எழுத்தாளர் கந்தர்வன்

முன்னோடித் தமிழ் எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான கந்தர்வனின் கதை ஒன்றைப் பார்க்குமுன், படைப்பாளிபற்றி சிறு குறிப்பு.

கந்தர்வன் (படம்: இணையம். நன்றி)

இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் சிக்கல் எனும் ஊரில் பிறந்த இவரின் இயற்பெயர் நாகலிங்கம். புதுக்கோட்டையில் அரசு வருவாய்த்துறையில் உயர்பதவியில் இருந்ததோடு, தீவிர இடதுசாரியாக, தொழிற்சங்கம், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் என்றெல்லாம் இயங்கியவர். இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, தன் சித்தாந்தம், அதையொட்டிய செயல்பாடுகள் போன்றவை, தன் படைப்புத்திறனை சிதைத்துவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டவர் கந்தர்வன். அழகான கலைப்படைப்புகள் மூலம் தன்னைத் தமிழின் சிறந்த இலக்கியகர்த்தாக்களில் ஒருவர் என நிலைநாட்டிக்கொண்டவர் என்பதே நாம் நாடுவது . ’மைதானத்து மரங்கள்’ எனும் இவரது உருக்கமான சிறுகதை ஜெயகாந்தனால் ‘இலக்கிய சிந்தனை’ விருதுக்காக தேர்வு செய்யப்பட்டது எனில், இவரது எழுத்தின் தரத்தை அறிந்துகொள்ளலாம்.

கண்ணதாசனால் நடத்தப்பட்ட இலக்கிய இதழான ‘கண்ணதாச’னில் இலக்கிய விமரிசனம் எழுதியதன்மூலம் தமிழ் இலக்கிய உலகில் மெல்லப் பிரவேசித்தவர். பின்னர், சிறுகதைகள், கவிதைகள் எனத் தன் படைப்பாற்றலைப் பரவலாக்கி வெளிப்படுத்திய ஆளுமை. சுபமங்களா, தாமரை போன்ற சிற்றிதழ்களிலும் எழுதியிருக்கிறார். இவருடைய சிறுகதைகள் கலைநுட்பமானவை. மனித உணர்வுகளை ஆழத்தில் சென்று தரிசிப்பவை. 1999-ல் குமுதத்தில் வந்திருந்த கந்தர்வனின் ஒரு சிறுகதையை பஸ்ஸுக்காகக் காத்திருந்த தருணத்தில் படித்த அனுபவத்தை, ஜெயமோகன் தன் வலைப்பக்கத்தில் இப்படி எழுதியிருக்கிறார் :’’நான் ஊருக்கு வந்ததுமே குமுதத்துக்கு ஒரு வாசகர் கடிதம் எழுதி, அக்கதை ஒரு சாதனை என்று சொன்னேன். என் நண்பரும் வாசகருமான ஒருவருக்கு எழுதிக் குமுதத்திலும் விகடனிலும் கந்தர்வன் எழுதிய எல்லாக் கதைகளையும் எடுத்துத் தரச் சொன்னேன். பல கதைகளில் தமிழின் பெரும் கதைசொல்லி ஒருவரைக் கண்டுகொண்டேன்.’’ மேலும் சொல்கிறார் ஜெயமோகன்: ‘’கந்தர்வனின் கடைசிக்காலம் என்பது உச்சகட்ட படைப்பூக்கம் வெளிப்பட்ட தருணம். அத்தகைய ஒரு மலர்ச்சியை வாழ்நாளின் இறுதியில் அடைந்த கலைஞர்கள் தமிழில் குறைவே.’’ புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின், காலப்போக்கில் வரட்சிகண்ட நிலப்பரப்பும், விவசாயம் செய்யமுடியாமல் தடுமாறும் விவசாயிகளின் துன்பமிகு வாழ்வும் அவரது கடைசிக் கதைகளின் களமாக அமைந்திருக்கின்றது.

கந்தர்வன் ஒரு கவிஞரும் கூட. திறமையான மேடைப்பேச்சாளருமாகவும் செயல்பட்டிருக்கிறார். மக்களோடு தன் நேரடி உரையாடலுக்குக் கவிதையைப் பயன்படுத்தியவர். கந்தர்வனின் சிறுகதைகளில் காணப்பட்ட கலானுபவம், கவிதைகளில் இல்லையே எனும் விமரிசனம் வந்தபோது , அதை ஒத்துக்கொண்டு இப்படிக் கூறியிருக்கிறார் கந்தர்வன்: “எனக்கு அது வேற, இது வேற. கவிதை நேரடியா களத்துல, ஜனங்களோட பேசுறதுக்கு. கோவிலுக்குப் போனா சிங்காரிச்சிட்டு போகலாம். சண்டைக்குப் போகும்போது சிங்காரிச்சிட்டு இருக்கமுடியுமா?’’

புழங்குமொழியில், நேரடி சொல்லாடலில் கவிதை சொன்ன கந்தர்வன், கேட்கும் சராசரி மனிதர்களைச் சிந்திக்கவைத்தார்; சீண்டியிருக்கிறார்; சிரிக்கவும்வைத்திருக்கிறார் என்பது கீழ்க்காணும் கவிதை வரிகளில் தெரிகிறது:

சமூகத்தில் சாதாரணப் பெண்களின் வாழ்வு நெருக்கடிகள்கொண்டது; ஓய்வில்லாதது என்பதை

நாளும் கிழமையும்
நலிந்தோர்க்கில்லை
ஞாயிற்றுக் கிழமையும்
பெண்களுக்கில்லை

-என சொல்லிச் சென்றார்.
**

தமிழ்ச்சமூகத்தைப் பார்த்து எக்கச்சக்கமாக ஒரு கேள்வி கேட்டிருக்கிறார்:

விதவிதமாய் மீசை வைத்தாய் – உன்
வீரத்தை எங்கே தொலைத்துவிட்டாய் ?

**

அரசியலில் புரையோடிப்போய்விட்ட ஊழலை, அந்தக் காலத்திலேயே கிண்டல் செய்தார் கந்தர்வன் :

எம்.எல்.ஏ சட்டையில் ஒரு பை வைத்தார்.
எம்.பி.சட்டையில் பல பை வைத்தார்.
மந்திரி, பையையே சட்டையாக மாட்டிக்கொண்டார்

**

தன் வாழ்நாளில் சாரமான ஒரு நாவல் எழுத ஆசைப்பட்டார் கந்தர்வன். ஆனால், அரசுப்பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற நிலையில் உடல்நலம் குன்றியிருந்தார். நாவல் ஆசை நிறைவேறாமல், 2004 ஆம் வருடம் தன் அறுபதாவது வயதில், சென்னையில் மகள் வீட்டில் மறைந்தார். வெளியாகியிருக்கும் கந்தர்வனின் படைப்புகள்:

சிறுகதைத் தொகுப்புகள்:

சாசனம், பூவுக்குக் கீழே, அப்பாவும் மகனும், கொம்பன், ’ஒவ்வொரு கல்லாய்’ மற்றும் ’கந்தர்வன் சிறுகதைகள்’ எனும் நூல்(வம்சி புக்ஸ் வெளியீடு)

கவிதை நூல்கள் :

மீசைகள், சிறைகள், கிழிசல்கள், ’கந்தர்வன் கவிதைகள்’ (அன்னம் வெளியீடு)

**

Advertisements

கு. அழகிரிசாமியின் ‘அன்பளிப்பு’ சிறுகதை

நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கும் கு. அழகிரிசாமி, தன் கலைப்படைப்புகளுக்காக இலக்கிய வாசகர்களின் கவனத்துக்கு வருகிறார். குழந்தைகள் உலகின் ஆசாபாசங்கள், சந்தோஷங்கள் குறித்து அவதானிக்கும் இந்தப் படைப்பாளி, நம்மை அந்த அதிசய உலகத்தினுள் கொஞ்சம் எட்டிப் பார்க்கவைக்கிறார் ‘அன்பளிப்பு’ என்கிற இந்தச் சிறுகதைமூலம். கதையைக் கொஞ்சமாகப் பார்ப்போம்:

