அமைதி

கொஞ்ச நாட்களாகப் பெரிய, பெரிய கட்டுரைகள் அலுப்படித்திருக்கலாம். ஒரு சின்ன கவிதையைப் பார்க்கலாமா?

அமைதி

உன்னைப் போற்றுகிறேனா
கைகூப்பி வணங்குகிறேனா
அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை
அப்படி ஒரு அவசியம்
இருப்பதாகவும் தோன்றவில்லை
எல்லாமே நீ
எல்லாவுமாக நீ
எனத் தோன்றுகிறது
நிறைவாக இருக்கிறது

**

Advertisements

மறைவு: கவிஞர் குமரகுருபரன்

நல்லதொரு கவிஞராக இனம் காணப்பட்டிருந்த குமரகுருபரன் 19-6-2016 அன்று காலமான செய்தி கலங்கவைக்கிறது. நெருக்கும் நிம்மதியின்மையையும், தனிமையின் கடுமையையும் கவிதைகளாகப் பொங்கியவர். படித்தவர்களின் மனதில் இன்னும் நிறைய எழுதுவார் என்கிற எதிர்பார்பார்ப்பைக் கிளர்ந்தெழச் செய்தவர். ஆனால், என் செய்வது? காலனின் கணக்கு கடுங்கணக்காயிற்றே ! இளம் வயதிலேயே இந்த உலகைவிட்டுப் புறப்பட நேர்ந்துவிட்டது கவிஞருக்கு.

ராஜபாளையத்துக்காரர். நண்பர்களுடன் கவிதை, இலக்கியம் பற்றி இரவெல்லாம் பேசிக் கழித்தவர். இதழியலில் இருந்த ஆர்வத்தினால், விண் நாயகன், குமுதம், தினமலர் போன்ற பத்திரிக்கைகளில் பணியாற்றிய அனுபவமும் உண்டு அவருக்கு.

‘மறுபடியும் முதலில் இருந்து ஆரம்பிக்க முடியாது` என்கிற அவருடைய கவிதைத் தொகுப்பிற்காக, கனடாவின் தமிழ் இலக்கியத் தோட்டத்தின் `இயல் விருது` குமரகுருபரனுக்கு சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. `ஞானம் நுரைக்கும் போத்தல்` என்பது அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பின் பெயர். அதிலிருந்து ஒரு கவிதையைப் பருகலாமா :

யாருடைய பூக்கள் நாம்?

நமது ஆழத்தில் விழுந்து கிடக்கும்
அந்தப் பூவை மலரவைத்தவன்
எவன்?
யாருடைய பூக்கள் நாம்?
பூக்களைப்பற்றி
இப்போது ஏன்
பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்?
பூக்கள் அறியுமா பிரிவை?
பூக்கள் கையசைக்குமா?
இது தீராது
நீ உன் சிகரெட்டைப் பற்றவை
வழியனுப்பு
பிரிவதுமில்லை
விலகுவதுமில்லை பூக்கள்

**

ஆதிசங்கரர் –4 : இந்துமத மறுமலர்ச்சி

ஆதிசங்கரர்-3: வாடிப்போன மாலையின் தொடர்ச்சி…

ஆதிசங்கர பகவத்பாதர் ஹிந்து மதத்தின் சைவப்பிரிவுக்கு மட்டுமே ஆச்சாரியர் அல்லது குரு என்கிற கருத்து பலரிடையே நிலவுகிறது. அது உண்மையல்ல. அவர் ஒட்டுமொத்த இந்து மதத்தின் பிரதான ஆச்சாரியர்களில் ஒருவர். அவருக்கு `ஷண்மத ஸ்தாபனாச்சாரியர்` என்கிற பெயரும் உண்டு. ஏன் அப்படி அழைக்கப்படுகிறார்? அவர்தான் இந்து மதத்தை ஸ்தாபித்தாரா? அதற்குமுன் இந்து மதப்பிரிவுகள் இல்லையா, என்றால் இருந்தன. நிறையவே இருந்தன! அதுதான் அந்தக் காலக்கட்டத்தின் தாங்கமுடியாத பிரச்னை. இந்து மதம் பல பிரிவுகளாக தாறுமாறாகப் பிரிவுபட்டிருந்தது. பிரிவுகளிலும் ஏகப்பட்ட முரண்பாடுகள், வேற்றுமைகள் இருந்தன. மற்றும் வேதங்களின், உபநிஷதங்களின் அடிப்படை ப்ரமாணத்தை ஏற்காத பெளத்த/சமண சமயங்களால் மக்களிடையே மேலும் குழப்ப சிந்தனைகள் பெருகின. ஆளுக்காள் தன்னை குருவென்றும், ஆச்சாரியன் என்றும் கூறிக்கொண்டு முரண்பாடான மதக் கொள்கைகள், வழிபாட்டு முறைகளை முன்வைத்தனர். கேட்பாரில்லை. சாதாரண மக்களின் ஆன்மீக சிந்தனை நிலைகுலைந்து, அவர்களின் மனஅமைதி தொலைந்துவிட்டிருந்தது. இந்து மதம் பலவீனப்பட்டு நீர்த்துப்போகாது இருக்க, மதத்தின் பல்வேறு பிரிவுகளில் இருக்கும் ஒற்றுமைகளை நிலைநாட்டி, வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் முன்வைக்கும் பிரும்மம்(பரம்பொருள்) பற்றிய தத்துவார்த்தக் கருத்துகளை மக்களிடையே பரப்பவேண்டும். மக்களின் மனதில் குழப்பங்கள் அகன்று ஆன்மீகத் தெளிவு நிலை திரும்பவேண்டும் என ஆதிசங்கரர் முடிவு செய்தார்.

