இந்திராபார்த்தசாரதி சிறுகதை: அவஸ்தைகள்

எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதி அவர்களைப்பற்றி நேற்று கொஞ்சம் தெரிந்துகொண்டோம்.  இன்று அவரது எழுத்தினை ரசிப்போமா?   கீழே வாசகர்களுக்காக,  அவரது சிறுகதை ஒன்று:

அவஸ்தைகள்

சாமான்களை சரிபார்த்து, நண்பர்களுக்குக் கைகாட்டி விட்டு, என் சீட்டில் உட்காரப் போனபோதுதான் அவரைக் கவனித்தேன்.

பவளம் போன்ற திருமேனி. என் உள்ளுணர்வு சொல்லிற்று, வயது அறுபத்தைந்திருக்கலாமென்று. ஆனால் கண்கண்ட வயது ஐம்பது.  நிரந்தர ‘ஸினிஸிஸ’த்தின்  நிழற்கீற்றாய்ப்  படிந்த ஏளனப்   புன்னகை. கைவிரல் ஒன்பதில், ஒவ்வொரு கல்லென்று நவரத்தின மோதிரங்கள். அவர் அணிந்திருந்த உடையும், அவருடைய தோற்றமும் அவரை ஹிந்தி மாநிலத்தவர் என்று அறிவித்தது. தும்மைப் பூ போல் பளீரென்ற வேட்டி, குர்த்தா.

அவர் அறிதுயில் கோலம் கொண்டிருந்தார், கால்களை தாராளமாக நீட்டியபடி. இன்னொருவர் அங்கு உட்கார வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவருக்கு இருந்ததாகவே தெரியவில்லை. உலகத்தைப் பந்தாகச் சுற்றித் தம் குர்தாப் பையில் வைத்திருப்பவர்போல் அவர் அலட்சியமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் காலருகே இரண்டு பேர் பணிவுடன் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். தமிழர்கள். சென்னை சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனில்  ஒரு வடநாட்டுக்காரருக்குப் பணிவிடை செய்வதுபோல், முறுக்கேறிய மீசையுடன் இரண்டு தமிழர்கள் நின்று கொண்டிருந்தது எனக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.

“பழம் எல்லாம் சரியா?” என்று பாதி ஹிந்தியிலும், பாதி ஆங்கிலத்திலும் அவர் கேட்ட கேள்விக்கு, அவர்கள் தலையை ஆட்டி ‘சரிய்யா’ என்றார்கள் தமிழில். ஸீட்டுக்குக் கீழே இரண்டு பழக்கூடைகள் இருந்தன. அவர் எங்களைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்தார்.

”எங்கே போகிறீர்கள்?” என்றார் ஹிந்தியில்.

”டெல்லிக்கு..” என்றாள் என் மனைவி.

”ஹும்!” அவர் ஆமோதிப்பதுபோல் தலையை ஆட்டினார்.

அது ஏ.ஸி. ஸ்லீப்பர்,  இரண்டாம் வகுப்புப் பெட்டி. இன்னொரு ஸீட்டில் உட்கார வேண்டியவன் – அவன் இளைஞன், இருபத்திரெண்டு வயதிருக்கலாம்.  ஒரு சூட்கேஸ், பை சகிதமாக வந்து அவரருகில் நின்றான்.

”என்ன வேணும்?”  என்றார் ஆங்கிலத்தில்.

”இது என் இடம்! எழுந்திருங்கள், உட்கார வேண்டும்.”

”தம்பி, அட்ஜெஸ்ட் பண்ணிகிட்டு உட்காரு. ஐயா..  ரயில்வே போர்ட் மெம்பர்!”

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. இவரா ரயில்வே போர்ட் மெம்பர்? அரசாங்க உத்தியோகத்திலிருப்பவர்களுக்கு முகத்தில் ஒரு தனிக்களை இருக்கும். இவரைப் பார்த்தால், ஜோதிடர் என்று சொல்லாம். இல்லாவிட்டால் ஓர் அரசியல்வாதி என்று  சொல்லலாம்..  ஒரு மந்திரி என்றுகூட வைத்துக் கொள்ளலாம். நிச்சயமாக அரசாங்கத்தில் உயர்தர உத்தியோகத்திலிருப்பவர் என்று யாருமே சொல்லமாட்டார்கள்!  மேலும், ‘ரயில்வே போர்ட் மெம்பர்’  இந்த வகுப்பில் ஏன் பயணம் செய்ய வேண்டும்? அவருக்கு ஸலூன் இருக்கக்கூடுமே!

”அவர் யாரா இருந்தா எனக்கு என்னய்யா? என் இடம் எனக்கு வேணும்..!”  என்றான் இளைஞன்.

அவர் அந்தப் பையன் சொன்னதைக் காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல், ஓர் ஆரஞ்சுப் பழத்தை உரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

”ப்ளீஸ்..  கெட் அப்!  ஐ வான்ட் டு ஸிட்டெளன்..” என்றான் அவ்விளைஞன், குரலில் சற்று கண்டிப்புத் தோன்ற.

”வேறு இடம் பார்த்துக் கொள். .  நான் கண்டக்டரிடம் சொல்லுகிறேன்!” என்றார் அவர் ஹிந்தியில்.

”ஓகே. நானே சொல்லுகிறேன். நீங்கள் யாராயிருந்தாலும் சரி, என் ஸீட்டை உங்களால் ஆக்ரமிக்க முடியாது. நீங்கள் ரயில்வே போர்ட் மெம்பர் என்று சொல்வதே பொய்… அரசியல்வாதியாக இருக்கலாம்! ”  என்றான் அந்த இளைஞன்,  ஹிந்தியில்.

அவன் ஹிந்தியில் சொன்னது, அவருடைய பணியாளர்களுக்குப் புரியவில்லை. அவர்கள் அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்தார்கள். அவர் அவனைச் சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தார்.  பிறகு கால்களை மடக்கிக் கொண்டார்.

”என்னய்யா…  பெரியவரைப் போய் இப்படி..” என்றான் அவருடைய ஆட்களில் ஒருவன்.

”அப்படிச் சொல்லுங்க.. பெரியவர், மரியாதை தரவேண்டியதுதான். ரயில்வே போர்ட் மெம்பர், அது இதுன்னு சொல்லாதீங்க!”

”ரயில்வே போர்ட் மெம்பர்தான்யா!  நாங்களும் ரயில்வேயில்தான் வேலை செய்யறோம்.”

அந்த இளைஞன் அவர்களைப் புன்னகையுடன் நோக்கிவிட்டு உட்கார்ந்தான். அவர்களையும் அவர் இவ்வாறு சொல்லி ஏமாற்றியிருக்கக் கூடுமென்று அந்தப் புன்னகை கூறியது.

அவர் என் மனைவியை நோக்கி ஹிந்தியில் சொன்னார்.  “என் பேர் ரவி ஷங்கர் மிஸ்ரா. இது நான் எழுதிய நூல்.. கவிதைத் தொகுப்பு!”

அவர் தம் பக்கத்திலிருந்த புத்தகத்தை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தார். அவர் கவிஞராக இருக்கக் கூடுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. நானும் இலக்கிய ரசிகனாக இருக்க முடியாதென்று அவர் நினைத்த காரணத்தினால்தான், அந்தப் புத்தகத்தை என் மனைவியிடம் கொடுத்தார் என்று எனக்குத் தோன்றியது. என் மனைவி அந்தப் புத்தகத்தைப்  புரட்டினாள். நானும் பார்த்தேன்.

சின்னச் சின்னக் கவிதைகள். மூன்று வரிகளுக்கு மேலில்லை.

”முன்னுரை யார் என்று பாருங்கள்!”  என்றார் அவர்.

ஓர் அரசியல் பெரும்புள்ளி. புத்தகத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ள அவர் கையை நீட்டினார். கவிதைகளை என் மனைவி படித்தாக வேண்டுமென்று அவர் விரும்பியதாகத் தெரியவில்லை.

”எனக்குப்  பல்கலைக் கழகப் பட்டம் டாக்டர் என்பதோடு, நான் தொழிலிலும் டாக்டர்!” என்றார் அவர்.

கவிஞர், டாக்டர்… இன்னும் என்னென்ன ஆச்சர்யங்கள் காத்திருக்கின்றனவோ..  என்று எனக்குத் தோன்றிற்று. அவர் இன்னொரு புத்தகத்தை எடுத்து என் மனைவியிடம் கொடுத்தார்.

மருத்துவ நூல்.  ஆயுர்வேதம், ஹோமியோபதி, யுனானி எல்லாம் கலந்த ஒரு நூல்.

”அல்லோபதி இல்லையா?”  என்று நான் கேட்டேன்.

”எனக்குத் தெரியும். ஆனால் நம் நாட்டுக்கேற்றவை இவைதான் என்பது என் அபிப்பிராயம். புற்றுநோயைக்கூட குணப்படுத்திவிட முடியும். செய்து காட்டியிருக்கிறேன்!”

“நீங்கள் ரயில்வே போர்ட்மெம்பர் என்று இவர்கள் சொல்லுகிறார்களே?” அவர் அதை மறுக்கவுமில்லை, ஆமோதிக்கவுமில்லை. வெறும் புன்னகைதான் பதில்.

”ரயில்வே அட்வைஸரி கவுன்சில் மெம்பரா இருக்கலாம்..”  என்றான் அந்தப் பையன்.

”இரண்டும் ஒண்ணுதானுங்க! ” என்றான் அந்த இருவரில் ஒருவன்.

”எப்படிங்க ஒண்ணா இருக்க முடியும்? ரயில்வேல வேலை செய்யறீங்க, இதுகூடவா தெரியலே? என்னவா இருக்கீங்க?” என்றான் இளைஞன்.

”பழ காண்ட்ராக்டருங்க!”

எனக்குப் புரிந்தது.  வண்டி புறப்படும்போலிருந்தது.

”கோயிங் ஸார்… குட் ஜர்னி ஸார்!”  என்று கைகளைக் கூப்பி அவரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, அவர்கள் வண்டியைவிட்டு இறங்கினார்கள்.

”என் பேர் மோகன்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கைகளைக் கூப்பினான் அந்த இளைஞன்.

”நீங்கள் யாரென்று எனக்குத் தெரியும். என் அப்பாவை உங்களுக்குத் தெரியும். ராஜகோபாலன் பிடிஐ ” என்று தொடர்ந்தான்.

”ஓ.. அப்படியா? அவர் எப்படியிருக்கார்?”

”செளக்கியம். நான் இன்ஜினியரிங் முடிச்சிருக்கேன். அடுத்த வாரம் அமெரிக்கா  போறேன்.”

”குட்..  கம்ப்யூட்டரா?”

”ஆமாம்.”

”அங்கேயே செட்டில் ஆயிடுவே..”

”நோ நோ..  திரும்பி வந்துடுவேன்!”

அவர் எங்களிருவரையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரையும் உரையாடலில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்பதற்காக,  நான் மோகன் அமெரிக்கா  போகப்போவதைப்பற்றிச் சொன்னேன்.

”கையை நீட்டு!”  என்றார் அவர்,  எழுந்து உட்கார்ந்தவாறு.

“மன்னிக்கவும். எனக்கு நம்பிக்கையில்லை.”

“அமெரிக்காவில் முக்கால்வாசிப் பேருக்கு நம்பிக்கையுண்டு .. தெரியுமா?”

”இருக்கலாம்..  எனக்கு இல்லை!”

“நான் பெரிய ஜோதிடன். டில்லியில் மிஸ்ரா என்று நீ கேள்விப்பட்டதேயில்லையா? நன்றாக ஹிந்தி பேசுகிறாய், நீ டில்லயில்தானே இருக்கிறாய்?”

“நான் பிறந்து வளர்ந்ததெல்லாம் டில்லியில்தான். எனக்கு உங்களைப் பற்றித் தெரியாது!”

“மொரார்ஜியிடம் எண்பதில் சொன்னேன், உங்களுக்கு இன்னும் கொஞ்ச காலந்தான் பதவியென்று. இந்திராகாந்தி என்னைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார். ’தேர்தலில் ஜெயிப்பீர்கள்’ என்றேன். கைலாஷ் காலனியில் என் வீட்டுக்கு வந்தாயானால், வாசலில் வரிசையாய் கார் நின்று கொண்டிருக்கும், ஜோஸ்யம் கேக்க. உனக்குக் காசு வாங்காமல் சொல்லுகிறேன் என்கிறேன், வேண்டாமென்கிறாய்!”

”மன்னிக்கவும். இறந்த காலத்தைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்குமென்று ஸஸ்பென்ஸ் இருந்தால்தான் வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டால் வாழ்க்கை போரடிக்கும் !” என்றான் மோகன்.

“என்ன நடக்குமென்று தெரிந்து கொண்டால்,  தவறுகள் செய்யாமல் உன்னைத் திருத்திக் கொள்ள உதவுமல்லவா?”

”விதியில் உங்களுக்கு நம்பிக்கையுண்டா?”

”நிச்சயமாக!”

”அப்படியானால், நடப்பது நடந்துதானே ஆகவேண்டும்? தவறுகளை எப்படி திருத்திக் கொள்ள இயலும்?”

”குதர்க்கம் பேசுகிறாய். இந்தக் காலத்து இளைஞர்கள் எல்லோருமே இப்படித்தானிருக்கிறார்கள்!”

