மாலைக்குளிரின் மயக்கத்திலே

மயக்கும் மாலையைத் தழுவிக் கொஞ்சம்
வருடிப் பார்க்கிறது வாலிப இருட்டு
பால்கனி கதவைத் திறக்கையில்
குளிர்ச்சிக் குறுகுறுப்பாய் இளங்காற்று
நனைத்திருக்கிறது மழை எங்கோ எதையோ
வானத்தின் சாம்பல் கருத்துப் பெருக்கிறது
ஒளிர்ந்து மறைந்த சாகசமின்னல்
நொடியில் காட்டி மறைத்தது எதையோ
சிலிர்ப்புச் சிதறல்கள் கீழ்வெளியில்
ஓடிக்கொண்டும் ஓட்டிக்கொண்டும்
பிடித்தும் தூக்கி வீசியும்
கத்திக் கத்திக் கூப்பிட்டுக்கொண்டும்
பொங்கிப் பரவுகிறது பரவசக் குமிழிகள்
இருந்தும் – சீண்டும் குளிரின் நீள்விரல்கள்
இதமானதல்லவே பிஞ்சுகளின் மேனிக்கு
டிவியின் வில்லியிடமிருந்து விடுபட்டால்தானே
கூவி அழைக்கமுடியும் குழந்தைகளை அம்மாக்கள்?

**

Advertisements