றைத்தாண்டியும் பிரணவ மந்திரத்தின் நான்காவது பகுதி ஒன்றிருக்கிறது. ஒலி இல்லாததாய்த் தெரிவது. ‘பகுதி’ என மற்றவற்றைப்போல் அளவிட, விளக்கிவிடமுடியாது. சொல், செயல், உணர்வு கடந்தது. பிரபஞ்ச உணர்வையும் கடந்ததாக, மங்கலமானதாக இது அறியப்படுகிறது. ’ஓம்’ என மந்திரத்தை உச்சரித்து முடித்தபின் மீண்டும் ’ஓம்’ என ஆரம்பிக்குமுன் வரும் இடைவெளி இது. சாந்தநிலை. ‘ஓம்’ எனும் ஓங்காரம் ‘அ’, ‘உ’, ‘ம்’ மற்றும் நான்காவதான  ‘சாந்திநிலை’ (அமைதிநிலை)யும் கூடியது. இதனை இவ்வாறு அனுபூதியாக அறிபவன், உணர்பவன் ஆன்மாவை ஆன்மாவால் (ப்ரும்மத்தை ப்ரும்மத்தால்) அடைந்தவனாகிறான் என்கிறது இந்த உபநிஷதம்.

Picture courtesy: Internet/ Google

**

கேன உபநிஷதம்

தனால் இந்தப் பயணம்? – எனக் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டே சாமவேதத்தில் வரும் இந்த உபநிஷதம் உள்ளார்ந்த ஆராய்ச்சியில் இறங்குகிறது. அதாவது ’தேடுகிறவனை’ ’உள்ளே’ இறக்கிவிட்டுப் பயணிக்கவிடுகிறது.

’ஓம். . கேனேஷிதம் பததி ப்ரேஷிதம் மன:’ என்கிறது ஆரம்பத்திலேயே.’(கேன’ என்பதற்கு ’எதனால்’ (எந்த சக்தியினால்) என்று அர்த்தம். எந்த சக்தியினால் விரும்பப்பட்டு, ஏவப்பட்டு, மனம் இப்படியெல்லாம் செல்கிறது, பயணிக்கிறது? என்கிற ஒரு அடிப்படைக் கேள்வியைக் கேட்கிறது. ’இறுதிஉண்மைக்கான தேடுதலில்’ இருப்பவன், தன் மனத்தின் தன்மைகண்டு கூர்மையாகி, தன்னைத் தானே கேட்டுக்கொள்கிறான் இப்படி. மேலும் கேள்விகள் வருகின்றன: முக்கியமாக, பிராணன் என்று ஒன்றிருக்கிறதே நமக்குள்.. அதனை இயக்குவது, யாரோ? வாக்கு எனப்படும் சொல், பேச்சு என்பதெல்லாம் நம்மிலிருந்து எப்படிப் புறப்படுகின்றன? புலன்களை செயல்படுத்தும் சக்தி எது? என்கிற ரீதியில் மேலும் மேலும் கேள்விகள் துளைக்கின்றன..

பிராணன் எனப்படும் உயிர்சக்தி சூட்சுமமாக எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது. உலகை இயக்குகிற ஆற்றல்படைத்தது. அதன் ஒரு துகள் – துகளினும் துகள் நமக்குள்ளும் இருக்கிறது. அதனாலேயே இயங்குகிறோம். எனச் சிந்திக்கையில், ஜீவனின் (மனிதனின்) ஸ்தூல உடம்பு, மனம் எனும் சூட்சும வடிவம், இவற்றோடு பிராணனும் யாரால் இயங்குகின்றன என்கிற கேள்வியில் வந்து நிற்கிறது. இன்னுமொரு ஸ்லோகம் ’ஸ்ரோத்ரஸ்ய ஸ்ரோத்ரய் மனஸோ மனோ யத்’ என ஆரம்பித்து விஷயத்துக்கு வருகிறது. அதாவது காதின் காதாக.. மனதின் மனமாக.. என்று செல்லும் அது, தெளிவான ஒரு புள்ளியில் வந்து நிற்கிறது. காதின் காதாக, கண்ணின் கண்ணாக, வாக்கின் வாக்காக, மனதின் மனதாக, பிராணனின் பிராணனாகவும் இருப்பது ஒன்றே. அதுவே அது (பிரும்மம்) என நிற்கிறது இறுதியாக. தன் கடுமையான தவத்தினால், ஆழ்ந்த அக ஆய்தலில் உச்சம்பெற்று, உணர்வுநிலை திறக்கப்பட்டவன் இதனை உணர்கிறான். அவ்வாறு கண்டடைந்தவன் எவனோ அவன், இந்த புலன்களின் உலகிலிருந்து விடுபட்டுவிடுகிறான். பிறப்பு-இறப்பற்ற மேன் நிலையை எய்துகிறான் – என்கிறது.