கதைக்காலம் இந்திய சுதந்திரக்குப் பின்னான பத்தாண்டுகள் எனக்கொள்ளலாம். சென்னையின் மாம்பலத்தில் ஒரு வீட்டில் வயதான அம்மாவும், பத்திரிக்கை அலுவலகத்தில் வேலைபார்க்கும் இளைஞனான அவளது மகனும் வசிக்கிறார்கள். கதைசொல்லி இந்த இளைஞன்தான். அக்கம்பக்கத்துக் குழந்தைகள் –அவற்றில் எட்டாவது, ஒன்பதாவதெனப் படிப்பவைகளும் உண்டு- இவனிடம் வந்து ‘மாமா..மாமா’ என நட்பு பாராட்ட ஆரம்பித்துவிட்டன. ஆரம்பத்தில் சித்ரா, அவளது அண்ணன் சுந்தர்ராஜன், பின்னர் பிருந்தா, தேவகி, கீதா, சாரங்கன். இவன்மீது ஏன் இந்த ஈர்ப்பு அந்த சிறுவர், சிறுமிகளுக்கு? குழந்தைகளோடு குழந்தையாகப் பழகும் சுபாவமுள்ளவன் என்பது ஒரு காரணம். மற்றொன்று – இவன் அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டுக்கு வருகையில், அலுவலகத்தில் மதிப்புரைகளுக்காகத் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நிறைய கதைப் புத்தகங்களைத் தூக்கி வருவதை இந்தக் குழந்தைகள் பார்த்துவிட்டன! இந்த ’மாமா’வின்மீது வந்தது ஒரே கவர்ச்சி. கவனியுங்கள் –இங்கே நாம் பார்ப்பது ’அந்தக்கால’க் குழந்தைகள். அது இப்போதிருக்கும் பொல்லாத காலமல்ல! இந்தக்காலம்போல் மொபைல், வீடியோ விளையாட்டுக்கள், இண்டர்நெட் இத்தியாதிகள் இல்லாத, குழந்தைகள் குழந்தைகளாகவே இருந்த பொற்காலம். பெற்றோரும் ஆசிரியர்களும், பாடங்களுக்கு வெளியேயும், குழந்தைகளின் வாசிப்பை ஊக்குவித்தார்கள். பள்ளிக்கூடத்தைத் தாண்டிய கதைப் புத்தகங்களுக்காக குழந்தைகள் ஏங்குகின்றன! இப்பத் தெரியுதா நம்ப ‘மாமா’வுக்கு ஏன் இத்தனை மவுசு என்று.

ஒரு ஞாயிறன்று, இந்த இளைஞன் (கதைசொல்லி/மாமா) காலையில் எழுந்திருக்க நேரமாகிவிட்டது. அடுத்தநாள் ஞாயிறுதானே என்று சனி இரவு வெகுநேரம் படித்துக்கொண்டிருந்ததால் வந்த வினை. அவனது தோழமைகளான சிறுவர், சிறுமியர் காலையிலேயே அவனது வீட்டுக்குள் பிரவேசித்துவிட்டார்கள். ’மணி
ஏழரையாகிவிட்டது. எழுந்திருங்கோ..தூங்கமூஞ்சி மாமா..!’ என அவனை அடித்தும், கிள்ளியும், கலாய்த்து எழுப்பிவிடுகின்றனர். அவர்களது ஆவல் அவன் என்ன கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிவந்திருக்கிறான் என்று பார்ப்பது. ஏற்கனவே அவர்களுக்காகக் கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிவருவதாக சொல்லியிருந்தான். ஆனால், தான் ஒன்றும் வாங்கிவரவில்லை என்றான் இப்போது. குழந்தைகள் விடுமா? கு.அழகிரிசாமி எழுத்தில் மேலே வாசியுங்கள் :

”பிருந்தா! மாமா பொய் சொல்கிறார்; கொண்டுவந்து எங்கேயாவது ஒளித்து வைத்திருப்பார். வாருங்கள், தேடிப்பார்க்கலாம்” என்றாள் சித்ரா.

அவ்வளவுதான், என்னுடைய அறை முழுவதும் திமிலோகப் பட்டது. ஒரே களேபரம். சித்ரா மேஜையைத் திறந்து உள்ளே கிடக்கும் பெரிய காகிதங்களையும், துண்டுக் காகிதங்களையும், கடிதங்களையும் எடுத்து வெளியே எறிந்தாள். துழாவித் துழாவிப் பார்த்தாள். மேஜையில் புத்தகம் எதுவும் இல்லாது போகவே, அதிலிருந்து சாவிக்கொத்தை எடுத்துப் பெட்டியைத் திறந்து தேட ஆரம்பித்துவிட்டாள். பிருந்தாவும், சுந்தரராஜனும் பீரோவைத் திறந்து புத்தகங்களை எடுத்துக் கண்டபடி கீழே போட்டார்கள்.

சின்னஞ் சிறு குழந்தையான கீதா கீழே உட்கார்ந்து, இறைந்து கிடக்கும் ஆங்கிலப் புத்தகங்களை அர்த்தமில்லாமல் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ..

.. சாரங்கன் ஒருவன்தான் என்னோடு அமைதியாக உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். அவன் எப்பொழுதுமே குறும்பு பண்ணமாட்டான்; விளையாடமாட்டான். மற்றக் குழந்தைகள் எல்லோரும் ஒரு விதம்; அவன் ஒருவிதம். என்னிடத்தில் பயபக்தியோடு நடந்துகொள்ளும் சிறுவன் அவன் ஒருவன்தான்.

ஜன்னலில் இருந்த புத்தகங்கள் ஒவ்வொன்றாக வந்து விழும் போது, ஒரே சந்தடியும் இரைச்சலுமாய்ப் போய்விடவே, சமையற்கட்டிலிருந்து என் தாயார் ஓடிவந்தாள். வந்து பார்த்தால், எல்லாம் ஒரே கந்தர் கோளமாகக் கிடந்தது.

“என்னடா இது, இந்தக் குழந்தைகள் இப்படி அமர்க்களம் பண்ணுகிறார்கள், நீ பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாயே” என்று என்னைப் பார்த்துக் கோபித்துக் கொண்டாள்.. ”இவ்வளவு வயதாகியும் இன்னும் குழந்தைகளோடு குழந்தையாய் விளையாடிக்கொண்டிருப்பது ரொம்ப அழகாகத்தான் இருக்கிறது!” என்று சொல்லிக் கொண்டே அம்மா உள்ளே போய்விட்டாள்.

..அம்மாவுக்குப் பதில்குரல் கொடுத்துவிட்டு இந்தப்பக்கம் திரும்பும்போது, ஜன்னலிலிருந்து பத்துப் பதினாறு கனமான புத்தகங்கள் ‘தடதட’ வென்று அருவி மாதிரி கீழே விழுந்தன. ஒரு பழைய தமிழ் அகராதி அட்டை வேறு புத்தகம் வேறாகப் போய் விழுந்தது. குப்புற விழுந்த சில புத்தகங்கள் மீது சில கனமான புத்தகங்கள் அமுக்கவே கீழே அகப்பட்ட புத்தகங்கள் வளைந்து, ஒடிந்து, உருக்குலைந்து விட்டன. புத்தகங்கள் ஒரே மொத்தமாகக் கீழே விழுந்துவிட்டதைக் கண்டு எல்லாக் குழந்தைகளும் பயந்துவிட்டார்கள். கீழே விழுந்து கிடக்கும் புத்தகங்களையும் என்னையும் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்தார்கள். கீழே விழுந்தவை மொத்தம் அறுபது புத்தகங்களாவது இருக்கும். குழந்தைகளின் முகத்தில் பயத்தின் சாயல் படர ஆரம்பித்துவிட்டது. நான் என்ன சொல்லப் போகிறேனோ என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டு, கண்ணிமைக்காமல் என் முகத்தையே பார்த்தார்கள். மற்றக் குழந்தைகளின் பயத்தைப் பார்த்த ஐந்து வயது நிரம்பாத கீதாவும் பயந்துபோய் என்னைப் பார்த்தாள் ..

