உனக்குப் பின்னே நான் !

காலைவணக்கம், Good morning, ஸுப்ரபாத் என்று விசிறிவிடும் விதவிதமான அச்சுபிச்சு  வாட்ஸப் மெஸேஜ்களுக்கிடையே, காலையில் ஒரு வித்தியாசமான மெசேஜ் வந்தது. ஒரு ’பெற்றவளின்’  விடிகாலை ஞானமோ அல்லது உள்முகிழ்த்த பெருமையோ, ஏதோ ஒன்று: ’ஒரு பிள்ளையின் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தின் பின், தீவிரமாக இயங்கும் அம்மா உண்டு’ என்று சொல்லி ஒரு அம்மா-பிள்ளை படத்தோடு சிரித்தது அந்த வாட்ஸப். கூடவே குட் மார்னிங் என்றுவேறு சொல்லிவைத்ததா எனப் பார்த்தேன். இல்லை. நல்லது. இத்தகைய மெசேஜ்களை பார்த்துப் பொதுவாக நகல்வதே வழக்கம். இங்கே அப்படிச் செய்யாமல், ஒரு சிறிய பதில் போட்டேன், எங்கள் குடியிருப்பு வளாகத்திலேயே வசிக்கும், சமீபத்தில்தான் அறிமுமாகியிருந்த அந்த இளம் தாய்க்கு. அவளும் பதிலுக்கு ‘புன்னகை எமோஜி’ ஒன்றை அனுப்பித் திருப்தியாகியிருந்தாள். என் பதிலில் கொஞ்சம் கோபப்படுவாளோ என்று சந்தேகித்திருந்தேன்!

தன் மகன் அல்லது மகளுக்காக, அவர்களின் படிப்பு, மேற்படிப்பு போன்றவைகளில் முன்னேற்றத்திற்காக, குறிப்பாக இந்திய அம்மா, அப்பாக்கள் ரொம்பவும் கவலைப்படுகிறார்கள். நிறையப் பேசுகிறார்கள். நிறைய செய்யப் பார்க்கிறார்கள். எல்லாக் குழந்தைகளும் அப்படியான – பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புக்கேற்ற- முன்னேற்றத்தைக் காண்பிப்பதில்லை என்றபோதிலும். சிலசமயங்களில், அதிகம் அலட்டிக்கொள்ளாத சில பெற்றோர்களின் பிள்ளைகள் தடதடவென்று படிப்பிலும், விளையாட்டு, இசை போன்றவைகளிலும் மேலேறுவதைக் கவனிக்கமுடிகிறது. பெற்றோர்கள் பெரிதாக உந்திவிடவில்லை இங்கே. இருப்பினும், எவன் முன்னே வர வேண்டுமென இருக்கிறதோ, அவன் வந்துவிடுவான். எது நடக்கவேண்டுமோ, அது நடந்துவிடும். அதுதான் நடக்கும். இதையே, வடக்கத்திக்காரர்கள் அடிக்கடி இப்படிச் சொல்வார்கள்: ஜோ ஹோனா ஹை, ஓ ஹோ ஜாயேகா!

சுற்றுமுற்றும் கவனிக்கையில் ஒன்று அடிக்கடி படுகிறது. சில, பல இளம் தாய்மார்களின் ஆர்வம் தோய்ந்த அதீத கவனம், தங்களின்  மகனின் பேரிலேதான் அதிகமாக இருக்கிறது. அதனால் பெண்குழந்தையின்மேல் அவர்களுக்குப் பாசமில்லை என அர்த்தமில்லை. ஆனால் அசையாத கவனமும், அடிக்கடி தலைகோதிவிடுதலும், தட்டிக்கொடுத்தலும், கன்னத்தை இழைப்பதும் இத்தியாதி சுகங்களெல்லாம் ஆண்பிள்ளைக்குத்தான். எங்கள் வளாகத்திலேயே இந்த தரிசனம், குழந்தைகள் காலையில் பள்ளிக்கூட பஸ்களுக்காக காத்திருக்கும் வேளையில் அடிக்கடி காணக் கிடைக்கிறது. அதனால் அந்தப் பையன் படு ஸ்மார்ட், வகுப்பில் இவன் தான் டாப் என்றெல்லாம் நினைக்கவேண்டியதில்லை. சராசரிக்குக் கொஞ்சம் மேலே இருப்பான். அவ்வளவுதான். அவனைத் தூக்கி மேல் நிறுத்த, உச்சியில் வைத்து அழகு பார்க்க,  அம்மாக்களின் அயராத முயற்சி. ஆனால், இதில் ஒரு பகுதியைக்கூட, அந்தப் பையனோடு பள்ளி செல்லும், அவன் சகோதரியிடம் காட்டுவதில்லை இந்தத் தாய். பெண் குழந்தையிடம் அத்தகைய ஆர்வமோ, கனிவோ காட்டப்படாமல் இருந்தாலும், அதுகள் தாங்களாகவே நன்றாகப் படிப்பதை, நன்னடத்தை, பொறுப்புணர்வு காட்டுவதை, தங்கள் தனிப்பட்ட திறமைகளை வளர்த்துக்கொண்டு முன்னேறுவதை ஆங்காங்கே காணமுடிகிறது. ஆனால், படிப்பில் பெண் குழந்தைகளின் பர்ஃபார்மன்ஸ், தங்களை சரியாக நடத்திக்கொள்ளும் கெட்டிக்காரத்தனம் ஆகியவை இத்தகைய தாய்மார்களுக்கு ஏனோ, கிளுகிளுப்பூட்டுவதில்லை ! டெல்லியில் வசிக்கும்போதும் இதைக் கவனித்து, ஏற்கனவே அறிமுகமாகியிருந்த ஒரு வட இந்தியத் தாயிடம் இதுபற்றி லேசாக விஜாரித்தபோது(!), அவர் சொன்ன பதில் திடுக்கிடவைத்தது: ‘அரே! லட்கியோம் மே க்யூன் த்யான் தேனா ஹை!’ (அட, சிறுமிகள்மீது ஏன் அக்கறை காட்டவேண்டும்?); அவர்கள் இன்னொரு வீட்டுக்குப் போகப்போகிறவர்கள்தானே!’ அந்தப் பெண்ணிடம் மேற்கொண்டு பேச மனமில்லை. ஸ்டைலாகத் தலைவாரி, ஸ்கூல் யுனிஃபார்ம், சாக்ஸ், ஷு-வென மிடுக்காக பக்கத்தில் பஸ்ஸிற்காகக் காத்திருக்கும் அந்த அழகு சிறுமியைக் கவலையோடு பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தேன்.

