கத்திரி வெயில்

>>>> சிறுகதை : ஏகாந்தன்

தான் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்துக் கிழக்குத் தாம்பரம் வியாசர் தெருவில் கட்டிய வீடு கிருஷ்ணய்யங்காருக்கு சுகமாக அமைந்துவிட்டது. அவருடைய அகத்துக்காரி அலமேலு மாமிக்கும் திருப்திதான். ஆனால் அப்படி அவள் சொல்வதில்லை. அவருடைய ஒரே பையன் ராகவன் அவர் கேட்டுக்கொண்டதற்கேற்ப மும்பையிலிருந்து சென்னைக்கு சமீபத்தில் மாற்றல் வாங்கிக்கொண்டு வந்திருந்தான். கை நிறைய சம்பாதிக்கிறான். கல்யாணம் மட்டும் வேண்டாம் என்கிறான். அம்மாவின் மனதில் கவலையைக் கூட்டிவைத்து அவளை அடிக்கடி கோவில், குளமென்று அலைய வைத்தான். ஸ்பென்சருக்கருகில் அவனது ஆஃபீஸ். தாம்பரம் வீடு வெகுதூரம் என அப்பாவின் வீட்டில் தங்கத் தயங்கினான். அப்பாவிடம் சொல்லிப் பார்த்தான். ஆனால் வாடகை வீட்டிற்குப்போய் வசிக்க மறுத்துவிட்டார் ஐயங்கார். ’வேணும்னா நீ ஆஃபீஸுக்குப் பக்கத்துல நல்ல வீடா வாடகக்கிப்பாத்து இருந்துக்கோடா. ஒங்க அம்மாவ வேணும்னாலும் கூட்டிண்டு போ. நா இந்த வீட்லதான் இருப்பேன்’ என்று அடம்பிடித்தார் ஐயங்கார். மேலும் ’தெனம் பிக்-அப் பண்ண ஆஃபீஸ்லதான் கார் அனுப்பறேங்கறானே.. வேறென்னடா வேணும் நோக்கு?’ என்று அவர் உறுமியதற்கு ராகவனிடம் பதிலில்லை. பிள்ளையிடம் அப்படி அவர் கடுகடுத்தது அலமேலு மாமிக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. வாடகை வீடுகளில் ஏகமாகக் கஷ்டப்பட்டிருக்கிறாளாதலால், இந்த விஷயத்தில் அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. வேறுவழியின்றித் தாம்பரம் வீட்டில் பெற்றோருடனேயே தங்கிவிட்டான் பிள்ளையாண்டான். ஆஃபீஸ் வேலை விஷயமாக வெளியூர் போயிருந்தான் இப்போது. திரும்பிவர இரண்டு வாரமாகலாம்.