இப்படி மாமாவிடம் முழுசுதந்திரம் எடுத்துக்கொண்டு அட்டகாசம் செய்யும் குழந்தைகள். அவைகளின் மனதை நோகடிக்காமல் பேசிப்பழகி, கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிக்கொடுத்துப் படிக்கச்சொல்லும் இந்த மாமா. குழந்தைகள் பட்டாளம் இவரைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறது, இந்த மாமாவின் மனதில் அந்தக் குழந்தைகள் யார் – கு.அழகிரிசாமி எழுதிச் செல்கிறார்:

…வெளிப்படையான பேச்சிலும் நடவடிக்கைகளிலும் ஒரு குழந்தைக்கும் மற்றொரு குழந்தைக்கும் நான் வித்தியாசம் காட்டி நடந்து கொள்ளவில்லை. உள்ளன்பிலும் வேற்றுமை காட்டவில்லை. முன்னால் சொன்னதுபோல ஏதோ ஒரு அலாதிப் பிரியம் சித்ராவிடமும் அவளது அண்ணனிடமும் ஏற்பட்டிருந்தது. ஆனால் குழந்தைகளோ என்னை ஒரே மாதிரி நேசித்தன. அவர்களுடைய பிரியத்தில் வேற்றுமை இல்லை. ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனக்காகவே இந்த உலகத்தில் பிறந்த நண்பன் என்று என்னை நினைத்தது. ஒவ்வொன்றும் ஒரு மகத்தான நம்பிக்கையாக, ஒரு பெரிய ஆறுதலாக, ஒரு நல்ல வழிகாட்டியாக என்னைக் கருதியது. எந்த விதத்திலும் தனக்குச் சமதையான ஜீவன் என்று என்னைக் கருதியது. குழந்தைகள் என்னைப் பெரிய மனித பீடத்தில் தூக்கி வைக்காமல், நட்பு முறையில் கைகோத்துக் கொள்ள வந்தார்கள். இவர்கள் என்னோடு விளையாடினார்கள்; என்னோடு சண்டை போட்டார்கள்; என்னை அடித்தார்கள்; என்னைக் கண்டித்தார்கள்; என்னை மன்னித்தார்கள்; என்னை நேசித்தார்கள்.

உலகத்தில் எல்லோரும் குழந்தைகளைக் கண்டால் பிரியமாக நடந்து கொள்ளுவதும், அல்லது விளையாடுவதுமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய அன்பில் ஒரு விளையாட்டுணர்ச்சியும், ஒரு நடிப்பும் கலந்திருக்கின்றன. குழந்தையைப் போலப் பேசி, குழந்தையைப் போல ஆடிப்பாடி, குழந்தையை விளையாட்டுப் பொம்மையாகக் கருதி அதற்குத் தக்கவாறு நடந்துகொள்ளுகிறார்கள். ஆனால் அந்தச் சூதுவாதறியாத குழந்தைகளோ அப்படி நடிப்பதில்லை; அவர்களுடைய அன்பில் அந்த விளையாட்டுணர்ச்சி கலக்கவில்லை. அவர்கள் உண்மையிலேயே அன்பு காட்டுகிறார்கள். இந்த உண்மை எனக்கு என்றோ, ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மனதில் தைத்தது. அன்று முதல் நான் அவர்களைக் குழந்தைகளாக நடத்தவில்லை. நண்பர்களாக நேசித்தேன். உற்ற துணைவர்களாக மதித்தேன். உள்ளன்பு என்ற அந்தஸ்தில் அவர்களும் நானும் சம உயிர்களாக மாறினோம். மாம்பலத்தில் எனக்கு இவர்கள்தான் நண்பர்கள். குழந்தைகளுடன் இம்மாதிரிப் பழகுவதும் இம்மாதிரி விளையாடுவதும் அம்மாவுக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை. ஐம்பது வயதுத் தாயாருக்குத் தன் மகனை மனைவி மக்களுடன் குடித்தனம் செய்யும் தகப்பனாகக் காணத்தான் பிடிக்குமே தவிர, குழந்தைகளுடன் குழந்தையாக விளையாடிக் கொண்டும் சண்டை போட்டுக்கொண்டும் இருப்பதைக் காணப் பிடிக்குமா?

சுந்தர்ராஜனுக்கும் சித்ராவுக்கும் தான் வாங்கிவந்திருந்த புத்தகங்களைப் பகிர்ந்துகொடுத்தபின், இரண்டு வாரம் ஆகியிருக்கும். மற்ற குழந்தைகள் மாமாவின் வீட்டுக்கு வழக்கம்போல் வந்துபோய்க்கொண்டிருக்க, பிருந்தாவைக் காணோம். விஜாரித்ததில், அவளுக்கு ஜுரம் எனத் தெரிந்தது. சில நாட்கள் கழிந்தன. அவள் வரவில்லை. மாமாவுக்கு ஒரே கவலை. யாரைக் கேட்பது? பிருந்தாவின் வீட்டில் மாமாவுக்கு யாரையும் பழக்கமில்லையே. குழந்தைகளிடம் கேட்கவேண்டியதுதான். அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்? எழுதுகிறார் அழகிரிசாமி:

… ஜுரம் அதிகமாக இருக்கிறதா, குறைந்திருக்கிறதா என்று அவர்களுக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. “பிருந்தா எப்போது பார்த்தாலும் படுத்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்” என்று மட்டும் தெரிவித்தார்கள்.

ஒருநாள் இரவு எட்டு மணி இருக்கும். வீட்டு முற்றத்தில் ஈஸிச்சேரைப் போட்டுக் காற்றாட நிலா வெளிச்சத்தில் படுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது தெரு வழியாகப் போய்க் கொண்டிருந்த பிருந்தாவின் வீட்டு வேலைக்காரனை அழைத்து, “பிருந்தாவின் உடம்பு எப்படி இருக்கிறது? ஜுரம் குறைந்திருக்கிறதா” என்று கேட்டேன்.

”இல்லை ஸார், நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. எதுவும் சாப்பிடுவதில்லை. இந்த நான்கு நாட்களில் குழந்தை துரும்பாக மெலிந்து போய்விட்டது. தூக்கத்தில் உங்களை நினைத்துத்தான் என்னென்னவோ புலம்பிக் கொண்டிருக்கிறாள்” என்றான் வேலைக்காரன்.

”என்னை நினைத்துப் புலம்புகிறாளா!” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன்.
“ஆமாம் ஸார். நேற்று ராத்திரிகூட ‘மாமா புத்தகம்’, ‘மாமா புத்தகம்’ என்று என்னென்னவோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்” என்றான்.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. இந்தக் குழந்தையைப் போய்ப் பார்க்காமல் இருந்ததற்காக மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். என் சங்கோஜத்தை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு மறுநாள் காலையில் அவசியம் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரவேண்டுமென்று தீர்மானம் செய்து கொண்டேன். “போய்வா” என்று வேலைக்காரனை அனுப்பிவிட்டு, தனியாகப் படுத்து என்னென்னவோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் என்னால் பொறுத்துக்கொண்டிருக்க முடியாது என்ற நிலைமை வந்துவிட்டது. அவ்வளவுதான், உடனே எழுந்து வீட்டுக்குள்போய் சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு ‘விறு விறு’ என்று பிருந்தாவின் வீட்டுக்குச் சென்றேன்.

என்னென்னவெல்லாம் நடக்கிறது குழந்தைகளின் உலகில்.. ஒன்றும் புரியமாட்டேன்கிறதே, என்கிறீர்களா? படியுங்கள் அன்பர்களே, கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதை : ‘அன்பளிப்பு’.

லிங்க்: http://azhiyasudargal.blogspot.in/2011/04/blog-post.html

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்

**

கு. அழகிரிசாமி – எழுத்தே வாழ்க்கை

தமிழின் முன்னோடிப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதையைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அவரைப்பற்றிக் கொஞ்சம் அறிவோம்.