அவருடைய காலத்தில் சுமார் 72 பிரிவுகள் இந்து மதத்தில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இத்தகைய கிளைகளின் தலைவர்கள் அல்லது குருக்களை அவர் சந்தித்து அவர்களுக்கு உண்மையான இறைத் தத்துவத்தினை விளக்கி, வழிப்படுத்த முயன்றார். அவர் கூறும் வேதாந்தக் கருத்துக்களை அதன் தத்துவங்களை அவ்வளவு எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வார்களா அவர்கள்? பிறகு அவர்களின் மத ஆதிக்கம் முடிவடைந்துவிடுமே? அத்தகையோரை அந்தக்கால வழக்கப்படி வாதப்போருக்கு அழைத்துத் தன் ஞானத்தினால், புலமையினால், வாதத் திறமையினால் தோற்கடித்தார். இறுதியில் அவர்களில் பலர் சுமுகமாக தோல்வியை ஒத்துக்கொண்டதோடு, ஆதிசங்கரரையே தங்கள் ஆச்சாரியராக ஏற்றுக்கொண்டனர். சமுதாய நல்லொழுக்கம், ஆன்மீக சிந்தனை வளர்ச்சிக்கு ஊறு செய்வதாக இயங்கின சில பிரிவுகள். இவற்றில் சிலவற்றின் பூஜை, யாக முறைகள் நரபலி போன்ற தகாத வழக்கங்களை உட்கொண்டிருந்தன. இத்தகைய குழுக்களை, கிளைகளை அடியோடு ஒழித்துக் கட்டினார் ஆதிசங்கரர். பெரும்பாலானவரின் தெய்வ நம்பிக்கைகள், வழிபாட்டு வழக்கங்களை ஆராய்ந்து, இந்துமதத்தை ஆறு பெரும்பிரிவுகளாக, முறைப்படி பிரித்து சீர்படுத்தினார். சாதாரணர்கள் எளிதாக கடைபிடிக்கக்கூடிய இந்துமத வழிபாட்டு மரபுகளை ஏற்படுத்தினார். ஆன்மீக தத்துவங்கள், நம்பிக்கைகள் சாதாரண மக்களிடையே தாக்கம் இழந்துவரும் நாட்டின் ஒரு இக்கட்டான காலகட்டத்தில், அத்வைத தத்துவத்தை அளித்ததோடு, இந்து சமயத்திற்கு ஆதிசங்கரர் செய்த பெரும் ஆன்மீகப் புனரமைப்புப் பணி இது. ஆதிசங்கரரால் ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்து சமயத்தின் ஆறு பிரிவுகள் இவை:

1. சைவம்: சிவபெருமானை முழுமுதற்கடவுளாக எண்ணி வழிபடுவது. இப்படி வழிபடுபவர்கள் சைவர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர்.
2. வைஷ்ணவம்: மகா விஷ்ணுவே(திருமால்) பரப்பிரும்மம் எனும் சித்தாந்தம் உடையது. அவர் ஒருவரே எல்லாம் என மகாவிஷ்ணுவை வணங்குபவர்கள் வைஷ்ணவர்கள்.
3. காணாபத்தியம் : அதாவது கணங்களுக்கெல்லாம் தலைவரான கணபதியை (வினாயகர்) வழிபடுவது. இத்தகையோர் காணாபத்தியர் எனப்பட்டனர்.
4. கௌமாரம்: முருகப்பெருமானே தெய்வம் என்கிற வழிபாடு – இத்தகையோர் கௌமாரர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர்.
5. சௌரம்: ஆதித்யனான சூரியன் – நேருக்குநேராகப் பார்க்கமுடியக்கூடிய தேவன் – அந்த சூரியனையே பகவானாகக் கருதி வழிபடுவது. இப்படி வழிபட்டவர்கள் சௌரர்கள் எனப்பட்டனர்.
6. சாக்தம் : பெண் உருவில் இருக்கும் சக்தியை (அம்மன், அம்பாள்) தெய்வமாக வழிபடுபவர்கள். இவர்களுக்கு சாக்தர்கள் என்று பெயர்.

இவ்வாறு இந்துமதத்தின் முக்கியமான பிரிவுகளை நெறிப்படுத்தி, அந்தந்த தெய்வங்களுக்கான வழிபாட்டு முறைகளையும் விரிவாக எடுத்துச் சொன்ன ஆதிசங்கரர், அந்தந்த தெய்வங்களைப் போற்றி வணங்கக்கூடிய துதிப்பாடல்களையும் இயற்றினார். ஒவ்வொருவரின் இறைவிருப்பம் வெவ்வேறாக இருக்கலாம். தெய்வங்களில் எவரை வழிபட்டாலும் அவரையே முழுமுதற்கடவுள் என மனதில் கொண்டு போற்றலாம். இவ்வாறு வணங்கப்படும் தெய்வங்கள் அனைத்தும் ஒரே மூலத்தையே (பரம்பொருளையே) குறிக்கின்றன; ஆதலால் இவர்களுக்கு செய்யப்படும் பூஜைகள், ஹோமங்கள் அனைத்தும் ஒன்றேயான அந்தப் பரம்பொருளையே போய்ச் சேரும் என்றும் விளக்கினார்.

அத்வைத சித்தாத்தங்களைப் பரப்புவதற்காக, தனது நான்கு பிரதான சிஷ்யர்களான பத்மபாதர், சுரேஷ்வராச்சாரியார் (மண்டன மிஷ்ரா), தோடகாச்சாரியார், ஹஸ்தாமலகாச்சாரியார் ஆகியோரை பீடாதிபதிகளாகக் கொண்டு இந்தியாவின் நான்கு திசைகளில் சங்கர மடங்களை நிறுவினார் ஆதிசங்கரர். அவை முறையே கிழக்கில் கோவர்தன பீடம் (பூரி, ஒரிசா), தெற்கில் சிருங்கேரி பீடம் (சிருங்கேரி, கர்நாடகா), மேற்கே துவாரகா பீடம்(குஜராத்), வடக்கில் ஜோதிர்மட் பீடம் (உத்தராகண்ட்).ஆதிசங்கரர் தன் சித்தாந்த, சந்நியாச வழியைப் பின்பற்றிய துறவிகளில், `தசநாமி சந்நியாசிகள்` என்று அழைக்கப்பட்ட பத்து பிரிவுகளை உண்டாக்கினார். இவ்வழியில் வந்த சந்நியாசிகள் தங்களின் ஆசிரமப் பெயருக்குப் பின் `சரஸ்வதி` (உதாரணம்: ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சுவாமி, ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமி, சுவாமி ஸ்வரூபானந்த சரஸ்வதி) `பாரதி`, `தீர்த்தர்`, `கிரி`, `பர்வத்` என்று இணைத்துக்கொண்டனர்; ஆதிசங்கரர் காட்டிய வழியில் தங்களுக்கான ஆஸ்ரமங்களை ஏற்படுத்தி, தெய்வ கைங்கரியங்கள் செய்துவருகின்றனர்.

`பிரும்மம்` எனப்படும் பரம்பொருள்தான் பிரபஞ்சம் எங்கும் நிறைந்து காணப்படுகிறது. அது ஒன்றேதான் எல்லாம் (non-duality) ; அதன் வெவ்வேறு ரூபங்களே அனைத்தும் எனும் அத்வைத சித்தாந்தத்தை விளக்கும் விதமாக ஆத்மபோதம், அபரோக்ஷ அனுபூதி, ஆனந்த லஹரி, பஜகோவிந்தம், உபதேச சஹஸ்ரம், சரீரிக் பாஷ்யா போன்ற சுமார் 150 அருமையான சமஸ்கிருத நூல்களை (பாடல்கள், விளக்க உரைகள் உட்பட) இயற்றினார் பகவத்பாதரான ஆதிசங்கரர். உபநிடதங்கள், பிரும்ம சூத்திரம், பகவத் கீதை, விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் ஆகியவற்றிற்கு பாஷ்யம் (விளக்க உரை) எழுதியதோடு, சௌந்தர்ய லஹரி, சிவானந்த லஹரி, சுப்ரமணிய புஜங்கம் போன்ற இறை வழிபாட்டுப் பாடல்களையும் இயற்றி, இந்து மதத்தினரின் ஆன்மிக மேம்பாட்டுக்கு வழிவகுத்தார்.

