அண்டைவீட்டு அதிசயம்

பக்கத்து வீட்டுக்காரர் நல்ல
பதவிசான மனிதர்
வீட்டைவிட்டு வெளியே வரும்போது
உடலைவிட்டு உயிர் பிரிவதுபோல
உணர்ச்சிகரமாய் வருவார்
கதவுக்கு வலிக்குமோ இல்லைப்
பூட்டுக்குத்தான் நோகுமோ என்பதுபோல
மிருதுவாகச் சாத்திப் பூட்டுவார்
இழுத்துப்பார்த்தலையும்
இதமாகவே செய்வார்
காதில்விழா சத்தத்துடன்
கடந்து செல்வார் படிகளில்
தற்செயலாக எதிரில் பார்த்துவிட்டால்
முகபாவம் ஒன்றைக் காட்டிவைப்பார்
சிரித்தாரா சிணுங்கினாரா
தெரிந்துகொள்ள
சிலகாலம் பிடிக்கக்கூடும்
அதற்காகவாவது
சில வருடம் வாழவேண்டியிருக்கும்
பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஒரு
பதவிசான மனிதர்

**

Advertisements

தரையிலேதான் கால்கள்

அட்சதை போடுவதா
ஆசீர்வாதம் செய்வதா
நானா
நிச்சயமாக இல்லை
இத்தனை நாள் வாழ்ந்திருந்தும்
அப்படியெல்லாம் ஒரு
‘பெரியவனாக’ ஆகிவிடவில்லை
கையை உயர்த்தி ஆசீர்வதிக்க
நான் ஒன்றும் கண்டடைந்த ஞானியோ
கற்றறிந்த ஆச்சார்யனோ யோகியோ அல்ல
முடி நரைத்துப் போனவனெல்லாம்
முனிவனுமல்ல
கையை உயர்த்துவதற்குரிய
உயரம் தரப்படவில்லை
தலையைச் சுற்றி எந்த ஒரு
ஒளிவட்டத்தையும் யாரும்
பார்த்ததாகச் சொன்னதில்லை
வாய்க்காத ஒன்றை
வசப்படுத்திவிட்டதாக
நினைத்து மயங்க
நல்லகாலம்
நான் அவ்வளவு மந்தமும் இல்லை

**

தீபாவளி நினைவுகள் !

ஒவ்வொரு வருடமும் தீபாவளி வரும்போது, சின்ன வயசு நினைவுகள் மனதில் அலைமோதுவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை.

தீபாவளி என்றதும், நல்ல தூக்கத்தைக்கெடுத்து அதிகாலையில் அவசரமாக எழுப்பிவிடப்பட்டு, தலையிலும், உடம்பிலும் எண்ணெய் தடவிக்கொண்டு குளிப்பதற்கு நம் முறை எப்போதடா வரும் என்று பொறுமையற்று சிடுசிடுத்த பொற்காலம் நினைவில் நிழலாடுகிறது. அப்போதெல்லாம் நல்லெண்ணெய் போன்ற சங்கதி எல்லாம் கொஞ்சம் நியாயமான விலைக்கு விற்றது. சீயக்காய்ப்பொடி என்கிற, குளிக்கும்போது கண்ணில்பட்டால் தீயாய் எரியும் விஷயம் ஒன்றும் அந்தக்காலப் பொட்டிக் கடைகளில் மலிவான விலையில் கிடைத்தது! தீபாவளிக்கு எண்ணெய் தேய்த்துக் குளிக்கவென லிட்டர் கணக்கில் குடும்பங்களில் நல்லெண்ணெய் வாங்குவார்கள் நமது ஜனங்கள் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். எண்ணெயாவது, ஸ்நானமாவது-. ஏதோ தெண்டத்துக்குக் கொஞ்சம் தலையில் வைத்துக்கொண்டு, (அதுவும் பண்டிகை நாளாயிற்றே என்று- வீட்டிலிருக்கும் பெரிசுகளின் தொந்தரவு தாங்கமுடியாமல்) பாத்ரூமுக்குள் போனேன், எண்ணெய் தேய்த்துக்குளித்தேன் என கணக்குக் காண்பிப்பது நம்மில் பலருக்கு இப்போதெல்லாம் வழக்கமாகப் போனது. எண்ணெய் ஸ்நானம் செய்வதென்பது ஏதோ பொழப்பத்த அசடுகள் செய்கிற வேலை என்றாகிவிட்டது!