இலக்கியத்தரம் வாய்ந்த சிறுகதைகளை எழுதிய ஆளுமையாகக் கருதப்படும் அவர், தூத்துக்குடி மாவட்டம், கோவில்பட்டிக்கு அருகே இடைசெவல் எனும் கிராமத்தில் பிறந்தவர். எழுத்தாளர்கள் புதுமைப்பித்தன், கி.ராஜநாராயணன், வல்லிக்கண்ணன் போன்றோரின் சமகாலத்தவர். அழகிரிசாமியின் வீட்டில் தெலுங்கு பேசினார்கள். ஆனால் தமிழில் ஆர்வத்தை வளர்த்துக்கொண்டு படிக்கலானார் அவர். கஷ்டப்பட்டு பள்ளி இறுதிவரைதான் படிக்கமுடிந்தது. 1943-ல், இருபதாவது வயதில் அவரது முதல் சிறுகதை ’உறக்கம் கொள்ளுமா’, ஆனந்தபோதினி என்கிற இதழில் வெளிவந்தது. அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுதி 1952-ல் கல்கியின் முன்னுரையுடன் வெளியிடப்பட்டு, அழகிரிசாமியை இலக்கிய உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.

தான் பார்த்துவந்த அரசாங்க உத்தியோகத்தை உதறித் தள்ளிவிட்டு முழுநேர எழுத்துவாழ்க்கையில் மனம் செலுத்தினார் அழகிரிசாமி. ஆரம்பத்தில் பிரசண்ட விகடன், பின்னர் தமிழ்மணி, சக்தி ஆகிய வார இதழ்களில் பணிபுரிந்துகொண்டு, தன் புனைவுகளை வரைய ஆரம்பித்தார். புதுமைப்பித்தன், தொ.மு.சி.ரகுநாதன், வல்லிக்கண்ணன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் இவரது கதைகளைப் படித்துவிட்டு சிலாகித்துப் பேசினார்கள். 1953-57 காலகட்டத்தில் மலேஷியாவில் ’தமிழ்நேசன்’ நாளிதழில் பணியாற்றியபோது அருமையான சிறுகதைகளை எழுதினார் அழகிரிசாமி. தன் பணியில் ஏற்பட்ட அரசியல் சார்ந்த தலையீடுகளைக் காரணம் காட்டி இந்தியா திரும்பியவருக்கு ’நவசக்தி’ நாளிதழில் 1965 வரை பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

நண்பர்களுக்கு நீண்ட, செறிவான கடிதங்கள் எழுதுவதை வழக்கமாகக்கொண்டிருந்தார் அழகிரிசாமி. எழுத்தாளர்கள் சுந்தரராமசாமி, கி.ராஜநாராயணன் ஆகியோருடன் கடிதத்தொடர்பில் இருந்தார். எழுத்தாளர் வட்டத்தில் ரசிக்கப்பட்ட இவரது கடிதங்களைத் தொகுத்து ‘கு.அழகிரிசாமி கடிதங்கள்’ எனும் புத்தகமாக கி.ராஜநாராயணன் (கி.ரா.) வெளியிட்டுள்ளார். உலக இலக்கியங்களை ஆர்வமுடன் வாசித்தவர் அழகிரிசாமி. ரஷ்ய எழுத்தாளர் மாக்ஸிம் கார்க்கியின் (Maxim Gorky) எழுத்து இவரை மிகவும் கவர்ந்தது. மாக்ஸிம் கார்க்கியை முதன்முதல் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் கு.அழகிரிசாமிதான்.

1970-ல் சோவியத் சோஷலிசக் குடியரசு என அப்போது அழைக்கப்பட்ட ரஷ்ய தூதரகத்தின் கலாச்சாரப்பிரிவு வெளியிட்டுவந்த தமிழ் மாதாந்திரியான ’சோவியத் நாடு’ இதழில் பணியில் சேர்ந்தார். ஆனால் வெகுகாலம் நீடிக்கமுடியவில்லை. உடல் நலக்குறைவு காரணமாகத் தன் 47-ஆவது வயதில், 1970-ஆம் வருடம் காலமானார் அழகிரிசாமி. 1940-70 எனும் முப்பதாண்டு காலத்தில் அவருடைய சுமார் 101 சிறுகதைகள் பிரசுரிக்கப்பட்டன. அவருடைய ‘ராஜா வந்திருக்கிறார்’ எனும் சிறுகதை ரஷ்ய மொழி உட்பட்ட பிற மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
அவருடைய காலத்தில் எழுதிய எழுத்தாளர்களைப்போலல்லாமல், கு.அழகிரிசாமியின் கதைகள் அன்றாட வாழ்வின் நிகழ்வுகள், அனுபவங்கள் போன்றவற்றைக் கருவாகக் கொண்டு எளிய மொழிநடையில் அமைக்கப்பட்டவை. கதைகள், கட்டுரைகள், மொழிபெயர்ப்பு எனத் தீவிரமாக வாழ்வில் இயங்கியவர் அவர். குழந்தைகளின் அகஉலகை அழகிரிசாமி அவதானித்திருப்பது அவரது சில குறிப்பிடத்தகுந்த சிறுகதைகள் மூலமாக வெளிப்படுகிறது. (தெய்வம் பிறந்தது, ராஜா வந்திருக்கிறார், குமாரபுரம் ஸ்டேஷன், அன்பளிப்பு, தம்பி ராமையா, இருவர் கண்ட ஒரே கனவு போன்றவை.) குழந்தைகள் உலகத்தின் ஆசைகள், ஏக்கங்கள் போன்ற உணர்வுகளை நுட்பமாக எழுத்தில் வெளிக்கொணர்ந்தவர் அவர். ’அன்பளிப்பு’ என்கிற சிறுகதைத் தொகுப்புக்காக சாஹித்ய அகாடமி கு.அழகிரிசாமிக்கு 1970-ல், அவரது மறைவுக்குப்பின், விருது வழங்கி கௌரவித்தது. கு.அழகிரிசாமியின் படைப்புகள் சில:

நாவல்கள்: டாக்டர் அனுராதா, தீராத விளையாட்டு, ’புதுவீடு புது உலகம்’, வாழ்க்கைப் பாதை

சிறுகதைத் தொகுப்புகள்: அன்பளிப்பு, சிரிக்கவில்லை, கவியும் காதலும், செவிசாய்க்க ஒருவன், துறவு போன்றவை.

நாடகங்கள்: வஞ்சமகள், கவிச்சக்ரவர்த்தி

கட்டுரை நூல்கள்: தமிழ் தந்த கவியின்பம், இலக்கியத் தேன்.

மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள்: மாக்சிம் கார்க்கியின் நூல்கள், லெனினுடன் சில நாட்கள், அமெரிக்காவிலே, யுத்தம் வேண்டும் .

சிறுவர் நூல்கள்: மூன்று பிள்ளைகள், காளி வரம்.

அடுத்த பதிவாக கு.அழகிரிசாமியின் ‘அன்பளிப்பு’ சிறுகதையைப் பார்க்கலாம்.