எனக்கு மெசேஜ் அனுப்பிய அந்தப் பெண், அப்படிப்பட்டவளல்ல. அவளுக்கு இரண்டும் பெண் குழந்தைகள் என்பதும் காரணமோ! இருக்காது. நன்கு படித்த, ஓரளவு மனப்பக்குவமும் தென்படும் பெண்தான் அவள். சரி, பிள்ளையின் அதீத முன்னேற்றத்தின் பின்னணியில், தீவிரமாக இயங்கும் தாயுண்டு என்றவளுக்கு என்ன பதில் சொன்னேன் வாட்ஸப்பில்? இப்படி: ’ஆனால், ஒன்றை நினைவில் கொள்க. உங்கள் குழந்தை என்பது நீங்களேயல்ல! அது, கடவுளால் அழகாகச் செதுக்கப்பட்டு உங்களிடம் விடப்பட்டிருக்கும் புத்தம்புது ஜீவன்!’ ஆங்கிலத்தில் அனுப்பினேன். பின்னே?  பெங்காலிப் பெண்ணுக்குத் தமிழில் சொல்லமுடியாதே?

**

மனிதர்கள்

நகரமொன்றின் புறநகர்ப் பகுதி. ஒரு மத்திமவயது பெண்மணி மெல்ல நடந்துவருகிறார், நிழல்போல் ஒரு உருவம் தன்னைத் தொடர்வதை கவனிக்காமல். இதோ வந்தாயிற்று. ஏடிஎம்(ATM). யாருமில்லை அக்கம் பக்கம். உள்ளே நுழைந்து பணம் எடுத்து வெளியே வருகிறார். மறைந்திருந்த உருவம் திடீரென எதிரே.  கையில் மின்னும் கத்தி

‘கொண்டா இப்படி! சத்தம்கித்தம் போட்டே சொருகிருவேன்!’ பெண் மிரள்கிறார். உயிர் பயம். எடுத்த பணத்தை எதிர்ப்பு ஏதுன்றி, அப்படியே அந்த உருவத்திடம் கொடுத்துவிடுகிறார். உடம்பு நடுங்குகிறது. பணத்தை பறித்தாயிற்று. போகவேண்டியதுதானே. போகவில்லை. உருவம் மேலும் மிரட்டுகிறது. ;போ உள்ளே.. கார்டைப்போட்டு இன்னும் பணம் எடு. கொடு! ஜல்தி.. ம்..!’ அவரைப் பதில் சொல்லவிடவில்லை கத்தியின் மின்னல். உள்ளே போகிறார் அந்தப் பெண். கார்டைப்போட்டு, ஸ்க்ரீனில் விரலால் பாலன்ஸை (‘balance’)-ஐத் தொடுகிறார் நடுங்கிக்கொண்டே. திருடன் ஆவலாய் பார்த்திருக்க, ’பாலன்ஸ் மினிமம். மேற்கொண்டு எடுக்கமுடியாது’ என எச்சரிக்கிறது ஸ்க்ரீன்! அந்தப் பெண்ணுக்கு அவமானமாகவும் இருக்கிறது. திருடன் என்ன சொல்வானோ.. செய்வானோ.. பயம்வேறு. பதற்றத்துடன் முகம் வியர்க்க,  திருடன் பக்கம் திரும்புகிறார் அந்தப் பெண்.