”உங்கள்  ரீகன் மனைவியும் ஜோஸ்யம் கேட்கிறாள்,  தெரியுமா?”

”எங்கள் ரீகனா? நான் அமெரிக்காவுக்குப் போகப்போகிறேன் என்பதால் அமெரிக்கனாகி விடுவேனா?”  என்று கூறிவிட்டு மோகன் சிரித்தான்.

அப்பொழுது கண்டக்டர் அங்கு வந்தார். ”நீங்கள்தான் மிஸ்டர் மிஸ்ராவா?” என்றார் மிகவும் பவ்யமாக.

அவர்  தலையசைத்தார்.

”எல்லாம் செளகர்யமாக இருக்கிறதா?”

“இருக்கிறது. நான் மிஸ்டர். மிஸ்ரா இல்லை,  டாக்டர்…! “

“மன்னிக்கவும்.  மருத்துவ…”

“ஆமாம்!”

”ஏதாவது வேண்டுமா, உங்களுக்கு?”

”ஒரு தலையணைதான் கொடுத்தான் உங்கள் பையன். போதாது;  இரண்டு வேண்டும்”

”எஸ்.. ஸார்!”

”வண்டி தாமதமாகாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். எனக்கு நாளைக்கு அடுத்த நாள் பதினொன்று மணிக்கு உங்கள் மந்திரி ஸிந்தியாவுடன் அப்பாய்ன்ட்மென்ட்..  புரிந்ததா?”

”எஸ்.. ஸார்!”

”ஏதாவது வேண்டுமானால், பிறகு சொல்லுகிறேன்.”

”எஸ்.. ஸார்!”

இவருக்கு ஏன் இவ்வளவு மரியாதை? ரயில்வே அட்வைஸரி கவுன்ஸிலில் மெம்பர் என்பதாலா, இல்லாவிட்டால் அவர் சொல்வது போல் அரசாங்க ஜோஸ்யர்தானா? அவர் அணிந்திருந்த ஒன்பது மோதிரங்கள் மீது என் கவனம் சென்றது.

”ஒன்று கேட்கலாமா?” என்றேன் நான்.

”கேளுங்கள். ”

”கையில் ஒன்பது மோதிரங்கள் அணிந்திருக்கிறீர்களே.. ”

”அதுவா?” என்று அவர் புன்னகையுடன் கூறினார்: ”நவரத்தினங்கள்.  ஒன்பது என்ற எண்ணின் விசேஷம் தெரியுமா? ”

”தெரியாது!”

”ஒன்பதை இரண்டால் பெருக்கி வரும் தொகையின் எண்களைக் கூட்டிப் பாருங்கள். ஒன்பது. இந்த மாதிரி எந்த எண்ணால் பெருக்கிக் கூட்டிப் பார்த்தாலும் கடைசியில் வருவது ஒன்பதுதான். உதாரணமாக 9 x 102 = 918; 9 + 1 + 8 = 18; 1 + 8 = 9.  இந்த மாதிரி…  இது ஏன் தெரியுமா? ”

”தெரியாது.. ”

”ஒன்பதுதான் இறைவன். எதனாலும் பாதிக்கப் படாதவன். ஒன்பதைக் கடவுளாக ஏற்றுக் கொண்டால், எல்லா நன்மைகளும் ஏற்படும். இன்று என்ன தேதி? ”

”பதினெட்டு. ”

”அதாவது, 1 + 8 = 9.  நான் எந்தக் காரியம் செய்தாலும் ஒன்பதில்தான் செய்வேன். நவக்கிரகங்களின் தாத்பர்யம் இப்பொழுது புரிகிறதா? ”

”எல்லோருக்குமே ஒன்பது நல்லதுதானா?” என்று கேட்டாள் மனைவி.

”நிச்சயமாக. ”

என்னை நவரத்தினக் கல் மோதிரம் வாங்கிப் போட்டுக் கொள்ளுங்கள் என்று நச்சரிக்கப் போகின்றாளோ என்ற பயம் எனக்கு வந்தது.

‘எல்லாருக்குமில்லை.. ’ என்று நான் இழுத்தேன்.

”இல்லை,  எல்லாருக்குந்தான்!” என்றார் அவர்,  உறுதியான குரலில்.

என் மனைவி அவரிடம் கையை நீட்டினாள்.

”ஒரு கேள்வி கேளுங்கள்..  சொல்லுகிறேன்” என்றார் அவர்.

”எனக்கு ஆஸ்துமா உண்டு. அது எப்பொழுது போகும்? ”

அவர் ஐந்து நிமிஷங்கள் கையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

பிறகு சொன்னார். ”நவக்கிரக பூஜை செய்யுங்கள். பூஜை ஒன்பது நாள் நடக்க வேண்டும். நவரத்தினக் கல் மோதிரம் அணிய வேண்டியது அவசியம். பாதிப் பேர் இதுதான் நீலம்,  இதுதான் மரகதம் என்று பொய்க் கல்லைக் காட்டி ஏமாற்றுவார்கள். உண்மையான கல் வேண்டுமானால், இந்தாருங்கள்..” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவர் தம்மருகில் வைத்திருந்த டயரியில் இருந்து ஒரு கார்டை எடுத்துக் கொடுத்தார்.

”இந்த ஆள் நம்பகமானவன். என் பேரைச் சொல்லுங்கள். இந்தாருங்கள், இதுதான் என் முகவரி. ”

”நவகிரக பூஜை நீங்களே வந்து செய்வீர்களா?” என்று கேட்டேன் நான்.

”அது என்னால் முடியாது. நான் ஆட்களை அனுப்பி வைக்கிறேன். ”

அவர் உடனே கண்களை மூடிக்கொண்டார். சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு கண்களைத் திறந்து ”மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள். நான் ஒரு மணிநேரம் தியானம் செய்யவேண்டும்”‘ என்றார்.

”செய்யுங்கள். ”

”இந்த ஆளை நம்பறீங்களா?” என்றான் மோகன்.

”ஏதேனும் சக்தி இருக்கணும்.  இல்லாமலா..  மொரார்ஜி, இந்திராகாந்தி எல்லாரும் இவரைத் தேடிண்டு போறா?” என்றாள் என் மனைவி.

”பதவி வந்துட்டா,  அதுக்கு நாம தகுதியா என்ற சந்தேகம் எல்லா அரசியல்வாதிகளுக்கும் வந்துடும். அதனால் ஜோஸ்யர்களைத் தேடிண்டு போறாங்க. சக்தியுமில்லே ஒரு மண்ணாங்கட்டியுமில்லே! ”

என் மனைவியும் கண்களை மூடிக்கொண்டதிலிருந்து,  அவள் அவனுடன் வாக்காட விரும்பவில்லை என்று தெரிந்தது.

திடீரென்று கண்விழித்தேன். ஒரே சத்தம். ”டாக்டர்..  டாக்டர் !”

நாலைந்து பேராக மிஸ்ராவை எழுப்ப முயன்று கொண்டிருந்தார்கள். அவருக்கு மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவர் கண்களைத் திறக்கவேயில்லை.

”என்ன அவருக்கு?” என்றேன் நான்.

”எங்களுக்குத் தெரியாது, கண்டக்டர் சொன்னார், இவர் டாக்டர்னு. இங்கேயிருந்து மூணாம் கம்பார்ட்மெண்ட்லே ஒரு குழந்தைக்குத் தூக்கித் தூக்கிப் போடுது. என்னன்னு தெரியலே. இவரைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகலாம்னு வந்தோம்” என்றான் ஒருவன்.

”டாக்டர் மிஸ்ரா, டாக்டர் மிஸ்ரா.. ” என்று நானும் அவரை எழுப்ப முயன்றேன்.

அப்பொழுது என் மனைவி சொன்னாள், ” உங்களுக்குச் சத்தம் கேட்கலியா, அவருக்கே பயங்கர ஆஸ்துமா!  மூச்சு வாங்கறதைப் பாருங்க.. ”

மேலே படுத்துக் கொண்டிருந்த மோகன் கீழே இறங்கினான். அவன் வந்தவர்களிடம் சொன்னான் : ”இவர் டாக்டருமில்லை,  ஒண்ணுமில்லை. குழந்தையைக் காப்பாத்தணும்னா வேற கம்பார்ட்மெண்ட்லே டாக்டர் இருந்தாப் பாருங்க!”

வந்தவர்கள் போய்விட்டார்கள்.

அவரை எழுப்பி, ”என்கிட்டே மருந்து இருக்கு, சாப்பிடறாரா..  கேளுங்கோ.. ‘ என்றாள் என் மனைவி.

மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அவரை எழுப்பினேன். கண்களைத் திறந்து சுற்று முற்றும் பார்த்தார். அவரைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது.

”டெட்ரால் எஸ்.ஏ. இருக்கு..  வேணுமா?” என்றாள் என் மனைவி.

”வண்டியிலே நவகிரக பூஜை செய்ய முடியுமா?” என்று கேட்டான் மோகன்.

”அது தப்பு. கஷ்டப்படறவாளுக்கு உதவி செய்யணும். கிண்டல் செய்யக் கூடாது. ஆஸ்துமான்னா என்னன்னு கஷ்டப்படறவாளுக்குத்தான்  தெரியும்..”  என்றாள் என் மனைவி.

”ஐயாம் ஸாரி, மாமி..” என்றான் மோகன்.

**

நன்றி: இந்திரா பார்த்தசாரதி, அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்/ராம்பிரசாத்

இந்திரா பார்த்தசாரதி

தமிழ் மொழியின் சமகால இலக்கிய ஆளுமைகளுள் ஒருவர்.  தரமான படைப்புகள் பல தந்தவர். இ.பா. எனச் சுருக்கமாக அழைக்கப்படும் சென்னையில் பிறந்த கும்பகோணத்துக்காரர். முனைவர் பட்டம் பெற்ற படைப்பாளி. தன் உயர் கல்விப்பின்னணியினால், டெல்லி பல்கலைக்கழகம், பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழகம், போலந்தின் வார்ஸா பல்கலைக் கழகம் என்றெல்லாம் விஸ்தாரமாகப் பணிபுரிந்த அனுபவமுண்டு. இந்தியக் கலாச்சாரம், தத்துவம் என போலந்தில் அயல்நாட்டு மாணவர்களுக்கு ஐந்தாண்டு காலம் பேராசிரியராகக் கற்பித்திருக்கிறார்.

டெல்லியில் சுமார் 40 வருட வாசம் என்பதால் இவரது கதைகளின் கரு டெல்லி மாநகரத்தில் நிலைகொண்டிருப்பது வழக்கம். இவரது முதல் சிறுகதை ஆனந்த விகடனில் வெளிவந்தது. விகடனில் இலக்கிய எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பை ஆரம்பித்துவைத்தவர்கள் ஜெயகாந்தனும், இவரும்தான் எனலாம். நடுத்தரவர்க்கத்து மனிதர்களே இவரது கதைமாந்தர்கள். மனிதனின் தனிமை, ஏக்கம், உள்மன உறுத்தல்கள், பொதுவாக வாழ்வின் நிறைவின்மை போன்றவை இவரது படைப்புகளில் மேலெழுந்து காணப்படுகின்றன.  ’தொலைவு’, ‘ஒரு கப் காப்பி’, ‘குதுப்மினாரும் குழந்தையின் புன்னகையும்’ போன்றவை வெகுவாக ஸ்லாகிக்கப்பட்ட இவரது சிறுகதைகளில் சில. மனித தெய்வங்கள், நாசகாரக்கும்பல் என்கிற தலைப்புகளில் சிறுகதைத் தொகுதிகள், வேதபுரத்து வியாபாரிகள், யேசுவின் தோழர்கள், வெந்து தணிந்த காடுகள், ஹெலிகாப்டர்கள் கீழே இறங்கிவிட்டன போன்ற நாவல்கள், நந்தன் கதை, ஔரங்கசீப், ராமானுஜர், கால எந்திரம், கொங்கைத்தீ போன்ற நாடகங்கள், சில  கட்டுரைத்தொகுதிகள், Ashes and Wisdom, Wings in the Void, Into this Heaven of Freedom ஆகிய மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் என, தமிழ் இலக்கியத்தில்  விரிவாக, தீர்க்கமாக அரைநூற்றாண்டு காலமாக இயங்கிவரும் படைப்பாளி.

இ.பா.வின் புதினமான ‘குருதிப்புனல்’ 1977-ல் ’சாஹித்ய அகாடமி’ விருதைத் தமிழுக்குப் பெற்றுத்தந்தது. இந்திய மொழிகளில் தரமான இலக்கியப் படைப்புகளுக்காக K.K. Birla Foundation- நிறுவிய ‘சரஸ்வதி சம்மான்’ (Saraswati Samman) விருதை, இவரது ‘ராமானுஜர்’ நாடகம் தமிழ் மொழிக்காக வென்றது. ’பாஷா பரிஷத்’ விருதும்  கிடைத்துள்ளது. சிறப்புமிகு இலக்கியப் பங்களிப்புக்காக இந்திய அரசு 2010-ல் ’பத்ம ஸ்ரீ’ விருதை இவருக்கு வழங்கி கௌரவித்தது. ‘தி ஹிந்து லிட் ஃபார் லைஃப்’ விருது (The Hindu Lit for Life Award) வாழ்நாள் இலக்கிய சாதனைக்காக இந்திரா பார்த்தசாரதிக்கு 2018-ல் வழங்கப்பட்டது. சாகித்ய அகாடமி, சங்கீத நாடக அகாடமி, சரஸ்வதி சம்மான் ஆகிய மூன்று பெரும் தேசியநிலை விருதுகளையும் வென்ற ஒரே எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதிதான் என்கிறது ‘இந்து தமிழ் இதழ்’!