இந்தியா முழுதும் ஆன்மிக யாத்திரை செய்த ஆதிசங்கரர் இறுதியில், இமயமலைப் பகுதியில் உத்தராகண்ட் மாநிலத்திலுள்ள பத்ரிநாத் எனும் ஊரைச் சென்றடைந்தார். குளிர்மண்டலமான அந்தப் பிரதேசத்தில் அதிசயமாகக் காணப்படும் தப்த் குண்ட் (Tapt Kund) எனப்படும் வெந்நீர் நீரூற்றுக்கு (hot springs) அருகில், பத்ரிநாராயணன் என்று அழைக்கப்படும் மகாவிஷ்ணுவுக்கு அங்கிருந்த பக்தர்கள் உதவியுடன், கோவில் எழுப்பினார். பத்ரிநாத் தரைமட்டத்திலிருந்து 10,279 அடி உயரத்தில் இமயமலைச் சரிவில் உள்ள இறை வழிபாட்டு ஸ்தலம். வைணவர்களின் `108 திவ்யதேசங்கள்` என வழங்கப்படும் விஷ்ணு கோவில்களில் மிகவும் விசேஷமானது. கடும் குளிர் காரணமாக நவம்பரிலிருந்து ஏப்ரல் வரை இந்தக் கோவில் பனிமண்டலத்தினால் மறைந்திருக்கும். பக்தர்களுக்கு கோவில் 6 மாதமே திறந்திருக்கும்.(மே முதல் அக்டோபர் வரை). ஆதிசங்கரர் 6 மாதம் பத்ரிநாத்திலும், 6 மாதம் கீழ் தளத்திலுள்ள ஜோதிர்மட்டிலுமாக(Jyothir Mutt) அவரது வாழ்நாளின் கடைசி 2 வருடங்களைக் கழித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. தன் 32-ஆவது வயதில் (கி.பி.820-ல்), கேதார்நாத்திலுள்ள (சிவபெருமானுக்கான புனிதஸ்தலம்) ஒரு குகைக்குள் சென்று யோகநிஷ்டையில் (ஆழ்தியான நிலை) அமர்ந்திருந்த ஆதிசங்கரர், அங்கேயே பரமபதம் அடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

**

ஆதிசங்கரர்- 3 : வாடிப்போன மாலை

(`ஆதிசங்கரர்- பால சந்நியாசி` மற்றும் `எதிரே வந்தவன்` ஆகிய பாகங்களின் தொடர்ச்சி)

மகிஷ்மதியில் வாழ்ந்துவந்த மண்டன மிஷ்ரா, கர்மமீமாம்ச முறையில் நம்பிக்கை கொண்டவர். பூஜைகள், ஹோமங்கள் போன்று கிரமப்படி பக்தியோடு செய்யப்படும் சடங்குகளே பரப்பிரும்மத்தை நோக்கி ஒருவனை அழைத்துச் செல்லும் சக்தி உடையவை என்கிற தீர்மான முடிவு கொண்டவர். கடவுளை நோக்கிய சந்நியாசிகளின் வழியை ஒருபோதும் அங்கீகரிக்காதவர். ஆதிசங்கரர் மண்டனமிஷ்ராவின் வீட்டை அடைந்தபோது, கதவுகளைச் சாத்திக்கொண்டு வீட்டினுள் அக்னி வளர்த்து ஹோமம் செய்துகொண்டிருந்தார் மண்டன மிஷ்ரா. தன் யோகசக்தியால் கதவைத் திறக்காமலே உள்ளே புகுந்த ஆதிசங்கரரை ஆத்திரத்துடன் பார்த்தார். தன் ஹோமத்தை கெடுக்க வந்தவன் எனக் கருதி ஆரம்பத்தில் கோபப்பட்டாலும், அவருடன் கொஞ்சம் பேசிக்கொண்டிருந்தபின், ஆதிசங்கரரின் ஆழ்ந்த ஞானத்தைக் கண்டு வியந்தார் மிஷ்ரா. இருந்தும் பரம்பொருள் குறித்த ஆதிசங்கரரின் கருத்துக்களை அவர் ஏற்கத் தயாராக இல்லை. இறுதியில், இருவரும் வாதப்போர் புரிந்து யார் வெல்கிறாரோ அவருக்கு தோற்றவர் சிஷ்யராகிவிட வேண்டும் என்கிற முடிவுக்கு வந்தனர். இருந்தும் யார் வென்றார் என எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?

இருவரிடையே நடக்கும் விவாதத்தைக் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார் மண்டன மிஷ்ராவின் மனைவியான சரசவாணி. அவரும் கல்வி கேள்விகளில், யோகநிலைகளில் சிறந்தவர். ஆதிசங்கரரின் உயரிய ஞானநிலையை உணர்ந்திருந்த சரசவாணிக்கு அவரே வெல்வார் எனத் தோன்றியது. இருப்பினும் கணவருக்கு முன்னே அப்படி சொல்லமுடியாதே. எனவே, சரசவாணி ஒரு உபாயம் சொன்னார். ஒரேவகைப் புஷ்பங்களாலான இரு மாலைகள் அவர்கள் முன் வைக்கப்படும் அவற்றை ஆளுக்கொன்றாக அணிந்துகொண்டு வாதத்தை ஆரம்பிக்கவேண்டும். யாருடைய மாலை முதலில் வாடுகிறதோ, அவர் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு மற்றவரின் சிஷ்யராகிவிட வேண்டும் என்பதே அது. இருவரும் ஒப்புக்கொண்டனர். அவர்கள்முன் தட்டில் வைக்கப்பட்ட மாலைகளை ஆளுக்கொன்றாக அணிந்து தத்தம் வாதத்தை இருவரும் துவக்கினார்கள். மணிக்கணக்காக நடந்தது கடுமையான வாதப்போர். வெகுநேரம் வரை இருவரின் மாலைகளும் வாடாது பிரகாசமாக இருந்தன. சரசவாணி இருவர் முன்னும் இருந்து கூர்மையாகக் கவனித்து வந்தார். ஒரு நிலையில், மண்டன மிஷ்ரா அணிந்திருந்த மாலையானது வாட ஆரம்பித்தது தெரிந்தது. ஆதிசங்கரர் அணிந்திருந்த மாலை வாடாது ஒளியுடன் இருந்தது. இதனை நன்றாக ஊர்ஜிதம் செய்துகொண்டபின் போதும், நிறுத்தலாம் என்றார் சரசவாணி. தன் கணவரான மண்டன மிஷ்ராவிடம் அவரது மாலை வாட ஆரம்பித்துவிட்டதை சுற்றிக்காட்டி, ஆதிசங்கரரின் மாலை வாடாதிருப்பதையும் காட்டினார் சரசவாணி. மண்டன மிஷ்ரா தான் தோற்றதை ஒப்புக்கொண்டு ஆதிசங்கரரின் பாதம்பணிந்து வணங்கினார். தன்னை சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேண்டினார்.

