தொடரத் தயங்கும் நிழல்

சின்னவயது வாழ்க்கையில்
வருடம் முழுக்கக் கோடைதானோ
எனத் திகைக்கவைத்த இயற்கைச்சூழல்
சுட்டெரித்த சூரியன்
அழுத்தமான நிழல்களையும்
எங்கும் பரவவிட்டிருந்தது
வேகாத வெயிலிலும்
மாளாத விளையாட்டுதான்
நிழலைப் பார்த்துக்கொண்டே நடப்பது
மனதுக்கு ஏனோ பிடித்திருந்தது
ஓடுகின்ற நான் மேலும் வேகமெடுக்கக்
கூடவே நிழலும் பக்கவாட்டில்
விரைவதைப் பார்க்கப் பார்க்க
விளையாட்டாய்
வினோதமாயிருந்தது
இப்போதைய வசித்தலின்
இயற்கைச் சூழல் வேறு
வருடத்தின் மூன்று மாதங்களில்
வசதியாக மேகப் போர்வைக்குள்
குளிருக்கிதமாக சுருண்டு கிடக்கும் சூரியன்
மாறுபட்ட சூழலில் என் நடையும்
மந்தகதிக்கு வந்துவிட்டதோ
இப்போதெல்லாம் என் நிழலும்
எனைத் தொடரத் தயங்குகிறது
எனத் தெரிந்துகொண்டதில்
ஆச்சரியம் ஏனோ இல்லை

**

Advertisements

என்றும் யவனம்

இரவின் ஆதிக்கம் பரவிய பின்னும்
தூக்கம் வராமல் போர்வைக்குள்
கிளுகிளுத்து மகிழ்ந்தாடும் குழந்தைகள் போல்
இருண்ட கருங்காற்றோடு ரகசிய உறவாடும்
பச்சை மரங்கள் பரவிக்கிடக்கும் வனாந்திரம்
மாசிலா நிலவும்
மாயாஜால நட்சத்திரங்களும்
ஜொலிஜொலித்து ஒளிசிந்தும்
இரவு வானத்தின் யவனப் பேரழகில்
மயங்கிக் கிறங்கி
சயனித்திருக்கும் பூமி…
————————-
காங்கோவிலிருந்து வெளியாகும் ‘தமிழ்ச்சாரல்’ மின்னிதழ்(டிசம்பர் 14)-இதழில் வெளிவந்துள்ளது. நன்றி:தமிழ்ச்சாரல், கின்ஷாசா.
**

அவனோட சோகங்கள் !

அக்கம்பக்கத்தில்தான் இருந்தான்
அவ்வப்போது எதிர்ப்படுவான்
வேலையில்லாப் பட்டதாரி
வேதனையில் அவன் பேசுவதை
அடிக்கடிக் கேட்க நேர்ந்ததுண்டு
எல்லாம் புரிந்ததைப்போல்
‘ச்சூ’ கொட்டி நகர்ந்ததுண்டு
ஆண்டவன் சன்னிதியில்
அவன் நினைவு வந்துவிட
அவசரமாய் வேலைகொடென்று
அவனுக்காகப் பிரார்த்தித்ததுண்டு
சிலகாலம் கழிந்தது
சிறப்புச் செய்தியாய் அது வந்தது
கிடைத்துவிட்டதாம் வேலை அவனுக்கு
பயல் சொல்லவில்லையே எனக்கு
சந்தோஷமாக இருந்தால் சரி
சமாதானமாகிப்போனேன் நான்
எதிரே வந்தான் ஒரு நாள்
என்னப்பா சுகம்தானே என்றேன்
சோகமாப்போச்சு சார் வாழ்க்கை என்றான்
சொல்லப்பா என்னதான் நடந்தது
பதறிப்போய்க் கவலையோடு கேட்டேன்
துணையாகப் பெண்ணொருத்தி
எனைத்தேடி வரவில்லையே என்றான்
மனையாளுக்காக ஏங்கும் கண்களில்
அணைபோட்டும் நிறுத்தமுடியா
அளவிலா துக்கம்

**

காலங்காலமாய்…

தான் இருக்கும் நிலையில், கிடைத்த வாழ்வில், அடைந்த சுகங்களில் சந்தோஷமடைவதில்லை மனிதமனம். திருப்தி என்பது ஏனோ மனித மனதை நெருங்கவே வெட்கப்படுகிறது; பெரும் தயக்கம் காட்டுகிறது.

