அம்பை சிறப்பிதழாக ‘சொல்வனம்’

 

இணையத்தில் பத்தாண்டுகளாக சிறப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் கலை, இலக்கிய இதழான ’சொல்வனம்’, தனது 200-ஆவது இதழை எழுத்தாளர் அம்பை சிறப்பிதழாக வெளியிட்டுள்ளது.

     தமிழ்ப் பெண் எழுத்தாளர்களின் பொதுப் பிம்பத்திலிருந்து வெகுவாக விலகி, வேறுபட்டு, கூர்மையான சமூக, பெண்ணிய வெளிப்பாட்டுடன் நாற்பது ஆண்டுகளாக எழுதிவரும் அம்பை, ஒரு சமூக செயல்பாட்டாளரும் கூட.  அவருடைய சில கட்டுரைகள், நேர்காணல் ஆகியவற்றுடன், இந்திரா பார்த்தசாரதி, வெங்கட் சாமிநாதன், வண்ணநிலவன், கலாப்ரியா, எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்ற படைப்பாளிகள் அம்பையின் எழுத்துபற்றி தீட்டியிருக்கும் கட்டுரைகளும் சிறப்பிதழை செழுமைப்படுத்துகின்றன. 

இதழ் முகவரி : solvanam.com.  அன்பர்கள் வாசித்து மகிழலாம்.

இதழின் கடைசிப் பகுதியில், ’ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியுடன் ஒரு மாலைப்பொழுது’ என்கிற என் கட்டுரை ஒன்றும் வெளியாகியுள்ளது.

**

Advertisements

ஒன்று கேட்டால் .. நான்கா ?

 

புத்திரனால், விடாது விரட்டியது வேதனை, தசரத சக்ரவர்த்தியை. அப்படியா.. எப்படி? அழகான, குணவதிகளான மனைவிகள் இருந்தும், புத்திரன் ஒருவனும் இல்லையே என்று ஆரம்பத்தில் ஏங்கியிருந்தான். பெரும் துன்பத்துக்குள்ளானான். மகன் என்று ஒருவன் வருவதற்கு முன்பே மனக்கஷ்டம். இன்னும் வராத பிள்ளைக்காக அனுபவித்த வேதனை. ஒரு பிள்ளைக்காக உருகி, தவமிருந்து யாசித்தான், அந்த பகவானிடம். இந்தா பிடியென அவன் கொடுத்தது ஒன்றுக்கு நான்காக பிள்ளைகள். நான்கு பேரும் எப்படி? ரத்தினங்கள். அவனுக்கு மனதிற்கு மிகவும் இதமான சத்புத்திரர்கள். ஆஹா, என்னே அவன் கருணை என லயித்திருந்தான் தசரதன்.  ஆனால், அந்த சந்தோஷமும் வெகுநாள் நீடிக்கவில்லை. வினைப்பயனால் தன் கண்ணின் மணியான மூத்தவனை, பேரழகனான ராமனை, அவனது இளம்பிராயத்திலேயே கொடிய விலங்குகள் உலாவும் வனத்துக்கு அனுப்பும்படியாயிற்று. ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, பதினான்கு வருடங்கள். ’அண்ணன் தனியாகவா போவான் வனத்துக்கு, தன் மனைவியோடு, நானும் போவேன் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக..’ என்று இளையவனும் தந்தையைப் பிரிந்து, தமையனோடு சென்றான். இப்படி, இருந்தும் அருகில் இல்லாத பிள்ளைகளினால், வயசான காலத்திலும் தசரதனை விடாது விரட்டியது துக்கம்.

அது ஒரு பக்கம். ஒன்றுதானே கேட்டான் தசரதன்.  இறைவன் ஏன் நான்கு கொடுத்தான்? பக்தன் கேட்டது ஒரு புறமிருக்க, அவனுக்கு எப்பொழுது, என்ன கொடுக்கவேண்டும் என்று அந்த பகவான் நினைக்கிறான்; முடிவெடுக்கிறான். நான்கு உத்தம மனிதர்கள் மூலம் முக்கியமாக சில விஷயங்களை உலகிற்குச் சொல்ல என, தசரதனுக்குப் பிள்ளைகளாக அவர்களை அனுப்பிவைத்தான். அப்படியென்ன சீரிய விஷயங்கள் அவை?

அன்பாகப் பெற்று, ஆசை ஆசையாய் வளர்த்த பெற்றோரிடம், பிள்ளைகள் எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டும்? ஞானவழிகாட்டும் குருவுக்கு, சிஷ்யர்கள் ஆற்றவேண்டிய கடமைகள், காண்பிக்கவேண்டிய மரியாதைகள் என்னென்ன? தன்மீது ஆழ்ந்த அன்புகாட்டி, தன்னைக் கண்போல் பாதுகாக்கும் கணவனிடம், மனைவியானவள் எப்படியிருக்கவேண்டும்? சாமான்யர்களுக்கான இப்படிப்பட்ட வாழ்வியல் நெறிமுறைகள் ‘சாமான்ய தர்மம்’ எனப்பட்டது. இந்த அறநெறிகளை, எத்தனையோ இன்னல்கள், சோதனைகளின் ஊடேயும்  வாழ்வு நெடுக நிலைநாட்டி, மனிதகுலத்திற்கே வழிகாட்டியாக நின்றான் தசரதனின் பிள்ளைகளில் மூத்தவனான ராமன்.

சாதாரணமாக செய்யவேண்டிய இத்தகு தர்மங்களை சீராக, சிறப்பாக செய்துவரும் நிலையில், ஒருவனது வாழ்வில் ஒரு கட்டத்தில், எல்லோருக்கும் விதவிதமாய்க் கடமை பல செய்துவிட்டேன்;  இனி பகவானின் திருவடிகளில் விழுந்து கிடப்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் வேண்டாம் எனத் தோன்ற ஆரம்பிக்கும். இவ்வாறு தெய்வமே எல்லாம் என்று ஒருவன் இறுதியாக வந்துவிட, அவன் அந்நிலையில் மனமொன்றி வாழ்வது ’சேஷ தர்மம்’. இந்த தர்மத்திற்கு சிறந்த வாழ்வியல் உதாரணமாக விளங்கியவன் ராமனின் இளவலான லக்ஷ்மணன். ’எத்தனையோ கடமைகளை சிறுவயதிலிருந்தே ஆற்றியாகிவிட்டது. இனி  அண்ணன் ராமனே எனக்கு எல்லாம்’ என்று அவன் பின்னேயே போய்விட்டவன் லக்ஷ்மணன்.

எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்து ரட்சித்து, நிர்வகித்து, வரும் அந்த பகவான், கண்ணிலேயே தட்டுப்படுவதில்லை; கண் எட்டா, மனம்கூட நெருங்கா தூரத்தில் இருந்தபோதும், அதனால் மனம் சோர்ந்துவிடாது,  எப்போதும் அவன் நினைவாகவே  வாழ்க்கையை வாழ்வது ’விசேஷ தர்மம்’ எனப்படும். லௌகீக வாழ்விலிருந்து விலகி, எங்கோ தூரத்து வனத்தில் வசிக்கும்  அண்ணனையே நினைந்துருகி, அரண்மணையில் வாழ்ந்தும் அவனைத் தவிர வாழ்வில் வேறொரு சிந்தனையில்லை என தவம்போல் வாழ்ந்து, கண்டோரை, கேட்டோரை பிரமிக்கவைத்தவன் பரதன். விசேஷ தர்மத்திற்கு உன்னத உதாரணம் இவனே.

நான்காவது தர்மம் இருக்கிறதே அது  மற்ற மூன்றிலிருந்து வித்தியாசமானது. பகவானின் புகழ் சொல்வது, வணங்கிவருவது ஒருபுறமிருக்கட்டும். அவனிலேயே ஆழ்ந்து, பித்தர்களாய் அலைந்து திரியும் அடியவர்களுக்கு மனமார்ந்த சேவை செய்து வாழ்வதே உயர்ந்தது என ஒருவன் நினைத்து,  தன் வாழ்வை அதற்கேற்றவாறு பரிபூரணமாக அமைத்துக்கொண்டால், அவன் கடைப்பிடிக்கும் தர்மம் ’விசேஷத தர்மம்’ ஆகும். ராமனில்லா அரண்மனையில் சோகம் கண்டு, அவன் நினைவாகவே நல்லாட்சி செய்துவரும் பரதனைப் பார்த்து உருகுகிறான் அவன் தம்பி ஷத்ருக்னன். இத்தகைய மென்மையும், மேன்மையும் உடைய பரதனுக்கு நான் என்ன செய்வது என சிந்தித்தான். அவனுக்கு இடையறாது பணிசெய்து கிடப்பதே எனக்கு உகந்தது; உத்தமமானது எனப் புரிந்தவனாய்,  அப்படியே தன் வாழ்வை அமைத்துக்கொண்டான்  ஷத்ருக்னன். விசேஷத தர்மத்தை இவனைத் தவிர வேறு எவனும் விளக்கிவிடமுடியாது.