மஞ்சள்பொடி, ஓமம், பட்டமிளகாய் போன்ற விஷயங்களைப்போட்டு நன்கு சூடேற்றிய நல்லெண்ணையை அதிகாலை அதிரடிக் குளியலுக்காகத் தயார் செய்வார் அம்மா. ”நீங்களே தேச்சுக்க வேண்டாம்டா! அப்பா வந்து நன்னா தலயில அழுத்தித் தேய்ச்சுவிடுவார்! அப்பத்தான் ஒடம்புல உள்ள உஷ்ணம், கண்ணெரிச்சல் எல்லாம் போகும்” என்பார். வரிசையாகப் பசங்கள் உட்கார்ந்திருக்க, தன் பெரிய கையில் நிறைய எண்ணெயை எடுத்து, சுடச்சுடத்தலையில் எரிச்சல் வர ஒரு அடிஅடித்துக் கரகரவெனத் தேய்த்துவிடுவார் அப்பா. அவர் தேய்க்கத் தேய்க்கக் கண்கள் என்ன, சர்வாங்கமும் திகுதிகுவென எரியும். எப்போதடா இந்த சித்திரவதை முடியும், குளித்துவிட்டு புதுச்சட்டை மாட்டிக்கொள்ளலாம் என்றிருக்கும். எண்ணெயைத் தலையில் உடம்பில் தேய்த்துக்கொண்டபின் உடனே குளிக்க ஓடிவிட முடியாது. ”ஒரு அரை மணி நேரமாவது ஊறுங்கடா! அப்பத்தான் தலயிலயும் ஒடம்பிலயும் எண்ணெய் கொஞ்சமாவது இறங்கும்!” என்கிற அம்மாவின் இலவச எச்சரிக்கை விடாது துரத்தும்.

ஒருவழியாகக் குளியல் முடித்து, புதுச்சட்டை, டிரௌசர் மாட்டிக்கொண்டு வீட்டிலுள்ள சாமிபடங்கள், பெரியவர்கள் முன் விழுந்து எழுந்திருந்து அம்மா ஆசையாக, அக்கறையுடன் செய்த பட்சணங்களை அவசரமாக வாய்க்குள் தள்ளி, பட்டாசுகளை அள்ளிக்கொண்டு தெருவுக்குள் சிட்டாகப் பறப்போம். பட்டாசுகள் – அடடா, அவற்றில் அப்போது காணப்பட்ட வகைகள்தான் என்னே! அந்த முக்கோண வடிவ ஓலைப்பட்டாசு! அது எங்கே போனது இப்போது? ஒரு அஞ்சு ரூபா நோட்டுக்கு 50 ஒலைப்பட்டாசுகள் கிடைத்தது அப்போது. அப்புறம் யானை வெடி, குதிரை வெடி, லெட்சுமி வெடி, அணுகுண்டு, ராக்கெட்டுகள், இத்தியாதிகள் அந்தக்காலப் பொடிசுகளின் கனவுக்காட்சிகள். மைதானத்தில் அல்லது ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறத்திற்குச் சென்று செய்யும் வித்தையும் உண்டு இதில். தரையில் யானை வெடி, லெட்சுமி வெடி போன்ற காதைக் கிழித்தெறியும் சமாச்சாரத்தை நிறுத்திவைத்து, அதன் மேல் அடியில் ஓட்டைபோட்ட பழைய டால்டா டின்னைத் தலைகீழாகக் கவிழ்த்துவைத்துத் திரியை ஓட்டைக்குள் நுழைத்து வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருக்கும்படி செய்வார்கள் நம் குட்டிவில்லன்கள். பொடிசுகளில் முன் வரிசையில் சூரர்களும், பின்னிருந்து நோட்டம்விடும் தொடைநடுங்கிகளும் கூட்டமாக பார்த்திருக்க, ஊதுபத்தியினால் திரியைக் கொளுத்திவிட்டு எட்ட ஓடுவார்கள். அதிரடி வெடிச்சத்தம் காதைக்கிழித்தெறிய, டால்டா டின் கிழிந்த காகிதமாய் வானில் எரியப்படும் வேடிக்கையிருக்கிறதே அற்புதம்..அற்புதம் ! இன்னும் என்னென்னவோ வீர, தீர சாகஸங்கள் !