மனதின் இயக்கத்தை, செயல்பாடுகளை துரத்திச்சென்று ஒரு பயனும் இல்லை என விழிப்புணர்வுபெற்றவன் புரிந்துகொள்கிறான். ஆதலால் அவன் மனதின்பின்னே இருக்கும் ஆன்மாவை அறிய முற்படுகிறான். மேலும் தொடர்கிறது. உடம்பு-மனம் என்கிற அமைப்பின் ஊடே, அழியாத உண்மைப்பொருளாக இருப்பது ஆன்மா. தானாகவே நிற்கும் அது உண்மையில் எத்தகையது என்கிற கேள்விக்கு குரு பதில் சொல்வதாக வருகிறது இந்த ஸ்லோகம்:

ந தத்ர சக்ஷூர்கச்சதி ந வாக்கச்சதி நோ மன:
ந வித்மோ ந விஜானீமோ யதைத தனுசிஷ்யாத்

அது கண்ணால் நோக்கப்பட முடியாதது; வாக்கும் (பேச்சு, சொற்களும்) மனமும் (சிந்தனைகளும்) அதனை நெருங்கமுடியாது. எனவே, எத்தகைய குணம்கொண்டது அது எனத் தெரியாது.. சொற்களில் சிக்காத ஒன்றை எப்படிப் புரியவைப்பது என எங்களுக்கும் தெரியாது (ஆனால் அவசியம் புரிந்துகொள்ளவேண்டியது) என்று ஆன்ம அனுபூதிபெற்ற குரு (ரிஷி) தன் சீடனுக்கு சொல்லும் வகையில் இது அமைந்துள்ளது. நமக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் ஐம்புலன்கள் வெளிஉலகை அறிவதற்காக, தொடர்புகொள்வதற்காக மட்டுமே. அவற்றால் அகத்தினுள் உறைகின்ற ஒன்றை அறியமுடியாது. புலன்களால் அறியமுடியாததை, புலனைக்கொண்டு எப்படி சொல்வது? அதனால்தான் அதைப்பற்றி வார்த்தைகளில் தன்னால் சொல்லமுடியவில்லை என சீடர்களுக்குப் புரியுமாறு விளக்குகிறார் வேதகால ரிஷி. மேலும் சொல்கையில், அது மனிதனுக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் விட வித்தியாசமானது. எதையெல்லாம் அவன் இன்னும் அறியவில்லையோ அவற்றைவிடவும் மேலானது. ஞானநிலை அடைந்து அதனை ‘அறிந்த’ எங்களது பூர்வாச்சாரியர்களால் (ரிஷிகள்) இப்படி சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்கிறார்.