அன்று வழக்கம்போல் அதிகாலையிலேயே குளித்துமுடித்து நெற்றியில் பளிச்சென்று திருமண் இட்டுக்கொண்டு, திருவாராதனையை வேகமாக முடித்தார் ஐயங்கார். அலமேலு மாமி பரிமாறிய இட்லி-சட்னியை நிதானமாக சாப்பிட்டார். ’மொளகாய்ப்பொடி தீந்துடுத்தா ?’ என்று விடாது அதையும் வாங்கித் தட்டில் போட்டுக்கொண்டு சிறிது தூக்கலான அந்தக் காரத்தை ரசித்தார். சாப்பிட்டு முடித்து கை அலம்பி, ஈரக்கையை அங்கவஸ்திரத்தில் ஒத்திக்கொண்டு, வாசலுக்கு வந்தார் ஐயங்கார். கத்திரிவெயில் காலையிலேயே தன் விஷமத்தைக் காண்பிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. வீட்டு வாசலில் அவர் பார்த்துவைத்த வேப்பமரம் பெரிதாக வளர்ந்து நிழல் பரப்பி நின்றது. மரத்தைப் பாசத்தோடு பார்த்துக்கொண்டே மரத்தடியில் போட்டிருந்த நாற்காலியில் வந்து உட்கார்ந்தார். எதிரே சின்ன ஸ்டூலில் அன்றைய நியூஸ்பேப்பர்கள். ரிடையர் ஆனபின்னும் தன் பாணியை விடாத மனுஷர். அவர் வீட்டிலிருந்தால் தினமும் மூன்று ஃபில்டர் காஃபி-வழக்கமான காலை, மாலைக் காஃபியோடு, பதினோரு மணிக்கு சின்ன டம்ளரில் கொஞ்சம் கொசுறு; தமிழ், இங்கிலீஷ் என இரண்டு பேப்பர்கள் வீட்டிற்கு வந்தாக வேண்டும். வாசலில் உட்கார்ந்து சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக்கொண்டு பேப்பர் படித்தால்தான் அவருக்குப் படித்தமாதிரி இருக்கும். ’ஒம்பதரமணிகூட இன்னும் ஆனபாடில்ல. அதுக்குள்ள இந்த வெயில் ப்ராணன வாங்க ஆரம்பிச்சிடுத்து!’ என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே, அங்கவஸ்திரத்தினால் கழுத்தில், தோளில் ஒற்றிக்கொண்டார். ஸ்டூல் மேலிருந்து தமிழ்ப்பேப்பரைக் கையிலெடுத்தார். ‘பஸ் ஊழியர் போராட்டம்: புதிய நபர்களை வைத்து ஓட்டுவேன் –அமைச்சர் கங்கணம்!’ ஓட்டுங்கப்பா ஓட்டுங்க. ஒருவழியா தமிழ்நாட்டையே ஓட்டிவிட்டிருங்க.. என்று முணுமுணுத்தவர் கண்ணாடியை சரிசெய்துகொண்டு செய்திகளைத் துழாவ ஆரம்பித்தார். வாசல்கேட்பக்கம் நிழலாடியது.

‘யாரு?’ என்றார் ஐயங்கார், கண்ணைப் பேப்பரிலிருந்து எடுக்காமலேயே.

‘நாந்தான் சாமீ!’ என்றது பலஹீனமான ஒரு பெண்குரல். திரும்பிப் பார்த்தார். யாரோ ஒரு பெண். 27-28 வயதிருக்குமா? சின்ன இரும்புகேட்டின்மீது சாய்ந்துகொண்டு நின்றிருந்தாள். ஏதாவது இவ சாப்பிடக் கேட்டா அலமேலுவிடமிருந்து இப்ப ஒன்னும் பெயராதே.. மெல்ல எழுந்து பத்தடி தள்ளியிருந்த கேட்டின் அருகே சென்றார்.

’என்ன வேணும்?’

‘பழய துணி இருக்குன்னீங்கலாம் சாமீ! பொன்னம்மா சொல்லிச்சு. அதான்…’

’ஓ! ஆமா. உள்ள வா!’

கதவைத் திறந்துவிட்டார். உள்ளே தயங்கி நுழைந்தவள், பேப்பர் ஸ்டூலுக்குப் பக்கத்தில்வந்து ஓரமாக ஒடுங்கி நின்றாள். தையல்பிரிந்த ரவிக்கை. சேலை என்கிற பெயரில் சாயம்போன கிழிசல். மெலிந்து பாவமாக இருந்தாள். ரொம்பவும் நடந்திருக்கவேண்டும் வியர்வையில் கை, முகமெல்லாம் பளபளத்தது. புடவைத்தலைப்பால் முகத்தை அடிக்கடித் துடைத்துக்கொண்டாள். எப்போ இவ கடசியா சரியான சாப்பாடு சாப்பிட்டிருப்பா.. சிந்தனையுடன் கிருஷ்ணய்யங்கார் வீட்டிற்குள் போனார். அன்றொருநாள் வீட்டை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்த அலமேலு மாமி ’சும்மா எப்பப் பாத்தாலும் பேப்பரும் பொஸ்தகமுமா காலத்தக் கழிக்காம, யாரயாவது கூப்புட்டு இந்த பழசையெல்லாம் தூக்கி வீசப்பாருங்கோ. வீடெல்லாம் ஒரே குப்பையாப்போச்சு!’ என்று கடுகடுத்து அவருடைய ரூமின் மூலையில் வீசியிருந்த பாலிதீன்பைக்குள் அலசினார். ராகவனின், பட்டனெல்லாம் காணாமல்போன, காலர் நைந்த சட்டை, ஜிப்பெல்லாம் போய் அவனுக்குச் சேராமலும் போய்விட்ட கருப்புப் பேண்ட், மனைவியின் அரதக்கந்தலான மஞ்சள் புடவை, சல்லடையாக ஒரு போர்வை, பழுப்பாகிப்போன, கரையில் கிழிந்து தொங்கிய வேஷ்டி..எல்லாம் படுபழசாயிருக்கே. அவளுக்கு இதெல்லாம் பயன்படுமா? யோசித்தார். மூக்குக்கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டுக்கொண்டு சமையல்கட்டுப் பக்கம் நோட்டம் விட்டார். அலமேலு மாமி ஏதோ காரியத்தில் படுபிசி. அவர் முகத்தில் லேசாக ஒரு முறுவல். கொடியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த தன் துண்டுகளில் ஒன்றை உருவினார். கிட்டத்தட்ட புதுசுபோல் இருந்தது அந்த பச்சைக்கரைபோட்ட நீலநிறத் துண்டு.’பாவம்! எடுத்துண்டு போகட்டும். நம்பகிட்ட இன்னும் மூணு இருக்கு. போறும்’ என நினைத்து அந்த பாலிதீன் பையில் துண்டையும் வைத்து அடைத்தார். கையிலெடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்தார். பையை அவள் முன் வைத்தார்.