தமிழ் உலகில், சமகால அரசியல்தாக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் இலக்கியப் படைப்புகளைத் தந்த வெகுசில எழுத்தாளர்களில் இந்திரா பார்த்தசாரதியும் ஒருவராக அறியப்படுகிறார். இ.பா.வின் ‘குருதிப்புனல்’ கீழவெண்மணிப் படுகொலை/அரசியல் பின்னணி  கொண்ட நாவல். இவரது ’உச்சிவெயில்’ எனும் குறுநாவல் ‘மறுபக்கம்’ (இயக்கம்: சேதுமாதவன்) என்கிற திரைப்படமாக 1990-ல் வெளியிடப்பட்டது. இந்திய ஜனாதிபதியின் ‘தங்கத்தாமரை’ விருதை (Golden Lotus Award) தட்டிச்சென்ற முதல் தமிழ்ப்படம் இது.

ஒரு கட்டுரையில் இந்திரா பார்த்தசாரதி சொல்கிறார்: “பிரபஞ்சத்தில் ‘ சூழ்ந்து அகன்று தாழ்ந்து உயர்ந்த முடிவில் வெறும் பாழ் ‘ என்று எதுவுமில்லை. அனைத்தும், ‘சூழ்ந்து அகன்று தாழ்ந்த உயர்ந்த முடிவில் பெரும் ஜோதி’ என்று நம்மாழ்வார் வாக்கில் கூற முடியும்.  இதற்கு ‘உள்பார்வை’ வேண்டும். ‘உள்பார்வையின்’ இன்னொரு பெயர் கற்பனை. இது சிந்திப்பதால் வராது. இதயத்தின் வெளிச்சம். பிரபஞ்சத்தில் எதுவுமே எதேச்சையாக உருவாவதில்லை. அனைத்தும் சத்தியத்தின் வெளிப்பாடுகள்.”

’சிறுகதை’ பற்றி இந்திரா பார்த்தசாரதி  சொல்வதென்ன : “ஒரு நல்ல சிறுகதை, எழுத்தாளனுக்கும் வாசகனுக்கும் இடையே நிகழ்கிற உரையாடலாக இருக்க வேண்டும். வாசகன் அந்தக் கதையைப் படித்து முடித்த பிறகு அவன் சிந்தனையைத் தூண்டும் முறையில், அதன் கருத்து எல்லை அதிகரித்துக்கொண்டு போதல் அவசியம். ஒரு பிரச்னையை மையமாக வைத்துக்கொண்டு எழுதப்படும் கதைகளுக்குத்தான் இந்த ஆற்றல் உண்டு. பிரச்னையை நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டுவது தினசரிகளின் வேலை. இலக்கியத்தின் பரிபாஷையின் அழகுணர்ச்சியோடு பிரச்னையைச் சொல்வதுதான், ஒரு சிறந்த படைப்பாளியின் திறமை …. வெறும் ஏமாற்றத்தையும், விரக்தியையும், தோல்வி மனப்பான்மையையும் இலக்கியமாக்கிவிடக் கூடாது” என்கிற கருத்தை முன்வைக்கிறார் இ.பா.

அடுத்த பதிவில் இவரது சிறுகதை ஒன்றை வாசிப்போம்.

**

அரட்டைக் குறிப்பு! : இந்திரா பார்த்தசாரதியும், நா.பார்த்தசாரதியும் எங்கள் குடும்பத்துக்குப் பழக்கமானவர்கள் எனலாம் . உ.பி.யின் அலிகரில் எனது மனைவின் குடும்பம் வசித்த காலகட்டம். அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலையில் (AMU) ‘நவீன இந்திய மொழிகள்’ பிரிவிற்குத் தலைமை தாங்கியிருந்த அடியேனின் மாமனாரைப் பார்க்க என, வீட்டுக்கு சிலமுறை இ.பா. வந்திருக்கிறார் – நட்பு, பல்கலைப்பணி தொடர்பாக இருந்திருக்கும்.

 

**

 

 

ஐ.நா.வுக்கான இந்திய தூதர் டி.எஸ். திருமூர்த்தி

நியூயார்க்கைத் தலைமையகமாகக் கொண்ட ஐக்கியநாடுகள் சபையின் ’நிரந்தர இந்தியப் பிரதிநிதி’யாக (Permanent Representative of India to the UN) (ஐ.நா.வுக்கான இந்திய தூதர்),  இந்திய வெளியுறவுத்துறை உயர் அதிகாரியான திரு. டி.எஸ்.திருமூர்த்தி மத்திய அரசினால் நியமிக்கப்பட்டு பணியில் சேர்ந்துள்ளார். மத்திய அரசில் பணிபுரியும் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த தலைசிறந்த வெளியுறவுத்துறை அதிகாரிகள் சிலரில் ஒருவர். ஏற்கனவே அப்படிப் பணியாற்றிய ஒருவர்தான் இன்று இந்தியாவின் வெளியுறவு அமைச்சர் – டாக்டர் ஜெய்ஷங்கர்!

இந்திய தூதர் திரு. திருமூர்த்தி

பிரதமர் நரசிம்மராவின் ஆட்சியில், மத்தியகிழக்கில் பாலஸ்தீனத்துடனான வெளியுறவு மேம்படுத்தப்பட்டபோது,  இந்திய தூதராலயம் அங்கு 1996-ல் திறக்கப்பட்டது. அதன் முதல் இந்தியப் பிரதிநிதியாக(1996-98) பாலஸ்தீனிய தலைநகர் காஸா (Gaza)வில் பணியாற்றியிருக்கிறார் இவர். டெல்லியில் வெளியுறவு அமைச்சகத்தில், ஆரம்பத்தில் பூடான் தொடர்பாகவும், பின்னர் பங்களாதேஷ், ஸ்ரீலங்கா, மாலத்தீவுகள் சார்ந்த துறைக்குத் தலைமை வகித்தும் பணியாற்றியுள்ளார். மலேஷியாவில் இந்தியாவின் ஹைகமிஷனராக (தூதுவராக) ஐந்து வருடங்கள்(2013-18) சீரிய பணியாற்றிய பெருமையும் உண்டு. பதவிக்காலம் முடிந்து இந்தியா திரும்பியதும் வெளியுறவுத்துறையில் உயர்பொறுப்புகளில் ஒன்றான ‘செயலர்(பொருளியல் உறவுகள்) (Secretary (Economic Relations) -ஆக பணியாற்றியபின், மோதி அரசு ஐநா-வில் இந்தியாவின் தூதராக திரு. திருமூர்த்தியை நியமித்துள்ளது.

உயர் செயல்திறன், நளினம், மேன்மை என்கிற விரும்பத்தகுந்த குணாதிசயங்களோடு, பழகுவதற்கு மிக இனிமையானவராக, மென்மையானவராக அறியப்படுபவர் அம்பாஸடர் திருமூர்த்தி. தனது அலுவலகப் பயணங்கள், பணி நெருக்கடிகளைத் தாண்டியும், இளநிலையில் உள்ளோரின் குறைதீர்க்க அவர்களை அவ்வப்போது சந்தித்துப் பேசியவர். இந்தியாவிலும், வெளிநாட்டிலும் துறை ரீதியாகப் பலருக்கும் தகுந்த சமயத்தில் உதவிய உன்னத உள்ளம் கொண்ட மனிதர்.

ஐ.நா.விற்கான இந்திய தூதராகப் பதவி ஏற்றுக்கொண்டபின், ’ஐ.நா.வின் சர்வதேச அமைதிப்படை நாள்’-ஐ (மே 29) முன்னிட்டு அவர் வெளியிட்ட செய்தியில்,  ஐ.நா.வின் சர்வதேச அமைதிப் படையில் (UN Peacekeeping Force), பலவருடங்களாக இந்தியாவின் மகத்தான பங்கு குறித்துப் பேசியிருக்கிறார். ”இந்திய அமைதிப்படையினர் (Indian Peace Keeping Force (IPKF)) உலகின் பல்வேறு சவாலான, நெருக்கடியான பகுதிகளில் போர்நிறுத்தம்,  அமைதிக்காகக் கடுமையாக உழைப்பவர்கள். வீரத்திற்கும், தன்னலம் கருதாத் தியாகத்திற்கும் பேர்போனவர்கள். உலகின் அமைதிப்படையினரிடையே, மற்றநாடுகளைவிட இந்தியாதான் அதிக உயிர்த்தியாகங்கள் செய்திருக்கிறது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்” எனக் குறிப்பிட்டார். சர்வதேச அமைதிக்காகப் போரிட்டு, தங்கள் இன்னுயிரைத் தியாகம் செய்த இந்திய மாவீரர்களுக்கு அப்போது உருக்கமாக அஞ்சலி செலுத்தினார் இந்திய தூதர் திருமூர்த்தி.

2018-ல் பிரதமர் மோதியின் வருகையின்போது, தென்னாப்பிரிக்காவுடனான ‘விண்வெளி ஒத்துழைப்பு ஒப்பந்தத்தில்’ இந்தியாவின் தரப்பில் கையொப்பம் இடும் திரு. திருமூர்த்தி

சமீபத்தில், ஐ.நா.வின் சர்வதேச ஒத்துழைப்பு, மேம்பாட்டுத் திட்டத்தின் வருடாந்திரக் கூட்டத்தில் பேசுகையில்,  “கொரோனாவைரஸ் பரவலால் உலகெங்கும் பல்வேறு வகை மக்கள், குறிப்பாக சமூகத்தின் அடித்தட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். சுகாதாரப் பிரச்னை எங்கும் ஒரு பெரும் பொருளாதார நெருக்கடியாகவும் உருவெடுத்துள்ளது. இந்தியாவில் பாதிக்கப்பட்டோருக்கு நேரடியாக விரைந்து உதவுவதில், டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் வெகுவாகக் கைகொடுத்திருக்கிறது. டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தின் மகத்துவத்தை கொரோனா நமக்குக் காட்டியிருக்கிறது. மக்கள்நலத் திட்டங்கள் அனைத்திலும் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் இந்தியாவில் இப்போது தீவிரமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுவருகிறது. கொரோனா வைரஸால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் உலக நாடுகள் பலவற்றிற்கு, சர்வதேசவெளியில் ஒரு பொறுப்புமிகு நாடாக இந்தியா மருத்துவ, உபகரண ஏற்றுமதி மற்றும் கொரோனா-தகவல் பரிமாற்றம் என தக்கநேரத்தில் பல உதவிகளைச் செய்திருக்கிறது” என்று ஐ.நா. சபையின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவந்து பேசியிருக்கிறார் இந்திய தூதர்.

தாய்நாட்டின் சிறப்பு, பெருமையை நிலைநாட்டும்விதமாக, அதன் மென்னுணர்வுகளை சர்வதேச ராஜீயவெளியில் தகுந்தவிதமாக வெளிக்கொணர்ந்து இந்திய நலனைப் பாதுகாக்கும் வகையில், ஐ.நா.வில் நமது நாட்டின் தூதராக சிறப்பான பங்களிப்பை அவர் அளிப்பார் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை

திருமூர்த்தி ஒரு எழுத்தாளரும்கூட. அவருடைய முதல் ஆங்கில நாவல் ‘Clive Avenue’ (2004)  Penguin India-வினால் பிரசுரிக்கப்பட்டது. ’கைலாஷ்-மானசரோவர் யாத்திரை’ பற்றிய பயணக் கட்டுரை நூலையும் எழுதி வெளியிட்டுள்ளார். இவரது மனைவி கௌரி கிருஷ்ணன்-திருமூர்த்தி, புகழ்பெற்ற அந்நாளைய இந்திய டென்னிஸ் ஜாம்பவான் ராமனாதன் கிருஷ்ணனின் மகள். 1982-ல் கௌரி கிருஷ்ணன் இந்திய தேசீய ஜூனியர் பேட்மிண்ட்டன் டைட்டிலை வென்றிருக்கிறார்.

ஒரு சிறு காலகட்டத்தில் ஸ்விட்ஸர்லந்தின் ஜெனீவாவில் உள்ள இந்திய தூதரகத்தில், அவரோடு இளநிலையில் பணிபுரியும் வாய்ப்பு கிடைத்ததை, கொஞ்சம் பழகநேர்ந்ததை மகிழ்வோடு நினைத்துப்பார்த்துக்கொள்கிறேன்.

**

யமனின் சிரிப்பு !