’யத் வாசானத்யுதிதம் யேன வாகப்யுத்யதே..’ எனத் தொடங்கும் ஸ்லோகம் இப்படி விளக்க முற்படுகிறது: ’எது சொல்லால் (வாக்கினால்) விளக்கப்படமுடியாதோ, ஆனால் எதனால் சொல்லப்படுகின்ற சொல் விளக்கம், ஒளி பெறுகின்றதோ அதுவே பிரும்மம். எதனைக் கண்கள் பார்ப்பதில்லையோ, ஆனால் எதனால் கண்கள் பார்க்கின்றனவோ அதுவே அது. எதனைக் காதுகள் கேட்கமுடியாதோ, ஆனால் எதனால் காதுகள் கேட்கின்றனவோ அதுதான் அது.. மேலும், எதனை மூச்சு தீண்டமுடியாதோ, நுகரமுடியாதோ, ஆனால் எதனால் மூச்சுவிடுதல் (மனிதனுக்கு/உயிர்களுக்கு) சாத்தியமாகிறதோ, அதுவே பிரும்மம்’ என அறிவாயாக என்று சீடனுக்கு உபதேசிக்கிறார் குரு. கூடவே ’..அதுதான் பிரும்மம்’ என விளக்கும் ஒவ்வொரு ஸ்லோகதுக்கு அடியிலும் ஒரு வாக்கியம் வருகிறது. அது: இங்கே வணங்கப்படுவது அது அல்ல!’
இங்கே கொஞ்சம் விளக்கம் தேவைப்படுகிறது. ஆன்மா என சூட்சுமமாக அறியப்படுவது பிரும்மம், பரம்பொருள், பரப்பிரும்மம். ஆனால் சாமான்யன் எதை வணங்குகிறான்? ஒரு உருவத்தை, பிம்பத்தை – அது விக்ரஹ (சிலை) வடிவிலோ, ஓவிய (பட) வடிவிலோ இருக்கிறது. ஏனெனில், சாதாரண மனிதனால் சூட்சும வடிவில் , அதாவது வடிவில்லா வடிவில் இருக்கும் இறையை வணங்க, தியானிக்க முடியவதில்லை. ஆனால் அவனும் இறைவழி செல்லவேண்டுமே – உய்வதற்கு, கடைத்தேறுவதற்கு. அதற்கான ஒரு எளிய முதற்படியாக, வழிபட ஏதுவாக கோவில்களில் இந்த விக்ரஹங்கள், வீடுகளில், ஆசிரமங்களில், மடங்களில் கடவுள்களின் சித்திரங்கள், படங்கள் ஆகியவை. ஆரம்பப் படிநிலைதான் இது. ஸ்தூல வடிவத்தில் அகப்படாத, ஆனால் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் இறையை, பிரும்மத்தை மனிதன் தன் புற அங்கங்களைக் கொண்டு காண இயலாது. ஆனால் அதற்காக அவன் தன்னை இயக்கும் தெய்வசக்தியை, பரம்பொருளை விட்டுவிடமுடியுமா? புறத்தே சுற்றித் திரிந்தவன், தன் அகத்துக்குள் பார்க்கிறான். பயணிக்க ஆரம்பிக்கிறான். அதற்கான சாதனாக்களை (தீவிர, தொடர்ந்த இறைசிந்தனை, மனம் ஒருநிலைப்படல், தியானம் போன்றவை) அவன் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. கடும் சோதனைகள் நிறைந்த அந்தப் பாதையிலோ செல்லவேண்டிய தூரம் மிக அதிகம். தேடுபவன் அதற்காக அந்தப்பாதையை விட்டு விலகுவானா? சைவசமய முதன்மை நாயன்மார்களில் ஒருவரான அப்பர், இறுதியில் தான் அடைந்த அனுபூதி நிலையைப்பற்றி ‘தேடொணா தேவனை என்னுள்ளே தேடிக் கண்டுகொண்டேன்’ எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

பிரும்மத்தை (இறுதி உண்மை) நோக்கிய கரடுமுரடான பாதையில் மேலும் முன்னேறுகிறது கேன உபநிஷதம். ஆன்மீகத் தேடலின் ஆரம்பநிலைகளில் சீடனுக்குத் தனக்கு அது தெரிந்துவிட்டது என்பதான மயக்கம் உண்டாகிறது. அதனைத் தன் குருவுக்கு சொல்கிறான். அவர் சொல்கிறார்.: ’அதற்குள் பிரும்மத்தைக் கண்டுவிட்டதாக உனக்குத் தோன்றினால், நீ அறிந்தது மிகக்குறைவுதான். மீண்டும் தொடர்ந்து தியானத்தில், உண்மை வழியில், சாதனாவில் இரு. தேடுதல் தீவிரமாகட்டும்’ என்று ஊக்குவிக்கிறார். மேலும் மேலும் சீடன் சிரத்தைகாட்டி, தியானித்து நாட்கள் கடந்தபின் அவனின் சலசலப்புக்கு குரு (வேதரிஷி) தெளிவுபடுத்துகிறார். ‘ என்னை எனக்குத் தெரியும்.. ஆனால் எனக்குள்ளிருக்கும் பிரும்மத்தை (ஆன்மா) தெரியாது . அதே சமயத்தில், தெரியவில்லை என்றும் உறுதியாகச் சொல்லமுடியாதுபோலிருக்கிறதே’ என்கிற நிலைக்கு நீ வந்திருந்தால், இறை அறிதலில் நெருங்குகிறாய் என அர்த்தம். மேலும் ‘யார் நன்றாகத் தெரிவதாகச் சொல்கிறானோ அவன் அறியாதவன். யார் தனக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை எனும் நிலையிலிருக்கிறானோ, அவனே அறிபவன். மேலும் மேலும் சாதனாக்கள் மூலம் தன்னை ஈடுபடுத்தி உணர்வின் படிப்படியான நிலைகளில் எவனொருவன் முன்னேறுகிறானோ, அவன் அந்த ஆன்மாவிலிருந்தே(பிரும்மத்திலிருந்தே) மேன்மேலும் ஆற்றல் பெற்று, மரணமில்லாப் பெருவாழ்வடைகிறான் என்கிறது இந்த உபநிஷதம். மேலும் எச்சரிக்கவும் செய்கிறது: ’இங்கேயே, இந்த பிறவியிலே ஒருவன் பிரும்மத்தை இவ்வாறு அறிந்துகொண்டானேயானால், அவன் எல்லா உயிர்களிலும் பிரும்மத்தின் இருத்தலை உணர்கிறான். ஒருவேளை, இந்த பிறப்பில் அப்படி அறியமுடியாதுபோனால், அது அந்த ஜீவனுக்கு மாபெரும் இழப்பு’ என்கிறது.

மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் பிரும்மமே அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக விளங்குகிறது என்பதைக் கதையாக விளக்குகிறது இந்த உபநிஷதம்.

அரக்கர்களுடனான ஒரு யுத்தத்தில் வென்றபின் களித்திருந்தனர் தேவர்கள். தங்களைத் தாங்களே மெச்சி மகிழ்ந்திருந்தனர். கர்வம் தலைக்கேறிவிட்டதை பிரும்மம் அறிந்தது. அவர்களுக்குப் பாடம் புகட்ட நினைத்து, ஒரு யக்ஷனாக உருவெடுத்து அவர்கள் இருக்கும் பகுதியில் உலவியது. தேவர்கள் தங்கள் உள்ளுணர்வினால், ஏதோ ஒரு அதீத சக்தி இங்கு வந்திருக்கிறது என அறிந்தனர். ஆனால் என்ன அது என்று தெரியாது திகைத்தார்கள். அவர்களுக்குள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் தேவேந்திரனான இந்திரன் அக்னிதேவனை அழைத்து ’நீர் போய் அது யார், என்ன எனத் தெரிந்துகொண்டுவாரும்..’ என அனுப்பினான்.

அக்னிதேவன் யக்ஷனின் முன் வந்து நின்றான். யக்ஷ உருவிலிருந்த பிரும்மம் அக்னியைப் பார்த்து ’யார் நீ’ என்றது. ’அக்னியே நான்!’ என்றான் அவன். ’உன்னால் என்ன செய்ய முடியும்?’ என்றது பிரும்மம். ’எதனையும் நொடியில் எரித்து சாம்பலாக்கிட என்னால் முடியும்!’ என்றான் அக்னிதேவன். ’ஓ.. அப்படியா!’ என்றது பிரும்மம். ஒரு உலர்ந்த புல்லை அக்னியின் முன்னால் போட்டது. ’எரி இதனை!’ என்றது. அக்னி புல்லைப் பார்த்தான். ப்பூ! என்று நினைத்தான். கடும் தனலாக உலர்ந்தபுல்லின் மீது பாய்ந்தான். புல்லுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை. நிறம்கூட மாறவில்லை. அக்னியால் புல்லை எரிக்க முடியவில்லை.மீண்டும் முயன்றான். தோற்றான். சோர்ந்தான். என்னால் புல்லைக்கூடவா எரிக்கமுடியவில்லை என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே தேவர்களிடம் வந்து நடந்ததைச் சொன்னான். ’அந்த யக்ஷன் யாரென அறியமுடியவில்லை’ என்றான்.

இந்திரன் வாயுவை நோக்கினான். ’நீர் போய் அறிந்து வாரும்!’ என்றான். வாயுதேவன் விரைந்து வந்து யக்ஷன் முன் நின்றான். அதே கேள்வி. ‘நான் வாயு!’ என்றான் இவன். ’என்ன செய்ய முடியும் உன்னால்?’ என்று யக்ஷன் கேட்டதற்கு, ’இங்குள்ள எதனையும் காற்றாக வீசித் தூக்கி எறியும் சக்தி எனக்குண்டு!’ என்றான் சிரித்துக்கொண்டே. ’ஓ! அப்படியா.. எங்கே இந்தப் புல்லைத் தூக்கி வீசு!’ என்றது யக்ஷனாய் நின்ற பிரும்மம். வாயுதேவன் அற்பப் புல்லைப் பார்த்து மனதில் சிரித்துக்கொண்டான். அலட்சியமாக அதன்மீது வீசினான். அசைந்துகொடுக்கவில்லை அது. ஆச்சரியமுற்று, உக்கிரமாக வீசி, அதனைத் தூக்கிவீசப் பார்த்தான். ம்ஹூம்! ஒன்றும் நடக்கவில்லை. புல் அசைவற்று போட்டது போட்டபடிக் கிடந்தது. யக்ஷனைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தவன் திரும்பிச் சென்று தேவர்களிடம் நடந்ததைச் சொன்னவன். ’என்னாலும் அந்த சக்தியைப் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை’ என்றான்.