மண்டன மிஷ்ராவை சீடராக ஏற்றுக்கொண்டதும், மிஷ்ரா ஆதிசங்கரருடன் பயணிக்க ஆயத்தமானார். அதைக் கவனித்த அவரது மனைவி சரசவாணி, ஆதிசங்கரரிடம், தம்பதியான தானும் தன் கணவரும் என்னதான் இருவேறு உடல்களாக இருந்தும் ஆத்மார்த்தமாக ஒருவரே ; ஆதலால் தன் கணவரைப் பிரிந்து தான் இருக்கலாகாது எனறார் சரசவாணி. மேலும் தானும் அவர்களுடன் கூடவர விரும்புவதாகச் சொன்ன அவர், அதற்குமுன், தனக்கும் ஆன்மீக விஷயங்களில் சந்தேகங்கள் சில இருப்பதாகவும் தன் கேள்விகளுக்கும் ஆதிசங்கரர் விளக்கமாக பதில்கூறவேண்டும் எனவும் வேண்டினார். ஆச்சரியப்பட்ட ஆதிசங்கரர் அவரைக் கேள்வி கேட்க அனுமதித்தார். சரசவாணியின் சாரமிகுந்த கேள்விகளையும், கூர்மையான வாதங்களையும் ஆதிசங்கரர் உன்னிப்பாகச் செவிமடுத்தார். அவற்றிற்கான சரியான விளக்கங்களை அழகாக அவருக்குப் புரியும்படி எடுத்துரைத்தார். சந்தேகங்கள் தீர்ந்து, திருப்தியுற்று மனமகிழ்ந்த சரசவாணி, ஆதிசங்கரரை வணங்கி அவரது மற்றும் தன் கணவரது அனுமதிபெற்று அவர்களுடன் பாத யாத்திரை செய்தார்.

மூவரும் வெகுதூரம் பயணித்து துங்கபத்திரா நதிக்கரையில் இருக்கும் சிருங்கேரி என்னும் ஊரை அடைந்தனர். சரசவாணி அந்த இடத்திற்கு வந்ததும் மேற்கொண்டு நகலாது அங்கேயே நின்றுவிட்டார். தன் தெய்வீக சக்தியால் அவர் மேற்கொண்டு பயணிக்கமாட்டார் ; அங்கேயே அவருக்கு ஆன்மீகப்பணி உள்ளது என அறிந்துகொண்டார் ஆதிசங்கரர். சிருங்கேரியில் சரசவாணி தங்கியிருந்து, அத்வைதக் கருத்துக்களைப் பரப்பி தெய்வ சேவை செய்யவென, அங்கு ஒரு பீடத்தை நிறுவினார் ஆதிசங்கரர். அதுவே பின்னாளில் சாரதா பீடம் என அழைக்கப்பட்டது. இதுவே ஆதிசங்கரர் நிறுவிய முதல் பீடம். இதன் மடாதிபதிகள் சங்கராச்சாரியார் என அழைக்கப்படுவர் எனவும் அவர்களுக்கு சிஷ்யர்களும் வழித்தோன்றல்களும் இருப்பர் எனவும் கூறினார் ஆதிசங்கரர்.

சிருங்கேரியில் இருக்கையில் ஆதிசங்கரர் தன் யோகசக்தியால், தன் தாயின்மீது அந்திமக்காலத்தின் நிழல் பட ஆரம்பித்திருப்பதை உணர்ந்துகொண்டார். உடனே அங்கிருந்து புறப்பட்டு காலடி சென்று, தாயாரைச் சந்தித்தார். உயிர் பிரியுமுன் தன் மகனைக் கண்டதும் தாய் குளிர்ந்துபோனார். தன் தாயாரின் நற்கதிக்காக திருப்பதி வெங்கடேசப் பெருமானை வேண்டிக்கொண்டார் ஆதிசங்கரர். தாயாரின் மூச்சு பிரிந்தபின் அவருக்கான இறுதிச்சடங்குகளை அவர் செய்ய ஆரம்பித்தபோது, காலடியில் வாழ்ந்த நம்பூதிரிகள் அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். சந்நியாசியான அவர் இத்தகைய சடங்குகளைச் செய்யக்கூடாது என்பது அவர்களது வாதம். ஆனால், ஆதிசங்கரர் இதனைப் பொருட்படுத்தவில்லை. தான் தன் தாயாருக்குக் கொடுத்த வாக்குப்படி, ஒரு மகன் தன் தாய்க்கு செய்ய வேண்டிய இறுதிச்சடங்குகளை முறைப்படி செய்தபின்னர்தான் காலடிவிட்டு அகன்றார்.

ஆதிசங்கரர் திருவிடைமருதூர், திருச்சி அருகே திருவானைக்காவல், ஆகிய தலங்களுக்கும் சென்று அங்கு வழிபடுபவர்களுக்கு அத்வைத சாரத்தை எடுத்துச்சொன்னார். திருவானைக்காவலில் வீற்றிருக்கும் அம்பாளான அகிலாண்டேஸ்வரி அக்காலத்தில் மிகவும் உக்கிரமாகக் காட்சி அளித்ததாகவும் பக்தர்களும் நெருங்கி வணங்க முடியாத நிலை இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. ஆதிசங்கரர் இதுபற்றி கேள்விப்பட்டு அந்தக் கோவிலுக்கு வந்து அன்னையின் உக்கிரத்தைத் தணிக்க ஸ்ரீசக்ர ஸ்வரூபமாகத் திகழும் தாடகங்கள் என்று அழைக்கப்படும் இரண்டு தோடுகளை அன்னையின் சந்நிதியில் பிரதிஷ்டை செய்து அவரது உக்கிரத்தைத் தணித்தார் என தலவரலாறு கூறுகிறது.