‘ஆ! இவ்வளவுதானா உன்னிடம் பணம்?  இத்தனை ஏழையா நீ?’ கத்தியை மடக்கி உள்ளே வைத்துக்கொள்கிறான். ’சாரிம்மா! தெரியாமல் தொந்திரவு செஞ்சுட்டேன். இந்தா.. உன் பணம்!’ என்று அவ்வளவு பணத்தையும் அவளிடம் திருப்பிக்கொடுத்தான். அங்கிருந்து  நகர்ந்து ஒதுக்குப்புறமாக வேகமெடுக்கிறான் மென்மனத் திருடன்.

ஆனால் அவனுடைய நேரம் காலத்தைப்பற்றி என்ன சொல்ல. கெட்டகாலம். மறைந்திருந்து மோப்பம் பிடித்துக்கொண்டிருந்த போலீஸ், திடீரெனப் பாய்ந்து அவனை லபக்குகிறது. ’ஏய்.. எங்கடா ஓட்றே! பணத்தையும் திருடிட்டு, அந்தப் பொண்ணைக் கொலை செய்யவேறு பார்த்தியா?  ஏறு வண்டில..’

’சார்.. திருடப்போனது நெஜந்தான். ஆனா.. ஆனா.. அவங்ககிட்ட பணத்தத் திருப்பிக் கொடுத்துட்டேன்.. என்னிடம் இப்போ ஒன்னுமில்லை.. செக் பண்ணிக்கிங்க சார்.. ப்ளீஸ்..விட்ருங்க.’

’இந்தக் கதையை  ஸ்டேஷன்ல வச்சிப்போம். ஏறு.. இப்ப..!’ திருட்டு முயற்சி மற்றும் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்த முயற்சி  எனக் குற்றம் சாட்டி அவனை உள்ளே போட்டுவிட்டது சட்டம்.

*

கடந்த வருடம், இன்னுமொரு நகரில்.. படிக்க வந்திருக்கும் ஒரு மாணவி. லேப்டாப்பைத் தொலைத்துவிட்டாள். திருட்டுப்போய்விட்டது. என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் தோழிகளிடம் சொல்லிக் கவலைப்படுகிறாள். அடுத்த நாள் அவளுடைய மெயிலில்:

’சாரி.. நீங்கள் ஒரு மாணவி.. படிக்கத்தான் இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள். தெரியும். இருந்தாலும் எனக்கு பணம் அவசியமாகத் தேவைப்படுகிறது. வேறுவழி தெரியவில்லை. அதனால்தான் லேப்டாப்பைத் திருடிவிட்டேன். ஆனால், பணம் வேண்டும் என்பதற்காக ஒரேயடியாக ஆசைப்படவில்லை. உங்கள் வாலட், மொபைல் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டேனே.. பார்த்தீர்களா..

உங்களது லேப்டாப்பில் படிப்பு, ப்ராஜெக்ட் சம்பந்தமாக ஏதாவது இருக்கிறதா என்று பார்த்து, அப்படி ஏதேனும் இருந்தால் உங்களது மெயிலுக்கே அனுப்பிவிடுவேன். படிப்பு விஷயத்தில் உங்களுக்குக் கஷ்டம் வரக்கூடாதல்லவா.

மற்றபடி, சிரமத்திற்கு மன்னிக்கவும்.’

என்று வந்திருந்தது லேப்டாப் திருடியவனிடமிருந்து அந்த மெயில்.

’ஒன்னத்துக்கும் நீங்கள் லாயக்கில்லை. திருடியாவது பிழையுங்க.. போய்த் தொலைங்க!’  என்று, மேலே சொன்ன இருவரையும் வாழ்க்கை பின்பக்கம் ஒரு கிக் கொடுத்து விரட்டிவிட்டுவிட்டதுபோலும். முதலாமவன் ஷாங்காய், சீனாவிலிருந்து. இரண்டாமவன் பிரிட்டனின் பர்மிங்காமிலிருந்து. இது ஒரு ரெஃபரென்ஸுக்காக மட்டும்தான். ஊரும், நாடுமா முக்கியம்?

வாழ்க்கை எனும் மாபெரும் வெளியில், திருடிக் காலத்தைக் கழிக்கும்படி நேர்ந்துவிட்டவர்கள் அவர்கள். இருந்தாலும், மனிதர்கள்..

**

அப்படிப் பார்த்தால் ..

வாழ்க்கையில் யார் உங்கள் முன்னே செல்கிறார்கள், யார் உங்கள் பின்னால் வருகிறார்கள் என்பதல்ல, யார் உங்களுடன் வருகிறார்கள் என்பதே முக்கியம்.

– ஸ்வாமி வாட்ஸப்பானந்தா

ஸ்வாமி, இங்கே ஒன்றை கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை. அல்லது மேற்கொண்டு விளக்கவில்லை. சிஷ்யை இன்று லீவு என்பதால் மூடு அவுட்டாகியிருக்கலாம். அந்த விஷயத்தை –சிஷ்யை விஷயத்தையல்ல- ஸ்வாமி கவனிக்காதுவிட்டுவிட்ட விஷயத்தை, கொஞ்சம் தொடர்வோம்.