முன்னொரு காலத்தில், நாரத முனிவரிடம் ஒரு வாலிபன் வந்து சேர்ந்தான். எதற்கு? சங்கீதம் கற்றுக்கொள்ள! சங்கீத மோஹன், சுத்தக் கிறுக்கன். நல்ல சங்கீதத்தைக் கேட்டால் அங்கேயே விழுந்துகிடப்பான். வேறேதும் தேவையில்லை. சங்கீதம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும் எனவும் ஆசை நாளுக்குநாள் அவனுக்குள் பொங்கியது. ஆனால் அப்படிக் கற்றுக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பு கிட்டுமேயானால், நாரதமுனியிடம்தான் கற்பேன் என மனதில் சங்கல்பித்து வாழ்ந்துவந்தான். அது நடக்குமா என்றெல்லாம் அவன் யோசிக்கவில்லை. சங்கீதத்தின் உன்னதத்தைத் தவிர வேறு சிந்தனையின்றி சுற்றித்திரிந்தான். அன்று திடீரென, நாரத முனிவர் எதிர் வரும் பாக்கியம் பெற்றான். அதிர்ந்தான். அவர் முன்னே நடுங்கிப் பணிந்தான். கைகட்டி நின்று, தன் விண்ணப்பத்தை உருக்கத்தோடு வைத்தும் விட்டான். அவரது திருவுள்ளமறிய அவர் முகம் பார்த்து ஏங்கி, தள்ளி நின்றான். நாரத மஹரிஷி அவனை ஒருகணம் பார்த்தார். சம்மதமென்பதாகத் தலையசைத்தார். ஆச்சரியம்தான். அவர் அவனை சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார்.

அவனுக்கு சங்கீதம் கற்றுக்கொடுக்க ஆரம்பித்தார். அவனும் மிகுந்த சந்தோஷத்துடன், நாளுக்குநாள் அகலாத சிரத்தை, அதிபக்தியுடன் கற்றுவந்தான். நாட்கள் நகர்ந்தன. ஒரு நாள் தேவலோகத்தில் ஒரு விசேஷமான சங்கீதக் கச்சேரி. தேவர்களோடு உட்கார்ந்து நாரதரும் இத்தகைய கேளிக்கைகளை அனுபவிப்பதுண்டு. தேவலோகக் கச்சேரியின் நாள் நெருங்கிக்கொண்டிருக்க, நாரத முனிக்கு, தன் சிஷ்யனையும் அங்கு கூட்டிப்போய் உட்காரவைத்தாலென்ன எனத் தோன்றியது. அத்தகைய கேட்பதற்கரிய உன்னத சங்கீதத்தை இந்தப் பித்தனும் கேட்கட்டும், ஏதாவது தெரிந்துகொள்ளட்டும் என முடிவு செய்தார். தன் யோகசித்தியினால் அவனையும் கூட்டிக்கொண்டுபோய், கச்சேரி நடக்கவிருக்கும் இந்திரசபையில் தனக்கருகிலேயே உட்காரவைத்துக்கொண்டார்.

தேவலோகக் கச்சேரி ஆரம்பித்தது. ‘ஹாஹா’, ‘ஹூஹூ’ என அழைக்கப்படும் கந்தவர்வ ஜோடியின் இசைக்கதம்பம் சபையில் மெல்ல எழுந்து ஏகாந்தமாய்ப் பரவியது. சபை நொடியில் மயங்கியது; உருகிக்கிடந்தது. நாரதமுனியும், சிஷ்யனும் ஆனந்தமாக அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்த வரிசைக்கு எதிர் வரிசையில் மேலும் தேவர்களோடு, யமதேவனும் அமர்ந்து தேவகானத்தில் லயித்திருந்தான். இடையே அவனது பார்வை, எதிர்த்திசையில் நாரத மஹரிஷிக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் இளைஞனின் மேல்பட்டது. ஆச்சர்யம். இவன் எங்கே இங்கே? – என நினைத்தவனின் முகத்தில் சிந்தனை, லேசான முறுவல். கச்சேரியை ரசிப்பதும், நாரதசிஷ்யனின் பக்கம் அவ்வப்போது கண்களைப் பாயவிட்டு மெல்லப் புன்னகைப்பதுமாக இருந்தான் யமன்.

ஒரு கட்டத்தில் அந்த சிஷ்யன் இதைக் கவனித்துவிட்டான். ஆ.. எதிரே இருப்பவன் யமனல்லவா? அரண்டான். அவனால் மேற்கொண்டு சங்கீதத்தில் லயிக்கமுடியவில்லை. பயம், பீதி கடுமையாகத் தாக்கிவிட்டது. தன் குருவிடம் காதோடு, ’யமன் தன்னை அடிக்கடி திரும்பிப் பார்த்து சிரிப்பதை சொல்லி, தனக்கு இதனால் பிராண ஆபத்து ஏற்படுமோ என அஞ்சுவதாக நடுங்கியவாறு தெரிவித்தான். நாரத முனிவர் கவனித்தார். சிஷ்யனின் பயத்தில் நியாயம் இருக்கும்போலிருக்கிறதே என நினைத்தார். ‘பயப்படாதே! என்னோடு வா.. எதற்கும் உன்னை பத்திரப்படுத்திவிடுகிறேன்’ என அவனை அழைத்து வெளியே வந்தார். தன் யோகசாகஸத்தினால் வெகுதூரம் பயணித்து பூமியில் ஒரு மலைத்தொடரில், ஒரு ஆழமான குகையைக் கண்டார். அங்கே அவனே உள்ளே கொண்டுபோய் விட்டார். ‘இரு இங்கேயே! உனக்கு எந்த ஆபத்தும் வராது!’ என்று சொல்லிவிட்டு அகன்றார்.

இந்திரசபையில் தன்னிடத்திற்குத் திரும்பிவந்து உட்கார்ந்து சங்கீதம் கேட்கலானார் நாரதமுனி. இடையே, யமதேவனின் பக்கம் மெல்ல கண்களை உலவவிட்டார். அவன் இவரைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைப்பபதைக் கண்டு திடுக்கிட்டார். என்ன! யமன் இங்கேயும் தன் வேலையைக் காட்டப் பார்க்கிறானா என நினைத்தபடி, யோகநிஷ்டையில் யாரும் அறியாதவாறு யமதேவனிடம் பேசினார். ”யமதேவரே! முதலில் என் சிஷ்யனைப் பார்த்துச் சிரித்தீர். இப்போது என்னைப் பார்த்தும் நகைக்கிறீர். என்னிடமே உமது சாகஸத்தைக் காட்டும் எண்ணமா?” என்று வினவினார்.

யமதர்மராஜன் சொன்னான்: ‘நாரத மஹரிஷி! உம்மிடம் போயா நான் சாகஸம் காட்ட நினைப்பேன்? நிச்சயம் இல்லை. உமது சிஷ்யனை இங்கே பார்த்ததும் ஆச்சரியப்பட்டேன். ஏனெனில் அவனுக்கு இன்னும் கொஞ்ச நாழிகையில் மரணம் ஏற்படும். பாறைகள் இடிந்து அவன் தலையில் விழ, நசுங்கி அவன் பிராணன் போகும் என்றிருக்கிறது. அவனோ இங்கு உட்கார்ந்து சங்கீதம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான்! எப்படி இது சாத்தியமாகப் போகிறது? அவன் லயித்துக்கிடப்பதைப் பார்த்தால் எழுந்துபோவான் என்றே தெரியவில்லை. அப்படியே அவன் போனாலும் இவ்வளவு சொற்பநேரத்தில், அந்திம ஸ்திதியில் அவனிருக்கவேண்டிய பூலோகத்திலிருக்கும் அந்த மலைக்குகைக்கு எப்படிப் போய்ச்சேரப்போகிறான் என நினைக்கையில் ஆச்சரியமாயிருந்தது, சிரிப்பும் வந்தது’ என்றான்.

”ஓ! அதிருக்கட்டும். ஏன் சிரித்தீர் என்னைப் பார்த்து?

”மஹரிஷி! இப்படி அவனைப்பற்றி, ’அவன் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறானே.. ப்ரும்மம் அவன் முடிவை எப்படி சாத்தியமாக்கும்’ என நினைத்து வியந்திருக்கையில், நீர் திடீரென எழுந்து அவனைக் கூட்டிக்கொண்டுபோய் பூலோகத்தின் அந்த மலையில் அதே குகையின் ஆழத்தில் ஒளித்துவிட்டு, இங்கே திரும்பி வந்து அமர்வதைப் பார்த்தேன். புரிந்தது. ’ஆஹா, ப்ரும்மம் தன் கார்யத்தை இந்த மாமுனிவரின் கையினாலேயே நிறைவேற்றிக்கொள்கிறதே!’ என ஆச்சர்யப்பட்டு உம்மைப் பார்த்தேன். சிரிப்பும் வந்தது…” என யமதேவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில் அவர்களிருவருக்கும், தூரத்து உலகின் பெருமலை ஒன்று அதிர்வதும், குன்றுகள், பாறைகள் இடிந்து நொறுங்கும் சத்தமும் ஹீனமாகக் கேட்டது.

‘கதை முடிந்தது’ என்றான் யமன்.

”ம்..” தலையசைத்த நாரதர், “விதியின் சக்தி அதீதமானது, காலநியமத்தை விட்டுவிடாதது” என்றார்.

**

அடங்காத பேய் !

சுமார் 4 மாதங்கள். ஒரே பேயாட்டம். ஒரே ஒரு நாட்டில், ஒரு லட்சத்திற்கும் மேல் பரிதாப மரணங்கள். பரிதாபம் ஏனெனில், தொற்று என ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் வியாதிக்கு ஒரு முறையான மருந்தில்லை, மாயமில்லை. பரிதவித்து, பரிதவித்து மனிதர்களின் சாவு. உலகின் எந்த நாடாயிருந்தாலென்ன? ஒரு நோய்க்கு, ஒரு லட்சம் பேரை இவ்வளவு குறைந்த காலகட்டத்தில் பலிகொடுத்திருக்கிறதா சமீப காலத்தில்? இல்லை. இப்படியான ஒரு கொடுமையான, ஆபத்தான உலகில் தற்போது வாழ்கிறோம் நாம்.

கொரோனா எங்கிருந்து புறப்பட்டது என்கிற அசட்டுத்தனமான ஆராய்ச்சி இன்னமும் தேவையில்லை. எங்கும் வீடுகள் பற்றிக்கொண்டு எரிகின்றன. எவன் தீயை வைத்தான் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்துவிட்டது. ஓரமாக நின்றுகொண்டு ஆனந்தமாக பீடிபிடித்துக்கொண்டிருக்கிறான் அவன். அந்த விபரீதம் ஒரு பக்கம். ஒரு நோய், தீநுண்மியால் கிளப்பட்ட நோய், கட்டுக்கடங்காமல் இன்னும் உலகெலாம் உலவி வருகிறதே அது எப்படி? சாவுகள் ஓரளவு குறைந்துவிட்டிருந்த நாடுகளும், திடீரென மீண்டும் பலிக்கணக்கு ஏறிவருவதைக் கண்டு பீதியில் இருக்கின்றன. கடுமையாகப் போராடி, நோயை ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டுவந்த தென்கொரியா, மற்ற சில ஐரோப்பிய நாடுகளைப்போல, லாக்டவுனை சற்றே தளர்த்திப் பார்த்தது. ஓரிரண்டு வாரம் கூட ஆகவில்லை. மீண்டும் சாவுக்கணக்கு திறந்துகொண்டது. லாக்டவுன், சமூகவிலகல் நடவடிக்கைகளைத் திரும்பவும் நேற்று (28/5/20) கொண்டு வந்திருக்கிறது தென் கொரியா. வேறு வழி தெரியவில்லை.

கோவிட்-19 என்றொரு கொடும்நோய்- இதைவிட விஞ்ஞானத்திற்கு, மனித அறிவிற்கு எந்த பயங்கர சவாலும் இந்த நூற்றாண்டில் அமைந்ததில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டு அலைகிறார்கள் விஞ்ஞானிகள், மருத்துவ நிபுணர்கள். இதுவரை உலகின் அதிபுத்திசாலியாக, அசுரசக்தியாகக் காட்சியளித்த அமெரிக்கா, சில மாதங்களிலேயே இப்படியொரு சாவு எண்ணிக்கையை சந்தித்ததும் ஆடிப்போய்விட்டது. எழுந்து நிற்கப் பார்த்து, கீழே, கீழே விழுகிறது. ‘மரண அடி’ என்பது இதுதானோ? ரஷ்யா, பிரிட்டன், ஃப்ரான்ஸ் எல்லாம் இன்னும் மூச்சுத்திணறியவாறுதான் காலம் தள்ளுகின்றன. தென்னமெரிக்காவில் ப்ரஸீலின் (Brazil) நிலை பரிதாபம். ஒன்றும் கட்டுக்குள் வரவில்லை, ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை அரசாங்கத்தால் அங்கே – சுகாதார அமைச்சர்கள் ராஜினாமா செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைத் தவிர.