ஆதிசங்கரர் திருப்பதி சென்று வெங்கடேசப் பெருமாளை வழிபட்டார். ஏழுமலையானாக வீற்றிருக்கும் மஹாவிஷ்ணுவின் திருப்பாதம் முதல் கேசம் வரையிலான அழகை வர்ணிக்கும் `ஸ்ரீவிஷ்ணு பாதாதி கேஷாந்த ஸ்தோத்திரம்` இயற்றிப் பாடினார் சங்கர பகவத்பாதர். வெங்கடாசலபதிப்பெருமாளின் சந்நிதிக்கு ஏராளமானோர் வந்து தரிசித்து அருள்பெறவேண்டும் என விரும்பி, மந்திரசக்தி வாய்ந்த இயந்திரங்களை திருப்பதி கோவிலின் கர்ப்பகிருஹத்தில் ஆதிசங்கரர் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டார் எனக் கூறப்படுகிறது. (தொடரும்)
**

ஆதிசங்கரர் – 2 : எதிரே நின்றவன்

கோவிந்த பகவத்பாதர் என்னும் ஆச்சார்யரை நர்மதா நதிக்கரையில் ஓம்காரேஷ்வர் என்னுமிடத்தில் ஆதிசங்கரர் சந்திக்க நேர்ந்தது. உபநிஷதங்களில் தேர்ந்தவரான கௌதபாதர் என்னும் குருவின் சீடர் அவர். வேதசாஸ்திரங்களில் தலைசிறந்தவர் எனப் போற்றப்பட்டவர். நர்மதா நதிக்கரைக்கு வந்த ஆதிசங்கரர் நதியில் சீறும் வெள்ளப்பெருக்கை தன் கமண்டலத்தில் அடக்கினார். அதனைக்கண்டு அதிசயித்த பகவத்பாதர் இவ்வளவு சிறிய வயதில் இவ்வளவு அதீத யோகசக்தியா என வியந்தார். சங்கரரிடம் நீ யார் எனக் கேட்ட அந்த குருவிற்கு பதிலாக, தான் இந்த உடம்போ, உருவமோ அல்ல; அமைதியும் ஆனந்தமுமாய் என்றுமிருக்கும் ஆன்மாவே என்பதை அழகாகச் சொல்லும் ஆத்மஷடகம் என்கிற 6 ஸ்லோகங்கள் அடங்கிய அற்புதத்தை அருளினார் ஆதிசங்கரர். மேலும், முதலையிடமிருந்து உயிர்பிழைக்கத் தன் தாயாரின் அனுமதிபெற்று ஆபத்த சந்நியாசத்தை மேற்கொண்டதையும் சொல்லி, தனக்கு பூரண சந்நியாச தீட்சை அருளி, வேதாந்தத்தைக் கற்றுக்கொடுக்குமாறு கோவிந்த பகவத்பாதரை வேண்டினார் சங்கரர். குருவும் சிறுவனான சங்கரரின் வேண்டுகோளை ஏற்று துறவறத்தில் சிறந்ததான பரமஹம்ச சந்நியாச தீட்சையை அளித்தார். அத்வைதக் கருத்துக்களைக் கற்பித்ததோடு குருகுலவாசம் முடிந்தபின், சங்கரரை நாடு முழுதும் சென்று உண்மையான வேதாந்தக்கருத்துக்களை மக்களிடையே பரப்பச் சொன்னார் கோவிந்த பகவத்பாதர். குருவின் ஆக்ஞைப்படி ஆன்மீகப்பயணம் மேற்கொண்ட ஆதிசங்கரர், முதலில் காசி நோக்கிப் பயணித்தார்.

தன் தேசப்பயணத்தின்போது, தன்னோடு ஆன்மீகத் தத்துவங்களில் முரண்பட்ட, பரம்பொருள்பற்றிய தவறான சிந்தனை உடைய பல மத அறிஞர்களையும், குருக்களையும் வாதப்போர்களில் வென்றார் ஆதிசங்கரர். அவர்களின் மற்றும் அவர்களைச் சார்ந்தோரின் மனதில் இருந்த பரப்பிரும்மம் தொடர்பான குழப்பங்களை அகற்றித் தெளிவு ஏற்படுத்தினார். நெடும்பயணத்தின்போது, அவருக்கென்று சில சீடர்கள் உருவாகி அவரோடு தேசசஞ்சாரம் செய்தனர்.

காசிக்கருகில் ஒருநாள், கங்கை நதியில் குளித்துவிட்டு சங்கரர் தன் சிஷ்யர்களுடன் பாதையில் போய்க்கொண்டிருந்தார். எதிரே, அந்தக்கால வருணாசிரம முறைப்படி கீழ்ஜாதிக்காரனான ஒருவன் வந்துகொண்டிருந்தான். பார்ப்பதற்கு அருவெருப்பு தரும் உருவம். கையில் பிடித்திருந்த கயிறுகளில் நான்கு நாய்களைக்கட்டி இழுத்துக்கொண்டு வந்தான். அவனிடமிருந்து துர்வாசம் வீசிற்று. மிக அருகில் அவன் வருவதாகத் தோன்றவே, ஆதிசங்கரர் அவனை `சற்று விலகிப் போ!` என்றார். அவனோ விலகவில்லை. நின்றான். ஆதிசங்கரரைப் பார்த்துக் கேட்டான்: “எது விலக வேண்டும்? உடம்பா? ஆன்மாவா? ஆன்மாவென்றால் அது எங்கும் நிறைந்திருப்பது . எல்லாவுமானது. அதிலிருந்து அதுவே விலகமுடியுமா? உடம்புதான் என்றால், அது ரத்தம், சதை, எலும்புகளாலானது. நிச்சயம் ஒரு நாள் அழியப்போவது. அழியப்போகும் உடம்புகளில் ஒன்று, இன்னொரு உடம்பை விலகிப் போ எனச் சொல்வதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கமுடியும்?“

சங்கரர் லேசாக அதிர்ந்தார். அவன் தொடர்ந்தான்: “கங்கையின் பரப்பில் பிரதிபலித்து மின்னும் சூரியன், சேரியிலிருக்கும் குட்டையில் பிரதிபலிக்கும் சூரியனிடமிருந்து வேறுபட்டதா? “

எதிர் நின்றவனைக் கூர்மையாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த சங்கரரின் மனதில் ஆன்மஒளி பிரகாசித்தது. “தாங்கள் இவ்வளவு விஷயஞானம் உடையவர் எனத் தெரியாது. ஏதோ தவறாகச் சொல்லிவிட்டேன் போலிருக்கிறது. தங்களை நமஸ்கரிக்கிறேன்“ என்று கைகூப்பி, தலைதாழ்த்தினார் ஆதிசங்கரர். இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் தரும் வகையில் அவர் அப்போது 5 ஸ்லோகங்களை (பாடல்களை) இயற்றி, எதிர் நின்றவன் முன் பாடினார். அதற்குப் பெயர் `மனிஷா பஞ்சகம்`. `மனிஷா` என்றால் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளல்(conviction) அல்லது திட நம்பிக்கை எனப் பொருள். பஞ்சகம் என்பது ஐந்து ஸ்லோகங்கள் அல்லது பாடல்கள். ஒருவன் ஆன்மதரிசனம் அடைந்தபின், அதாவது தன்னை முழுமையாக உணர்ந்தபின், அவன் மேல்ஜாதி, கீழ் ஜாதி, உயர்குலம், தாழ்ந்த குலம் போன்ற சமூக வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவனாகிறான் என்கிற ஆன்மீகக் கருத்தை முன்வைக்கிறது மனிஷா பஞ்சகம்.