இத்தகைய நான்குவகையான வாழ்வியல் அறங்களை, சாதாரண மனிதரும் சரிவரப் புரிந்துகொள்ளுமாறு செய்யவேண்டும் ; அதவும் சக்ரவர்த்தி தசரதனின் பிள்ளைகள் மூலமாகவே தெரிவிக்கவேண்டும் என மனங்கொண்டான்  பரந்தாமன்.  ’எனக்கும் ஒன்று கொடேன்!’ என்று ஒரு குழந்தைக்காக மன்றாடிய மன்னனுக்கு, ஒன்றுக்கு பதில் நான்கு புத்திரர்களை இப்படித்தான் அருளினான் அந்தக் கருணாமூர்த்தி.

**

காலையில் .. அதிகாலையில் ..

 

அதிகாலையில் தூக்கம் கலைந்தது. பறவைகள் முன்னமேயே எழுந்திருந்து வினோத சத்தங்களை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தன. நாம் போடும் சத்தங்களைப்பற்றி அவைகள் என்ன நினைக்கின்றனவோ தெரியாது. பறவைகளின் பாஷை புரியாததும் நல்லதிற்குத்தானோ!

தூக்கம் கலைந்ததே தவிர, உடனே எழுந்து உட்காராமல் படுத்திருந்தேன். பக்கத்தில் படுத்திருந்த மொபைலை எழுப்பிப் பார்த்தேன். வாட்ஸப்பில் (மொபைலே இப்போதெல்லாம் வாட்ஸப்பிற்காகத்தானே. ’இல்லை செல்ஃபீக்காகத்தான்!’ என பலர் கத்துவதும் கேட்கிறது). ஒரு பெண் தன் ஸ்ரீரங்க அனுபவம் பற்றி விவரித்திருந்தார். பெருமாளை தரிசித்துவிட்டு திரும்புகையில் முனியப்பன் கோட்டை வழியாக வர நேர்ந்ததாம். அங்கே முனியப்பன் சன்னிதியில் பலிபீடத்தில் சுருட்டு புகைந்துகொண்டிருந்ததாம். அருகில்வேறு முரட்டு ஆசாமி ஒருவர் நின்றிருந்தாராம். அதைப்பற்றிக் கேட்கலாம் என்றால் தைரியம் வரவில்லையாம். பக்கத்தில் மாரியம்மன் சன்னிதியிலும் பூஜை.  ஸ்ரீரங்கனின் வளாகத்திலேயே முனியப்பனும், அம்பாளுமா  என ஆச்சரியப்பட்டு, அந்தக் காலைநேரத்தில் நம்மையும் ஸ்ரீரங்கம்பற்றி சிந்திக்கவைத்திருந்தார் அம்மணி. புண்ணியம் அவருக்கு. நமது தெய்வீக சிந்தனையைப்பற்றிய பிரக்ஞையோ,  தாக்கமோ ஏதுமில்லாப் பறவைகளின் அதிகாலைப் பிரசங்கம் சூடுபிடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அவைகளின் அனுபவங்கள், தத்துவவிசாரங்கள் என்னென்னவோ?

ஒருவாறாக எழுந்திருந்து பால்கனிக்கு வந்தால்,  மெல்ல வருடியது குளிர்க்காற்று. அடடா, இந்த எதிர்பாரா சுகம்.. கருமேகங்கள் படர்ந்திருக்கும் ஆகாசத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒன்பதாம் வகுப்புப் படித்திருக்கையில் பள்ளி அணியுடன் கொடைக்கானல் சென்றிருந்ததும் அங்கு முதலில் அனுபவித்த அந்த மலைப்பிரதேச குளிர்ச்சியும் மனதில் வந்தன. புதுக்கோட்டையிலிருந்து கொடைக்கானலுக்கான பஸ் பிரயாணம், மாணவ, மாணவியரைக் கண்மாற்றாமல் பார்த்துப் பார்த்துக் கூட்டிச்சென்ற ஆசிரியைகள்,  கொடைக்கானலின் நட்சத்திர ஏரியில் படகோட்டம், ஸில்வர் காஸ்கேட்  (Silver Cascade) எனும், அந்த வயதில் பெரும் பிரமிப்பை ஊட்டிய கண்ணுக்கிதமான அருவி, பில்லர் ராக்ஸ் (Pillar Rocks) என அழைக்கப்படும் தூண்களாய் எழுந்து நிற்கும் மலைக்குன்றுகள்.. உடம்பை மெல்ல வருடிக் கிளுகிளுப்பூட்டிய அந்த, அதுவரை அனுபவித்திராக் குளிர்ச்சி..  புதுக்கோட்டையில் ராஜ வம்சத்தினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஸ்ரீ பிரஹதாம்பாள் அரசு உயர்நிலைப்பள்ளியிலிருந்து சுற்றுலாவில் வந்திருந்ததால், கொடைக்கானலில் இருந்த புதுக்கோட்டை  அரண்மனையை சுற்றிப் பார்க்கக் கிடைத்த அந்த அரிய வாய்ப்பு என அந்த பெஙகளூர் அதிகாலை கொடைக்கானல் காட்சிகளை வேகவேகமாகக் காட்டிச்சென்றது. இந்த மனம் – நமது சூட்சும உடம்பு – இருக்கிறதே,  அது நினைத்தால்,  எங்கிருந்தாவது நம்மை ஏற்றிக்கொண்டு புறப்பட்டு, எங்கேயாவது கொண்டுபோய் நொடியில் சேர்த்துவிடும். அங்கே கொஞ்சம் நாம் திளைத்திருக்கையில், திடீரென புறப்பட்ட இடத்திற்கே கொண்டுவந்து விட்டுவிடும். அதன் இஷ்டமா, நம் இஷ்டமா !

இருள் விலக எத்தனித்த நேரத்தில், ஆகாசத்தில் நீலம், வெள்ளை, சாம்பல் என்று விதவிதமான வண்ணங்கள். இன்னும் சூரியன் எழுந்திருக்கவில்லை. ஞாயிறுதான் இன்று.. போனால் போகிறது. கொஞ்சநேரம் படுத்திருக்கட்டும். ஆதவன் ஆனந்தமாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டான்போலும். இன்னும் கீழ்வானம் சிவக்க ஆரம்பிக்கவில்லை. பாவம், சித்தநேரம் தூங்கட்டும். முழித்தபிறகு தலைக்குமேலே ஆயிரம் வேலைகள் இருக்கின்றன அவனுக்கு. தயவு, தாட்சண்யமின்றி ஆற்றவேண்டிய, அவனுக்கு விதிக்கப்பட்ட தினக் கடமைகள்..

**

நம்பிக்கை தரும் நரேந்திர மோதி

’தவளையும் தன் வாயால் கெடும்’ என்றொரு சொல்வழக்கு உண்டு. வாயைத் திறந்து கத்தோ கத்தென்று கத்தி, பிடிபட்டு, கடிபட்டு நாசமாகும் தவளைகள் நாட்டில் பெருகிவருகின்றன. ஒருவகையில் பார்த்தால் எல்லாம் நல்லதிற்குத்தான் என்றும் தோன்றுகிறது. கெடுவான், கேடு நினைப்பான். தன் சதையைப் பெருக்கிக்கொண்டு, நாட்டின் வளத்தை, ஆரோக்கியத்தை சிதைக்க  முயலும் அயோக்கியர்கள், நாட்டின் எதிரிகளுக்குத் துணைபோகும் மோசடிப்பேர்வழிகள், தேசிய அரசியலில் அதிகமாகிவருகின்றனர். அப்பாவி மக்களுக்காக பேசுவதாகக் ‘காட்டிக்கொண்டு‘, ஆட்சிக்கு வந்தால் அழிவை நோக்கி நாட்டின் பொருளாதாரத்தை நகர்த்தக்கூடியவைகளை எதிர்காலத் திட்டங்களெனப் பறைசாற்றிப் பல் இளிக்கும் கட்சிகள் அதன் தலைவர்கள்/தலைவிகள் கம்பீரமாக உலவுகின்றனர். இத்தகைய தீயநோக்கு அரசியலாளர்களின் செயல்பாடுகள், அவற்றிற்கே உரித்தான இறுதிமுடிவை நாளடைவில்  சென்றடையும். அதுவரை ஜனநாயகம், பேச்சுரிமை, கருத்துரிமை எனக் கூச்சல்போட்டுக்கொண்டு இதுகள் சட்டையைக் கிழித்துக்கொண்டோ, தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டோ அலையட்டும். மக்கள் இவர்களை, இவர்கள் சார்ந்த கட்சிகளை, இந்திய ஜனநாயகத்தின் ஒரு காமெடி ஃபேக்டர் என்கிற அளவுக்கு மட்டும் எடுத்துக்கொண்டால், இரத்த அழுத்தம் எகிறாதிருக்கும்.