நாலுமாதமாக வெவ்வேறு நாடுகளில் ஆராய்ச்சியெல்லாம் நடந்துகொண்டிருக்கிறதே – இந்த சனியனுக்கு ஒரு vaccine கண்டுபிடிக்கவென. என்னதான் ஆயிற்று? ஒரு முன்னேற்றமுமில்லையா? அமெரிக்க நாளேடான வாஷிங்டன் போஸ்ட்-இல் இரண்டு நாள் முன்பு ஒரு தொற்றுநோய் நிபுணர் சொல்கிறார்: ’’ஆமாம், எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஒன்றுமே புரியவில்லை. ப்ளீஸ் ..’’ அழாத குறையாக, அதே சமயத்தில், சில மேதாவிகள் போல், இதுவரை ஏதோ வெட்டிச் சாய்த்துக்கொண்டிருப்பதுபோல் புருடா விடாமல், உள்ளதை உள்ளபடி சொல்லியிருக்கிறார் அந்த நிபுணர். ’நான் ஒரு நிபுணன் தான். ஆனால் உண்மையில் இந்த விஷயத்தில் என்ன நடக்கிறது என்று ஒரு எழவும் புரியவில்லை’ என எல்லோர் முன்னிலையிலும் ஒத்துக்கொள்ள அபார தொழில்நேர்மை, மனோதைர்யம் வேண்டும். இருக்கிறது அவருக்கு. உயர்ந்த கண்டுபிடிப்புகள் இத்தகைய நேர்மையாளர்களிடமிருந்துதான் வந்திருக்கின்றன உலகில். இன்னமும் வரும், காலம் தாமதமானாலும்.

**

ஒரு இந்தியப் படைவீரனின் மறைவு

மேஜர் குர்தியால் சிங் ஜல்லவாலியா (Maj. Gurdial Singh Jallawalia). சுதந்திர இந்தியாவுக்காக இரண்டு யுத்தங்களில் போர்புரிந்தவர். முதலில் 1948-ல் பாகிஸ்தான் காஷ்மீரைக் கைப்பற்ற செய்த படை எடுப்பு முறியடிக்கப்பட்டதில் ஜம்மு-காஷ்மீர் எல்லையில் சிறப்பான பங்கேற்பு. 1965 இந்தியா- பாகிஸ்தான் யுத்தத்தில் மேற்கு எல்லையில், அமிர்த்ஸர்-லாஹூர் செக்டரில் இந்திய ஆர்மியின் ஒரு CBO (Counter Bombardment Officer) -ஆக முக்கியப் பங்களிப்பு செய்த பெருமையுண்டு. இந்தியன் ஆர்மியின் Artillery Division-ல் ’surveillance and target acquisition’ பிரிவு உருவாக்கத்தில் பெரும் பங்கு வகித்தவர்.

இளம் இந்திய சிப்பாயாக குர்தியால் சிங்
தன் 17 ஆவது வயதிலேயே 1934-ல், ஜலந்தரில் இயங்கிய Royal Indian Military School -இல் சேர்ந்து மலைப்பகுதிகளில் போர்புரிவதற்கான சிறப்புப் பயிற்சி பெற்றான் இளைஞன் குர்தியால் சிங். பிரிட்டிஷாரின் தலைமையில் இரண்டாம் உலகப்போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் 1945-ல், பர்மா (தற்போது மயன்மார்) எல்லையில் முன்னணியில் நின்று போரிடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. குர்தியால் சிங் பணிபுரிந்த இந்திய ஆர்மி யூனிட் ஒருநாள் பர்மாவின் ஐராவதி நதிக்கரையில் முன்னேறியபோது, ஒரு ஜப்பானிய எதிரிப்படை யூனிட்டை சற்றுதூரத்தில் பார்க்க நேரிட்டது. துப்பாக்கிச்சூடு அனல்பறந்தது. ஒரு ஜப்பானிய வீரனால் வயிற்றில் சுடப்பட்டு, சுருண்டு விழுந்துவிட்டான் இளம் சிப்பாயான குர்தியால் சிங். ஆனால் கூடவே இருந்த இந்திய வீரன் ஒருவன், அந்த ஜப்பானிய வீரன் மீண்டும் சுடுமுன், அவனைச் சுட்டு வீழ்த்திவிட்டான். சண்டையில் ஜப்பானியர்கள் பின்வாங்கிவிட, கீழே ரத்தவெள்ளத்தில் மயங்கிக்கிடந்த குர்தியால் சிங்கை இழுத்துக்கொண்டு முகாமிற்குக் கொண்டுவந்து விட்டான் அந்த வீரன். (யாரோ ஒரு புண்ணியவான்.. இப்படிப் பெயர், முகம் தெரியா ஆயிரமாயிரம் இந்திய வீரர்கள் அப்போது, ஒரு கணக்கிலும் வராத ராணுவப்பணியில் மாண்டார்கள்). குர்தியால் சிங் உயிர்பிழைக்க நேர்ந்தது.

வீரனின் மறைவு
மேஜர் குர்தியால் சிங் பஞ்சாபைச் சேர்ந்தவர். ராணுவப் பணியில் வீரதீரச் செயல்களுக்காக 1962-ல் ‘மகா வீர் சக்ரா’ விருது இந்திய அரசால் வழங்கப்பட்டது. 1967-ல் ஆர்மி மேஜராக பதவி ஓய்வுக்குப்பின் சொந்த ஊரான லூதியானா நகரிலேயே செட்டிலாகி ஓய்வுக்காலத்தைக் கழித்தார். இவருடைய இரு சகோதரர்களும் இந்திய ஆர்மியில் பணியாற்றியுள்ளனராம். தந்தை ரிசல்தார் துலீப் சிங்கும்கூட (Risaldaar Duleep Singh) ஒரு ’இந்திய ஆர்மி’க்காரர்தான்! முதல் உலகப்போரில்(1914-18), இளம் படைவீரனாக பிரிட்டிஷ் இந்தியாவுக்காகத் துப்பாக்கி ஏந்தியவர். அவர் ஆரம்பித்துவைத்த இந்திய ஆர்மிக்கான இந்த அருமையான சீக்கிய குடும்பத்தின் பங்களிப்பு, இன்னமும் ஒரு பாரம்பர்யமாக, பஞ்சாபின் கம்பீரமாகத் தொடர்கிறது. மேஜர் குர்தியால் சிங்கின் மூத்த மகன் ஹர்மந்தர்ஜீத் சிங் இந்திய ஆர்மியில் ’Colonel’ ஆகப் பணிசெய்து, பதவி ஓய்வுபெற்றவர். இரண்டாவது மகன் ஹர்ஜிந்தர்ஜீத் சிங், இந்திய வான்படையில் ‘Group Captain’ ஆக சேவையாற்றி ஓய்வுபெற்றிருக்கிறார். பாகிஸ்தானுக்கெதிராக நடந்த ’கார்கில் போரில்’ (Kargil War, 1999) பங்கேற்ற பெருமை இருவருக்கும் உண்டு. இப்பொழுது மேஜர் குர்தியால் சிங்கின் பேரன் ஒருவர் இந்திய ஆர்மியில் ஜூனியர் அதிகாரியாகப் பணியாற்றி வருவதாகத் தகவல். இப்படி, குடும்பமே ஆர்மி.. ஆர்மி.. ஆர்மிதான் ! வேறொன்றுக்கும் ஆசைப்படாத, சிந்திக்கத் தெரியாத தீவிர தேசபக்தர்கள்.

இரண்டு நாட்கள் முன்பு லூதியானாவில், மேஜர் குர்தியால் சிங் தன் 102-ஆவது வயதில் இயற்கை எய்தினார். இந்தியாவின் ராணுவத் தலைமை, தாய்நாட்டின் சிறந்த வீரர்களுள் ஒருவனுக்கு செய்யவேண்டிய ராணுவ இறுதிமரியாதையை சிரத்தையாகச் செய்தது. அந்த உன்னத இந்தியக் குடிமகனின் தேச சேவையை நினைவுகூர்ந்து, நன்றியறிதலுடன் ஒரு பெரிய ஸல்யூட். ஜெய் ஹிந்த்!

**

சீனர்களுக்கு துறைமுக ’இறங்கல் அனுமதி’: இந்தியா மறுப்பு

இந்தியத் துறைமுகங்கள்
கோவிட்-19 தொற்றுநோய் ஆரம்பித்து பரவிக்கொண்டிருக்கையில், குறிப்பாக ஜனவரி 27 முதல் ஏப்ரல் 30 வரை, 1990 அந்நிய வர்த்தகக் கப்பல்கள் (பெரும்பாலானவை சீனாவிலிருந்து) இந்தியத் துறைமுகங்களில் நங்கூரம் பாய்ச்ச முயன்றுள்ளன. அவற்றில் அதிகாரபூர்வ ஏற்றுமதி/இறக்குமதிகளுக்காக என, 1621 கப்பல்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்டு, மற்றவை இந்தியாவால் திருப்பிவிடப்பட்டிருக்கின்றன. அனுமதிக்கப்பட்ட வர்த்தகக் கப்பல்களில் இருந்த சீன மற்றும் இதரநாட்டு மாலுமிகள், கப்பல்களின் ஊழியர்களுக்கு கொரோனா தொடர்பான சோதனைகள் இந்திய சுகாதார அதிகாரிகளால் நடத்தப்பட்டுத் தெளிவான பின்னரே, பொருட்களை இறக்க, ஏற்றிக்கொள்ள துறைமுக அதிகாரிகள் அனுமதி தந்திருக்கிறார்கள்.

இத்தகைய வர்த்தகக் கப்பல்கள் ஒன்றிரண்டு வாரங்கள் துறைமுகங்களில் நின்று காற்றுவாங்குவதுண்டு. வழக்கமாகக் கப்பலில் வருபவர்கள் அந்தக் கால அவகாசத்தைப் பயன்படுத்தி இறங்கி உள்ளே வருவதற்காகத் தரப்படும், ’துறைமுக அனுமதிச்சீட்டுகள்’ இந்தமுறை இந்தியத் துறைமுக அதிகாரிகளால் மறுக்கப்பட்டுவிட்டன. இந்திய கப்பல்போக்குவரத்து அமைச்சகத்தின் கடும் நடவடிக்கைகள் காரணமாக, சீனக்கப்பல்களின் மாலுமிகள், ஊழியர்கள் மற்றும் இதர பயணிகள், இந்தியத் துறைமுகங்களில் இறங்கி காலாற ஊர்சுற்றிப் பார்க்க, உல்லாசம் அனுபவிக்க, முடியவில்லை. ’வேகமாக சாமான்களை இறக்கு, ஏற்று, ஓடு!’ என்பதே கடைப்பிடிக்கப்பட்ட நடைமுறை.

’துறைமுக இறங்கல் அனுமதிச்சீட்டு’ வழங்கப்பட்டிருந்தால், இந்தக் கப்பல்களில் வந்திருந்த மொத்தம் 62,948 பேர் (பெரும்பாலானோர் சீனர்கள்), தமிழ்நாட்டின் துறைமுகங்கள் உட்பட, 12 முக்கிய இந்தியத் துறைமுகங்களில் இறங்கி ஊருக்குள்ளும் சென்று ஆனந்தமாக உலவியிருப்பார்கள்! உயிர்வாங்கி கொரோனாவின் தொற்றுப் பரவல் நாட்டில் மேலும் அதிகரித்துவிடாதபடி, இந்திய கப்பல் போக்குவரத்து அமைச்சகம் இந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுக்கவேண்டிவந்தது.

**

சீனாவுக்கெதிரான சர்வதேசப் புகைச்சல்கள்

உயிர்க்கொல்லி வைரஸைக் கிளப்பிவிட்டு, தனது உலகளாவிய ஆதிக்க முயற்சிக்கு சவாலாக இருந்துவந்த வல்லரசுகளைச் சாய்த்துப் படுக்கவைத்தாகிவிட்டது, ’இவர்கள் எழுந்து நிற்பதற்குள் நாம் நமது ரகசிய ஏகாதிபத்திய இலக்குகளை நோக்கி ஜாலியாக நடைபோடலாம். உலகில் இனி நம்ம ராஜ்யம்தான்’ என செஞ்சீனா கனவு காண ஆரம்பித்திருந்தால், அது பகல்கனவாகத்தான் போய் முடியும் என்பதற்கான அறிகுறிகள் சர்வதேச வெளியில் தெரிய ஆரம்பித்திருக்கின்றன.

கொரோனா எனும் தீநுண்மியின் கோரத் தாக்குதலால், உலகம் ஆடித்தான்போய்விட்டது. எழுகின்ற பேச்சையே காணோம். அமெரிக்கா, பிரிட்டன், ஃப்ரான்ஸ், ஜெர்மனி, இத்தாலி மற்றும் ஜப்பான், தென்கொரியா, ரஷ்யா போன்ற பொருளாதார சக்திவாய்ந்த நாடுகள் குப்புற விழுந்துகிடக்கின்றன. தீநுண்மியின் பாதிப்பிலிருந்து விரைந்து மீண்டதாலும், தொழிற்சாலைகளையும் திறந்து உற்பத்திகளை மீண்டும் ஆரம்பித்துவிட்டதாலும், இப்போதைக்கு சீனப் பொருளாதாரம் மட்டும்தான் தாக்குப்பிடிக்கும் நிலையில் உள்ளது.