அத்வைத சித்தாந்தத்தைத் தன் குருவிடமிருந்து சங்கரர் ஏற்கனவே கற்றிருப்பினும், இந்த நிகழ்வில்தான் அதன் உண்மையான சாரம் அவரால் ஆழமாக உணரப்பட்டது என்பர். விஸ்வனாதராகக் காசியில் வீற்றிருக்கும் சிவபெருமானே ஆதிசங்கரரை சோதிக்க, இப்படிப் புலையனாக எதிர்வந்தார் என்றும், அவனுடைய கையில் பிடித்திருந்த நான்கு நாய்கள், உண்மையில் நான்கு வேதங்களைக் குறிக்கும் என்றும் கூறுவர் சமயச்சான்றோர்.

அத்வைத சித்தாந்தம் மூலம் இந்து மத மறுமலர்ச்சிக்குப் புத்துயிர்ச்சி தந்தார் ஆதிசங்கரர். தனது நெடிய பாரதப் பயணத்தின்போது பாஸ்கர பட்டர், தண்டி, மயூரா ஆகிய ஆச்சாரியர்களை தன் ஞானத்தினாலும், புலமையாலும்,வாதத்திறமையாலும் வென்றார். அதுபோலவே வடக்கே அவரை ஆரம்பத்தில் ஒப்புக்கொள்ள மறுத்த தர்ம குப்தா, முராரி மிஷ்ரா, பிரபாகர பட்டர் மற்றும் உதயணாச்சாரியார் ஆகிய மதகுருக்களையும் சமய வாதப்போரில் வென்றார். இறுதியில், ஆதிசங்கரரின் சித்தாந்தத்தை ஏற்றுக்கொண்ட அத்தகைய குருக்களும், அவர்களது சீடர்களும் அவருடைய சிஷ்யர்கள் ஆயினர்.

காசியில் இருந்தபோது இளம் சங்கரர் பிரும்மசூத்திரத்திற்கு பாஷ்யம் (விளக்கவுரை) எழுதினார். அவருடைய உரையின் துல்லியத்தை சோதித்தறிய, மூலத்தை இயற்றிய வியாச முனிவரே அந்தணர் வேடத்தில் ஆதிசங்கரர் முன் வந்தமர்ந்தார் ஒருநாள். அப்போது தன் சீடர்களுக்கு பிரும்மசூத்திரத்தை விளக்கிக்கொண்டிருந்தார் ஆதிசங்கரர். வந்திருந்த வயசான பிராமணர், பிரும்மசூத்திரத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட சுலோகத்தை குறிப்பிட்டு, அதற்கு நீ என்ன விளக்கம் தருகிறாய் என ஆதிசங்கரரைக் கேட்டார். ஆதிசங்கரர் கொடுத்த விளக்கத்தில் முழுதும் திருப்தியுற்று சங்கரரை ஆசீர்வதித்ததுடன், அவரது புலமையையும், ஞானத்தையும் சிலாகித்துப் பேசினார் வந்திருந்த முதியவர். அப்போது அவரிடம் மனம்விட்டு பேசிய ஆதிசங்கரர், தனக்கு இந்த பூமியில் விதிக்கப்பட்டிருப்பது 16 வருடங்கள்தான் என்றும், அது நிறைவுறும் தருவாயில் உள்ளது என்றும் சொன்னார். கங்கைநதி தீரத்தில் உள்ள மணிகர்ணிகா எனும் துறையில் இறங்கி தான் ஜலசமாதி ஆகிவிட எத்தனித்திருப்பதாகப் பெரியவரிடம் கூறினார் சங்கரர். அந்தணராக வந்திருந்த வியாச முனிவர், “சங்கரா!, உனக்கு இன்னும் கடமைகள் மீதமுள்ளன. மேற்கொண்டு நீ வேதசாஸ்திரங்களுக்கு விளக்கங்கள் சொல்லியும், வேதாந்த உட்கருத்தை மனிதரிடையே பரப்பியும், பரப்பிரும்மம் பற்றிய சிந்தனைத்தெளிவுக்கு வகை செய்யவேண்டும். எனவே பாரதம் முழுதும் பயணிப்பாயாக. பகவத் கைங்கர்யத்திற்காக (இறை சேவைக்காக) உனக்கு மேலும் 16 வருடங்கள் ஆயுள் அருளப்படுகிறது“ என்றார். வந்திருந்து பிரும்மசூத்திர வியாக்கியானம் கேட்டவர் சாட்சாத் வியாச மகரிஷியே என உணர்ந்துகொண்ட ஆதிசங்கரர், அவருடைய பாதம் பணிந்து ஆசிபெற்றார். அருகிலிருந்த ஆதிசங்கரரின் பிரதம சீடரான பத்மபாதர் மெய்சிலிர்த்து இருவரையும் வணங்கி மகிழ்ந்தார்.

மகரிஷி வியாசரின் அறிவுரையை சிரமேற்கொண்டு, தேசமுழுதும் ஆன்மீகப்பயணம் மேற்கொண்டார் ஆதிசங்கரர். அப்போது பிரயாகை என்னும் இடத்திற்கு வந்துசேர்ந்தார். அங்கு குமரிலபட்டர் எனும் வேதசாஸ்திரவிற்பன்னர் வாழ்ந்துவந்தார். அவர். தான் ஒரு பௌத்த துறவியிடம் கற்றபோது உண்மைக்கு மாறாக, குருதுரோகம் செய்துவிட்டதாகக் கருதி மனம் நொந்தார். தன்னைத்தானே தண்டித்துக்கொள்ள, நெல் உமிக்கருக்கிற்குத் தீமூட்டி அதில் நுழைந்து துடிதுடித்து உயிரிழக்க ஏற்பாடு செய்துகொண்டிருந்தார். அதுபற்றிக்கேள்விப்பட்டு அங்கு வந்த ஆதிசங்கரர் அவரைத் தடுத்து அவரது வேதப்புலமையை புகழ்ந்ததோடு, அவருக்கு பிரும்ம தத்துவத்தை விளக்கி சாந்தப்படுத்தினார். ஆதிசங்கரரை வணங்கி அவரோடு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் குமரிலபட்டர் ஹோமம், யாகம் ஆகிய மதச்சடங்குகளில் தேர்ந்தவரான மண்டன மிஷ்ரா எனும் குரு மகிஷ்மதி எனும் ஊரில் வாழ்வதாய்க் கூறினார். பிரும்மத்தைப்பற்றி தவறான புரிதல் கொண்டுள்ள அவரை வாதத்துக்கு அழைத்து வெல்லவேண்டும், அவருக்குத் தெளிவை அருளவேண்டும் என்றும் ஆதிசங்கரரை குமரிலபட்டர் வேண்டிக்கொண்டார். ஆதிசங்கரரும் அதற்கிணங்கி தன் சீடர்களுடன் மகிஷ்மதி சென்றடைந்தார் (தொடரும்)

**

ஆதிசங்கரர் – பால சந்நியாசி

இந்தியா. 8-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி மற்றும், 9-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பகாலம். நாட்டில் மக்களின் இறை நம்பிக்கைகள், தத்துவார்த்த, ஆன்மீக சிந்தனைகள், மழைக்காளான்களாய் முளைத்துவிட்டிருந்த முரண் பல கொண்ட சிறுசிறு மதக்குழுக்களால், அமைப்புகளால்(religious sects) சிதறடிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தன. தங்களை குருக்கள், ஆச்சாரியர்கள் என அழைத்துக்கொண்டு சாதாரணர்களிடையே பெரும் சிந்தனைக் குழப்பத்தை கிளறிவிட்டு, மன அமைதியைத் தவிடுபொடியாக்கியிருந்த போலிகள், புரட்டுகள் தேசமுழுதும் பரவிவிட்டிருந்த இந்திய பெரும்சோதனைக் காலம் அது.