சரி, நேரடியாக விஷயத்துக்கு வருவோம். இந்தியாவின் அரசியல் தலைமைக்கான இந்த வருடப் பொதுத்தேர்தலில் யார், யார் நிற்கிறார்கள் அல்லது நிற்பதுபோல் பாவனை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்? ஒரு பக்கம் தெளிவாக, நரேந்திர மோதி, தற்போதைய பிரதமர். இன்னொரு பக்கம் …? இங்கே, இங்கேதான் இந்திய ஜனங்களுக்குத் தலைசுற்றவைக்கும் மாற்று உருவங்கள் காணக் கிடைக்கின்றன! ஒவ்வொருமுறை இந்திய பார்லிமெண்ட்டிற்கான தேர்தல் வரும்போதும், வடக்கே மிகவும் பரவசமாக எதிர்க்கட்சிகள் உச்சரிக்கும் ஒரு வார்த்தை: மஹாகட்பந்தன் (mahagatbandhan) ! என்ன எழவு இது? அதாவது ஹிந்தியில் ‘மகாகூட்டணி’. ஏன், சாதாரணமாக முக்கிய அரசியல் கட்சிகள் சில சேர்ந்து கூட்டணி அமைத்தால் போதாதா, பொதுத்தேர்தலில் ஆளுங்கட்சியை எதிர்த்து வெற்றிபெற? போதாது என்றுதான் பீதியில் இருக்கும் இந்த மூடர் கூடத்திற்குத் தோன்றியிருக்கிறது. அதனால்தான் இந்த மஹாகட்பந்தன். மகா, மகா கூட்டணி. இந்துக்களின் காவியத்தில் ஒரு தலை ராமனை, பத்துத்தலை ராவணன் எதிர்த்துப் போரிட்டான்; முடிவில் ராவணன், பத்துத்தலைகளும்  மண்ணில் புரள, வீழ்ந்தான். இங்கே, ஒரு அரசியல் தலைவனை எதிர்த்து ஏகப்பட்ட தலைகளுள்ள ஒரு மாய பிம்பம், கை, கால்களை ஆட்டிப் பார்க்கிறது. இப்போதெல்லாம் தினம் நடக்கும் இந்தத் தெருக்கூத்திற்கு இந்திய மகாஜனங்களின் ஆதரவை, கைதட்டலை இது எதிர்பார்க்கிறது. ஐயோ, பாவம்!

தேசிய அரசியல் வெளியில், பிரதமர் நரேந்திர மோதியை எதிர்த்துக் கூச்சலிடும்  இந்த உருவங்களைக் கொஞ்சம் கவனியுங்கள். யாரிவர்கள்? எத்தகைய பின்புலம்? என்னதான் யோக்யதைகள் இவர்களுக்கு? பிரச்சாரம் என்கிற பெயரில்  நாடெங்கும் பிரதமர்மீதும் ஆளுங்கட்சியின் மீதும் வெறுப்பை உமிழ்ந்து, வசைபாடுவதைத் தவிர வேறு பிழைப்பறியாத, நாட்டின் மாபெரும் தேசியக்கட்சியின் தலைவர்,   ’பப்பு’ என்கிற செல்ல(!) பெயர்கொண்ட ராஹுல் காந்தியோடு, ஊழல் பெருச்சாளிகளான உத்திரப்பிரதேசத்தின் மாயாவதி, பிஹாரின் லாலு பிரசாத் யாதவ், டெல்லியின் தர்னா-தெருக்கூத்து புகழ் அர்விந்த் கேஜ்ரிவால், குண்டர்களின் கும்மாள ஆட்சியை வங்கத்தில் நடத்தி மேற்கு வங்கத்தையே பங்களாதேஷாக மாற்ற முனையும்,  சாரதா சிட்ஃபண்ட் ஊழல்-புகழ் மம்தா பானர்ஜி. இத்தகைய கலாக்கார்களுக்கு நாட்டின் தென்பகுதியிலிருந்து மத்தளம் வாசிக்கும் பிரகஸ்பதிகள் : ஆந்திராவின் சாணக்யர் சந்திரபாபு நாயுடு, கர்னாடகாவின் 38-சீட்டு குமாரசாமி, விஞ்ஞான ஊழல் எனும் புதிய பரிமாணத்தை இந்திய அரசியலுக்கு அறிமுகப்படுத்திய அறிவொளிக்கட்சியின்  ஸ்டாலின் போன்ற அரசியல் தேவதைகள். இத்தகையோர்  சேர்ந்து ’மஹாகட்பந்தன்’ அமைத்து நாட்டில் ஒரு தலைவரை எதிர்க்கிறார்கள் என்றால், அந்த ஒருவரே நாட்டின் தலைமை ஏற்க/ தலைமையில் மேலும் தொடரத் தகுதியானவர் என்று எளிதில் முடிவுகட்டிவிடலாம் இல்லையா? ஊழல் பெருச்சாளிகளும், குழப்பவாதிகளும் யாரை எதிர்ப்பார்கள்? தங்களின் தொடரும் ஹிமாலய ஊழலை, தேசத்தை சிதைக்கும் இழிசெயலைத் தடுத்து நிறுத்த முயலும் ஒரு தலைவனை, தெளிவாக நாட்டை வளர்ச்சிப்பாதையில் இட்டுச்செல்ல முனைபவனைத்தானே எதிர்ப்பார்கள்? அத்தகைய தலைவன் மீண்டும் பிரதமாரவதைத் தடுத்தால்தானே, அவரைப் பிரதிநித்துவப்படுத்தும் தேசியக் கட்சியை எப்படியாவது அவதூறு பரப்பித் தோற்கடித்தால்தானே, இந்தக் கழிசடைகள் மேலும் கல்லா கட்டமுடியும்? தங்களின் மேலும் ஏழெட்டு தலைமுறைகளுக்கு சொத்து சேர்த்துவைக்கமுடியும்? ’மஹாகட்பந்த’னின் ரகசிய ஃபார்முலா புரிகிறதா இப்போது?

2014-ல் மே மாதம் பதவியேற்ற மோதி அரசு, இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்காக பல சமூக, பொருளாதாரத் திட்டங்களை முன்னெடுத்து செயல்படுத்தியது. ஊழல் பெருச்சாளிகள், பணபதுக்கல்முதலைகள், வரிஏய்ப்பாளர்களின் கொட்டத்தை ஒடுக்க, முழுமனதோடு இயங்கிய முதல் மத்திய அரசு மோதியின் அரசு எனலாம். (முன்பிருந்த  அரசுகள் இதைப்பற்றி பேசி வந்திருக்கின்றன. ஒருபோதும் காலை முன்னெடுத்து வைக்கும் தைரியம் அவைகளுக்கு வந்ததில்லை)  நவம்பர் 2016-ல் மோதியின் அரசு கொண்டுவந்த பணமதிப்பிழப்புத் திட்டம் (demonetisation) ஆரம்பத்தில் பணப்புழக்கம் தற்காலிகமாகக் குறைக்கப்பட்டதால் பொதுமக்களுக்கும் சிரமங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், பிப்ரவரி 2017-க்குப்பின், புதிய சிறு நோட்டுகளின் வருகையால் நிலைமை மெல்ல சீரானது. (பொதுமக்களின் சிரமத்திற்காக மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டதோடு, நாட்டு நலன் கருதி பொறுமை காட்டுமாறும் அப்போது  வேண்டிக்கொண்டார் பிரதமர் மோதி.)  இத்திட்டத்தின் விளைவாக மூட்டை மூட்டையாகப் பணம்பதுக்கிவைத்திருந்த ஊழல் அரசியல்வாதிகளும், வரி ஏய்ப்பாளர்களும் ஆடிப்போனது, பித்துப்பிடித்து அலைய நேர்ந்தது உண்மை. அரசின் அதிரடி நடவடிக்கைகளால் கணக்கில் வராமல் பதுக்கப்பட்டிருந்த கோடிக்கணக்கான ரூபாய்கள் அபராதத்தோடு அரசின் கஜானாவுக்குத் திரும்பின. பல நெடுங்காலத்திருடர்கள் அழுதுகொண்டே, கொல்லைப்புறமாக வைத்து கட்டுக்கட்டாக பதுக்கல் நோட்டுகளை எரித்துப்போட்டதை நாடு முதன்முதலாகக் கண்டு சிரித்தது. ஊழல்பட்டறையில் கூடச்சேர்ந்து கூத்தடித்துவந்த சில வங்கி அதிகாரிகளும் பிடிபட்டு உள்ளே போனார்கள். ஆயிரம். ஐநூறு என எல்லைதாண்டி எதிரி நாட்டிலிருந்து தீவிரவாதத்துக்குத் துணைபோக வந்துகொண்டிருந்த கள்ள நோட்டுகள் செயலற்று விழுந்தன.  இப்படி எண்ணற்ற நன்மைகள் பணமதிப்பீட்டினால் நிகழ்ந்தன. குறிப்பாக மத்திய அரசின் வருமானவரித் துறை, அமலாக்கத்துறை முழுமூச்சில் செயல்பட்டு ஊழல்வாதிகள், ஏமாற்றுப்பேர்வழிகளின் குரல்வளையில் கைவைத்தன. வரிசெலுத்துவோர் எண்ணிக்கை அதிகமாயிற்று. பொதுநலத்திட்டங்களுக்காக, நாட்டின் கஜானாவிற்கு முறையாக வரவேண்டிய பணம் வந்துசேர ஆரம்பித்தது. இது ஒரு சர்ஜிகல் பொருளாதாரச் செயல்பாடன்றி வேறென்ன?