**

வ.வே.சு. ஐயரின் ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’ கதை

தமிழின் முதல் சிறுகதை என அறியப்படும் கதை ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’. இது சுதந்திரப்போராட்ட வீரரும், தமிழ் எழுத்தாளருமான வ.வே.சு. ஐயரால் எழுதப்பட்டது. அவருடைய மேலும் சில கதைகளுடன் ’மங்கையர்க்கரசியின் காதல்’ எனும் ஒரு சிறுதொகுதியாக அவரால் 1910-ல் வெளியிடப்பட்டது.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சி கால இந்தியா. தமிழ்நாட்டின் ஒரு ஊரின் பிரதான குளத்தின் கரையில் வெகுகாலமாக இருந்துவரும் அரசமரம் ஒன்றே நமக்குச் சொல்கிறது இந்தக் கதையை. குறிப்பாக நாயகி ருக்மிணியின் கதையை உருக, உருகச் சொல்கிறது. அந்தக்காலத்துப் பாட்டி, தாத்தாக்களிலிலிருந்து இந்தக்கால யுவர்கள், யுவதிகள் வரை அந்தக் குளத்தங்கரைக்கு வராமலிருந்திருக்க முடியுமா? பெரியவர்கள் வம்படிக்கவும், குழந்தைகள் விளையாடவும் அந்த அரசமரம்தானே துணைபோயிருக்கிறது. எத்தனை கதைகள் கண்முன்னே நடப்பதைப் பார்த்திருக்கும், எத்தனைச் சங்கதிகளை அது கேட்டிருக்கும்? இருந்தும், தன் குழந்தைபோல் வாஞ்சையாக அவளது சிறு பிராயத்திலிருந்தே பார்த்துவரும் ருக்மிணியைப்பற்றித்தான் அதன் மனமெல்லாம் நினைவு. அவளுடைய வாழ்வை நமக்கு விரிவாகச் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது அந்த அரசமரம். முதலில் அவளது குழந்தைப் பருவத்து அழகை வர்ணிக்கிறது. வ.வே.சு. ஐயரின் வார்த்தைகளில் அரசமரம் :

...சுவர்ண விக்கிரகம் போலிருப்பாள் குழந்தை. அவளுடைய சிரிச்ச முகத்தை நினைச்சால் அவளே எதிரில் வந்து நிற்பது போலிருக்கிறது எனக்கு. அவள் நெத்தியின் அழகை இன்னைக்கெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். நல்ல உயரமாக இருப்பாள். அவள் கையும் காலும் தாமரைத் தண்டுகள் மாதிரி நீளமாயிருக்கும். அவள் சரீரமோ மல்லிகைப் புஷ்பம் போல் மிருதுவாக இருக்கும். ஆனால் அவள் அழகெல்லாம் கண்ணிலேதான். என்ன விசாலம்! என்ன தெளிவு! என்ன அறிவு! களங்கமற்ற நீல ஆகாசம் ஞாபகத்துக்கு வரும். அவள் கண்களை பார்த்ததும் நீலோற்பலம் நிறைஞ்ச நிர்மலமான நீரோடையைப் போலிருக்கும். பார்வையிலுந்தான் எத்தனை அன்பு! எத்தனை பரிவு!..

பெரியவளாகிவிட்ட நமது ஹீரோயின் ருக்மிணி எப்படி வலம் வந்தாள் அந்த ஊரில், எப்படிப் பழகினாள் தன் தோழியரோடு, எவ்வளவு கனிந்த மனம் அவளுக்கு என ஆசிரியர் அரசமரத்தையே சொல்லவைக்கிறார்:

..அவளுக்கு வயசாக ஆக, அவளுடைய அன்பு வளர்ந்த அழகை என்ன என்று சொல்லுவேன்? குழந்தையாக இருக்கும்போதே யாரிடத்திலும் ஒட்டுதலாக இருப்பாள். இந்தக் குணம் நாளுக்கு நாள் விருத்தியாய்க் கொண்டே வந்தது. தோழிகள் வேறு, தான் வேறு என்கிற எண்ணமே அவளுக்கு இராது. ஏழை வீட்டுப் பெண்ணாயிருந்தாலும் சரி, பணக்காரர் வீட்டுப் பெண்ணாயிருந்தாலும் சரி, அவளுக்கு எல்லா தோழிகள் பேரிலும் ஒரே லயந்தான். இன்னும் பார்க்கப்போனால் ஏழைக் குழந்தைகள் பேரில் மற்றவர்கள் பேரில் விட அதிக பாசம் காட்டுவாள். பிச்சைக்காரர்கள் வந்தால் கை நிறைய அரிசி கொண்டு வந்து போடுவாள். கண் பொட்டையான பிச்சைக்காரர்களைப் பார்க்கும் போது அவளை அறியாமலேயே அவள் கண்களில் தாரை தாரையாக கண்ணீர் பெருகுவதை பார்த்திருக்கிறேன்! அவர்களுக்கு மற்றவர்களுக்குப் போடுவதை விட அதிகமாகவே போடுவாள். இப்படி அளவு கடந்த தயையும் இரக்கமும் அவளுக்கு..

ருக்மிணியின் அப்பா வசதியானவர். அவர் சீராட்டி வளர்த்த பெண்ணுக்கு 12 வயதாகிவிட்டது. அதாவது கல்யாணம் செய்யும் வயது! ஆச்சரியத்தில் புருவத்தை உயர்த்த வேண்டாம். இது ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் உள்ள சமூகம் என்பதை கதைபடிக்கும் அவசரத்தில் மறந்துவிடாதீர்கள். ருக்மிணியின் கல்யாண வாழ்வைப்பற்றி அரசமரம் பெருமையாய்ச் சொல்கிறது :

ருக்மிணிக்கு பன்னிரண்டு வயசானதும் அவள் அப்பா அவளை ஊர் மணியம்
ராமசுவாமி ஐயர் குமாரன் நாகராஜனுக்கு கன்னிகாதானமாகக் கொடுத்தார். கல்யாணம் வெகு விமரிசையாக நடந்தது. தோழிப் பொங்கலன்னிக்கும், ஊர்கோலத்தன்னிக்கும் அவள் வருவதைப் பார்த்தேன். கண்பட்டுவிடும், அத்தனை அழகாயிருந்தது. அவள் தோழிகளுக்கு மத்தியில் இருந்ததை பார்க்கும்போது, மின்னற் கொடிகளெல்லாம் சேவித்து நிற்க மின்னரசு ஜொலிக்குமே அந்த மாதிரியேதான் இருந்தது. காமேசுவரையர் ருக்மிணிக்கு கல்யாணப் பந்தலில் நிறைய சீரும் செனத்தியும் செய்திருந்தார். ருக்மிணியின் மாமியாருக்கும் மாமனாருக்கும் ரொம்ப திருப்தியாயிருந்தது. கல்யாணத்துக்குப் பிறகு மாமியார் அவளை அடிக்கடி அழைச்சுக் கொண்டுபோய் அகத்திலேயே வைச்சுக் கொள்ளுவாள். ஆசையோடு அவளுக்கு தலை பிண்ணிப் பூச்சூட்டுவாள். தன் பந்துக்களைப் பார்க்கப் போகும்போது அவளை அழைச்சுக் கொண்டு போகாமல் போகவே மாட்டாள். இப்படி சகல விதமாகவும் ஜானகி (அதுதான் ருக்மிணி மாமியார் பேர்) தனக்கு ருக்மிணியின் பேரிலுள்ள அபிமானத்தை காட்டி வந்தாள். மாப்பிள்ளை நாகராஜனும் நல்ல புத்திசாலி. அவனும் ருக்மிணியின் பேரில் மிகவும் பிரியமாய் இருப்பான். கிராமத்தில்அவர்கள் இருவருந்தான் ரூபத்திலும், புத்தியிலும், செல்வத்திலும் சரியான இணை என்று நினைக்காதவர், பேசிக்கொள்ளாதவர் கிடையாது..

இப்படி அந்த ஊரிலேயே பிரசித்திபெற்ற இளம், லட்சிய தம்பதிகளின் வாழ்வில் திடீரெனப் புயல் வீசியது. ருக்மிணியை சொல்லவொண்ணா அதிர்ச்சிக்கும், மன உளைச்சலுக்கும் ஆளாக்கியது. யாருக்கும் கெடுதல் நினைக்காத அந்த அப்பாவிப் பெண்ணுக்கு இப்படி எல்லாமா துன்பம் வரும்? சொல்லவும் முடியாமல், மெல்லவும் முடியாமல் அவள் தவித்த தவிப்பு.. கதையை வேகமாக, உணர்வுபூர்வமாக சொல்லிச் செல்கிறது குளத்தங்கரை அரசமரம் – அது கண்டு, கேட்ட வகையில். என்னதான் நடந்தது இறுதியில்? தொடர்ந்து வாசியுங்கள் அன்பர்களே.. வ.வே.சு.ஐயரின் ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’

லிங்க்: http://azhiyasudargal.blogspot.in/2009/07/blog-post_9627.html

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்.