யார் உங்களுடன் வருகிறார்கள் என்பது முக்கியந்தான். ஆனால் அது யாரைச் சார்ந்தது? யாரைவைத்து, கூடவே இனிக்க இனிக்கவோ அல்லது இடித்துப் பேசிக்கொண்டோ வருபவர் முக்கியம்? உங்களை வைத்துத்தான். எப்படி உங்களை நீங்கள் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், எத்தகைய மனிதராய் இருக்கிறீர்கள், எப்படி வெளிஉலகுக்குத் தெரிகிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்ததுதான் யார் உங்களுடன் வருகிறார்கள் அல்லது இனியும் வருவார்கள் என்பதெல்லாம்.

அதனால் வாழ்க்கையில் உங்களின் முன்னே யார், பின்னே யார் என்பதல்ல பிரமாத விஷயம். உங்கள்கூடவே சதா வந்துகொண்டிருப்பவர்கூட, அவர் எவ்வளவுதான் அன்புக்குரியவராயிருப்பினும், சிறந்தவராக இருப்பினும் ஓரளவுக்குத்தான் அவரது முக்கியத்துவமும். அதற்கு மேலில்லை. பின்னே? இவை எல்லாவற்றுக்குமிடையே, நடுநாயகனாக அல்லது நாயகியாக நிற்கும் நீங்கள்தான் இங்கே உன்னிப்பாகக் கவனிக்கப்படவேண்டியது. மற்றவர்களிடம் மட்டுமல்லாது, உங்களிடமேகூட நீங்கள் எப்படி நடந்துகொள்கிறீர்கள், யாராக, எத்தகையவராக உண்மையில் இருக்கிறீர்கள், இந்த உலகில் வாழ்கிறீர்கள் – இதுதான் இங்கே விஷயமே. இதில் உன்னதம் இல்லையெனில் வேறொன்றும் பெரிதாக எந்தவித பாதிப்பையும் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திவிடாது. நீங்கள்தான் இந்த உலகத்தில் உங்களுக்கு எல்லாம். வேறெதுவும், யாரும் இல்லை.

**

தப்பு செய்றீங்க !

காலையில் வேலை நெருக்கடி இல்லாத சமயங்களில், ஸ்ட்ராங்கா ஒரு ப்ளாக் காஃபி குடிக்கக் கொஞ்சம் வெளியில் போய் வருவேன். வெளியில் என்றால் ஆஃபீஸிலிருந்து கொஞ்சம் நடக்கும் தூரத்தில். கூடவே வருவார் அலுவலக நண்பர் ஒருவர். அவரும் ஒரு காஃபி ப்ரியர். ஆர்டர் செய்துவிட்டுப் பேசிக்கொண்டிருப்போம்.

ஒரு நாள் இப்படி அளவளாவிக்கொண்டிருக்கையில் ’ராத்திரி என்ன சார் சாப்பிட்டீங்க?’ என்றார். ’ராத்திரில என்ன, லைட்டாத்தான். கொஞ்சம் தயிர்சாதம்’ என்றேன். காஃபி வந்தது. புதிதாக அரைத்து செய்த காஃபியின் அரோமா ஆளைத் தூக்கியது. உறிஞ்சிக்கொண்டே என்னைக் கூர்மையாகப் பார்த்தார். ’ராத்திரி வேளையில் தயிர் சாப்டுறீங்களா!’ என்றார் குரலில் வியப்பு காட்டி. ‘ஏன் ராத்திரிக்கு என்ன? தயிர்சாதமோ, மோர் சாதமோ, எப்ப சாப்பிட்டாலும் ஒடம்புக்கு நல்லதுதானே’ என்றேன் அலட்சியமாக. மண்டையாட்டி மறுத்தார். ‘தப்பு செய்றீங்க!’ என்றார் எச்சரிக்கும் தொனியுடன். காஃபியின் டேஸ்ட் திடீரெனக் குறைந்தது. ‘இதெலென்ன தப்பு ?’ என்றேன் புரியாமல். ’ஒங்களுக்கு யாரும் சொன்னதில்ல? ராத்திரியில தயிர் சாப்பிடறதை விட்டுருங்க! ஒடம்புக்குக் கெடுதல்’ என்றார். மேற்கொண்டு விளக்கவில்லை. நானும் கேட்கவில்லை. பேச்சு வேறுதிசைக்கு மாறியது.

இன்னொரு நாள் என்னைக் கவனித்தார். குறிப்பாக என் விரல்களை. இப்போது என்ன! ’மோதிரத்த இந்த விரல்லயா போட்றீங்க!’ ‘மோதிர விரல்ல கொஞ்சம் லூஸா இருக்கு. அதான்!’ என்றேன் அப்பாவியாக. என்னை ஊடுருவிப் பார்ப்பதாகத் தெரிந்தது. ‘ஒங்களுக்கு ஹெல்த் ப்ராப்ளம் இருக்குல்ல!’ கேட்டார் ஒரு கேள்வி. நான் பிடிகொடுக்காமல் ’ஹெல்த் ப்ராப்ளம் யாருக்குத்தான் இல்ல? ஒடம்புன்னு ஒன்னு இருந்தா, ப்ராப்ளம்னு கொஞ்சம் இருக்கத்தான் செய்யும்’ என்று மேட்டரை தத்துவார்த்த லெவலுக்குக் கொண்டுசெல்ல முயன்றேன். அவர் விடுவதாயில்லை. ’அப்படில்லாம் இல்ல சார். மோதிரத்த மொதல்ல மோதிர விரலுக்கு மாத்துங்க. உங்க ப்ரச்னகளுக்கு இதுவே காரணமா இருக்கலாம்!’ என்றார் அசரீரி போல. எனக்கு என்ன ப்ரச்னை? எனக்கே தெரியவில்லையே என்று நினைத்துக்கொண்டேன். இப்படியெல்லாம் நாட்டில் மனிதர்கள் உண்டு.அவ்வப்போது குண்டுவீசிக்கொண்டு. ஒரேயடியாக அதிர்ந்து விடாமல் நாம்தான் பேலன்ஸோட இருக்கவேண்டியிருக்கிறது. அதே சமயம், உடல் ஆரோக்யம் போன்ற விஷயங்களில் கவனமாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.