மேன்மேலும் உயரவேண்டும், நாலுபேர் அண்ணாந்து பார்க்கும்படி எதையாவது சாதிக்க வேண்டும், பெரிதாக முயன்று ஒன்றை அடையவேண்டும் என்று பரபரக்கும் மனத்தின் துணைகொண்டுதான் இவ்வுலகில் வாழ நேர்ந்திருக்கிறது மனிதனுக்கு. பூலோக வாழ்க்கைப் பல கவர்ச்சிப்பாதைகளைக் காட்டி அவனை மயக்குகிறது. தொட்டுவிடக்கூடிய சிகரங்களைப் படம் போட்டுக் காட்டுகிறது. இவ்வாறாய் தொன்றுதொட்டு மனிதமனம் தனது குறிக்கோள், லட்சியம் என எதெதையோ நோக்கிப் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறது. தன் தளராத உழைப்பிற்கு, உத்வேகத்திற்கு உறுதுணையாக உலகச் சாதனையாளர்களை, மேதைகளை ஏற்று, அவர்களின் சிக்கலான, கரடுமுரடான வாழ்க்கைப்பாதைகளை உற்றுநோக்குகிறது. நிகரற்ற முன்னுதாரணமாய் அவர்களை வரித்துக்கொண்டு இலக்கு நோக்கிய பயணத்தில் தீவிரம் காட்டுகிறது. தன் முயற்சிகளில் எண்ணற்ற வெற்றிகளைப் பெற்றுமிருக்கிறது.

இருந்தும், யாரையும் எதையும் நினைத்த நேரத்தில் புரட்டி எடுத்துவிடும், கவிழ்த்துப்போட்டுவிடும் காலமெனும் அசுரனைக்கண்டு அது நடுங்கவேண்டியிருக்கிறது. நம் முயற்சிக்கு, உழைப்பிற்குக் காலத்தின் கனிவான பார்வை கிட்டினால் வெற்றி, ஆனந்தம். சந்தேகமில்லை. இல்லையேல், நாம் சந்திப்பது தாங்கவொண்ணா தோல்வி, தடுமாற்றம், தொடரும் துயரம்.

“ காலம் நினைத்தால் கைகூடும் – அது
கனவாய்ப்போனால் மனம் வாடும்..”

– வாழ்க்கையின் சோகத்தில் கரைகிறார் கண்ணதாசன்.