‘இந்தா! இதுல பழய துணி கொஞ்சம் இருக்கு. எடுத்துண்டு போ!’

அவள் கீழே உட்கார்ந்தாள். பையிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக எடுத்துக் கீழே போட ஆரம்பிக்க ‘அதல்லாம் வெளியே எடுக்காதே. ஒனக்குத்தான். பையோட எடுத்துக்கோ!’ என்றவரிடம் அவள் சொன்னாள்:

’ஒதறிப் பாத்துர்றேன் சாமீ.. ஏதாவது காசு கீசு, வீட்டுச் சாமான் வந்துரக்கூடாதுல்ல’

ஐயங்கார் நெற்றிப்பொட்டில் தேய்த்தவாறே நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார். அவள் ஒவ்வொன்றாக எடுத்து உதறினாள். அவருடைய பிள்ளையின் சட்டைப்பையில், பாண்ட் பையில் கைவிட்டுப் பார்த்து அவரிடம் காண்பித்தாள். ’உள்ள ஒன்னுமில்லே!’ என்றவள் எல்லாவற்றையும் மீண்டும் பையில் அடைத்தாள். நீலத்துண்டை ஒருகணம் கூர்ந்து பார்த்தாள். ‘தவறுதலா வந்திருச்சுப் போலருக்கு.’ என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டவள் அதனைத் தனியாகக் கீழே வைத்தாள். பையைத் தூக்கிக்கொண்டு எழுந்திருந்தவளைக் கனிவோடு பார்த்தார் ஐயங்கார்.

‘இதுவும் ஒனக்குத்தான். எடுத்துண்டு போ.’

அவள் கண்களில் ஆச்சரியம். ‘இது வேண்டாம் சாமீ!’ – மறுத்தாள்.

‘ஏன் வேண்டாங்கற. எடுத்து உள்ளவை’ என்றார் மீண்டும்.

‘இல்லெங்க.. புதுசுமாறி இருக்கு. நல்லதுணியெல்லாம் ஆகாது!’

’என்னது! ஆகாதா?’

’எங்க குப்பத்துல யாரும் இதப் பாத்தா சந்தேகப்படுவானுங்க. திருடிட்டு வந்துட்டேன்னு திட்டுவிழும்.. அடிவிழும்.. பிரச்சினயாயிரும்’ – பதற்றமான குரலில் அவள்.

ஐயங்காருக்கு மனம் என்னவோ செய்தது. ’சித்த இரு!’ என்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டு நீலத்துண்டை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே திரும்பினார். ஹாலில் எதிர்ப்பட்ட அவருடைய தர்மபத்தினி சிடுசிடுத்தாள்: ’பழசெல்லாம் தூக்கி விட்டெறிஞ்சாச்சோல்யோ? அப்பறம் என்ன வளவளன்னு கண்டவளோடல்லாம் பேச்சு?’