**

நினைந்து நினைந்து நெஞ்சம் . . !

நேற்றைய கவிதையின் (அந்தம்) தாக்கம் தொடர,
மேலும் ஒன்று கீழே முளைப்பது தவிர்க்கமுடியாததாகிறது !

ப்ராப்தம்

வெந்ததா .. வேகாததா ..
வெம்மையே போதாததா
என்னதான் சிந்தையோ
வாழ்வெனும் சந்தையோ
முதுகிலே ஆசையின்
முடிவிலா சவாரியோ
முதுமையின் கனவினில்
முறுவலிக்கும் விதியினில்
முக்தியென்றும் மோட்சமென்றும்
மோகம் கூட்டும் வேகமோ?

வெந்ததா.. வேகாததா ..
வெம்மையே போதாததா ?

**

கவிதைபோலக் கொஞ்சம் …

ரொம்பத்தான் எழுதிவிட்டேனோ உரைநடை? இந்தாருங்கள். பிடியுங்கள் காலையில் கொஞ்சம் கவிதை. . அல்லது கவிதைபோலக் கொஞ்சம் . .

அந்தம்

வெந்ததைத் தின்றுவிட்டு
வேகாமல் போய்விடும் மனிதனே
நொந்ததை – மனம் நொந்ததை
சிந்தையில் தெளியாது அகன்றது
விந்தையே அன்றி வேறென்ன?

**

ஹ்ம்ம்…

புரிந்துகொண்டதுபோல்
தலையாட்டிக்கொள்கிறேன்
சிரித்துக்கொள்கிறேன் சிலமுறை
வேறுசில நேரங்களில் மெல்ல
நினைத்துப் பார்க்கிறேன்
ஏதும் புரிந்துகொண்டேனா உண்மையில் ?
ஹ்ம்ம் .. புரியவில்லை ..

**

வ.வே.சு. ஐயர் – சுதந்திர வேட்கையும், மொழிப்பற்றும்

தமிழ் இலக்கியவாதியும், சுதந்திரப் போராட்டவீரருமான வ.வே.சு. ஐயரின் வாழ்க்கை அதிரடியானது.திருப்பங்கள் பல நிறைந்தது. சிறுகதை வடிவம் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்கிற ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் பார்வையில், முழுமையாக உரைநடையில் தமிழின் முதல் சிறுகதை எனப் பிற்காலத்தில் கருதப்பட்ட ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’ எனும் படைப்பினை அளித்த படைப்பாளி இவர். அதற்கு முன்னரெல்லாம்- 19-ஆம் நூற்றாண்டுவரைகூட, தமிழின் எழுத்து மொழியே கவிதை வடிவில்தான் இருந்தது என்பதை இங்கே நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.உரைநடை வடிவம் தலையெடுக்க ஆரம்பித்த, ஆனால் ரசிக்கப்படாத, பெரிதாக அங்கீகரிக்கப்படாத காலம்.

இவரின் முழுப்பெயர் வரகநேரி வேங்கட சுப்ரமணிய ஐயர். திருச்சிக்கருகில் உள்ளது வரகநேரி. நல்ல, வசதியான குடும்பத்தில் 2.4.1881-ல் பிறந்தவர். மாணவப்பருவத்தில் படிப்பில் புலி. திருச்சி செயிண்ட் ஜோஸப் கல்லூரியில் வரலாறு, அரசியல், லத்தீன் பாடங்களில் பி.ஏ.பட்டம் பெற்றவர். தன் 16-ஆம் வயதில் பட்டப்படிப்பில் சென்னை மாகாணத்திலேயே முதலாம் இடத்தில் தேர்ச்சிபெற்றார். சட்டவியலில் ஆர்வம்கொண்டு Pleader என்கிற ஜூனியர் வழக்கறிஞர் படிப்பை சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துத் தேறினார். பர்மா சென்று சட்டப்பயிற்சி மேற்கொண்டு,. பின் Barrister at Law சட்டமேற்படிப்புக்கென லண்டன் சென்றார் ஐயர். அந்தக் காலத்திலேயே கப்பல்மூலம் இங்கிலாந்து சென்று பார்-அட்-லா படித்துத் தாய்நாடு திரும்பியவர். அந்த வகையிலேயேகூட ஒரு சாதனையாளர்தான் இவர். லண்டனில் சட்டப்படிப்பின்போது, இந்தியா ஹவுஸில் தங்கியிருந்த இந்திய விடுதலைப்போராளி வீர சாவர்க்கரை சந்தித்துப் பழகினார். (வீர சாவர்க்கர்தான் ’ஹிந்துத்வா’ என்கிற வார்த்தையை முதன்முதலில் இந்தியர்களுக்கு அளித்தவர். ஹிந்துத்வா என்பது ‘இந்தியம்’ என்கிற அர்த்தத்தில், ஹிந்துஸ்தான் என்கிற மாபெரும் நாட்டை, இந்திய சமூகத்தை முழுதுமாகக் குறிப்பது, ’இந்துமதத்தை அல்ல’ எனத் தெளிவுபடுத்தியிருந்தார் சாவர்க்கர்). வேறுசில இந்திய சுதங்கிரப் போராட்டக்காரர்களும் ’இந்தியா ஹவுஸில் ரகசியமாக இயங்கிவந்ததைக் கண்டு அவர்களுடன் ஐயர் சேர்ந்துகொண்டார். இந்திய சுதந்திரம் ஒன்றே லட்சியம் என்கின்ற தீராக்கனல் அவரது இளம் மனதில் பற்றிக்கொண்டது. மகாகவி பாரதியினால் பாண்டிச்சேரியிலிருந்து நடத்தப்பட்ட ‘இந்தியன்’ பத்திரிக்கைக்கு, வாசகர்களிடையே இந்திய சுதந்திர தாகத்தை பீறிட்டெழச்செய்யும் வகையில், ‘லண்டனிலிருந்து கடிதம்’ என்கிற தலைப்பில் நெருப்புக்கட்டுரைகளை அனுப்பிவைத்தார் ஐயர்.

படிப்பையும் விட்டுவிடாது முழுகவனம் செலுத்திய ஐயர், பார்-அட்-லா இறுதித்தேர்வில் வென்றார். ஆனால் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம் ஒரு கண்டிஷன் வைத்திருந்தது. இந்தியர் ஒருவர் இங்கிலாந்தில் பட்டம் பெறுமுன்பு, இங்கிலாந்து ராணிக்கு அதாவது, பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்துக்கு விசுவாசமாகக் கடைசிவரை இருப்பேன் என உறுதிமொழி மேற்கொள்ளவேண்டும். அதற்குப் பின்தான் வழங்கப்படும் பட்டம். வ.வே.சு ஐயர் பிரமாணம் எடுத்துக்கொள்ள மறுத்துவிட்டார். பட்டம் கிடையாது உனக்கு என்று உறுமியது பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம். அவசியமில்லை என்றார் ஐயர். பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் வெகுவாகச் சினந்தது. ராணிக்கு விசுவாச மறுப்பு செய்த இவன் யார் – யாரிந்த V.V.S.ஐயர் என பிரிட்டிஷ் உளவுத்துறை நோட்டம்விட்டது. ஐயரை இங்கிலாந்திலேயே அமுக்கி அழித்துவிடத்திட்டமிட்டு, ரகசிய அரெஸ்ட் வாரண்ட்டும் பிறப்பிக்கப்பட்டது. இது சாவர்க்கர் மற்றும் இந்திய விடுதலைப் போராட்டக்காரர்களின் கவனத்துக்கு வந்ததும் அவர்கள் திடுக்கிட்டார்கள். வ.வே.சு. ஐயர் உடனேயே இங்கிலாந்திலிருந்து தப்பித்து இந்தியாவுக்குப் போய்விடவேண்டும் என முடிவெடுத்தார்கள். ஐயர் ஒரு சீக்கியராக வேடமணிந்து கடல் மார்க்கமாக ஃப்ரான்ஸுக்குத் தப்பிச் சென்றார். அங்கே தேடிய பிரிட்டிஷ் உளவாளிகளிடம் தான் விக்ரம் சிங் என்கிற சர்தார்ஜி எனப் போக்குகாட்டித் தப்பித்து வெளியேறினார். சாகஸங்கள் நிறைந்த கப்பல்பயணத்தில் துருக்கி, சிலோன் வழியாகப் பயணித்து பல மாதங்கள் கழித்து 1910 அக்டோபரில், இந்திய ஃப்ரெஞ்சுப் பிரதேசமான பாண்டிச்சேரியை (தற்போதைய புதுச்சேரி) வந்தடைந்தார் வ.வே.சு. ஐயர்.