அமெரிக்காவிலும் மற்றும் மேலைநாட்டு சமூகங்களிலும் காணப்படாத, இந்தியாவின் நேர்மறைசக்திகளான சமூக, வாழ்வியல் வழிமுறைகள், தலைபோகும் பிரச்னை வந்தாலும் மற்ற நாட்டு மக்களைப்போல் பதறிச் செத்துவிடாமல், இந்திய மக்களின் தத்வார்த்தமான சிந்தனைப்போக்கு, பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் மனோபலம், அதீத சகிப்புத்தன்மை, மேலும் ‘ஆத்மநிர்பர்’ எனப்படும் ’self-reliant’ பொருளாதாரக்கூறுகள் பற்றிய கூரிய அவதானிப்பும், கூடவே பயமும் சீனாவுக்கு எப்போதும் உண்டு. ஆனால் காட்டிக்கொள்வதில்லை. இந்த நிலையில், உலகெங்கும் பரவியிருக்கும் கொரோனா சீரழிவுபற்றிக் கூறுகையில், ‘இந்தியா இந்தப் பிரச்னையை சமாளித்து மீண்டுவரும் தன்மை கொண்ட நாடு’ என்றிருக்கிறது சீனா. கூடவே, வைரஸ் பரவல் தொடர்பாக, மற்ற நாடுகளோடு சேர்ந்துகொண்டு, சீனாவைக் குறைசொல்ல, விமரிசிக்கவேண்டாம் என்றும் இந்தியாவைக் கேட்டுகொண்டிருக்கிறது!

அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப், கொரோனாவின் ‘பிறந்தகம்’ வுஹான் சோதனைச்சாலைதான் என ஆரம்பத்திலிருந்தே வலியுறுத்தி வருகிறார். உலகெங்குமான நோய்த்தொற்றுக்கு, சீரழிவிற்கு சீனாதான் காரணம் என்பதே அவரது வாதம். அமெரிக்காவின் இந்த சீன எதிர்ப்புக்கு மேலைநாடுகள் நேரடியாக ஒத்துழைப்பு தருகின்றன. குறிப்பாக அமெரிக்காவின் பிரதான கூட்டாளியான பிரிட்டன், இந்தப் பிரச்னை ஒருவழியாகக் கட்டுக்குள் வரட்டும், பிறகு சீனாவை ’கவனிப்போம்’ என்றிருக்கிறது! பொதுவாகவே சீனாவை விமரிசனக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கும் நாடு ஜப்பான். சரித்திரம் அப்படி. கடந்தகால பகைமையை எளிதில் மறந்துவிடும் நாடல்ல அது. கொரோனா பூகம்பத்தினால் கடும் கொந்தளிப்பில் இருக்கிறது. தங்களது பெருவணிகக் குழுமங்கள் (டொயோட்டா, நிஸான், ஹோண்டா, ஸுஸுகி, சோனி, பானஸானிக், தோஷிபா, நிப்பான், சான்யோ, டோக்கொமோ(Docomo) போன்ற பல) சீனாவிலிருந்து உடனே வெளியேறவேண்டும் என அறிவுறுத்தியிருக்கிறது ஷின்ஸோ அபே (Shinzo Abe)யின் தலைமையிலான ஜப்பானிய அரசு. இந்த ‘வெளியேறுதலுக்கான’ நஷ்டத்தில் பெருமளவை ஜப்பானிய அரசு தருவதாக அறிவித்தும்விட்டது. ’’ஜப்பானுக்கே எல்லா உற்பத்தித் தொழிற்சாலைகளையும் மாற்றவேண்டும் என நாங்கள் சொல்லவில்லை. முதலில் சீனாவிலிருந்து உங்கள் ‘கடை’யைத் தூக்குங்கள். ’புதுக்கடைகளை’த் திறக்க, ஆசியாவிலேயே நிறைய வாய்ப்புகள் காத்திருக்கின்றன’’ என்கிறார் அபே. அவர் குறிப்பிட்ட வர்த்தக-சாதகமான நாடுகள் பட்டியலில் இந்தியா, தாய்லாந்து, வியட்நாம், இந்தோனேஷியா ஆகியவை அடங்கும்.

தென்சீனக் கடலில் சீனாவோடு பிரச்னைகள், ஆஸ்திரேலியப் பெருநிறுவனங்களின் பங்குகளை அழுத்தம்கொடுத்து மலிவு விலையில் வாங்கி, ஆஸ்திரேலியப் பொருளாதாரத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்த முயற்சிக்கும் சீனாவின் தில்லுமுல்லுத் திட்டங்கள் ஆகியவை, ஆஸ்திரேலியாவுக்குப் புதுத் தலைவலியாக மாறியுள்ளன. சீனர்களுக்கு எதிரான கோஷங்கள் ஆஸ்திரேலியாவின் பொது வெளியிலே கேட்கத் துவங்கியுள்ளன. ஆஸ்திரேலிய பிரதமர் ஸ்காட் மாரிஸன் ‘கொரோனா நெருக்கடி’ தொடர்பாக பிரிட்டன், ஃப்ரான்ஸ், இத்தாலி, ஜெர்மனி, ஜப்பான், தென்கொரியா நாடுகளின் தலைவர்களுக்கு எழுதியிருக்கிறார். இந்த தீநுண்மி சீனாவிலிருந்துதான் வந்ததா இல்லையா என விஜாரிக்க, சர்வதேச கமிஷன் அமைக்கப்படவேண்டும் என்பது ஆஸ்திரேலியாவின் கோரிக்கை. கடுப்பான சீனா, அமெரிக்க அரசியல்வாதிகள் சிலரின் சீன-எதிர்ப்பு சிந்தனைக்கு ஆஸ்திரேலியா ஒத்து ஊதுவதாக விமரிசித்துள்ளது. ஆஸ்திரேலியாவைத் ’தண்டிக்கும்’ வகையில், அங்கிருந்தான முக்கிய இறக்குமதிகள் சிலவற்றிற்குத் (மாட்டிறைச்சி, பார்லி) தடைகளையும் விதித்து, ஆஸ்திரேலியப் பெருவணிகக் களத்தில் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது சீனா. ஆஸ்திரேலிய வர்த்தக மந்திரி இதுகுறித்துப் பேச ஃபோன் போடுகையில், சீன வர்த்தக மந்திரி ஃபோனை எடுக்கவில்லையாம்! ’இந்த வர்த்தக அழுத்தமெல்லாம் எங்களிடம் எடுபடாது. மசியமாட்டோம்’ என இரண்டு நாட்கள் முன்பு சீறியிருக்கிறது ஆஸ்திரேலியா.

தன் நாட்டில் தொற்றுப்பரவலைக் கட்டுப்படுத்த இயலாமல் திணறும் அமெரிக்கா, சீனாவுக்கெதிராக தினம்தினம் கொதித்துக்கொண்டிருக்கிறது. சமீபத்தில் பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பில் அதிபர் ட்ரம்ப்: ”சீனாவுடன் சில மாதங்கள் முன்புதான் வர்த்தக ஒப்பந்தம் செய்தோம். அதற்குள் இது (தீநுண்மி கொரோனா) வந்துவிட்டது சீனாவிலிருந்து! தங்கள் நாட்டைத் தாண்டிப் பரவாமல், சீனா இதனைத் தடுத்திருக்கவேண்டும். ஏனோ செய்யவில்லை. உலகின் 186 நாடுகள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. ரஷ்யாவும் இப்போது பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஃப்ரான்ஸ் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.. ஒவ்வொரு நாடாகப் பாருங்கள். ‘பாதிக்கப்பட்டுள்ளது’ என்றோ ’தொற்று பரவியுள்ளது’ என்றோ நீங்களே சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்..!” என்று கிண்டல்தொனிக்கும் தொனியில் கூறியிருக்கிறார். ’சீன அதிபர் க்ஸி ஜின்பிங் (Xi Jinping) -உடன் பேசுவீர்களா?’ – என்ற கேள்விக்கு, சுற்றிவளைத்துப் பேசத் தெரியாத ட்ரம்ப், ‘நான் அவருடன் இப்போது பேச விரும்பவில்லை!” என்றார்.

இதற்கிடையே கொரோனா பரவல் தொடர்பான ஆராய்ச்சித் தகவல்களை (research data) சீன ’ஹேக்கர்கள்’ திருடிவிட்டதாக அமெரிக்கா குற்றம் சாட்டியுள்ளது. செமி-கண்டக்டர் தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம், வர்த்தகத்தில் சீனப் பெருவணிக நிறுவனமான ஹுவாவே (Huawei) அமெரிக்கத் தொழில்நுட்பத்தையே கையாண்டு தன்னாதிக்கம் செலுத்தமுற்படுவதாக, அதன் செயல்பாடுகளுக்குத் தடைகளை சிலநாட்கள் முன்பு விதித்துள்ளது. சீனாவுக்கு ஏகப்பட்ட எரிச்சல். இத்தகு குழப்பமிகு பின்னணியில், அமெரிக்க-சீன ராஜீய உறவில் இறுக்கம் நாளுக்குநாள் எகிறுகிறது. எண்பதுகளுக்கு முன்னால், அமெரிக்கா-சோவியத் யூனியனிடையே காணப்பட்ட ’பனிப்போரின்’(Cold War) தடயங்கள் தூரத்தில் தெரிய ஆரம்பிக்கின்றன. ஜப்பானும், ஜெர்மனி, ஆஸ்திரேலியாவும் சீனாவுடன் முறுக்கிக்கொண்டுவிட்டன. பிரிட்டன் ஏதோ திட்டம் வகுக்கும் நிலையில் உள்ளது. இன்னும் என்னென்ன நிகழவிருக்கிறதோ .. பார்ப்போம்.

**

புதுமைப்பித்தனின் ‘இரண்டு உலகங்கள்’

தமிழ் உரைநடையில், குறிப்பாக சிறுகதைகளில் புதுமை புகுத்தியதாக அந்தக் காலத்தில் அறியப்பட்டவர். அதாவது கட்டுப்பெட்டி தமிழ்ச்சமூகத்தால், சக எழுத்தாளர்கள், பண்டிதர்களால் கேலி, கிண்டலுக்கு ஆளானதோடு, கடும் விமரிசனத்துக்குள்ளும் வந்தவர் நமது அப்பாவி ’பித்தன்’. லாக்டவுன் 3.0-வின் மிச்சமிருக்கும் சொற்பப் பொழுதில், 1934-ல் அவர் எழுதிய சிறுகதை ஒன்றையும் வாசித்துவைப்போம்!

இத்தகைய சர்ச்சை எழுத்தாளர் எழுதிய சிறுகதையை, தமிழ் வாசகர்களிடையே அப்பவே பிரபலமாயிருந்த ஆனந்த விகடன், கல்கி போன்ற பத்திரிக்கைகளா பதிப்பிக்கும்? சான்ஸே இல்லை. பெயர் தெரியாத, சர்க்குலேஷனே இருக்க வாய்ப்பில்லாத ‘ஊழியன்’ என்ற பெயரில் சத்தமில்லாமல் வந்துகொண்டிருந்த ஒரு பத்திரிக்கையில்தான் இந்தக் கதை வெளிவந்தது:

இரண்டு உலகங்கள்

ராமசாமி பிள்ளை வெறும் அறிவியல்வாதி. உலகம் தர்க்கத்தின் கட்டுக்கோப்பிற்கு ஒத்தபடிதான் வளருகிறது என்ற நம்பிக்கையில் வளருகிறவர். தர்க்கத்திற்குக் கட்டுப்படாத விஷயமோ பொருளோ உலகத்தில் இருக்க முடியாது, அது இருந்தால், தர்க்கத்தின் மயக்கம்போல சமூகப்பிரமையாகத்தான் இருக்க முடியும், இருக்க வேண்டும் என்பது அவருடைய மதம். அதை அசைக்க யத்தனித்தவர்கள் பாடு திண்டாட்டம். குறைந்தது இரண்டு மணி சாவகாசமாவது கையில் வைத்துக் கொண்ட பிறகுதான் அவரை நெருங்கலாம். அவர் காலேஜில் ஒரு ஸயன்ஸ் பண்டிதர். வாழ்க்கையின் வசதிகள், முக்கியமாக புஸ்தகங்கள், எல்லாம் கிடைக்கக்கூடிய நிலைமை. கவலையற்ற வாழ்க்கை.

புதுமைப்பித்தன்
அவர் மனைவி ராஜத்திற்கு ஏகதேசக் கல்வி. அதாவது, ஒரு முழத் தாளில் தனது பெயரை, குறைந்தது இரண்டு தவறுகளுடன் ஒரு வரி பூராவாக எழுதக்கூடிய கல்வி. ராமசாமி பிள்ளைக்கு எப்பொழுதுமே அவருடைய மனைவியின் கடிதத்தைப் படிப்பதென்றால் குறுக்கெழுத்து, நேரெழுத்து என்று வந்துகொண்டிருக்கும் வார்த்தைப் போட்டிகளுக்குச் சரியான விடை கண்டுபிடிப்பது மாதிரி. அவளுக்குத் தன் புருஷன் என்றால் அடங்காத பெருமை, ஆசை. இன்னும் என்னென்னவோ அவள் மனதில் எழுந்து, அவள் உடல் முழுவதும் பரவசப்படுத்தும். அவர்களுடைய குழந்தை, ஒன்றரை வயதுக் குழந்தை, அதுதான் தனது கணவன் கொடுத்த செல்வங்களைக் காட்டிலும் மகத்தான பொக்கிஷம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருப்பவள்.

அன்று ஒருநாள் அவருக்கு ரஸல் எழுதிய புஸ்தகம் கிடைத்தது. அது அவருடைய மனதில் இருந்துகொண்டிருந்த பெரிய குழப்பமான சிக்கல்களுக்கு எல்லாம் ஒரு தீர்ப்பு, அறிவுக்கு ஒத்த தீர்ப்புக் கொடுத்து விட்டது. அன்று சாயங்காலம்வரை அதை உட்கார்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தார். நேரம் சென்றதுகூடத் தெரியவில்லை.