2017-ல் மத்திய அரசு ’ஒரு நாடு, ஒரே வரி’ என்கிற நல்நோக்கத்துடன் அறிமுகப்படுத்திய ஜிஎஸ்டி (GST), ஆரம்பத்தில் சரியான கட்டமைப்பில் வராததால் குழப்பம் ஏற்படுத்தினாலும், அடுத்தடுத்த ஆறு மாத வெளிகளில், குறைபாடுகள் நிதியமைச்சகத்தினால் களையப்பட்டு சீர்செய்யப்பட்டதால், நேர்மையாகத் தொழில்புரிவோருக்கும், சாதாரண மக்களுக்கும் நன்மை பயக்க ஆரம்பித்துள்ளது. இங்கேயும், மாட்டிக்கொண்டவர்கள் வரி ஏய்ப்பாளர்களும், நடுவில் பிடுங்கித் தின்றுகொண்டிருந்தவர்களும்தான். திருடனுக்குத் தேள்கொட்டியதுபோல் இருக்கிறது அவர்களுக்கு. எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் அரசாங்கத்தையும், சாதாரண மக்களையும், உணவை உற்பத்தி செய்துகொடுக்கும் விவசாயிகளையும், தொழிலாளர்களையும் ஒருசேர ஏமாற்றி, இவர்கள் கணக்கில் வராத பணம் சேர்ப்பதை அனுமதிப்பது?

மேலும் சுருக்கமாக சிலவற்றைச் சொல்லலாம்: இதுவரை வங்கியின் பக்கம் கூட வர வாய்ப்பில்லாதிருந்த கோடிக்கணக்கான ஏழைகள், தங்களது சிறு, சிறு சேமிப்புகளைப் போட்டுவைக்க இன்று வங்கி அக்கவுண்ட் வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது மோதி அரசின் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளுள் ஒன்று. இதுபோன்று பெண்குழந்தைகள் படிப்பு, முன்னேற்றத்திற்கான நலத்திட்டங்கள், சிறு, குறு  தொழில்முனைவோர்க்கு பண உதவி வழங்கும் முத்ரா திட்டம்,  கோடிக்கணக்கான குடும்பங்களுக்கு மானிய விலையில் வழங்கப்பட்ட சமையல் எரிவாயுத் தொடர்பு திட்டம், கிராம வெளிகளில், மின்சாரம், கழிப்பறைவசதிகள் மற்றும் ஸ்வச் பாரத் எனும் சுகாதார மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் பல துவங்கப்பட்டு, நல்லமுறையில் நிறைவேற்றப்பட்டும் இருக்கின்றன. கோடிக்கணக்கான ஏழைக்குடும்பங்கள் பலன் பெற்றுவருகின்றன என்பதை யாரும் மறுக்கமுடியாது. தேச வளர்ச்சிக்கான தொலைநோக்குக் கட்டுமானப்பணிகள், நெடுஞ்சாலைகள், மேம்பாலங்கள், புதிய ரயில்பாதைகள், விமான நிலையங்கள் (குறிப்பாக எதிரி எல்லைதொடும் வடகிழக்கு மாநிலங்களில்) என மோதி அரசினால் திட்டமிடப்பட்டு, கட்டப்பட்டு, மக்களின் பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டும்விட்டன. ’மேக் இன் இந்தியா’ (Make in India) என்கிற அரசின் சிறப்புத் திட்டத்தின்கீழ் சிறு , குறு தொழில் வளர்ச்சி வாய்ப்புகள், இளைஞர்களுக்கான வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரிக்கப்பட்டுவருகின்றன. புதிதாக தமிழ்நாட்டிலும், நாட்டின் மற்ற பகுதிகளிலும் துவங்கப்படவிருக்கும் ராணுவ தளவாட, உதிரிகள் தயாரிப்புத் தொழிற்சாலைகளும் இதில் அடங்கும்.

கடந்த நாலரையாண்டுகளில், இந்தியா எனும் மாபெரும் தேசத்துக்கு மேலும் வலிமை சேர்க்க, இந்திய நாட்டின் பாதுகாப்பிற்கான கட்டமைப்புகளை ஏற்படுத்தி, தளவாட இறக்குமதிகள், உள்நாட்டு ஆராய்ச்சி, உற்பத்தி என நவீனப்படுத்தி, மோதியின் அரசு சிறப்பாக செயல்பட்டிருக்கிறது. இதே காலகட்டத்தில்தான், இந்திய விண்வெளித்துறை விண்வெளி ஆயுதத்தை சோதித்து, இந்தியாவை உலக அரங்கில் நான்காவது ’விண்வெளி வல்லரசாக’ நிறுவியிருக்கிறது. குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகள் மோதி அரசின் ஆட்சியில் நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்பதனை அரசியல் விமரிசகர்களும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். இதற்கிடையில், மத்திய அரசின் மக்கள் நலத்திட்டங்கள் சில, எதிர்பார்த்த அளவு நல்விளைவுகளைத் தராதிருந்திருக்கலாம், அல்லது அவற்றை செயல்படுத்தும்  மாநில, மத்திய அரசு இயந்திரங்கள் தங்கள் இலக்கைக் கோட்டைவிட்டிருக்கலாம். அல்லது திட்டங்களின் முழுப்பலன் சமூகத்தின் கீழ்த்தளங்களுக்குப் போய்ச்சேர காலதாமதம் ஆகலாம். ஒரு மாபெரும் நாட்டின் பன்முக நிர்வாகத்தில், நோக்கம் நல்லதாக இருந்தும் சில குறைபாடுகள், விடுபடல்கள், பலவீனங்கள் போன்றவை இருக்கக்கூடும் என்பதையும் மனதில் கொள்ளவேண்டும்.

பொருளாதார வளத்தில் உலகில் 6-ஆவது இடத்தில் இந்தியா

சீனாவின் மற்றும் மேலைநாடுகள் பலவற்றின் பொருளாதாரம் கீழ்நோக்கி அல்லாடும் இந்தக் காலகட்டத்தில், இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி சீராக முன்னேறியிருப்பதாக உலக வங்கியின் (World Bank) சமீபத்திய அறிக்கை சொல்கிறது. பொருளாதார வளர்ச்சிமிகுந்த உலகநாடுகளின் முன்னணி வரிசையில் இந்தியா, ஃப்ரான்ஸைப் பின்னுக்குத்தள்ளிவிட்டு இப்போது ஆறாவது இடத்தில் இருக்கிறது என்கிறது உலகவங்கி. ( July 2018: A World Bank report says that Indian economy has now become world’s sixth-biggest, pushing France to seventh place. The US leads the table as the biggest economy followed by China, Japan, Germany and Britain. ) அதன் அறிக்கை மேலும், 2017-2018-ல் இந்தியாவின்  ஜிடிபி (GDP- Gross Domestic Product)  7.4% உயர்ந்திருப்பதாக  சொல்கிறது. 2018-19, 2019-20 ஆண்டுவாக்கில் இது 7.9% -க்கு உயரக்கூடும் எனவும்,  உலகளவில் இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சி என்றும் புகழ்ந்திருக்கிறது. மோதி அரசின் தேசிய வளர்ச்சிச் செயல்பாடுகள் காரணமாக, வெளிநாட்டு முதலீடுகள் (FDI -Foreign Direct Investments) கடந்த இரு ஆண்டுகளில் மிகவும் பெருகியிருக்கின்றன. வரவேற்கத்தக்க விளைவு – இந்திய இளைஞர்களுக்கு/தொழில் நிபுணர்களுக்கு மேலும் புதிய வேலைவாய்ப்புகள்.

புகழ்பெற்ற பொருளியல் பத்திரிக்கையான ’தி இகனாமிக் டைம்ஸ்’, மோதியின் கடந்த 4 1/2 வருட சாதனைகளை அலசியிருக்கிறது. அதன் சமீபத்திய இதழில். நரேந்திர மோதி அரசின் குறிப்பிடத்தகுந்த சாதனைகள் எனக் கீழ்க்கண்டவற்றைக் கோடிடுகிறது: வெளிநாட்டு உறவுகளை மேம்படுத்தி, ‘இந்தியா’ என்கிற நாட்டை சர்வதேச வெளியில் மதிப்பிற்குரியதாக்கியது, நெடுஞ்சாலைகள், பாலங்கள், விமானநிலையங்கள் எனத் தொலைநோக்கு நிர்மாணப்பணிகளைச்  செயல்படுத்திவருவது, தேசத்தின் பாதுகாப்பிற்கான முனைப்பான ஏற்பாடுகள், தேசப்பாதுகாப்பு, பொருளாதர மேம்பாடு ஆகிய முக்கிய விஷயங்களில் விமரிசனத்துக்கு அஞ்சாத, துணிச்சலான முன்னெடுப்பு நடவடிக்கைகள், தயக்கமில்லாச் செயல்பாடுகள் போன்றவை பிரதானமானவை என்கிறது. இந்தப் பத்திரிக்கை தன் சமீபத்திய கருத்துக்கணிப்பில், 60% பேர் மோதி அரசின் செயல்பாடு திருப்திகரமாக இருப்பதாகக் கருதுவதாக எழுதியிருக்கிறது.