பாண்டிச்சேரியில் அவர் மகாகவி சுப்ரமணிய பாரதியையும், ஸ்ரீஅரவிந்தரையும் சந்தித்து அளவளாவினார். மேலும் நீலகண்ட பிரம்மச்சாரி, மண்டயம் ஸ்ரீனிவாசாச்சாரியார், வ.ரா. போன்ற சுதந்திரப் போராட்டக்காரர்களையும் ஐயர் சந்தித்தார். அவர் மனதில் சுதந்திரக் கனல் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. தனது நண்பரான பாரதியின் ‘இந்தியன்’ பத்திரிக்கைக்கு தொடர்ந்து, ஆக்ரோஷமான விடுதலை வேட்கைக் கட்டுரைகளை பொரிந்து தள்ளினார் வ.வே.சு ஐயர்.
இந்திய நாட்டின் தர்மம், நல்வாழ்வைக் குலைக்கும் வெள்ளைக்காரர்களின் ஆட்சி முடிவுக்கு கொண்டுவரப்படவேண்டும் எனத் தீவிரத் திட்டங்களை வைத்திருந்தனர் ஃப்ரெஞ்ச் ஆதிக்கத்திலிருந்த பாண்டிச்சேரி-வாழ் இந்திய சுதந்திரப்போராட்ட வீரர்கள். இதன் ஒரு பகுதியாக, பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்திற்கெதிராக, இந்தியப் புரட்சியாளர்களை அடையாளம் கண்டு தீவிரமாக அவர்களை ஊக்கப்படுத்தினார் வ.வே.சு ஐயர். சிலம்பம், குத்துச்சண்டை, துப்பாக்கி சுடுதல் ஆகியவற்றில் தேர்ந்திருந்த ஐயர், அத்தகைய இளைஞர்களை தர்மாலயம் என்கிற இல்லத்திற்கு வரவழைத்துப் பயிற்சி தந்தார். அப்படி வந்து அவரிடம் சேர்ந்தவர்தான் சுதந்திரப்போராட்டத் தியாகியான வாஞ்சிநாதன் என்கிற இளைஞர் (இயற்பெயர் சங்கர ஐயர்). திருநெல்வேலி ஜில்லாவின் பிரிட்டிஷ் அதிகாரியான கலெக்டர் ராபர்ட் ஆஷ் என்பவரைத் தீர்த்துக்கட்ட வாஞ்சிநாதனுக்குக் கோடுபோட்டுக்கொடுத்தவர் வ.வே.சு.ஐயர். வாஞ்சிநாதனுக்குத் துப்பாக்கிப் பயிற்சி அளித்ததோடு, ஃப்ரெஞ்ச் துப்பாக்கி ஒன்றையும் ஐயர் அளித்தார். ( இந்திய சுதந்திரப் போராட்டக்காரர்களின் தீவிரத் திட்டத்தின்படி, பிரிட்டிஷ் ஐசிஎஸ் அதிகாரியான ராபர்ட் ஆஷை, வாஞ்சிநாதன் மணியாச்சி ரயில்சந்திப்பில், நின்றுகொண்டிருந்த ரயிலுக்குள்ளேயே போய் சுட்டுக்கொன்றார். கொன்றபின், பிரிட்டிஷாரிடம் தானும் பிடிபட்டு, தன் சகாக்களும் வலைக்கப்பட்டால் திட்டங்கள் பாழாய்ப்போகுமே என நினைத்து, அதனைத் தவிர்க்க, அவ்விடத்திலேயே தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு இறந்தார் வாஞ்சிநாதன்). ஆஷின் கொலைக் கேசில், வ.வே.சு.ஐயர், மகாகவி பாரதி ஆகியோர் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் வலுவான சந்தேகத்திற்குள்ளாகினர். ஆனால் போதிய ஆதாரங்கள் இல்லாததாலும், ப்ரெஞ்ச் காலனி ஆட்சிப்பகுதியில் வாழ்ந்ததாலும் அவர்களை ஏதும் செய்யமுடியவில்லை. 1914-ல் உலக மகாயுத்தம் ஆரம்பித்தபோது பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் இலக்குகளை ஜெர்மனி வெறிகொண்டு தாக்கியது. ஜெர்மனியின் போர்க்கப்பலான SMS Emden (எம்டன்), வங்காள விரிகுடாவினில் அதிரடியாக நுழைந்து, பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்திலிருந்த மதராஸ் துறைமுகத்தின்மீது குண்டுமாரி பொழிந்தது. பிரிட்டிஷ்-இந்திய அரசாங்கம் கிடுகிடுத்தது. ஜெர்மனியின் இந்தத் திடீர் தாக்குதலுக்கு, பாண்டிச்சேரியிலிருந்து இயங்கும் இந்திய சதிகாரர்களே உடந்தையாகினர் என்றது பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம்!

பிரிட்டிஷ் ஏகாபத்திய அரசு, ப்ரெஞ்சுக் காலனி ஆட்சியாளருக்கு கடிதம் எழுதி, வ.வே.சு. ஐயர் போன்ற நாட்டின் அமைதியை சீர்குலைக்கும் இந்தியத் தீவிரவாதிகளை அல்ஜீரியா (ஆஃப்ரிக்கா)-வுக்கு உடனே நாடுகடத்தவேண்டும் எனக் கோரிக்கை விடுத்தது. ப்ரெஞ்ச் கவர்னர் அந்தக் கோரிக்கையை ஏற்றால் தான் நாடு கடத்தப்படுவோம் – தன் கதை அந்தோ என்றாகிவிடும் எனச் சந்தேகித்த வ.வே.சு.ஐயர், தன் வாழ்வு அல்பமாக முடியுமுன், தாய்நாட்டிற்காகவும், பெரும்பாரம்பர்யம் மிக்க, தன் மொழியான தமிழுக்காகவும், உருப்படியாக ஏதேனும் செய்துவிட்டே இந்தியாவிலிருந்து அகலவேண்டும் என மனதில் சங்கல்பம் எடுத்துக்கொண்டார். பிரிட்டிஷ் உளவாளிகளால் ஐயருக்கும் அவரது மனைவி பாக்யலக்ஷ்மிக்கும்கூட பாண்டிச்சேரியில் தொல்லை அதிகமாகி வந்தது. நெருக்கடியும், மன உளைச்சலும் மிகுந்த இக்காலகட்டத்தில் இந்திய சுதந்திரம், தமிழ்மொழி என மனதில் தடதடத்துக்கொண்டிருந்த வ.வே.சு ஐயர், திருக்குறளின் சிறப்பினை வெளிஉலகுக்கு உணர்த்தவேண்டி, இரவு பகலாக உழைத்து, குறளை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். தமிழில் சிறுகதைகள், கட்டுரைகள் என எழுதினார். நல்லகாலமாக, பாண்டிச்சேரியின் ஃப்ரெஞ்சு கவர்னர், பிரிட்டிஷ் அர்சாங்கத்தின் நாடுகடத்தல் கோரிக்கையை ஏற்கவில்லை.
தென்னாட்டுக்கு வந்திருந்த மகாத்மா காந்தியை ஐயர் சந்திக்க நேர்ந்தது. உணர்வுமிகு சந்திப்பின்போது காந்தியின் பேச்சில், அஹிம்சாவாதத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு மனம் மாறினார் வ.வே.சு. ஐயர். காந்தியிடம் தன் கைத்துப்பாக்கியை சரணளித்துவிட்டு, வன்முறை எண்ணத்தைத் தவிர்த்து அஹிம்சாவாதப் போராட்டக்காரர் ஆனார். கொஞ்சகாலத்தில் முதல் உலக மகாயுத்தமும் முடிவுக்குவர 1920-ஆம் ஆண்டு, பாண்டிச்சேரியில் வாழ்ந்த இந்தியப் புரட்சியாளர்கள் உட்பட பலருக்கு பிரிட்டிஷ் ஏகாபதித்யம் பொது மன்னிப்பு வழங்கியது. வ.வே.சுவும் அதில் ஒருவர். 14 ஆண்டுகள் அஞ்ஞாதவாசத்துக்குப்பின் சொந்த ஊரான திருச்சி-வரகநேரிக்குத் திரும்பினார் ஐயர்.