தென்பாரதத்தில் திருச்சூருக்கு அருகே காலடி என்னும் ஊரில் (இப்போது கேரளா மாநிலம்) பக்தியில் திளைத்த சிவபக்தர்களான சிவகுரு, ஆர்யாம்பா என்கிற குழந்தையில்லா தம்பதி, கவலையுடன் பெரும் பிரார்த்தனையில் இருந்தனர். அவர்களுடைய பக்தியை மெச்சி அவர்களுக்கு குழந்தை பாக்கியத்தை அருளுமுன்னே சிவபெருமான், சிவகுருவின் கனவில் வந்து இப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுவைத்தார்: “சராசரி மனிதராய் வாழக்கூடிய, நீண்ட ஆயுளை உடைய குழந்தைகள் வேண்டுமா இல்லை, உண்மை ஒளியுடன் சிறந்த ஞானியாக வாழக்கூடிய ஒரே ஒரு குழந்தை வேண்டுமா? ஆனால் அந்தக் குழந்தைக்கு ஆயுள் குறைவுதான். யார் வேண்டும்?.“ சிவனின் அடியவரான சிவகுருவுக்கு யோசிக்கப் பெரிதாக ஏதுமில்லை. பெருமானை நோக்கி, “தங்கள் சித்தமே எங்கள் பாக்யம்“ என்றார். `அப்படியே ஆகட்டும்!` என்று மறைந்தார் இறைவன். பாரதப் பெரும்பூமியில் நிலவியிருந்த குழப்பம், தெளிவின்மையை அகற்றி, தர்மவழியை உண்மைவழியை நிலைநாட்ட வந்துபிறந்தார் ஆதிசங்கரர்.
7 வயதுச் சிறுவனாக சங்கரர் இருந்தபோதே அவருடைய தந்தை இயற்கை எய்தினார். வயதான தாய், சங்கரருக்கு, குலவழக்கப்படி உபநயனம் (பூணூல் போட்டுக்கொள்ளல்) செய்வித்து, குருகுலத்திற்கு வேதசாஸ்திரங்களைப் படிக்க அனுப்பிவைத்தார். அந்த இளம்பிராயத்திலேயே அவருக்குள் இருந்த அதீத சக்தி அவ்வப்போது தன்னை வெளிப்படுத்திக் காட்டியது. பால்ய வயதிலேயே சங்கரர் வேத, சாஸ்திரங்களில் தேர்ச்சி அடைந்தது அனைவரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது.

குருகுலத்தில் இருந்தபோது, சிஷ்யர்கள் அந்தக்கால தர்மப்படி ஒவ்வொரு வீடாக சென்று உணவை யாசித்து, கிடைத்ததை உண்பது வழக்கம். ஏகாதசி விரதம் முடித்து அடுத்த நாளான துவாதசி அன்று சிறுவனான சங்கரர், திருவோட்டைக் கையிலேந்திப் பிச்சை எடுக்கச் சென்றார். ஒரு ஏழை அந்தணர் வீட்டின்முன் நின்றார். `பவதி பிக்ஷாந்தேகி!`(Bhavati Bikshaandehi -தாங்கள் பிச்சை போடுங்கள்) என்று குரல் கொடுத்தார். வீட்டிலிருந்து யாரும் வருவதாகத் தெரியவில்லை. சாஸ்திர முறைப்படி, எந்த ஒரு வீட்டின் வாசலில் நின்று மூன்று முறைதான் பிச்சை கேட்டு அழைக்கலாம். ஒருவீட்டில் என்ன பிச்சை கிடைக்கிறதோ அதைப் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டு, பிச்சை போட்டவரை ஆசீர்வதித்து (அல்லது அவருக்காக வேண்டிக்கொண்டு) அங்கிருந்து சென்றுவிடவேண்டும். அதுதான் பிச்சை கேட்டவருக்கான உணவு. அடுத்தவீட்டில்போய் மேற்கொண்டு பிச்சை கேட்கக்கூடாது. அப்படி இருந்த காலமது.

யாரும் வரவில்லையே என நினைத்து சங்கரர் மீண்டும் பிச்சை கேட்டு அழைக்க, வீட்டினுள் அந்தணரில்லை; அவருடைய மனைவி எட்டிப் பார்த்தாள். வாசலில் பசுமைமாறா குழந்தை முகத்துடன் ஒரு பால பிரும்மச்சாரி நின்றிருப்பது கண்டதும் மிரண்டாள். ஏனெனில், கொடுப்பதற்கு அந்த ஏழையிடம் என்ன இருக்கிறது வீட்டில்? பிச்சை கேட்கும் ஒரு பிராமண பாலகனை, வெறும் கையோடு அனுப்புவது பாவமல்லவா? சமையல் உள்ளில் சென்று பாத்திரங்களை உருட்டுகையில், தன் கணவருக்கென எடுத்துவைத்த ஒரு நெல்லிக்கனி -அதுவும் வதங்கிப்போயிருந்தது – அவளது கையில் கிடைத்தது. வேறு வழியில்லை; இதனைத் திருவோட்டில் போட்டுவிடவேண்டியதுதான் என நினைத்து எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு விரைந்தாள்.