அப்பொழுது ராஜம் குழந்தை மீனுவை இடையில் எடுத்துக்கொண்டு, கையில் காப்பி பலகாரங்களுடன் ராமசாமி பிள்ளையின் அறையில் நுழைந்தாள். ராமசாமி பிள்ளையின் கவனம் முழுவதும் அந்தப் புஸ்தகத்தில் அழுந்திக் கிடந்தது.

அவரைத் தொந்திரவு செய்யக்கூடாது என்று பக்ஷணங்களை மெதுவாக மேஜைமீது வைத்துவிட்டு, குழந்தையுடன் சற்றுத் தள்ளி தரையில் உட்கார்ந்தாள்.

குழந்தை என்ன தர்க்கத்தைக் கண்டதா அல்லது அறிவைக் கண்டதா? “அப்பா!” என்று சிரித்தது. ராஜம் மெதுவாகக் குழந்தையின் வாயைப் பொத்தினாள். அது என்ன கேட்கிறதா? அதற்குப் போக்குக் காட்டுவதற்காகக் குழந்தையை மடியில் எடுத்து, பால் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள். கொஞ்ச நேரம் குழந்தை அதில் ஈடுபட்டது.

ராஜம் கவனியாத சமயத்தில் குழந்தை திடீரென்று எழுந்து ‘அப்பா’ என்று கத்திக்கொண்டு, தள்ளாடி ஒடி, அவர் காலை கட்டிக் கொண்டது.

அப்பொழுதுதான் பிள்ளையவர்கள் தம்முடைய அறிவியல் போதையிலிருந்து விழித்தார். ராஜம் எழுந்துசென்று மெதுவாக அவர் கழுத்தைச் சுற்றித் தன் கரங்களை வளைத்து அவரது உதடுகளில் முத்தமிட்டவண்ணம் “காப்பி கொண்டுவந்திருக்கிறேன்” என்றாள்.

ராமசாமி பிள்ளை தமது உதடுகளைப் புறங்கையால் துடைத்துவிட்டு, “என்ன ராஜம், உனக்கு எத்தனை நாள் சொல்வது? உதட்டில் முத்தமிட்டால் கிருமிகள் பரவிவிடும் என்று. அதிலிருந்து தானே பல வியாதிகள் வருகிறது என்று முந்தாநாள்கூடச் சொன்னேனே. காப்பி எங்கே? இந்தப் புஸ்தகத்திலே என்ன மாதிரி உண்மையைச் சொல்லியிருக்கிறான் தெரியுமா?” என்றார்.

ராஜம் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்புச் சிரித்தாள். மெதுவாக ஒரு பெருமூச்சு வந்தது. அவள் கடைக்கண்ணில் சற்று ஒளிவிட்டுப் பிரகாசித்ததே, அவள் முந்தானையால் துடைக்குமுன்..

“ராஜம், மனிதனுக்கு மூன்று குணங்கள்தான் இயற்கை. முதலில் பசி. இரண்டாவது தன் குடும்பத்தை விருத்தி செய்வது. பிறகு மூன்றாவது, பக்கத்திலிருப்பதை அழிப்பது. இது மூன்றிற்கும் அடிப்படையான குணம், எல்லாவற்றையும் தனக்கென்று ஆக்கிக்கொள்ளும் ஆசை. மற்றதெல்லாம் வீண் பித்தலாட்டங்கள்.. ”

ராஜம் அவரை வெறித்துப் பார்த்தபடியே இருந்தாள்.

“இந்தக் கற்பு, காதல் என்று பேத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்களே, அதெல்லாம் சுத்த ஹம்பக்.. ”

“அப்படீன்னா.. ”

“சுத்தப் பொய். மனிதனுக்கு எல்லாவற்றையும் தனது என்று ஆக்கிக்கொள்ளவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறானே, அதில் பிறந்தவை. தன் சொத்து, தான் சம்பாதித்தது, கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்தது தனக்கே இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை. மனிதன்தான் செத்துப் போகிறானே. தனக்கில்லாவிட்டால் தனது என்று தெரிந்த, தனது ரத்தத்தில் உதித்த குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்க ஆசைப்படுகிறான். பெண்கள் தங்கள் இஷ்டப்படி இருந்தால் அது எப்படி முடியும்? அதற்குத்தான் கலியாணம் என்று ஒன்றை வைத்தான். பிறகு தனக்குத் தெரியாமல் ஒன்றும் நடந்துவிடக்கூடாது என்பதற்குக் கற்பு என்பது பெருமை என்ற பொய் சொல்லி வேலி கட்டினான். பிறகும் பார்த்தான். காதல் என்ற தந்திரம் பண்ணினான். ஒருவருக்கொருவர் இந்த மாதிரி இஷ்டப்பட்டால், வாழ்க்கை பூராவாகவும் இஷ்டப்படுவார்களாம். இதெல்லாம் சுத்த ஹம்பக் ..”

“எனக்கு ஒண்ணும் தெரியலியே!”

தமது உற்சாகமான பிரசங்கம் சுவரில்தான் பிரதிபலித்தது என்பதில் பிள்ளையவர்களுக்கு ஏமாற்றம். ராஜம் ஒன்றும் பேசாமல் குழந்தையை எடுத்துத் தனது மார்பில் இறுக அணைத்துக்கொண்டாள்.

“என்ன தெரியவில்லை? இது வெகு சுலபமாச்சே… சொல்லுகிறேன் கேள்.. ” என்று ஆரம்பித்தார்.

“எனக்குத் தெரிய வேண்டாம். வாருங்களேன், பீச்சுக்குப் போகலாம்” என்றாள். தன்னையறியாமல் அவள் கைகள் குழந்தையை இறுக அணைத்துக்கொண்டன.

ராமசாமி பிள்ளைக்கு இதைக் கவனிக்க நேரமில்லை. தமது சுகாதாரத்திற்கு, தமது குடும்ப சுகாதாரத்திற்கு அவசியமான கடற்காற்று வாங்க அவசரமாக உடைகளை மாட்டிக்கொண்டார்.

“என்ன ராஜம், புறப்படலியா?” என்பதற்கு முன் “இதோ வந்தேன்” என்று குழந்தைக்கு ஒரு மாற்றுச் சட்டையணிவித்து, அதை இடையில் எடுத்துக்கொண்டு தயாரானாள்.

குழந்தை, “அப்பா!” என்று அவரைநோக்கித் தாவியது.

புன்சிரிப்புடன் குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டார். அப்பொழுது இருவர் கரங்களும் சந்தித்தன. ராஜத்திற்கு உள்ளத்தில் குதூஹலம் கலந்த ஒரு ஏமாற்றம் தோன்றியது.

கடற்கரையில் இருவரும் உட்கார்ந்திருந்தனர். குழந்தை மீனுவிற்கு மணலை வாரியிறைக்கும் தொழிலில் வெகு உற்சாகம். தலை எல்லாம் மணல், ராஜத்தின் மடி எல்லாம் மணல். குழந்தையுடன் விளையாடுவதில் ராஜத்திற்கு எல்லாம் மறந்து விட்டது. மீனுவின் அட்டகாசத்தில் தன்னை மறந்துவிட்டாள்.

கடலை பட்டாணி விற்பவன் ஒருவன் அவர்களை நெருங்கினான்.
“அம்மா! கடலை.. பட்டாணி” என்றான்.

“வேண்டாம் போ!”

குழந்தை அவனைப் பார்த்துவிட்டது. அது வேண்டும் என்று அவனை நோக்கிக் கைகளைக் காண்பித்தது. பிறகு அழுகை. கடலையையாவது தின்னத் தெரியுமா? வேண்டுமென்றால் மறுபேச்சேது?

“கடலைக்காரனா அது. உடம்பிற்காகாதே” என்று அழுகையைக் கேட்டுப் புஸ்தகத்தை மூடிக்கொண்டு திரும்பிய பிள்ளையவர்கள் கேட்டார்.

“காலணாவிற்குக் கடலை, உப்புக் கடலை, கொடு. என்னாப்பா உனக்கு எந்த ஊர்?” என்றார் பிள்ளை.

“தஞ்சாவூர் ஜில்லா சாமி!”

“என்ன! மன்னார்குடியா?”

“ஆமாஞ்சாமி!” என்று சிரித்தான்.

“உனக்கு அங்கே, பெரிய கடைத்தெரு சாமி நாயக்கர் தெரியுமா?”

“போன வருசம் அவுக கிட்டத்தான் வேலை பார்த்தேன் சாமி. கால தோசம்… என்னை இங்கே கொண்டாந்து தள்ளிட்டுது” என்று பிள்ளையவர்களின் கைக்குட்டையில் கடலையை அளந்து போட்டு விட்டு ஒரு கூழைக் கும்பிடு போட்டவண்ணம், “கடலை.. பட்டாணி!” என்று கத்திக் கொண்டு சென்று விட்டான்.

“ராஜம்! இதைப் பார்த்தியா? சமுத்திரக் கரையிலே எந்தக் கடலை பட்டாணி விக்கிறவன் கிட்டக் கேட்டாலும் இந்தப் பதில்தான். இது எது மாதிரி என்றால், அன்றைக்கு ஒரு ஜோரான ரஷ்யக் கதை படித்தேன். அதிலே விபசாரி வீட்டுக்குப் போகிறவனைப் பற்றி எழுதுகிறான். அங்கே போகும்பொழுது ஒவ்வொருவனும் முதல்லெ ‘உன் பேரென்ன?’ என்று கேட்பானாம். ‘இதில் வந்து, அதாவது, நீ ’தவறி’ எவ்வளவு காலமாச்சு?’ என்று கேப்பானாம். அவளும் ஏதாவது ஒரு பொய், சமீபத்தில்தான் சமூகக் கொடுமையால் வந்துவிட்டதாகக் கூறுவாளாம். அதை அவள் ஆயிரத்தெட்டாவது தடவை பாடம் ஒப்பிக்கிற மாதிரி சொல்லியிருப்பாள். இவனும் வாத்தியார் மாதிரிக் கேட்டுக் கொள்ளுவான். பிறகு இருவருக்கும் அதைப்பற்றிக் கவலையில்லை – இதில் என்னவென்றால், மனிதனுக்கு விபசாரியானாலும் தனக்குக் கிடைப்பது நல்ல பொருளாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில்தான் இருக்கிறான். சாயங்காலம் சொன்னேனே ஒன்று, அதுதான், அந்தத் தனக்கு வேண்டுமென்ற ஆசை, அதிலிருந்துதான் ..”

“அதற்கென்ன இப்பொழுது?”

“இல்லை! உனக்குத் தெரியவில்லை என்றாயே அதற்குச் சொன்னேன்.”

“எனக்குத் தெரிய வேண்டாம்.”

அப்பொழுது நன்றாக இருட்டிவிட்டது. எங்கிருந்தோ, பக்கத்தில் தான், யாரோ பாரதி பாட்டு ஒன்றைப் பாடினார்கள். ‘பிள்ளைக் கனியமுதே’ என்ற இன்பக் கனவில் ராஜத்தின் மனம் லயித்துவிட்டது. பாட்டு முடிந்தது.

மௌனம்.

“பாட்டு எவ்வளவு நல்லா இருக்கு! மீனுவிற்குப் பாடினாப்பிலே இருக்கே!” என்றாள் ராஜம்.

“அதில் என்ன இருக்கிறது. விஷயம் தெரியாமல் பாடுகிறான். வெறும் அசட்டுப் பாட்டு!” என்றார்.

மீனு அதற்குள் கடலை பூராவும் வாரி இறைத்துவிட்டு, வேறு ‘ஸப்ளை’ வேண்டுமென்று அழ ஆரம்பித்தாள்.
இருட்டில் மீனுவை எடுத்து இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்.

ராமசாமி பிள்ளை, “நேரமாகிவிட்டது!” என்று எழுந்தார்.

ராஜத்தின் மனத்தில் ஒரு ஏமாற்றம் இருந்தது.

**
நன்றி: புதுமைப்பித்தன்/அழியாச்சுடர்கள்/ராம்பிரசாத்

இர்ஃபான் என்றொரு அபூர்வக் கலைஞன்

இந்திய சினிமாவில் புழங்கிவரும் ஏகப்பட்ட ‘கான்’களில் (Khans) ஒருவர் என்று பத்தோடு பதினொன்றாகப் பார்க்கப்பட்டவர் அல்லர். ஹிந்தி சினிமா, ஹாலிவுட் சினிமா என்கிற இருவேறு துருவங்களிலிருந்தும் ரசிகர்களால், விமரிசகர்களால் ஆழ்ந்து ரசிக்கப்பட்ட, அனுபவிக்கப்பட்ட ஒரு அற்புதக் கலைஞன். இர்ஃபான் கான். 53 வயதுக்குள் நடிக்கமுடிந்தது சுமார் 80 படங்கள்தான். கலைவடிவம் என்று வந்துவிட்டால், எண்ணிக்கையா முக்கியம்? தரமல்லவா பேசவேண்டும்? பேசின நிறைய, அவரது படங்கள், பாவம் பலகாட்டும் அவரது முகத்தைப்போலவே..