வேளாவேளைக்கு சரியாகச் சாப்பிட்டு, சரியாகத் தூங்கினால் போதும் – பொதுவாக ஆரோக்யமாக இருக்கும் உடம்பு என்கிறார்கள். உண்மைதான். இதில் ‘சரியாக’ என்பதைச் சரியாகக் கவனிக்கவேண்டும். சரியாக சாப்பிடுதல் என்பதில் உடம்புக்கு சத்தூட்டும், உடம்புக்குப் பழகிப்போன, குடலுக்கு இதமான பாரம்பர்ய உணவுவகை என்று கொள்ளுதல் நல்லது. சரியான தூக்கம் என்றால் இரவு பத்தரை மணிக்காவது படுக்கையில் விழுந்து, ஒரு ஏழுமணிநேரமாவது – சொப்பனமாப் பிடுங்கித் தின்னாமல் – நன்றாகத் தூங்குவது என்று கொள்ளவேண்டும். பாரம்பரிய உணவும் பதமான தூக்கமும் இருந்தால், உடம்பு இளமையோடு நீண்டகாலம் நம்கூட வரும் வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் இதுவா நடக்கிறது இப்போது? குறிப்பாக, எல்லாமே வேகம், பரபரப்பு என்று ஒரே monotonous-ஆக ஆகிப்போன இயந்திரமய வாழ்வில் இதெல்லாம் கூடிவருமா? இளைஞர்கள், யுவதிகள் தங்களுக்குத் தாங்களே வைத்துக்கொண்டிருக்கும் சூனியங்கள் – I mean, தொழில்ரீதியான இலக்குகள். கூடிவரும் வேலைப்பளு, மனஅழுத்தங்களோடு அடிக்கடி பயணம் வேறுசெய்யவேண்டியிருக்கிறது. தூக்கத்தைக் கெடுக்கும் விமானப்பயணங்கள். வயிற்றுக்குச் சரியான சாப்பாடின்மை. எல்லாம் சேர்ந்து இளம் உடம்புகளைக் காலப்போக்கில் ஒரு வழிபண்ணிவிடுகின்றன. சின்னவயதில், ஆர்வமிகுதியில் பெரும்பாலானோர்க்கு ஒன்றும் புரிவதில்லை. அவர்களது கண்மண் தெரியாப் பரபரப்பில் நாம் சொன்னாலும் கேட்கும் மனநிலையில் இல்லை. ஆனால் பெரும்பாலானோர் முப்பதுகளின் மத்தியில் அவர்களின் வயது வரும்போதே, ஏதோ நாற்பதுகளின் இறுதிக்கு வந்துவிட்டவர்களைப்போல் முகம் களையிழந்து ஒரு சோர்வு, அழற்சி என்று பரிதாபமாக காட்சிதர ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதாவது முந்தைய தலைமுறை தங்களுடைய வயதின் நாற்பதுகளின் இறுதிகளில் அல்லது ஐம்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் சந்தித்த ஆரோக்யப் ப்ரச்னைகள் சிலவற்றை, இப்போதைய தலைமுறை முப்பதுகளின் இறுதிகளுக்குள்ளேயே எதிர்கொண்டு மன உளைச்சல் கொள்கிறார்கள். தங்களின் மனதையும், உடம்பையும் சரியாக நிர்வாகம் செய்வதறியாது தவிக்கிறார்கள். தற்போதைய வாழ்வியல் மதிப்பீடுகள், வாழ்வுமுறைகள் சரியான பாதையில் செல்லவில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது.