இந்திரன் ஆச்சரியம் மிகக்கொண்டான். இதில் ஏதோ பெரும் சூட்சுமம் இருக்கிறது. நமக்குப் புரியவில்லை. புரிந்துகொள்ளும் சக்தி நமக்கில்லையோ எனக் கலங்கியவாறு அவனே சென்றான். யக்ஷன் மறைந்துவிட்டிருந்தான். அங்கே வானில், பொன்னொளி எங்கும் ஜொலித்து வீச, பேரழகுடன் ஒரு பெண்சக்தி உருவந்தாங்கி காட்சிதந்தது. உமாதேவி! இந்திரனின் கண்கள் பனித்தன. பணிந்து வணங்கினான். மனதில் அவளை முழுதுமாக நிறுத்திப் பிரார்த்தித்தான். ‘எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லையே.. யார், எது இந்த மர்மசக்தி? அன்னையே, அருள்வாய்’ என மனதாரத் தாழ்ந்து இறைஞ்சினான். உமாதேவி முகமலர்ந்தாள். ’தேவேந்திரா! தேவர்களான உங்கள் சக்தியினால் உணரமுடியாது அதை எனக் கண்டுகொண்டாய். பிரும்மாண்டம், சூட்சுமத்தின் சூட்சுமம் அது. பிரும்மம். பிரபஞ்சத்தின் எல்லா செயல்களுக்கும், ஏன், உங்கள் வெற்றிகளுக்கும்கூட அதுவே ஆதாரம். அது தன் சக்தியை பின்னிழுத்துக்கொண்டால், நீங்கள் தளர்ந்து வீழ்வீர்கள். நீங்கள் யாரும் எதுவும் இல்லை என்றாகிவிடும் என அறிவாயாக!’ என்றாள் தேவி. தேவேந்திரன் அவளை நோக்கித் தலைதாழ்த்தினான். புத்தி தெளிவாகி, தேவியை வணங்கி நன்றி சமர்ப்பித்து, அங்கிருந்து அகன்றான்.

மேலும், பிரும்மத்தின், பரம்பொருளின் அதீத சக்தியை, எல்லையில்லா இருப்பை உணரவேண்டும். ’மின்னல் மின்னுவதும், இமை இமைப்பதெல்லாமும் அதனால்தான்’ என்கிற இந்த உபநிஷதம், தொடர்கிறது: மனமானது கற்பனை செய்வதும், வெளிஉலகில் பொருள்களை, உணர்வுகளை நாடிச்செல்வதும், ஆன்மா என அறியப்படும் பிரும்மத்தின் காரணமாகவே. ’அத்தகைய பிரும்மமானது எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்திருப்பதாக உணர்ந்து, எவனொருவன் அதை உண்மையாக தியானிக்கிறானோ, அவனை எல்லா உயிர்களும் நேசிக்கின்றன’ என்கிறது.

ஆழ்ந்த தேடலில் இப்போது முன்னேறியிருக்கும் சீடன், ’குருவே! அத்தகைய ஞானநிலைக்கான ரகசிய அறிவை அருள்வீராக’ எனப் பிரார்த்திக்கிறான். ’இதுவரை நான் உனக்கு சொன்னதெல்லாம் அதுபற்றியதே’ என்கிறார் குரு. இறை உணர்வோடு புலன்களின் கட்டுப்பாடு, உண்மைவழி செல்லுதல், சிரத்தையுடன் கூடிய கடும் தியானம் (தவம்) ஆகியவைதான் அந்த ரகசிய அறிவிற்கான சாதானாக்கள் எனச் சொல்கிறார். வேதங்கள் அந்த ரகசிய அறிவின் அங்கங்களாய் உள்ளன என சீடனுக்கு அவர் தெளிவுபடுத்துவதாய் இந்த உபநிஷதம் நிறைவு பெறுகிறது.

இந்த இடத்தில் நினைவு கூரவேண்டிய ஒன்று: ’உண்மைவழி நிற்றல் என்பதில், பேச்சு என்பது, விளைவு எதுவாயினும் பிடிவாதமாக உண்மை சொல்லல் என்றாகாது. பிறர் மனதை கலங்கடிக்காத, புண்ணாக்காத உண்மைகளையே ஒருவன் எப்போதும் பேசவேண்டும். அத்தகைய பேச்சு என்பது, வாக்கினால் செய்யப்படுகிற தவம்’ என்கிறது பகவத் கீதை.

(Picture courtesy: Internet)

**