எங்கும் எப்போதும் நிகழும் மாற்றமே இயற்கையின் ரகசியத் தோற்றம். அதன் ஏற்றம். நாம் வாழும் இந்தப்பூமி மட்டுமா, பிரபஞ்சமே நொடிக்கு நொடி எண்ணற்ற மாற்றங்களுக்குள்ளாகிக்கொண்டிருக்கிறது. மனித மூளைக்கு எட்டாத, சிந்தனைத்தளத்துக்கு அப்பாற்பட்ட பல்வேறு பிரபஞ்ச நிகழ்வுகள். நம் வாழ்வை நேரடியாக பாதிக்கும் சூரிய குடும்பத்துக் (Milkyway Galaxy) கோள்கள் மட்டுமன்றி, பேரண்டத்தின் எண்ணற்ற இதர கிரஹங்களும், நட்சத்திரங்களும் தங்களுக்குள்ளும், தங்களிடையேயும் நிகழ்த்தும் விவரிக்கமுடியா செயல்கள், மாறுதல்கள் மூலம் இந்த பூமியைப் பாடாய்ப்படுத்துகின்றன. இவ்வுலகிலுள்ள ஒவ்வொரு உயிரும் இம்மாற்றத்தின் விளைவிற்குட்பட்டு இயங்கவேண்டியிருக்கிறது. மனிதன்மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன? அவனுடைய பரிணாம வளர்ச்சியும், சிந்தனைகளும், செயல்பாடுகளும் அவனை அறியாமலே மாறும் காலத்திற்கேற்ப நுண்ணிய மாற்றங்கள் பல கொள்கின்றன. அவை புதிய, புதிய எண்ண அலைகளை, ஆசைகளைத் தோற்றுவித்து, புதிய லட்சியங்களை, இலக்குகளை நோக்கி இடையறாது அவனைப் பயணிக்கவைக்கின்றன. காலங்காலமாய்த் தொடரும் மனிதனின் நெடும் பயணத்தின் ஊடே கிடைக்கவும் செய்கின்றன சில அபூர்வமான, சில முற்றிலும் எதிர்பாராத வெற்றிகள். பல அயரவைக்கும் தோல்விகள், துயரக்கதைகள்.

நித்தம் நித்தம் மாறுகின்றதெத்தனையோ – நெஞ்சில்
நினைத்ததிலே நடந்ததுதான் எத்தனையோ…
கோடுபோட்டு வாழ்ந்தவர்கள் எத்தனையோ – கொண்ட
குறியும் தவறிப்போனவர்தான் எத்தனையோ…

தத்துவார்த்தமான கவிதை வரிகளில், இப்புவியில் மனித வாழ்வையே ரத்தினச்சுருக்கமாக எழுதிச்செல்கிறார் மாயவநாதன்.

**

இப்படியும் ஒருத்தன் !

எனக்கொரு நண்பனுண்டு
எதற்கெடுத்தாலும் வம்புசெய்வதுண்டு
எடக்குமிடக்காகப் பேசுவதில் இணை
இவ்வுலகில் அவனுக்கு யார்தான் உண்டு
இப்படித்தான் ஒருநாள் பூங்காவில் உட்கார்ந்து
ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தோம
பேச்சுவாக்கில் சிந்தனையின் வீச்சுவாக்கில்
ஏழைகளின் எல்லையில்லா பிரச்சினைகள்
என்னாளும் தீர்வதில்லை என்றேன்
ஏழைகளே ஒரு பிரச்சினைதான் என்றே அவன்
எதிர்த்திசையிலிருந்து புறப்பட்டான்
சுதந்திரம் அடைந்து காலமோடியும் ஒரு
சுகமுண்டா ஜனங்களுக்கு நாட்டினிலே
சுருதி சேர்த்தேன் வார்த்தையிலே
சுதந்திர வாழ்விற்கே இந்த சோமாறிகள்
சுத்தமாக லாயக்கில்லை என வெட்டிவிட்டான்
எத்தகைய தலைவன் வந்தால்தானென்ன
எந்த மாற்றமும் நிகழக் காணோமே என்றேன்
தறிகெட்ட ஒரு தரங்கெட்ட மக்களுக்கு
தலைவன் ஒரு கேடா என முறைத்துப் பார்த்தான்
சரி எழுந்திரு வீட்டுக்காவது திரும்புவோம் நேரத்தில்
பரிவோடு பார்த்தே மெல்லக் கிளப்பினேன் அவனை
வீட்டுக்குப்போனாலும்
வீதியிலே திரிந்தாலும
பாதியிலே நின்ற கதைபோல
பரிதாப வாழ்க்கைதான் மிச்சம்
பொரிந்துதள்ளியே எழுந்து நடந்தான்