பெரும்பாலும் யாராலும் கவனிக்கப்படாத, ஆனால் இன்றியமையாத விஷயம் ஒன்று இங்கே இருக்கிறது. அது –காலமாறுதலுக்கேற்ற பிஸி வாழ்க்கையினூடே- ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைக்கவேண்டிய போதிய ஓய்வு, பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் மற்றும் அதற்கான கால அவகாசம். நான் ஸ்விட்ஸர்லாந்தில்(ஜெனீவா) மூன்றாண்டு காலம் பணிபுரிகையில் கவனித்திருக்கிறேன். சனி, ஞாயிறு என்கிற வீக்-எண்ட் அவர்களுக்கு ஒரு கொண்டாட்டம் போன்றது. ஆஃபீஸ் முடிவு நேரம் மாலை 5 மணி. இந்தியர்களாகிய நாங்கள் 5 மணி எப்போது போயிற்று என்பதையே கவனிக்காமல், 6 ½, 7 ½ என்று ஒவ்வொரு மாலையும் ஆஃபீஸில் பழியாய்க்கிடப்போம். (எங்கள் தூதரகம் அங்கிருந்த ஐக்கியநாடுகள் சபையின் ஐரோப்பிய அலுவலகத்தோடு இணைக்கப்பட்டிருந்ததும் ஒரு காரணம்). சிலருக்கு இரவு 9 மணிவரை செல்லும். நானும் அதில் ஒரு ப்ரக்ருதி. வீட்டிலிருந்து ஃபோன் வந்தவுடன்தான் ஆஃபீஸ் கந்தாயத்தை வலுக்கட்டாயமாக மூடிவிட்டு வெளியே வருவேன். எங்களோடு வேலை பார்க்கும் ஸ்விஸ் மற்றும் வேறுநாட்டவர் அப்படியில்லை. மாலை 5 மணி ஆஃபீஸ் டயம் எனில், 4 ½ மணிக்கு வேலை செய்வதை நிறுத்திவிடுவார்கள். குறிப்பாக பெண்மணிகள் ! வாஷ்ரூமிற்கு சென்று, டச்-அப், ஸ்ப்ரே இத்தியாதியுடன் ரிஃப்ரெஷ் ஆகி, ஒரு மாடலைப்போல பளப்பளவென வெளியேவருவார்கள். சரியாக 5 மணிக்கு கப்போர்டையெல்லாம் இழுத்து சாத்திவிட்டு ’ச்சாவ்!’ என்று ரீங்காரமிட்டுவிட்டு வெளியே போய்விடுவார்கள். (நமக்கும் அவர்கள் கூடவே ஓடிவிடலாமா என்றுதான் இருக்கும். ஆனால் நமது ’சிஸ்டம்’ இருக்கிறதே – அந்த சனியன் நம்மை விட்டுவிடுமா என்ன!). ஜெனிவாவில் வசித்தபோது அவர்களிடம் காணப்பட்ட இந்த நல்லவிஷயத்தை கவனித்திருக்கிறேன்: ஸ்விஸ்க்காரர்கள் குறிப்பாக வெள்ளிக்கிழமை மாலைகளில் தங்கள் நண்பர்கள்/நண்பிகளுடன் சேர்ந்து, தாங்கள் வசிக்கும் ஊருக்கு வெளியே பயணம் செய்வார்கள். முன்பே ‘புக்’ செய்திருக்கும் ரெஸார்ட்டுகள், ஹோட்டல்களில் தங்கி புதியஊர் சுற்றி, சனி, ஞாயிறை இனிதே போக்கிவிட்டு ஞாயிறு மாலைதான் ஜெனீவா திரும்புவார்கள். திங்கட்கிழமையிலிருந்து வழக்கம்போல் ஆஃபீஸ். இப்படி மனதும் உடம்பும் வாரந்தோறும் ‘ரெஃப்ரெஷ்’ ஆகிறது அங்கெல்லாம்.

நம்நாட்டின் லட்சணம் என்ன? வாரநாட்களில் அலுவலகக் கரைச்சல்கள்போக, சனி, ஞாயிறுகளில்கூட சில சமயம் ஆஃபீஸ் போகவேண்டியிருக்கிறது. மேலாளர்கள் அல்லது ப்ராஜெக்ட் ஹெட்கள் சனி, ஞாயிறன்றுகூட கம்பெனியில் வேலைசெய்பவர்களைத் தூண்டி கம்ப்யூட்டரைத் திறக்கவைக்கிறார்கள். எதையாவது கேட்டு, குடைந்து, வேலைவாங்குகிறார்கள். வீட்டிலும் நிம்மதியில்லை. சுற்றுலா, ஓய்வு என்பதெல்லாம் வருஷத்துக்கு ஒருமுறை நிகழ்ந்தாலே அதிசயம். அதற்கும் ஒரு முயற்சி வேண்டியிருக்கிறது. Excessive and stressful work. No relaxation. விளைவு? நாற்பதுகளிலேயே கண்ணிற்குக் கீழே கருவளையங்களின் நர்த்தனம், தொப்பை விழுந்த, முதுகு கூனாகிப்போன உருவங்கள், தினம் தினம் எதற்காகவாவது மாத்திரை விழுங்க நேரிடும் ஆரோக்யப் ப்ரச்சினைகள், தீராத மன உளைச்சல்கள்.

இப்படியெல்லாம் வதங்கி, வாடித்தான் பெரும்பாலும் இந்தியாவில் நாலுகாசு சேர்க்கவேண்டியிருக்கிறது. இடையில் பிள்ளைகள்வேறு பிறந்துவிட்டனவே! அவர்களைப் படிக்கவைத்து, கல்யாணம் செய்துவைக்கவேண்டியிருக்கிறது; மேற்கொண்டு வீடு, வாசல் வாங்கும்படலம், சமூகக் கடமைகள், குடும்ப உறவுச்சிக்கல்கள்.. அப்பப்பா, மனுஷனுக்குத்தான் எத்தனைக் கஷ்டங்கள் ! இருந்தும் And quiet flows the Don என்பதுபோல், போய்க்கொண்டேதானிருக்கிறது வாழ்க்கை . .