அப்போது நாம் வாழ்ந்திருந்தது சொர்க்கத்தில் என்று இப்போது நன்றாகத் தெரிகிறது. நினைத்துப் பார்க்கையில், கொஞ்சம் சந்தோஷமாகவும், உள்ளூர நிறைய ஏக்கமாகவும் இருக்கிறது.

ம்…தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள் !

**
.

சந்திலே புகுந்து

சிலருக்கு சும்மா கேள்விகள்
கேட்டுவைக்க வேண்டும்
வரவிருக்கும் பதிலைப்பற்றிக்
கவலையில்லை அவர்களுக்கு
ஏன், அது அவர்களுக்குத்
தேவையே இல்லை
சரளமான உரையாடலினூடே
அல்லது சூடான விவாதத்திற்குள்
சரேலென இடையிலே புகுந்து
ஏதோ ஒரு கேள்வி
அதில் ஒரு ஆத்ம திருப்தி
அவ்வளவுதான்

**

வெகுதூரத்திலிருந்து ஒரு குரல்

உல்லாசம் தேடும் எல்லோரும் ஓர்நாள்
சொல்லாமல் போவார் அல்லாவிடம்..!

இப்படி ஆரம்பிக்கும் பாடல் ஒன்று வருகிறது தெனாலிராமன் படத்தில். மொகலாய மன்னன் பாபரின் கவனத்தை ஈர்க்க அவன் வரும் வழியில் தென்னங்கன்றுகளை நட்டுக்கொண்டே தெனாலிராமன் பாடும் பாட்டு இது !

உல்லாசம் தேடுவோரும், உல்லாசத்தை விடுத்து வேறொன்றை நாடுவோரும், ஒன்றுமே தெரியாமல் உழலுவோரும் ஒரு நாள் போய்த்தான் சேருவார்கள். எங்கிருந்து வந்தோமோ அங்கே திரும்பாமல் வேறென்ன செய்துவிடுவான் மனிதன் இவ்வுலகில்? சாதனைகள் பல புரிவான். நானே அனைத்தும் என்று சூளுரைப்பான். சந்திரனுக்கும், செவ்வாய்க்கும் கூட சர்வ சாதாரணமாகப் போய்வருவான். ஆனால், ’அங்கிருந்து’ அழைப்பு வந்தபின் வரமாட்டேன் என்று சொல்லிவிடுவானா அவன்? அப்படிச் சொன்னால்தான் தப்பித்துவிடமுடியுமா? ”இரவல் தந்தவன் கேட்கின்றான்..அதை ’இல்லை’ என்றால் அவன் விடுவானா?” (கண்ணதாசன்).