மத்தியகிழக்கு  மற்றும் இஸ்ரேல், வல்லரசுகளுடனான இருதரப்பு உறவுகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கும் வெளியுறவு, ராணுவத்துறைகளில் மோதி அரசு சிறப்பாக இயங்கியிருக்கிறது எனக் குறிப்பிட்டிருக்கிறது ’இந்தியா டுடே’ (India Today).

மேற்சொன்ன விபரங்களை நிதானமாக மனதில் இருத்திப் பார்த்தால், இந்தியாவின் அடுத்த பிரதமராக நரேந்திர மோதி தொடர்வதே நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும், பாதுகாப்புக்கும் உகந்தது என்பது தெளிவாகும். குறுகிய ஐந்தாண்டுக்கு உட்பட்ட காலவெளியில், வெட்டி விமரிசனங்களை தூரத்தள்ளி, நாட்டின் நலம், வளர்ச்சியை மட்டுமே கருத்தில்கொண்டு இயங்கிய மோதியின் அரசு மீண்டும் மத்தியில் ஆட்சியில் தொடர, இந்தியப் பொதுமக்கள் ஓட்டளிப்பார்கள் என நம்புவோம்.

**

பிற்சேர்க்கை: இந்த இடத்தில் குறிப்பிடுவது சரியாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோதிக்கு தென்கொரியா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம், ரஷ்யா ஆகிய நாடுகள் இந்த ஆண்டில், தங்கள் நாட்டின் உச்சபட்ச சிவிலியன்  விருதுகளை வழங்கி கௌரவித்துள்ளன.
ஸோல் அமைதி பரிசு (‘The Seoul Peace Prize’) : தென்கொரியாவின் மதிப்புமிக்க இந்த பரிசு  இந்தியப்பிரதமர் மோதிக்கு தென்கொரிய தலைநகர் ஸோலில் (Seoul) வழங்கப்பட்டது. சர்வதேச அளவில் ஒத்துழைப்பு, வளர்ச்சி மற்றும் மனிதவள மேம்பாட்டில் அரிய சேவைக்காக இந்தப் பரிசு வழங்கப்பட்டதாக தென்கொரிய அரசு அறிவித்தது.
ஜயெத் மெடல்  (’The Zayed Medal’): ஐக்கிய அரபு அமீரகம் இந்தியப் பிரதமருக்கு தன் நாட்டின் உயரிய விருதான ஜயீத் மெடலை வழங்கி கௌரவித்தது. இதுவரை காணாத அளவிற்கு அரபுநாடுகளுடனான உறவு, குறிப்பாக ஐக்கிய அரபு அமீரகத்துடனான உறவு மேம்பாட்டுக்கு செய்த சேவையைப் பாராட்டி இந்தியப் பிரதமர் மோதி கௌரவிக்கப்படுகிறார் என்று அறிவித்தது UAE .
செய்ண்ட் ஆண்ட்ரூ விருது (‘Order of St Andrew, the Apostle’): ரஷ்யா தனது மிக உயரிய சிவில் விருதை பிரதமர் மோதிக்கு சமீபத்தில் வழங்கியது. இருதரப்பு ராஜீய உறவுகளை உயர்தளத்திற்கு மேம்படுத்துவதில் ஆற்றிய அரிய சேவைக்காக இந்த விருது வழங்கப்படுகிறது என அறிவித்தது ரஷ்யா .( ரஷ்யாவின் இந்த விருது 1698-ல் ’பீட்டர், த க்ரேட்’ எனும் ஜார் (Tzar) சக்கரவர்த்தியினால் நிறுவப்பட்டு, அபூர்வமாகவே கொடுக்கப்படுவதாகும்.)

**

கிரிக்கெட் உலகக்கோப்பை  அணி : தினேஷ் இன், ரிஷப் அவுட் !

2019-ன்  உலகக்கோப்பையைக் கைப்பற்ற வாய்ப்பிருப்பதாகக் கருதப்படும் ஒருசில அணிகளில், இந்தியாவும் ஒன்று. ஐசிசி உலகக்கோப்பைக்கான இந்திய அணி எப்படி அமையும் என்பதில் ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை மிஞ்சியும், கிரிக்கெட் வல்லுனர்கள்/ வர்ணனையாளர்களின் சலசலப்பு அதிகமாக இருந்துவந்தது. நேற்று மாலை (15/4/19), ஐசிசி-க்குக் கொடுக்கப்பட்ட தேதிப்படி,  இந்திய கிரிக்கெட் போர்டு  அணியை அறிவித்துவிட்டது.

விராட் கோலி (டெல்லி) தலைமை தாங்கும் 15-பேர் அணிக்கு, ரோஹித் ஷர்மா (மும்பை) துணைக்கேப்டன். மற்றவர்கள்: ஷிகர் தவன் (டெல்லி), கே.எல். ராஹுல் (கர்னாடகா), எம்.எஸ்.தோனி (ஜார்க்கண்ட்), கேதார் ஜாதவ் (மஹாராஷ்ட்ரா), விஜய் ஷங்கர் (தமிழ்நாடு), ஹர்திக் பாண்ட்யா (பரோடா), ரவீந்திர ஜடேஜா (சௌராஷ்ட்ரா), முகமது ஷமி (மேற்கு வங்கம்), ஜஸ்ப்ரித் பும்ரா (குஜராத்), புவனேஷ்வர் குமார் (உத்திரப்பிரதேசம்), குல்தீப் யாதவ் (உத்திரப்பிரதேசம்), யஜுவேந்திர சஹல் (ஹரியானா), தினேஷ் கார்த்திக் (தமிழ்நாடு).

துவக்கத்தில் ரோஹித் ஷர்மா, ஷிகர் தவன், மூன்றாவதில் விராட் கோலி எனப் போகும் இந்திய பேட்டிங் வரிசையில்,  நான்காவதாக வரப்போவது யார் என்பதே விவாதப்புள்ளியாக இருந்துவந்தது. இந்த இடத்தில், கடந்த சில தொடர்களின் அனுபவத்தைக் கருத்தில்கொண்டு, ஆல்ரவுண்டர் விஜய் ஷங்கரைத் தேர்வு செய்திருப்பதாக தேர்வுக் கமிட்டியின் சேர்மன் எம்.எஸ்.கே.பிரசாத் விளக்கியிருக்கிறார். விராட் கோஹ்லியின் மனதுக்குப் பிடித்த கே.எல்.ராஹுல், ரோஹித்-தவன் ஜோடிக்கு ரிசர்வ் ஓபனராக இயங்குவார் என்பது தேர்வுக்கமிட்டியின் முடிவு. அணியின்  தேவைக்கேற்ப ராஹுல் மிடில்-ஆர்டரிலும் இறக்கப்படலாம் எனவும் கூறியிருக்கிறார் பிரசாத்.

வேகப்பந்துவீச்சு மூன்று திறமையான பந்துவீச்சாளர்களின் கையில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. யார்க்கர் ஸ்பெஷலிஸ்ட் ஜஸ்ப்ரித் பும்ரா, ஸ்விங் மாஸ்டர்களான புவனேஷ்வர் குமார், முகமது ஷமி. விராட் கோலியின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர்களான, ரிஸ்ட் ஸ்பின்னர் குல்தீப் யாதவும், இடதுகை லெக்-ஸ்பின்னரான யஜுவேந்திர சஹலும் ஸ்பின் டெபார்ட்மெண்ட்டை கவனித்துக்கொள்வார்கள். ஒரு எக்ஸ்ட்ரா : ஆஃப் ஸ்பின்னராக ரவீந்திர ஜடேஜா.

இந்திய விக்கெட்-கீப்பர்கள்: தோனி, கார்த்திக்

தினேஷ் கார்த்திக்கா இல்லை, ரிஷப் பந்த் (Rishab Pant)-ஆ – யாருக்குக் கொடுப்பது இடம் என்பதே, தேர்வுக்குழுவின் அதிகபட்ச விவாதநேரத்தை எடுத்துக்கொண்ட விஷயம் எனத் தெரியவருகிறது. 37 வயதாகும் தோனிக்குக் காயம்பட்டாலோ, வேறு காரணத்தினால் ஏதாவது மேட்ச்சில் விளையாடமுடியாமல் போனாலோ, முதல்தர விக்கெட்கீப்பர் ஒருவர் ரிஸர்வில் இருக்கவேண்டும். இந்தவகையில் நாங்கள் ரிஷப் பந்த், தினேஷ் கார்த்திக் இருவரது தகுதிகளையும் அலசினோம். இறுதியில், கார்த்திக்தான் ரிஸர்வ் விக்கெட்கீப்பருக்குத் தகுதியானவர் எனத் தேர்வு செய்தோம் என, ப்ரெஸ் மீட்டில் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார் தேர்வுக்குழுத் தலைவர். 91 சர்வதேச ஒரு-நாள் போட்டிகளில் விளையாடிய அனுபவம், இங்கிலாந்தில் ஏற்கனவே விளையாடிய அனுபவம், ஒரு ஃபீல்டராக எந்த இடத்திலும்  ஃபீல்ட் செய்யும் திறன் ஆகியவை கார்த்திக்கிற்குத் துணை வந்திருக்கும்

இந்திய அணியின் உலகத்தரமான ஃபீல்டர்களாக,  ரவீந்திர ஜடேஜா, விஜய் ஷங்கர், ஹர்திக் பாண்ட்யா மற்றும் தினேஷ் கார்த்திக்கைச் சொல்லலாம்.