**

செய்வீர்களா ?

ஞானக்கூத்தன் போய்விட்டார்
கொஞ்சநாள் முன்பு குமரகுருபரனும்
அதற்கு முன்பு வைகறையும்
அறிமுகம் அதிகமில்லா கவிகள் சிலரும்
அப்படியே புறப்பட்டுப் போயிருக்கக்கூடும்
போதாக்குறைக்கு முந்தாநாள்
கிளம்பிப் போனார் நா. முத்துக்குமார்
உத்சவத்தில் சாமி புறப்பாடு போல
கவிகள் புறப்பாட்டுக் காலம்போலும் இது

இளசும் பெரிசுமாக மேலும் சிலர்
எங்கேயோ சுருண்டு கிடக்கக்கூடும்
வறுமையில் வதங்கியோ
வாசிப்போரின்றி வாடியோ
தணியாத தனிமையின் சோகத்தில்
தாங்கவொண்ணா மன உளைச்சலில்
தங்களைத் தாங்களே குடித்துக்கொண்டு
தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்களோ என்னவோ
வாழ்க்கை ரசத்தைப் பருகி எழுதும் கவிகளே
வக்கிரமான வஸ்துக்கள் உங்கள் உடம்பை
வதைத்து சிதைத்துத் தீர்த்துவிடாமல்
கொஞ்சம் பார்த்துக்கொண்டால் அதுவும்
தமிழுக்கு நீவிர் செய்யும் சேவையாகும்தானே ?

**

ஆடும்வரை ஆட்டம்

We dance round in a ring and suppose
But the Secret sits in the middle and knows

– Robert Frost

அடுத்த கணம் என்ன ஆகப்போகிறது எனத் தெரியாத ஒரு மர்மம் நிறைந்த வாழ்க்கை, நம் எல்லோருக்கும் இந்தப் பிரமாதமான உலகில் வாய்த்திருக்கிறது. இருந்தும், காலமெல்லாம் நாம் ஆடுகிற ஆட்டம், போடுகிற திட்டம், கொண்டிருக்கும் ஆசை – கட்டுக்குள் அடங்காதது. ஒரு வகைக்குள் வராதது. எதிலும் ஒரு அளவில்லை. கமா, ஃபுல்ஸ்டாப் இல்லாத கதை நம் கதை. அதாவது, ஃபுல்ஸ்டாப் தானாக முன்வந்து விழும்வரை.

ஆடும்வரை ஆட்டம்
ஆயிரத்தில் நாட்டம்
கூடும்வரை கூட்டம்
கொள்ளிவரை வருமா?

என்று நினைத்துக் கவலையுற்றான் கண்ணதாசன். ஏனென்றால் அவன் கவிஞன். அன்பானவன். எதனையும் ஆழமாகப் பார்க்கத் தெரிந்தவன். நிகழ்வுகளைத் தாண்டிப் பயணித்தவன். சராசரி மனிதனோ, இத்தகைய யோக்யதைகள் இல்லாதவன். வாழ்க்கை என்பதில் அடிபட்டு அலைக்கழிக்கப்படுபவன். ஆதலால் நிகழ்வுகள், அவை எவையாயினும் அவற்றிற்கேற்பக் குதிப்பவன் அல்லது குலைந்துபோகிறவன். வேறு வழியில்லை அவனுக்கு.

வாழ்வின் நடப்புகளை, சம்பவங்களை நம்மால் விருப்பப்படி ஏற்படுத்தவோ, மாற்றியமைக்கவோ முடிவதில்லைதான். சில அதிர்ச்சிகள், தடாலடி நிகழ்வுகள் நம் கனவுகளை சிதைத்துவிடுகின்றன. நம்மை அமைதி இழக்கச் செய்கின்றன. நம்மைப் புறம் தள்ளிவிட்டு மற்றவர்கள் -அதில் சிலர் தகுதி இல்லாதவர்கள்கூட- முன்னேறிச் சென்றுவிடுகிறார்கள். மாறாக, நம்மில் சிலருக்கோ, உழைப்பு, முயற்சிகளைத் தாண்டியும் வாழ்வு அதலபாதாளத்தை நோக்கிச் சரிகிறது. பெரும் வேதனை, சோர்வு தரும் விஷயம். அதற்காக எதற்கெடுத்தாலும் சிடுசிடுப்பு, ஆத்திரம் தேவையா? எல்லாவற்றின் மீதும் ஒரு துவேஷம், வெறுப்பு கொள்ளுதல் மனிதத்தன்மை ஆகுமா? ஆனால் இன்றைய சமூகம் பொறுமையற்றதாக, பொறுப்பற்றதாக, தொட்டதற்கெல்லாம் ஆத்திரம் கொள்வதாகத்தான் மாறிவிட்டிருக்கிறது. நமது ஜனங்களின் பிரதான பொழுதுபோக்கு அம்சமான ஜனரஞ்சக சினிமா – அதன் வணிகநோக்கில் – பெரும்பாலும் இதைத்தான் படைத்து, போதித்துப் பணம் சம்பாதிக்கிறது. விளைவு? குரோதம், வக்கிரம், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கெதிரான வன்மம் ஆகிய தனிமனித உக்கிரங்கள் இளைஞரிடையே பெருகி, வாழ்வமைதியை சிதைக்க ஆரம்பித்துள்ளன. ஆசை அடுக்கில் வேகவேகமாக ஏறும் அவசர வாழ்வின் அபத்தக் காட்சிகள்.