**

கவலை ஓட்டும் வாழ்க்கை

சீறி ஓட ஆரம்பித்தது ஆட்டோ
வண்டியையும் ஆட்டோக்காரரையும்
வழக்கமான சந்தேகத்துடன் ஆராய்ந்தேன்
டெல்லியின் காலைநேரச் சடங்கான
சாலை நெரிசலைத் துளையிட்டு ஊடுருவி
குறிப்பிட்ட நேரத்தில்
கொண்டுபோய் சேர்த்துவிடுவாரா
என்கிற கவலையில் ஆழ்ந்தேன்
ஆவேசமாய்க் குறுக்கே விழுந்து திரும்பும்
அசுர வண்டிகளைக் கரித்துக்கொட்டியபடி
சிடுசிடுக்கும் ஓட்டுநரைச் சீர்செய்யவென
எந்த ஊர்க்காரர் நீங்கள்
எத்தனை வருடமாய் டெல்லியில் என
இதமாகப் பேச்சுக்கொடுத்தேன்
பிஹாரி சார் நான். இருபது வருஷமாக்
குப்பை கொட்டிக்கிட்டிருக்கேன் இந்த ஊர்ல
என்றார் பெருஞ்சலிப்புடன்
குடும்பம் எல்லாம் எப்படிப் போயிட்டிருக்குது
பொண்ணு பிள்ளைன்னு குட்டிகள் உண்டா
ஒரு பயல் ஒரு பொண்ணு சார் என்றார்
அய்யாவின் குரலில் மென்மை கசிந்தது
அடம்பிடிக்கும் சாலையில் ஆட்டோ சீரானது
பெண்குழந்தை சின்னவளா
பையன்தான் பெரியவனா
படிக்கிறானா தொடர்ந்தேன்
பொண்ணுதான் சின்னது நல்லாப்படிக்குது
பொறுப்பான பொண்ணு
அதப்பத்தி நான் கவலைப்படல்லே
பையன்தான் சார் பெரும் பிரச்சினை
படிக்கிறேன் படிக்கிறேன்னு
பய சுத்தித் திரியறான் ஊரெல்லாம்
எப்பப்பாத்தாலும் ஏதேதோ சொல்லி
எரநூறு முன்னூறு வாங்கிட்டுப்போறான்
மோட்டார்சைக்கிள் வேணுமாம்
முணுமுணுத்து அலையறான்
பயல் தேறமாட்டான் உருப்படமான் சார்
கவலை ஆட்டோக்காரரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தது
அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீர்
சின்னப்பையன் தானே
வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் அடிபட்டால்
தன்னால் சரியாகிவிடுவான் என்றேன்
வண்டி நின்று பணம் கொடுக்கையில்
உங்களின் கடைசி காலத்தில் மகன்
உறுதுணையா இருப்பான்
பகவான் இருக்கார் பயப்படாதீங்க
பிரியுமுன் தைரியம் சொல்லி
ஆறுதலாய்ப் பார்த்தேன்
ஆட்டோ டிரைவரின் இடத்தில்
அப்பா ஒருத்தர் நின்றிருந்தார்
ஆறாத சோகமாய்
கலங்கிய கண்களுடன்

**

வந்த நாள்

நாளைக்குப் பார்க்கலாம் என்றாய்
சரி என்று நானும்
தலையாட்டிவைத்தேன்
நாளையும் வந்தது
உன்னைத்தான் காணவில்லை
வெட்டவெளியே துணையாக
வெறுமனே நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்
பார்ப்பதற்கு ஏதுமில்லை
பகிர்ந்துகொள்ள யாருமில்லை

**
மேற்கண்ட கவிதை காங்கோவிலிருந்து வெளிவரும் ‘தமிழ்ச்சாரல்’ மின்னிதழின் டிசம்பர் 2014 இதழில் வெளியாகியுள்ளது.
நன்றி: தமிழ்ச்சாரல், கின்ஷாசா, காங்கோ.