வாழ்நாள் சாதனையாளனோ, ஊழ்நாள் போதனையாளனோ, இல்லை, வெறுமனே முழுநேர வேதனையாளனோ, எவனும் முடிவில் கடையை மூடத்தான் வேண்டும்; அங்கே போய்த்தான் தீரவேண்டும். முனகிப் பிரயோஜனமில்லை. முடிவின்றி வேறில்லை. அந்த ஆரம்பமே கூட தன் முன்னுரையில் முடிவைத்தான் கருவாகக் கொண்டிருந்தது. இதெல்லாம் சிலசமயம் கண்கூடாகத் தெரிந்தாலும், வாழ்க்கை எனும் ஆசிரியன் அவ்வப்போது அவனுக்குச் சிறப்பு வகுப்புகள் எடுத்தாலும், மனிதனுக்கு ஏதேனும் புரிகிறதா என்றால் பெரும்பாலும் ‘இல்லை’ என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. தான் என்னவோ இந்த பூமியில் சாசுவதம் போன்று, தன்னை அழிக்க எந்த சக்தியும் இல்லை என்பதுபோல என்னென்ன நோட்டம் விடுகிறான்.. எப்படி எப்படியெல்லாம் ஆட்டம் போடுகிறான்.. எத்தகைய கூட்டமெல்லாம் சேர்க்கிறான். பின் தொடரும் முடிவின் நிழல், சில சமயங்களில் முன் விழுந்தும்கூட அவனை எச்சரிக்கிறது. புரிந்து கொண்டால்தானே ? அதற்கெல்லாம் ஏது நேரம் இந்தப் பாவி மனிதனுக்கு? எப்போதும் எதற்காவது பரபரத்துக்கொண்டிருப்பவனுக்கு, ஆழத்தில் குறுகுறுக்கும் உண்மை புரியவா போகிறது?

* *

அம்மா . . ?

வயதான காரணத்தினால்
வாடிப்போயிருக்கிறாய்
வந்துபோகும் உன் குழந்தைகளை
சிந்தை இரங்கப் பார்க்கிறாய்
படபடப்பாக வருகிறது
படுத்தாலும் தூக்கம் வரவில்லை
என்கிறாயே அம்மா
உன் சின்ன வயசிலேயே கூட
நீ எப்போது தூங்கினாய்
எப்போது விழித்தாய் என்பதெல்லாம்
தெரியாத ஜடமாக இருந்தேனே
இது வேண்டும் அதுவேண்டும் என்றிருந்தேன்
எது வேண்டும் உனக்கு எனத் தெரிந்திருந்தேனா
வாய் திறந்து நீதான் ஏதும் கேட்டிருப்பாயா
உனக்கென்று சுகங்கள் ஏதும் இருந்தனவா
ஒருபோதும் அறிந்திருக்கவில்லையே –
உன்னோடு சேர்ந்து வாழ்ந்த பிள்ளைதானா நான்
இந்தக்கால வீடுகளின் சொகுசு சாதனங்கள்
எதனையும் எளிதாக்கும் எந்திரங்கள் இருந்ததா
சமயற்கட்டில் நீ கோலோச்சிய அந்தக்காலத்தில்
எல்லாவற்றையும் உன் கையே அல்லவா செய்தது
என்றும் பழுதுபடாத எப்போதும் இயங்கும்
உன்னத எந்திரமாக
எதனையும் தீர்க்கும் மந்திரமாக
நீயேயல்லவா இருந்திருக்கிறாய்
செயற்கரிய காரியங்கள் செய்துவிட்டு
செய்வதறியாது குழம்பி நிற்கிறாயே
பலமிழந்துவிட்ட உடம்பு
பதற்றத்தைத் தருகிறதா
முன்னெப்போதும் போல்
முனைந்து ஏதும் செய்ய முடியவில்லையே
என்கிற கவலை மனதைப்போட்டு அரிக்கிறதா
ஓரங்கட்டிவிட்டார்களோ என்கிற சந்தேகம்தான்
ஈரம் கசியவைக்கிறதா உன் கண்களில்
எதையாவது வாய்திறந்து சொல்வாயா
ஏக்கத்தோடு பார்த்துத்தான் நிற்பாயா ?

**

உங்களுடன் கொஞ்சம் . .