மானம் சிறிதென்றெண்ணி
வாழ்வு பெரிதென்றெண்ணும்
ஈனர்க்கு உலகந்தனில் – கிளியே!
இருக்க நிலைமையுண்டோ ?

என்று ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்னமேயே கோபப்பட்டான் சுப்ரமணிய பாரதி. நிலைமை இன்னும் மோசமாகிக்கொண்டுதான் வருகிறது. சமூகக்காவலர்கள், புத்திஜீவிகள், நிபுணர்கள் என்றெல்லாம் தங்களை அழைத்துக்கொள்பவர்கள் மேடைகளில், டிவி பேனல்களில் பேசி மகிழ்கிறார்கள்; தலைமயிரைக் கோதிவிட்டுக்கொள்கிறார்கள்; பொழுதுபோக்குகிறார்கள்; சம்பாதிக்கிறார்கள். வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கிறது அதுமாட்டுக்கு …

**

நகரத்தின் சாலை ஒன்றில்

அலுவலோ அலட்சியமோ ஆடம்பரமோ
சீறிவரும் வாகனங்களை எரிச்சலோடு
நிறுத்துகிறது சிவப்பு
குலுங்கி நின்ற வாகனங்கள் அமைத்த
கோணல் வழிகளில் ஏந்திய கையுடன்
சோர்வே துணையாக ஊர்கிறாய்
கையில் விழுகின்றன சில காசுகள்
முகத்தில் பட்டுத் தெரிக்கின்றது
அவர்களின் அளவிலா அலட்சியம்
பச்சை பார்த்துப் பாய்வதற்குத்
தயாராகின்றன வாகனங்கள்
எந்த நிறமும் எந்த செய்தியையும்
உனக்கெனச் சொல்லாத நிலையில்
நீ கடந்து செல்கிறாய்
அவர்களையும் கடக்கிறது
அர்த்தமற்ற வாழ்க்கை

**

தொலைந்துபோன கடிதம்

தினமணி 25 ஜனவரி, 2016-இதழில் வெளியான கவிதை:

தொலைந்துபோன கடிதம்

தொலைந்துபோன கடிதமாய் வாழ்க்கை
துவண்டுபோய் நிற்பவனின் தீராத வேட்கை
நினைவுக்கடலின் ஓயாத பெரும் ஓசைகள்
நித்யமாய் அலைபாயும் அடங்காத ஆசைகள்
கைவிட்டு நழுவிய கண நேர வாய்ப்புகள்
காலம் செய்த தாங்கவொண்ணா ஏய்ப்புகள்
கலைந்து போன கனவு இழந்துபோன தூக்கம்
எஞ்சி இருக்கும் வாழ்வின் மாளாத ஏக்கம்

-ஏகாந்தன்

**

சினிமாவே உன்னை

வாழ்க்கை வண்டியை எப்படியோ ஒரு
வழியாக ஓட்டிச் செல்லவேண்டி
வகைவகையான தொழில் செய்து
வியர்வையில் சோர்ந்துபோன அவன்
சம்சாரியோ சன்னியாசிபோல் திரிபவனோ
ஒரு வடிகாலாய் பொழுதுபோக்காய்
ஒளிர்கிறாய் அவனுக்காக
வெள்ளித்திரையில் சினிமா என்று
வேலையில்லா வெட்டிகளும்
வம்புதும்புக்காரன்களும்கூட
விளையாட்டாய்ப் போய்
வசதியாக இருக்கையில் சாய்ந்து உன்
வாயைத்தான் பார்க்கவைக்கிறாய்
அரங்கினில் நீ ஓடாவிட்டால்
பெரும்பாலோர்க்குப் பொழுது போகுமா
உனை நம்பி அரங்கிற்கு வெளியே நின்று
டீ ஆத்தும், கடலை முறுக்கு விற்கும் மனிதனுக்கு
பிழைப்புதான் நடக்குமா அவன்
பிள்ளை குட்டி பள்ளிக்கூடம் போகுமா
சாதாரணனின் வாழ்க்கையில்
சளைக்காமல் பங்குவகித்து
புதுசுபுதுசாய்க் கதைகள் சொல்லி
புளகாங்கிதம் தருகிறாய்
சினிமாவே என் செய்வேன் உனை
சிரித்துக்கொண்டே வாழ்த்துகிறேன் !

— ஏகாந்தன்
(மேற்கண்ட கவிதை தினமணியில் (09-11-2015) வெளியானது. நன்றி: தினமணி)