2015-ல் நடைபெற்ற உலக்கோப்பைக்கான எம்.எஸ்.தோனி தலைமை தாங்கிய இந்திய அணியில், தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஆர்.அஷ்வின் மற்றுமே இருந்தார். இந்த முறை ’வட போச்சே!’ என்று ரசிகர்கள் நினைத்திருந்த நிலையில், விஜய் ஷங்கர், தினேஷ் கார்த்திக் என இரு தமிழர்கள்  உலகக்கோப்பை அணியில் இடம்பெற்றிருப்பது ஆச்சரியப்படவேண்டிய விஷயமே.

பல இந்திய ரசிகர்களுக்கு, டெல்லியின் இளம் அதிரடி பேட்ஸ்மன் ரிஷப் பந்த் தேர்வு பெறாதது ஏமாற்றத்தைத் தரும். இருபத்தியோறே வயதான அவர், மனம் தளராது, அடுத்த வருடம் வரும் டி -20 உலகக்கோப்பை, பின்வரும் உலகக்கோப்பைகள் என  வாய்ப்புகளுக்காகக் காத்திருக்கவேண்டும் என ஆறுதல் சொல்லியிருக்கிறார் பிரசாத்.

கிட்டத்தட்ட செலெக்‌ஷன் நிச்சயம் என நம்பப்பட்ட மிடில்-ஆர்டர் பேட்ஸ்மன் அம்பாட்டி ராயுடு அணியில் இடம் பெறாதது பல வல்லுனர்கள்/ விமரிசகர்களுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் கோஹ்லி ராயுடுவை, ‘இவர்தான் எங்களது நம்பர் 4’ என்றார். இப்போது திடீரென அவரைக் கழட்டிவிட்டுவிட்டதேன்?  மேலும், ராஹுலை சேர்க்கவேண்டிய அவசியமென்ன? என்றெல்லாம்  விமரிசனக் கேள்விகள்.  ராயுடுவின் ஒரு-நாள் போட்டி ரன் சராசரி அதிகம். கூடவே, போட்டியின்  நிலைமைக்கேற்றபடி தன் ஆட்டத்தை மாற்றியமைத்து ஆடும் திறன் உண்டு அவரிடம். எல்லாம் இருந்தும்,  லண்டன் ஃப்ளைட்டில் இடமில்லை.

இப்படியெல்லாம் சில சர்ச்சைகள் எழுந்து கோடையைக் கடுமைப்படுத்தினாலும், தேர்வாகியிருக்கும் இந்திய வீரர்களை ’வென்று வருக!’ என வாழ்த்தி அனுப்பிவைப்போம்.

**

வாலி போற்றிய  வைணவம் 

ஸ்ரீரங்கம் நவீன தமிழுக்களித்த, மூன்று ரங்கராஜன்களில் ஒருவர் கவிஞர் வாலி. மற்ற இருவர் யார், யாரோ எனக் கேட்டால் – அவர்கள் சுஜாதா மற்றும் ரா.கி.ரங்கராஜன். திரைப்பாடல்களைத் தாண்டியும் நிறைய, மனம் நிறைய, எழுதியிருக்கிறார் வாலி. அவதார புருஷன், பாண்டவர் பூமி, ராமானுஜ காவியம், நிஜகோவிந்தம், தமிழ்க் கடவுள், ஆறுமுக அந்தாதி, கம்பன் எண்பது, பொய்க்கால் குதிரைகள், இவர்கள் இன்னமும் இருக்கின்றார்கள்,  மண், மொழி, மக்கள் போன்ற சில நூல்களும் அவற்றுள் இடம்பெறுகின்றன. ராமானுஜ காவியம் விகடனில்  தொடராக வந்தபோது, அதற்காக ஒவ்வொரு வாரமும் காத்திருந்து படித்ததாகக் கூறியிருக்கிறார் நல்லகண்ணு, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ்த் தலைவர், பண்பாளர், இலக்கிய ஆர்வலர்.
திரைப்பாடல் எழுதுவதிலேயே பெரும்பாலும் காலத்தைக் கழித்திருந்தாலும், சில சமயங்களில்,  வைணவத்தை ஆய்ந்து, அதில் மிக, மிகத் தோய்ந்து கொஞ்சம் வார்த்தைகளை வடித்திருக்கிறார் வாலி. வைணவ ஆச்சாரியர்கள் சிலர் அவர் மனதைத் தொட்டு வருடியிருப்பதாய்த் தெரிகிறது. மாறன், சடகோபன், திருக்குருகூர்பிரான் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படும் நம்மாழ்வார் வாலியின் இதயத்திற்கு மிக நெருக்கமானவரோ?
சொன்னால் விரோதம் இது, ஆகிலும் சொல்லுவன்; கேண்மினோ
என் நாவில் இன் கவி யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்
தென்னா தெனா என்று வண்டு முரல் திருவேங்கடத்து
என் ஆனை, என் அப்பன், எம்பெருமான் உளனாகவே
(வாய்திறந்து சொன்னால் விரோதம் வரும்; ஆனாலும் சொல்லுவேன், கேளுங்கள். தென்னா..தெனா.. என வண்டினங்கள் ரீங்கரிக்கும் வனம்சூழ் திருவேங்கடத்தில்,  என் அன்னை, என் தந்தை, எம்பெருமான் -என்றிருப்பவனையன்றி, வேறெவர்மீதும் நான் பாடமாட்டேன்)
என்று அறிவித்த நம்மாழ்வாரைப்பற்றி இப்படி எழுதுகிறார் வாலி:
எம்மாழ்வார் எம்மாழ்வார் என்றே எவருமேத்தும்
நம்மாழ்வார் எஞ்ஞான்றும் நீயன்றோ -அம்மாவோ!
ஆர்செய்தார் தென்மொழியில் ஆரணம்? இன் தமிழ்க்கோர்
ஏர்செய்தார் உன்போல் எவர்?
**
திருவாய்மொழி தந்த தீங்கவியே! நின்சீர்
ஒருவாய் மொழியுரைக்க ஒண்ணா! – தருவாய்
நிறையத் தமிழெனக்கு – நின்சீர் நான் பாட
மறையத் தொடங்கும் வினை ..
**
வைணவ ஆச்சார்யர்களில் பிரதானமானவரான, விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தை அருளிய எதிராஜர், உடையவர் என்றெல்லாம் வழங்கப்படும் ராமானுஜர்பற்றி வரைகிறார் வாலி:
பெரும்புதூர் எங்கள் பெருமான் விளைந்த
அரும்புதூர்; ஏரார்ந்த அவ்வூர்த் தெருமண்
வெறுமண் என நான் விடாது தரிப்பேன்
திருமண் எனவே தினம் !
**
இராமாநுசனே! இரவியாய் வந்தெம்
இராவை வெளுத்தாய் – இவண் நீ
வராமல் இருந்திருந்தால் வைணவம் இங்கே
எமக்கோர் அருந்தனமாய் வாய்த்தல் அரிது !
**
தனது ஆச்சாரியரான அழகியசிங்கர் ஸ்வாமிகளின் சரிதத்தை எழுதுமுன்னே. ராமானுஜரை இப்படி வணங்குகிறார் வாலி:
விசிட்டாத் துவைதத்தின் வித்தே ! தென்னாட்டு
வசிட்டா ! எமக்கான வாழ்வே !
வசிப்பாய் எனக்குள் எதிராசா
என்பொருட்டு நீயே எனதாசான் சீரை எழுது !
**
ஸ்ரீதுதி, கோதா ஸ்துதி என்றெல்லாம் அழகுமிகு ஸ்தோத்ரங்களைப் படைத்ததோடு, ஓரிரவுப் பொழுதினில், உலகளந்தவனின் திருவடிப் பாதுகைமேல் ஓராயிரம் எழுதிக் குவித்த பனிரெண்டாம் நூற்றாண்டு மகானான ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகனின் ஆசீர்வாதத்துக்காக  ஏங்கும் வாலி  –
தூப்புல் தனிலுதித்த தூமணியே – தண்டமிழ்த்
தோப்புல் தினந்திரிந்த தென்றலே ! மாப்புலவா !
கோதாஸ்துதியைக் கொடுத்த கவிச் சீயமே
வேதாந்த  தேசிகனே, வாழ்த்து !
**
பாதுகைமேல் ஆயிரம் பாட்டிசைத்தாய் – அஃதைப்போல்
ஏதுகை, சொல் இங்கே எழுதிட !
ஓதுகையில், உய்வழியில் சேர்க்கும் உன் பாக்கள்
அத்தகுபா செய்வழியில் என்னைச் செலுத்து !
 -என்று மகாதேசிகனை வேண்டிக்கொள்கிறார் வாலி.