`பிச்சைகேட்டு வாசலில் நிற்கும் இந்த பாலகனுக்குப் போட ஒருபிடி சாதம் கூட இல்லாத தரித்திரியாக இருக்கிறேனே, பாவியல்லவா நான்!` என நினைத்து உளம் வெந்தாள் அந்தப் பெண்மணி. சங்கரரின் திருவோட்டில் அந்த நெல்லிக்கனியை இட்டுவிட்டு, தன்னுடைய கொடிய வறுமை தந்த அவமானத்தால் முட்டும் அழுகையை முந்தானையால் நிறுத்த முயன்றவளாய், பாலகனை நேராகப் பார்க்கும் தைரியமின்றி வேகமாக வீட்டுக்குள் திரும்பிவிட்டாள். சங்கரர் அவ்வளவையும் கூர்ந்து பார்த்திருந்தார். கடும் ஏழ்மையிலும் கொஞ்சமும் மாறாத அவளது தர்மசிந்தனை, இயலாமை தந்த பெருந்துக்கம், பரிதவிப்பு எல்லாவற்றையும் ஒரே கணத்தில் கனமாக உணர்ந்தார். தான் வணங்கும் தேவி மகாலட்சுமியை மானசீகமாக அழைத்து அந்த ஏழையின் வறுமையை உடன் நீக்கி அருளுமாறு வேண்டினார். உருக்கத்தோடு ஆகாசத்தை நோக்கிப் பாடினார். அந்த ஸ்லோகமே அவர் முதலில் இயற்றிப்பாடிய, பின்னாளில் பெரிதும் புகழ்பெற்ற `கனகதாரா ஸ்தோத்திரம்`. பிஞ்சுக்குரலில் உருக்கிய பாடல் விண்ணைத் தாண்டியது. மகாலட்சுமி உளம் கசிந்தாள். அவர் பாடி முடித்ததும், அந்த ஏழைப்பெண்ணின் வீட்டினுள் தங்க மழை பொழிந்தாள் தேவி. விதியை நினைத்து விம்மி அழுதவாறு வீட்டுக்குள் மூலையில் முடங்கியிருந்த அந்தப் பெண், திடீரென ஏதோ விழுந்தோடும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ஓட்டைக்கூரை வழியாக தரையில் விழுந்து தடதடவென ஓடி, மூலைக்கு மூலையாகக் கிடந்து பளபளத்தன அவை. நெல்லிக்கனிகள். தங்க நெல்லிக்கனிகள்! செப்புக்காசையும் வாழ்க்கையில் பார்த்திராத அந்த ஏழை வெகுவாக அரண்டுபோனாள். தன் கண்களை நம்பாது கசக்கிக்கொண்டு மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தாள். வாசலில் பிச்சைக்கு வந்துநின்ற பாலகனின் முகம் ஒருகணம் அவளது மனக்கண்ணில் பிரகாசித்தது. ஓடிப்போய் வாசலில் பார்த்தாள். சங்கரர் போய்விட்டிருந்தார்.

தன் பிறப்பின் காரணமும், ஆற்றவேண்டிய ஆன்மீகக் கடமைகள் பற்றிய சிந்தனையும் அந்த சின்னவயதிலேயே அவர் மனதில் ஓடியது. துறவறம் மேற்கொண்டு பாரதம் முழுதும் பயணிக்க சித்தமானார். ஆனால் அம்மாவோ சங்கரருக்கு விரைவில் திருமணம் செய்துவிடவேண்டும் என்கிற ஆசையில் இருந்தார். பால்ய விவாகம் வழக்கமாயிருந்த காலமது. இந்த நிலையில் சந்நியாசத்திற்கு தாயார் சம்மதிப்பாரா?

ஒருநாள் ஆற்றில் குளிக்கபோன சங்கரரின் காலைக் கவ்வியது ஒரு முதலை. கரையில் நின்றிருந்த அவருடைய தாய் அலறினார். சஙகரருக்கு தனக்கு என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பது புரிந்தது. தாயிடம் சொன்னார். “அம்மா, இந்த முதலை பிடித்த பிடியை விடாது. எனது காலம் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் இந்த நிலையிலும் ஒரு சூட்சுமம் இருக்கிறது. நான் சன்னியாசியாக நீ சம்மதித்தால் ஒருவேளை என் உயிர் பிழைக்கலாம். சொல்லம்மா!“ என்றார். சந்நியாசியோ எதுவோ தன் மகன் பிழைத்திருந்தால் போதும் எனச் சம்மதித்தார் அந்தத் தாய். சங்கரர் சந்நியாச தீட்சை மந்திரத்தை மனதில் ஆழ்ந்து சொல்ல, முதலை பிடி தளர்த்தி விலகியது. சங்கரர் சந்நியாசியாகக் கரை மீண்டார்.

தேசசஞ்சாரம் செல்ல விரும்பித் தாயிடம் அனுமதிகேட்டார் சங்கரர். அந்தக்காலத்தில் தேசசஞ்சாரம், புண்ணிய யாத்திரை என்பதெல்லாம், எத்தனை தூரமானாலும் கால்நடையாகத்தான். வீட்டை விட்டு ஒருவர் போனால் போனதுதான். திரும்பி வந்தால்தான் நிச்சயம். அப்படி ஒரு காலகட்டம். வயோதிகத் தாய் பயந்து அழுதார். “என் கடைசி காலத்தில் உன்னைக் காணாதுதான் நான் உயிர்விட வேண்டுமா“ என அரற்றினார். தாயாரைத் தேற்றிய சங்கரர் `அம்மா! கவலைப்படாதே உன் அந்திமக் காலத்தில் நான் எங்கிருப்பினும் உனை வந்து சேர்வேன். அப்படி ஒருவேளை, நான் வருமுன் உன் உயிர்போகுமென்றால், ஒரு தாய்க்கு மகன் செய்யவேண்டிய அந்திமக் கடமைகளை நான் உனக்கு செய்வேன்` என உறுதி அளித்தார். சாஸ்திர நியதிப்படி ஒரு சந்நியாசிக்கு இத்தகைய இல்லற தர்மங்கள், கடமைகள் ஏதும் கிடையாது. இருப்பினும் தன்னைப் பெற்ற மனுஷியின் தாபத்தை உணர்ந்து, அவருடைய இறுதி ஆசையை நிறைவேற்ற சங்கரர் சம்மதித்தார்.

வட பாரதத்தில், இமயமலைப்பகுதி நோக்கிக் கால்நடையாகப் பயணித்தார் ஆதிசங்கரர். போகும் வழியில் பல புனிதத்தலங்களுக்கு சென்றும், பல புண்ணிய நதிகளில் நீராடியும் தொடர்ந்து பயணித்தார். பனிபடர்ந்த இமயமலைப் பகுதியில், கடல்மட்டத்திலிருந்து 10279 அடி உயரத்தில் இருக்கும், வைஷ்ணவர்களின் 108 திருப்பதிகளில் விசேஷமான ஒன்று எனக் கருதப்படும் பத்ரிநாத் என்கிற ஊருக்கு (தற்போது பத்ரிநாத், உத்தராகண்ட் மாநிலம்) வந்து சேர்ந்தார் ஆதிசங்கரர். (தொடரும்)

**

முக்கியம்

மணவாழ்க்கைக்கு உண்மை முக்கியம்
மயக்கும் சன்னி லியோன் சொன்னதாக
மாலைப் பத்திரிக்கையில்
பரபரப்புச் செய்தி
உண்மைதான் தாயே
எல்லாவற்றிற்கும்
எல்லாவற்றிலும்
உண்மைதான் முக்கியம்
உன் மையோ
என் மையோ
நிறம் மாற்றலாம்
கதை மாற்றாது

**