‘இல்லடி… வேற ஏதாவது வீட்ல குப்ப இருக்கான்னு பாத்துட்டு அனுப்பிச்சிட்றேன்’என்றவரை முறைத்துவிட்டு சமையற்கட்டுப்பக்கம் போனாள் அலமேலு மாமி.

ரூமிலிருந்து தன் பர்சை எடுத்து இடுப்பில் செருகிக்கொண்டு வெளியே வந்தார். ‘நீ இங்கின நிக்கிறே..நாம்போய்த் தேடி அலயறேன் ஒன்ன!’ என்றான் சந்தோஷத்துடன் அவளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்த ஐந்து வயது மதிக்கத்தக்க சிறுவன். அழுக்காக, அரைடிரௌசருடன், மேலே சட்டையில்லாமல்.

’ஒம்புள்ளயா?’ என்றார் ஐயங்கார். கீழே பார்த்துக்கொண்டு தலையாட்டினாள். இந்தப் பயலுக்கு ஏதாவது பழய சட்டையத் தரலாம்னா கொழந்தையில்லாத வீடாச்சே இது என்று மனசுக்குள் மருகினார். பர்சைத் திறக்க, இருபது ரூபா புது நோட்டு துருத்தியிருந்தது. எடுத்து அவளிடம் நீட்டினார். ’இந்தா!’

சிகப்பு நோட்டைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டுப் பின்வாங்கினாள் அவள். ‘நோட்டெல்லாம்போய்க்குடுக்கறீங்களே. வேண்டாம் சாமீ. கெளம்புறேன்..’ என்றவளிடம் ‘வேண்டாங்காதே. ஒம்பிள்ளைக்கு பிஸ்கட் வாங்கிக் குடு. நீயும் ஒரு டீயக் குடிச்சுட்டுப் போ. வாங்கிக்கோ!’ நீட்டினார் மீண்டும்.

‘நாயமா நடந்துக்கணும். பேராசப்பட்டு சீரளிஞ்சுப்போயிறக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டுப்போயிருக்கு!’ என்றாள்.

’யாரு சொன்னா இப்பிடில்லாம்?’ கேட்டார் ஐயங்கார்.

‘எங்க ஆத்தாதேன்… வேற ஆரு!’

’ஓ ! ஒன்னோட ஒங்காத்தாவும் சேந்து இருக்காளா?’

‘அது எங்க இருக்கு? மேலபோயி நாலு வருசமாச்சு. நாந்தான் நாதியத்து நாயா அலயறேன்…’ என்று பையைத் தூக்கிக்கொண்டு கிளம்பியவளை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தார் அவர். அவள் வாங்காத நோட்டை பர்சில் திருப்பி வைக்க நேர்ந்ததில் வருத்தமுற்றார். அம்மாவுடன் நகர்ந்த பொடியன் அப்போது அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தான். என்ன அழகான கண், கூரான மூக்கு இந்தப் பிள்ளைக்கு என எண்ணியவாறே ‘சித்த நில்லுடா கொழந்தே!’ என்றவர் பர்சை அவசரமாய்த் துழாவினார். பத்து ரூபாய் நாணயம் கையில் வந்தது. ‘இந்தா! இது ஒனக்கு. முட்டாய் வாங்கிச் சாப்பிடு!’ என்று அவன் கையில் திணித்தார். ஆச்சரியத்தால் விரிந்த கண்களுடன் அவரைப் பார்த்த சிறுவன் அதை வாங்கிக்கொண்டு அவளுடன் சேர்ந்து நடந்தான்.

கேட்டைச் சாத்தியவர் அம்மாவும் பையனும் வெயிலில் இறங்கிச் செல்வதை கனத்த மனதோடு பார்த்து நின்றார். ‘ஒம்பேரு என்னன்னு சொல்லலியே!’ குரலைக் கொஞ்சம் உயர்த்திக் கேட்டார்.

‘லெச்சுமி!’ அவரைத் திரும்பிப் பார்த்து சொல்லிவிட்டு ஒரு கையில் தன் பிள்ளை, மறுகையில் பழையதுணியுமாய் விடுவிடுவென நடந்தாள் அவள்.

**

Advertisements