வாலி எனும் ஸ்ரீரங்கம் டி.எஸ்.ரங்கராஜனின் பெற்றோரும், அவர்தம் முன்னோரும் வழிவழியாக வைணவ ஆச்சார்யரான அழகிய சிங்கர் ஸ்வாமிகளை குருவாக வணங்கி வந்திருக்கிறார்கள். ’என் அப்பாவின் விருப்பப்படி நான் ஏதும் செய்ததில்லை. இப்போதாவது எனது ஆச்சாரியனின் வாழ்க்கை வரலாறை வார்த்தைகளில் வடிப்பேனா?’ -எனும் ஏக்கம் கடைசிகாலத்தில் அவரில் எழுந்திருக்கிறது. அது அவனருளால், புத்தகமாக உருப்பெற்றும்விட்டது. ’எங்கள் குலகுருவான 45-ஆம் பட்டம் ஸ்ரீமத் அழகிய சிங்கர் – நாராயண யதிகளின் வரலாற்றுச் சுருக்கத்தை வையம் அறியுமாறு, எளிய தமிழில் எழுதப் பணித்தான் என்னை – என்னுள் இருக்கும் எட்டெழுத்து ஏந்தல்!’ என்கிறார் புத்தகத்தின் ’என்னுரை’யில் வாலி. ’ஸ்ரீமத் அழகியசிங்கர் (45-ஆம் பட்டம்)’ எனும் தலைப்பிலேயே, வசனகவிதையாக அவர் எழுதியது, குமுதம் பிரசுரமாக வெளிவந்துள்ளது. வாலியின் கடைசி நூல். வெளியீட்டு விழாவில் பேசிய கவிஞர் வாலி இப்படிச் சொன்னார்: ‘எத்தனையோ பாடல்களை, நிதிக்காக எழுதியிருக்கிறேன். இந்நூலை என் கதிக்காக எழுதியிருக்கிறேன்!’ சில வாரங்களில் மறைந்துவிட்டார் வாலி.
சமீபத்திய டெல்லி பயணத்தில், என் வீட்டிலிருந்த சில முக்கியமான புத்தகங்களைப் புரட்டிப்பார்க்க நினைத்துக் குடைந்தபோது, வாலியின் அபூர்வமான இந்த நூல் கிடைத்தது. கொஞ்சம் பகிர்வோமே என்றுதான் இதனை எழுதினேன்.

இரண்டு குஞ்சுகள்

மிஸோரம். இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலம்.  சைரங் எனும் கொஞ்சம் பெரிய கிராமம். அங்கு ஒரு ஆரம்ப சுகாதார நிலையம். ப்ரைமரி ஹெல்த் செண்டர். சிறு க்ளினிக்போல இயங்கி வருகிறது. கிராமத்துக்காரர்கள் யாராவது உடம்பு சரியில்லை என்று காய்ச்சலும் இருமலுமாக வந்து நின்றாலோ, வேறேதும் சிறுசிறு மருத்துவ உதவிகள் தேவைப்பட்டாலோ  செய்ய என, கொஞ்சம் மருந்துகள், இத்தியாதிகள் சிறிய அலமாரியில் உள்ளே. அந்த க்ளினிக்கில்,  அந்த நேரத்தில் ஒரு நர்ஸ் மட்டும் இருக்கிறாள்.

Derek

நுழைவாசலில் லேசான சத்தம். மென் குரலொன்று  கூப்பிட்டது ‘டாக்டர்.. டாக்டர்..!’ யாரோ சின்னப்பிள்ளையின் குரலாக அல்லவா இருக்கிறது.  ஏதோ காரியமாக உள்ளே இருந்த நர்ஸ் வெளியே வந்து பார்க்கிறாள். ஐந்தாறு வயதிருக்குமா? ட்ரவுசரும் சட்டையுமாய் ஒல்லியாக, அப்பாவி முகத்துடன் ஒரு பொடியன் நிற்கிறான். இவனா கூப்பிட்டது என ஆச்சரியத்தோடு பார்க்கையில் கையை நீட்டுகிறான். சின்னக்கையில் ஒரு கசங்கிய பத்து ரூபாய் நோட்டு. என்ன இது? யாருக்கோ மருந்து வேண்டுமோ.. இத்தனைச் சின்னப்பிள்ளையையா அனுப்புவது..  குழம்பியவளாய், ’என்னடா கண்ணா! என்ன வேணும் ஒனக்கு?’ எனக் கேட்க,  அடுத்த கையை அப்போது தான் சிறுவன் காண்பிக்க, பார்க்கிறாள். என்ன அது பஞ்சுபோல? ’கோழிக்குஞ்சுக்கு ஒடம்பு சரியில்ல.. படுத்தே கெடக்கு. சைக்கிள்ல அடிபட்டிருச்சு..  மருந்து கொடுங்க. இந்தாங்க பணம் !’  அதிர்ச்சியில் உறைகிறாள் அந்தப் பெண். இப்படி ஒரு பேஷண்ட்டை இதுவரை கண்டதில்லையே.. சிறுவனின் பரிதாப முகம் அவளை என்னவோ செய்தது. அவளது இடதுகை,  சிறுவனின் தலையில் மெல்லப் படர, அடுத்த கையினால் வாங்கிப் பார்க்கிறாள். கோழிக்குஞ்சு விறைத்துவிட்டிருந்தது. ஆ…!  ஒரு குஞ்சு செத்துப்போயிருச்சு.. இன்னொரு குஞ்சுக்கு அதை எப்படிச் சொல்வேன்? செவிலித்தாய் சிதறுகிறாள். என்னென்னமோ சொல்லி, கையை விரித்துக்காட்டி, அவனுக்குப் புரியவைத்துவிட்டதாக நினைத்து வீட்டுக்குத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டாள்.

செத்த கோழிக்குஞ்சுடன் தேம்பிக்கொண்டே வீடு திரும்புகிறான் சிறுவன். அப்பாவிடம் பத்துரூபாயைக் காண்பித்து, ’இது போறாது.. நூறு ரூபாய் தா! ஆஸ்பத்திரிக்குத் திருப்பிப் போகணும்.. இந்தக் குஞ்சை சரியாக்கணும்!’ என்று அடம்பிடித்திருக்கிறான். அவனது அப்பா அந்தக் கோழிக்குஞ்சு திரும்பவும் எழுந்திருக்காது, இனி நடக்காது, ஓடாது என்று அவனது அறியாமனத்துக்கு திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி சாந்தப்படுத்துவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டதாம்.  சிறுவனின் பெயர் டெரெக் லால்ச்சானிமா (Derek Lalchhanhima).

இந்த டெரெக் ஒருவேளை, அந்த காசி சிறுவனின் மறுபிறப்போ? யாருக்குத் தெரியும்? அந்தச் சிறுவனுக்கும் கிட்டத்தட்ட இப்படி நடந்திருக்கிறதே அந்தக் காலத்தில். எழுபது, எழுபத்தைந்து வருடங்கள் முன்பு..

உத்திரப்பிரதேசம். சன்னியாசிகள், சாதுக்களென இந்த லௌகீக உலகத்தின் பரபரப்போடு சம்பந்தப்படாத ஜீவன்களுக்குப் பேர்போன காசி நகரம். நகரின் வெளிப்புறத்தில் தன் வீட்டின் சுற்றுப்புறத்தில் எப்போதும் விளையாடிக்கொண்டிருப்பான் சிறுவன் ராம் சூரத். பள்ளிக்கூடம் போகின்ற பையன். அன்று அம்மாவுக்குத் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது என்பதற்காக தன் வீட்டுப் பின்புறத்தில் இருந்த ராட்டினம்போட்ட பழைய கிணறு ஒன்றிலிருந்து வாளியில் தண்ணீர் இறைத்துப் பாத்திரத்தில் நிரப்பி வீட்டிற்குள் சென்று ஊற்றிவிட்டு, மீண்டும் கிணற்றடிப் பக்கம் வந்தான், ஏதாவது விளையாடலாம் என. அப்போதுதான் அதைப் பார்த்தான்.