கிட்டத்தட்ட பத்து மாதங்களுக்கு முன் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த வலைப்பூ தனது 100-ஆவது பதிவை இன்று இறக்கி வைத்துள்ளது. சற்றே ஆச்சரியமாகவும், மலைப்பாகவும் உணர்கிறேன். பிரதானமாக இது ஒரு கவிதை வலைப்பூ என்பதால் இந்த வேகம் அதிகமோ எனத் தோன்றுகிறது. கொஞ்சம் பயமாகவும் இருக்கிறது. ஏனெனில், கவிதை, இலக்கியம் என்று வரும்போது எவ்வளவு அதிகமாக எழுதுகிறோம் என்பதை விட எந்த மாதிரியான எழுத்தைத் தருகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம் என்கிறது மனம். ஒரு படைப்பாளியையும், வாசகரையும் அவரவர் நிலைகளில், ஒருசேர உயர்த்துவது எழுத்தின் தரம்தான். இந்தத் தரமே வாசகருக்கும் படைப்பாளிக்கும் இடையே நிகழும் மெல்லிய உறவை மேன்மேலும் வலுப்படுத்தும் என்பதும் என் எண்ணம்.

வலைவெளிக்கு வந்ததிலிருந்து, இந்தக் கவிதை வலைப்பூ பலவிதமான அலட்சியப் பார்வைகளைச் சந்தித்திருக்கலாம்; குறைகூறல், விமரிசனங்களை வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டிருக்கலாம்; அவற்றில் உண்மையும் இருக்கலாம்தான். ஆனாலும், அவ்வப்போது லேசான புருவ- உயர்த்துதல்களையும், மெல்லிய புன்முறுவல்களையும் இந்த வலைப்பூ நிகழ்த்தியிருக்கிறது என்கிற உண்மை அடியேனுக்கு ஒரு நிறைவைத் தருகிறது. ஒரு மிகச்சிறிய காலகட்டத்தில் 3000-த்துக்கும் மேற்பட்ட ‘பார்வை’களை(views) இது தன்பால் ஈர்த்திருக்கிறது என்பதனையும் நான் கவனிக்கிறேன். ஒரேயடியாக புளகாங்கிதம் அடைந்துவிடாமல், ஒரு ஜாக்ரதை உணர்வுடன் பயணிக்க விரும்புகிறேன்.

இந்தப் பக்கங்களில் வெளியான கவிதைகளில் சில ஜப்பான், க்யூபா, காங்கோ நாடுகளில் நான் பணிபுரிந்த காலகட்டத்தில் (2000-2013) எழுதப்பட்டவை. இவற்றில் சில ஜப்பானிலிருந்து வெளியான பொங்கல் மலரிலும், காங்கோ-வாழ் தமிழர் நடத்திவரும் ‘தமிழ்ச்சாரல்’ என்கிற மாத மின்னிதழிலும் வெளியாகியிருக்கின்றன. அவற்றிற்கான குறிப்புகளை நான் அவற்றின் கீழேயே இனி இட்டுவிடுகிறேன்- ஒரு reference-க்காக. சம்பந்தப்பட்ட ஜப்பான், காங்கோ தமிழ் அன்பர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகளை இங்கே பதிவு செய்கிறேன். மேலும், எனது சமீபத்திய கவிதைகளில் சிலவற்றை, கவிதைகளுக்கான சிறப்பு இணைய இதழான ‘வார்ப்பு’ இதழ் தன் பக்கங்களில் பிரசுரித்துள்ளது. பார்க்கவும்: http://www.vaarppu.com
‘வார்ப்பு’ இதழுக்கு நன்றிகள்.

இப்போது இத்தனை எழுதியிருப்பதன் காரணம், அன்புமிகு வாசக, வாசகியரே – உங்கள் அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்ளத்தான். நீங்கள் என் எழுத்தை நேசிக்கிறீர்களா என்பது எனக்குத் தெரியாது; ஆனால் வாசிக்கிறீர்கள் என்பது புரிகிறது. அது மனதுக்கு ஒரு தெம்பைத் தருகிறது. மேலும் எழுத உற்சாகம் அதனாலும் பிறக்கிறது.

-ஏகாந்தன்
தொடர்புக்கு: aekaanthan@gmail.com