ராஜஸ்தான்காரரான இர்ஃபான் கானுக்கு இளம் வயதில் கிரிக்கெட்டராக ஆக ஆசையிருந்தது. ஆனால் மட்டையும் கையுமாகப் பையன் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது அப்பாவுக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை! ’கிரிக்கெட் வேண்டாம் உனக்கு. போ..போய்ப் படி!’ என்று திட்டிக் கொண்டிருந்தார். ஒரு பக்கம் முதுகலைப் படிப்பு, மற்றொரு புறம் ’தேசிய நாடகப் பள்ளி’யில் (National School of Drama (NSD), Delhi) நடிப்புக்கலைப் பயிற்சி என இளம் வயது அவரை நிலைகொள்ளாது அலைக்கழித்தது. சினிமா வாய்ப்புகள் அவரிடம் நெருங்க மறுத்தன. முதன்முதலாக தூர்தர்ஷனின் ‘ஸ்ரீகாந்த்’ தொடரில் நடிப்பைக் காண்பிக்க வாய்ப்பு கிட்டியது. பெரிதாகக் கவனிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. அதன் பின் பாலிவுட்டில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சின்ன சின்ன ரோல்கள்.

இவரை ஒரு கலைஞனாக முதலில் கண்டுகொண்டது டைரக்டர் மீரா நாயர். அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியா வந்திருந்த மீரா டெல்லியில் NSD-க்கு ஒரு முறை வந்திருந்தார். பாம்பேயின் தெருக்குழந்தைகளை வைத்துப் படம்பண்ணும் எண்ணத்திலிருந்தார் அவர். அப்போது ஓரளவு நடிக்கப் பயிற்சிவிக்கப்பட்ட ஒரு இளம் நடிகன் கிடைப்பானா எனத் தேடியே அங்கு வந்தது. அங்கே 20-வயதான இர்ஃபானை பார்த்தார். அவரது ஆழ்ந்த கண்கள், தீவிரம்காட்டும் முகம் கவனத்தை உடனே ஈர்த்தன. ஆனால் இர்ஃபானின் உயரம்? 6 அடி 1 அங்குலம் ! கூடவே நன்றாக வளர்ந்த பையன்! தெருப்பையனாக வரமாட்டான் இவன். எனவே வேறொரு சிறிய பாத்திரத்திற்காக இர்ஃபானை தேர்வு செய்தார் மீரா. அந்த ஒரு சிறு ரோலுக்காக நாடகப்பள்ளியின் படிப்பைப் பாதியில் விட்டுவிட்டு பாம்பே வந்து மீரா நாயருடனும், தெருச் சிறுவ, சிறுமியருடனும் மாசக்கணக்கில் ஹோட்டல் அறைகளில் தங்கியிருந்தார் இர்ஃபான். இப்படித்தான் கிடைத்தது இர்ஃபானுக்கு முதல் ’சீரியஸ்’ படம், Salaam Bombay! (1998).

16 வருடங்களுக்குப்பிறகு மீரா, இர்ஃபான் கானிடம் திரும்பி வந்தார். இந்தமுறை புகழ்பெற்ற இந்திய-ஆங்கில நாவலாசிரியையான ஜும்ப்பா லாஹிரி (Jumpa Lahiri)-யின் ‘The Namesake’ என்ற நாவலை அதே பெயரில் படமாக்க எண்ணம். மீராவின் மனதில் பிரதான ரோலில் நடிக்கத் தகுதியானவர் இர்ஃபான் தான் என்பது வந்துவிட்டது. இர்ஃபானை அழைத்துக்கொண்டுபோய், அமெரிக்காவில் தங்கவைத்தார். அங்கு வாழும் இந்திய-பெங்காலி குடும்பத்தைச் சுற்றி நடக்கிறது கதை. தனக்கு பழக்கமில்லாத புது உலகமான அமெரிக்காவையும், அங்கு வாழும் பெங்காலி குடும்பத்தின் கலாச்சார சங்கமத்தையும் எளிதில் கிரஹித்துக்கொண்டார் இர்ஃபான் என்கிறார் மீரா நாயர். ஒரு பெங்காலி இளைஞனாக அவரது பார்வை, தோற்றம் எல்லாமும் அச்சு அசலாக ஒத்துப்போனது ஆச்சரியம் என்றார்.

லண்டனில் இருந்து வெளிவரும் பிரபல நாளேடான ‘தி கார்டியன்,’ இர்ஃபான் கானின் மறைவு செய்தியை முன்பக்கத்தில் வெளியிட்டது. இப்படி ஒரு பிரும்மாண்ட திறமை கொண்டிருந்த இந்திய நட்சத்திரத்தை ஹாலிவுட்டின் தராதர அளவுக்குள் அடக்குவது இயலாதது என்றது. இர்ஃபானின் ’லஞ்ச் பாக்ஸ்’, ‘தி வாரியர்’ போன்ற அருமையான படங்களை மீண்டும் பார்ப்பதே, அவரைப்போன்ற ஒரு கலைஞனுக்கு நாம் செலுத்தும் பொருத்தமான அஞ்சலியாகும் என்றது. ஹாலிவுட் டைரக்டரான ஆசிஃப் கபாடியா (Asif Kapadia) இர்ஃபான் கான் பிரதான பாத்திரத்தில் சிறப்பான பங்களித்திருந்த புகழ்பெற்ற பிரிட்டிஷ்-இந்தியத் தயாரிப்பான The Warrior’ (2001) படத்தை இயக்கியவர். அந்தப் படம் பிரிட்டிஷ் Bafta விருதை வென்று, விமரிசகர்களால் வெகுவாக ஸ்லாகிக்கப்பட்டது. கபாடியா கட்டுரை ஒன்றில், முதன்முதலில் தன் படத்துக்கான ஹீரோவை பம்பாயில் ‘கண்டுபிடித்த’திலிருந்து, இர்ஃபானுடன் தனக்கு இறுதிவரை நிலவிய ஆழ்ந்த நட்புபற்றி எழுதியிருந்தார். ’தி வாரியர்’ படக்குழு, படத்தின் ரிலீஸிற்குப் பின்னும் பலமுறை சந்தித்து அளவளாவி மகிழ்ந்தது, திரையுலகில் பொதுவாக நிகழாதது என்கிறார். ‘நாங்கள் ஒரு குடும்பம்போல் ஆகிவிட்டோம். உயரமாய், கம்பீரம் கலந்த அமைதியுடன் வலம்வந்த இர்ஃபான், எங்களுக்கு ஒரு குருவைப் போல் இருந்தார்’ என்கிறார் மேலும். ஒரு படத்தில் எத்தகைய சிறிய ரோலை அவருக்குக் கொடுத்தாலும், அந்தப் படத்தின் மிகவும் நம்பகத்தகுந்த ஒரு விஷயமாக அதை மாற்றிவிடும் ஆற்றல் உண்டு. வசனவரிகள் மிகக் கொஞ்சமாக இருந்தாலும் சரியே. சாதாரண வார்த்தைகளை அவர் உதிர்த்தாலும் அவற்றிற்கு பெரும் சக்தி கிடைத்துவிடும். அவரது பார்வையும், பாவங்களும் நிறையச் சொல்லிச் சென்றுவிடும். திரையில் அவர் எதை வெளிப்படுத்தினாலும் அதில் ஒரு நேர்மை இருந்தது. அவரது ஆன்மா தெரிந்தது. இவையெல்லாமே அவர் ஒரு இயற்கையான கலைஞர் எனத் தெளிவாகக் காண்பித்தது. மேலும், வெற்றியும், புகழும் இர்ஃபானை பாதித்ததில்லை என எழுதுகிறார். 2000- வாக்கில் சரியான பட வாய்ப்பு வராமல், தன்னை வெளிப்படுத்தமுடியாமல் தவித்திருந்த இர்ஃபான் கான், ஒரு கட்டத்தில் நடிப்பை விட்டுவிடவேண்டியதுதான் என முடிவுக்கு வந்திருந்தாராம். அப்போது அவர் முன் வந்து நின்ற படம் ’தி வாரியர்’ !

Irrfan Khan in ‘The Warrior’ (2001)
அந்தப் படத்தின் வெற்றி, அவரை மேலும் மேலும் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. மேலும் குறிப்பிடத்தகுந்த படங்கள் அவரை நாடின. The Darjeeling Limited (Dir: Wes Anderson,2007), The Slumdog millianaire (Dir: Danny Boyle, 2008), The Life of Pi (Dir: Ang Lee, 2012), Jurassic World (Dir: Colin Trevorrow, 2015) என ஹாலிவுட்டை ஒரு கலக்கு கலக்கினார் இர்ஃபான். கூடவே இந்தியத் திரைவெளியும் அவரை வரவேற்றது. ஹாஸில்(2003), விஷால் பாரத்வாஜ் இயக்கத்தில் மக்பூல்(2003), ஹைதர்(2014) ஆகிய படங்கள், பான் சிங் தோமர் (ஓட்டப்பந்தய வீரன் கொள்ளைக்காரனான கதை, 2010), ரிதேஷ் பத்ரா ((Ritesh Batra) இயக்கத்தில் வந்த ‘லஞ்ச் பாக்ஸ்’(2013), இர்ஃபான் அமிதாப் பச்சனுடன் நடித்த, ஷூஜித் சர்க்கார் இயக்கிய பிக்கு (Piku, 2015), போன்றவை அவரை ஹிந்திப் பட உலகிலும் விரிவாகப் பேசப்பட்ட முன்னணி நட்சத்திரமாக ஆக்கின. குறிப்பாக, மசாலா படம் விடுத்து தரமான off-beat படங்களை ரசிக்கும் இந்திய/வெளிநாட்டு ரசிகர்களுக்கு, அவரது படங்கள் காலப்போக்கில் பெருவிருந்தாகிப்போகின. பான் சிங் தோமர் படத்தில் தன் நடிப்பிற்காக தேசிய விருதுபெற்றார் இர்ஃபான். 2013-ல் இந்திய அரசு இர்ஃபான் கானுக்கு ’பத்ம ஸ்ரீ’ விருது வழங்கி கௌரவித்தது.

2017- ல் வெளியான சாகேத் சௌத்ரி இயக்கிய காமெடி/டிராமா படமான ‘ஹிந்தி மீடியம்’ படம் அவருக்கு IIFA விருதைப் பெற்றுத் தந்தது. தன் பெண்குழந்தையை ஒரு புகழ்பெற்ற பள்ளியில் போட, அப்பனாக அவர் படும்பாட்டை அவ்வப்போது சிரிக்கவைத்துச் சொல்லும் கதை. அந்தப்படம் ரசிகர்களுக்கு மிகவும் பிடித்துப்போக, அதன் தொடர்ச்சிபோல் தயாரிக்கப்பட்டு வந்தது இன்னொன்று ‘Angrezi Medium'(2020), இர்ஃபானின் நண்பரும் டைரக்டருமான Homi Adajania-வின் இயக்கத்தில். அபூர்வ வகை கேன்சர் (neuroendocrine tumour) நோயினால் பீடிக்கப்பட்டு நியூயார்க்கில் சிகிச்சைபெற்று தற்செயலாக இந்தியாவுக்கு மீண்டிருந்த இர்ஃபான் கான், கடைசியாக நடித்துக்கொடுத்த படம். கொரோனா சூழலில் திரையரங்குகளில் வெளியிடப்படமுடியாது போனது. தனிப்பட்ட வெளியீட்டு விழாவில் உடல்நலமுற்றிருந்த இர்ஃபானால் கலந்துகொள்ளமுடியாத பரிதாப நிலை.

29 ஏப்ரல் அதிகாலையில் இயற்கை எய்திய இர்ஃபானின் இறுதிச்சடங்கு, லாக்டவுன் தடைகளால், குடும்பத்தினர், மிகநெருங்கிய நண்பர்கள் என 20 பேர் மட்டுமே கலந்துகொள்ள மும்பையில் நடந்தது. நேரடியாகப் பங்குகொள்ளமுடியாத ரசிகர்களுக்கு மாபெரும் சோகம்.

இர்ஃபான் கானுக்காக, அன்போடும், கவனத்தோடும் திரைத்துறையினரால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட அஞ்சலிகள் பல. அதில் ஒன்று ‘Angrezi Medium’ இயக்குனர் ஹோமி அடஜானியா (Homi Adajania) சொன்னது: ”என்னை உன் நண்பன் என அழைத்துக்கொள்ள முடிந்ததற்காகவும், உன்னோடு சில அடிகள் சேர்ந்து நடக்கமுடிந்ததற்காகவும், குறைந்த காலத்தில் நிறைந்த சந்தோஷம் தந்த நினைவுகளுக்காகவும் நான் என்றென்றும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். ’என் கலையின்மீது நம்பமுடியாத அளவு காதல் கொண்டிருப்பதாகவும், நட்சத்திர அந்தஸ்து எனக்கு இனிமேல் தேவையில்லை’ என்றும் ஒருமுறை சொன்னாய். உண்மைதான். நீ நட்சத்திரமாக மின்னவேண்டிய அவசியமில்லை. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மற்ற எதைவிடவும் நீதான் அதிகமாக ஜொலித்தாய்..”

எப்படியோ, திரையுலகம் ஓரு அருமையான கலைஞனை அகாலமாக, அநியாயமாக இழந்துவிட்டது.
**