கிணற்றுச் சுவர் மேலே, ராட்டினம் போட்டிருக்கும் மர உத்திரத்தின் மேலே என்று ஒரு சிட்டுக்குருவி. அங்குமிங்கும் தாவி விளையாட்டுக் காட்டிக்கொண்டிருந்ததில் அவன் மனம் ஆழ்ந்திருந்தது. கொஞ்ச நேரம் பார்த்தவன், அது அருகில் வருகையில் ராட்டினக் கயிறின் நுனியினால் அதனை அடிப்பதுபோல் வீசி, சீண்டிக்கொண்டிருந்தான். அது மீண்டும் மீண்டும் அவன் பக்கம் வருவதும் பறப்பதுமாய் போக்குக்காட்ட, இப்போது கயிற்றை வேகமாக அதன் மீது வீசினான். கயிற்றின் நுனி முடிச்சு குருவியின் மீது பட்டுவிட்டது. குருவி அடிபட்டுக் கீழே விழுந்தது. ஓடிப்போய்ப் பார்த்தவன் பயந்துவிட்டான். குருவி மேல்தூக்கிய கால்களுடன் குப்புறக் கிடந்தது.  கால்கள் கொஞ்சம் அசைந்தன. பிறகு சலனமில்லை. சிறுவன் அதனைக் கையிலெடுத்து நிமிர்த்தி உட்காரவைத்துப் பார்த்தான். சரிந்து கீழே சாய்ந்தது. கால்கள் ஊன்றாதது அவனுக்குப் பதற்றத்தைக் கொடுத்தது. கீழே சிந்தியிருந்த சிறிது நீரைக் கையிலெடுத்து அதன் மேல் தெளித்துப் பார்த்தான். அசைவேதுமில்லை. அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கவலையாகவும் இருந்தது. ஏன் இது பறக்கவில்லை? நிற்கக்கூட மாட்டேன் என்கிறதே.. என்ன ஆகிவிட்டது இப்போது? போகிற வருவோரைக் கேட்டுப் பார்த்தான். ’அதத் தூக்கிப் போட்டுரு. செத்திருச்சு..’ என்றார்கள்..

அசையாத, பறக்காத அந்தக் குருவி சிறுவன் ராம் சூரத்துக்கு கலக்கத்தைத் தந்தது. நான் என்ன செய்துவிட்டேன்.. மனம் நிம்மதியின்றித் தவித்தது. செத்திருச்சா? அப்படீன்னா? இதுவரை அதற்குள் என்ன இருந்தது? எவ்வளவு சந்தோஷமாகக் குதித்துக்கொண்டிருந்தது, வட்டமடித்துப் பறந்துகொண்டிருந்தது.. அது எங்கே போய்விட்டது இப்போது? ஏன், நிற்கக்கூட மாட்டேன் என்கிறது.. சிந்திக்க, சிந்திக்க மனம் கனத்தது. தலை வலியெடுத்தது.  சோர்வாக இருந்தது. சிலர் சொன்னதைப்போல், குருவியைத் தூக்கி எறிய மனமில்லை. மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தான் ராம் சூரத், கையில் செத்துப்போன குருவியுடன்.

ஆரம்பத்திலிருந்தே ராம் சூரத் மற்ற பிள்ளைகளைப் போலில்லை. தனியாக விளையாடிக்கொண்டிருப்பான்.  நேரம் கிடைக்கும்போது காசியின் கங்கை நதிக்கரைப்பக்கம் போய்விடுவான். அங்கு சுற்றிக்கொண்டிருக்கும், படுத்துக்கொண்டிருக்கும்,  சும்மா உட்கார்ந்து ஏதேதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருக்கும் காவி வஸ்திரமணிந்த சாதுக்களை, அவர்களது மீசையும், தாடியும், சாம்பலுமான விசித்திரத் தோற்றத்தை நேரம் போவது தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். சில சாமியார்களும் அவனைப் பார்த்து சிரித்திருக்கிறார்கள்.  கொஞ்சம் பேசியிருக்கிறார்கள். இன்று அவன் கால்கள் அவனை கங்கைக்கரை நோக்கி நகர்த்தின. வந்து சேர்ந்தான். இவர்களில் யாரிடமாவது இந்தக் குருவிபற்றிக் கேட்போமா.. மனம் அலைபாய்ந்தது. ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்த ஒரு சாதுவிடம் சென்றான். குருவியைக் காண்பித்தான். நடந்ததைச் சொன்னான். ’இதை எப்படியாவது பறக்கும்படி பண்ணிவிடுங்கள்’ என்று கெஞ்சினான். அவனது கண்கள் கலங்கியிருந்ததை அந்த சாது உன்னிப்பாகப்  பார்த்தார். அவனது நிர்மலமான உள்ளம் புரிந்தது. ’குழந்தாய்.. அதோ போகிறாள் பார் கங்கா.. எத்தனை பெரிய நதி. எத்தனைத் தண்ணீர் போகிறது தடதடவென ஆரவாரமாக..பார்த்தாயா! அவள் நம் தாய். அங்கே போய், அவளிடம் இதனைச் சேர்ப்பித்துவிடு. இது அவளோடு போகட்டும். இனி திரும்பி வராது இது. சொன்னபடி கேள்!’ என்றார் அவனை தீர்க்கமாகப் பார்த்து. ராம் சூரத்தினால் தாங்கமுடியவில்லை. கண்களில் நீர்முட்ட, கேவ ஆரம்பித்தான். கனிவோடு அவனைப் பார்த்த அந்த வயதான சாது. ‘போப்பா! போய் கங்காவில் சேர்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குப் போ!’ என்றார் உறுதியாக.

அழுதுகொண்டே கையிலிருந்த குருவியைப் பார்த்தான் ராம் சூரத். சாதுவை ஒருமுறை நோக்கினான். மெல்ல நடந்தான் கங்கையை நோக்கி. அருகில் சென்று தண்ணீரைப் பார்க்கையில் மிகவும் பயமாக இருந்தது. சாதுக்களில் சிலர் குளித்துக்கொண்டும், சிலர் பக்கத்தில் நின்று நதியைப் பார்த்து முணுமுணுத்தவாறும் இருந்தனர். மெல்லத் தண்ணீரில் இரண்டடி எடுத்துவைத்தான். ஜிலீர் எனத் தலையைத் தாக்கியது அந்தக் குளிர்ச்சி. ‘எவ்வளவு ஜில்லுப்பு.. இந்த கங்கையிலா நான் இதை விடவேண்டும்.. குருவியைப் பார்த்தான். மேலும் அழுகை பொங்கியது. சாதுவின் வார்த்தைகளும் காதில் கணீரென்றன. மெல்ல குருவியைத் தண்ணீரில் வைத்தான். நொடியில், ஓடும் தண்ணீரில் மறைந்துபோனது அது.

எப்படி ராம் சூரத் வீடு வந்துசேர்ந்தான்.. அவனது பெற்றொர்கள் என்ன கேட்டார்கள்.. என்ன சொன்னான். ஒன்றும் சரியாக ப்ரக்ஞையில் இல்லை. மரணம் என்பதென்ன? அது எப்படி, ஏன் நிகழ்கிறது?  மண்டைக்குள் பூச்சிபோல் கேள்விகள் ஊர்ந்துகொண்டேயிருந்தன. ஒருபக்கம், சராசரிப் பிள்ளைகளைப்போல் பள்ளிக்கூடம் சென்றான். படித்தான். பெரியவனாகி வேலைக்கும் போனான். விருப்பமில்லாதிருந்தும், பெற்றோர் சொல்படிக்கேட்டுக் கல்யாணமும் பண்ணிக்கொண்டான் ஆனால், கங்கைக்கரையில் நேரம் போவது தெரியாமல் நதியை வெறித்துப் பார்ப்பதும்,  சாதுக்களை கவனித்தவாறு அங்கேயே உட்காரந்திருப்பதும், பேச நேர்ந்தால், வாழ்க்கை, மரணம் என்று  கேள்வி மேல் கேள்வியாய்க் குடைவதும், ஒரு நிலையில்லாது தவித்திருப்பதும் வழக்கமாகிவிட்டிருந்தது.  ஒரு நாள் ராம் சூரத் சந்தித்த சாதுக்களில் ஒருவர் அவனது தீராத தேடலைப் புரிந்துகொண்டார்.  அவனை ’நீ தெற்குநோக்கிப் போ.. மதராஸ்.. அதற்கருகே ஒரு மலை, ஒரு சன்னியாசி.. அவரைப் போய்ப் பார்..’ என்று அறிவுறுத்தினார். ராம் சூரத்தும் குடும்ப வாழ்வைத் துறந்துவிட்டு, அவ்வாறே தெற்குதிசையில்  பயணித்தது வாழ்வின் ஒரு பெரும் திருப்பு முனை. பின்னர் திருவண்ணாமலையில் ரமண மகரிஷியை தரிசித்தது,  பாண்டிச்சேரியில் அரவிந்தர், கேரளாவில் பாப்பா ராம்தாஸ் என சாது, சன்னியாசிகளோடு நிகழ்வுகள்.. வயதாகிப்போய் சொச்சகாலமெல்லாம் திருவண்ணாமலையில் அலைந்து திரிந்தது, காலப்போக்கில் விசிறி சாமியார், யோகி ராம் சூரத் குமார் என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டது, போற்றப்பட்டது என  வேகவேகமாக, அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களை எழுதிச் சென்றுவிட்டது காலம்.

**