எந்தவகையிலாவது இந்திய சுதந்திரத்துக்காகப் பணியாற்றியே தீருவது என மனத்திண்மை கொண்டிருந்த ஐயர் அதே ஆண்டில் சென்னையில் ’தேசபக்தன்’ என்கிற பத்திரிக்கைக்கு ஆசிரியரானார். இந்திய இளைஞர்களை, தேசபக்தர்களை சுதந்திரப்போராட்டம், தேசத்திற்கான தியாக வாழ்வு என உத்வேகம் தரும் கட்டுரைகளை வாசகர்களுக்கென எழுதினார். இது பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கோபத்துக்கு ஐயரை மீண்டும் உள்ளாக்கியது. தேசத்துரோகக் குற்றம் சாட்டி, வ.வே.சு.ஐயரைக் கைது செய்து பெல்லாரி சிறையில் அடைத்தது. ஒன்பது மாதங்கள் சிறைவாசமிருந்தார் ஐயர். ஆயினும் காலத்தை வீணடிக்கவில்லை. இந்த சிறைவாசத்தின்போது, ராமாயண காவியத்தின் புகழை இந்தியாவைத் தாண்டியும் பரப்பவேண்டி, ‘A Study of Kamba Ramayana’ எனும் கம்பராமாயண ஆய்வுநூலை ஆங்கிலத்தில் எழுதினார் அவர். ஆங்கிலத்தோடு, கிரேக்கம், ஃப்ரெஞ்சு, லத்தீன் மொழிகளிலும் தேர்ச்சிபெற்றிருந்த வ.வே.சு. ஐயர், அந்த மொழிகளின் காவியப் பாத்திரங்களோடு, ராமாயண காவியத்தின் பாத்திரங்களை ஒப்பாய்வு செய்து, மிகச்சிறப்பாக வடித்திருந்தார் இந்த நூலை. ஆனால், 1950-ல்தான் அச்சாகி புத்தகமாக வெளிவந்தது ஐயரின் நூல்.

பெல்லாரியிலிருந்து விடுதலையாகி சிலமாதங்கள் கழிந்தபின், 1921-ல் வேறொரு குற்றச்சாட்டில், வ.வே.சு. ஐயரை பிரிட்டிஷ் போலீஸ் கைது செய்தது. அப்போது மகாகவி பாரதி, மதராஸின் திருவல்லிக்கேணியில் நோய்வாய்ப்பட்டுப் படுத்திருப்பதாக செய்தி ஐயரை வந்துசேர்ந்தது. பாரதியைப் பார்க்காமல் ஜெயிலுக்குப் போவதை விரும்பாத ஐயர், பிரிட்டிஷ் அரசின் அனுமதிபெற்று, போலீஸ் பாதுகாப்புடன் செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதி பாரதியின் இல்லம் சென்றார். அங்கு அவரது உறவினர்கள், யானையினால் தாக்கப்பட்ட பாரதி, உடல்நலம் தேறாமல் கடும் வயிற்றுவலியில் அவதிப்படுவதாகவும், மருந்துண்ண மறுப்பதையும் கூறினர். வ.வே.சு. ஐயர் பாரதியோடு பேசினார். ’மருந்தெடுத்துக்கொள்ள ஏன் மறுக்கிறாய்? மருந்து சாப்பிடு; உடம்பைத் தேர்த்திக்கொள்’ என அறிவுறுத்திவிட்டு, சோகத்துடன் ஜெயில் சென்றார் ஐயர். அடுத்த நாள் அதிகாலையில் பாரதி காலமானார்.
சிலநாட்களுக்குப்பின் விடுதலையான வ.வே.சு.ஐயர், 1922-ல், சேரன்மாதேவியில் தமிழ்க்குருகுலம் ஒன்றை நிறுவினார். தமிழ் மாணவர்களுக்கு ஒரேமாதிரியான மொழிப்பயிற்சி, அறிவியல் மற்றும் தொழிற்கல்வியோடு, கலை, இலக்கியங்களும் நன்னெறிகளும் கற்றுக்கொடுக்க ஏற்பாடு செய்தார் ஐயர். கூடவே, உடல்வலிமை வளர்க்கும் பயிற்சிகளும் மாணவருக்குத் தினமும் குருகுலத்தில் தரப்பட்டன.
வ.வே.சு.ஐயர் தன் 43-ஆவது வயதில் மறைந்தார். ஆனால் அவருடைய இறப்பு மர்மம் நிறைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. 1925-ஆம் வருடம் ஜூன் மாதம் 3-ஆம் தேதி, தன் குழந்தைகளுடன் பாபநாசம் அருவிக்கு சுற்றுலா சென்றார் ஐயர். அடுத்த நாள், அருவியில் மூழ்கவிருந்த தன் மகளைக் காப்பாற்றப்போய், அவர் அருவியில் மூழ்கி இறந்துவிட்டதாக பிரிட்டிஷ் அரசால் அறிவிக்கப்பட்டது. குள்ளநரி வேலைகளுக்குப் பேர்போன பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் கூலிப்படைக்கு அங்கே என்ன பணி கொடுக்கப்பட்டிருந்ததோ, யார் கண்டது?

தமிழ்ச்சிறுகதையின் தந்தை எனக் கருதப்படுகிறார் வ.வே.சு.ஐயர். கம்பநிலையம் என்கிற பதிப்பகத்தை சொந்த செலவில் தொடங்கி, தான் எழுதிய சில நூல்களைப் பதிப்பித்தார். 1910-ல், தான் எழுதிய ஒன்பது கதைகள் அடங்கிய ‘மங்கையர்க்கரசியின் காதல்’ என்கிற சிறுகதைத் தொகுப்பொன்றை ஐயர் பதிப்பித்தார். இதுவே தமிழ்மொழியின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு. தமிழின் முதல் சிறுகதையான ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’ இத்தொகுதியில் காணப்படுகிறது. கம்பராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தின் பதப்பிரிப்பு நூலொன்றையும் எழுதினார் ஐயர். நவீன இத்தாலியின் புகழ்பெற்ற ஜெனரலும், தேசியவாதியுமான கியுசெப்பே கரிபால்டி (Giuseppe Garibaldi) பற்றியும், ஃப்ரான்ஸின் நெப்போலியன் பற்றியும் வரலாற்று நூல்களையும் எழுதியதோடு, தன்னம்பிக்கைக் கட்டுரைகள் பலவும் எழுதியிருக்கிறார் ஐயர். மகாகவி பாரதி என்கிற மாபெரும் கவிஞனின் ஆளுமையை சிறுவயதிலேயே இனம் கண்டுகொண்டு, பாரதியின் கவிதைகள்/கட்டுரைகள் பற்றிய திறனாய்வு, மற்றும் விளக்கக் குறிப்புகளையும் எழுதி, தன்காலத்திலேயெ பதிவு செய்தவர் வ.வே.சு ஐயர்.

**