அஸம்பவா ..

அம்பிகா பிரசாத். ஒரு சராசரி.. இப்படி-அப்படியாகக் கொஞ்சம் நேர்மை, நாணயம், கொஞ்சம் கடவுள் பக்தி, இத்தியாதி. வீட்டில் அடக்கமான பெண்டாட்டி, அருமையான பிள்ளை. தானுண்டு, தன் பிழைப்புண்டு, தன் குடும்பமும் உண்டு என வாழும் ஜீவன். ஒரு நல்லநாளில், அரசாங்கம் பணியிலிருந்து அவருக்கு ஓய்வு கொடுத்துவிட்டது! வீட்டிலேயே அடைந்துகிடப்பது என்னவோ போலாகிவிட்டது. ஆனால், ஒத்த வயதினில், அவருக்கு நெருக்கமான நண்பர் இருந்தார். மதன் கோபால். இருவரும் ஒருவர் வீட்டில் ஒருவர் அடிக்கடி சந்தித்துப் பொழுதுபோக்கினார்கள். கிண்டல், கேலி,  ஊர் வம்பு, தும்புகள் என அரட்டை. மீண்டும் சுவாரஸ்யம் தட்ட ஆரம்பித்திருந்தது வாழ்க்கையில்.

ஒரு இரவு வந்தது. அம்பிகா பிரசாதின் கதையை வேறுமாதிரியாக மாற்றிப்போட்டது. இல்லை.. அதெல்லாம் இல்லை, பிரசாத் தப்புத்தண்டா ஏதும் செய்யவில்லை. ஆனால்,  இந்த உலகில் அப்பாவி மனிதர்களுக்குத்தானே ஆபத்து வீடு தேடி வரும்? அந்த பாழாய்ப்போன இரவில் எல்லோரும் தூங்கிவிட்டிருந்தார்கள். ஊரே அடங்கிவிட்டிருந்தது போலிருந்தது. அவருக்குத்தான் தூக்கம் வரவில்லை. சில நாட்களில் இப்படித்தான். வயசாகிவிட்டதோ? கொஞ்ச நேரம் ஆகுமே தவிர, தூக்கம் வந்துடும்.. வந்துடும் எனத் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார் பிரசாத். புரண்டு புரண்டு படுத்துப்பார்த்ததுதான் மிச்சம். ம்ஹூம்… தூக்கம் நெருங்காத கண்களை வெகுநேரம் மூடி வைத்திருப்பதில் சிரமம் தெரிந்தது. விழித்தார். நல்ல இருட்டு. அறையில் மூலைக்கு மூலை கண்களை உருட்டினார். ஆ.. அங்கே.. அந்த மூலையில்.. என்ன அது?  என்ன.. மங்கலாக..சாம்பல் நிறத்தில்? அசைகிறதே.. முன்னேயா  வருகிறது? ஒரு உருவம்… எப்படி உள்ளே? அவருக்கு பயம். நெஞ்சு படபடத்தது.  உடம்பில் மெல்லிய நடுக்கம். வாயில் வார்த்தை எழவில்லை. எச்சிலை விழுங்க முயற்சித்தார்.  கஷ்டப்பட்டுக் குரலை மேலே கொண்டுவந்தார்.. ”யார்..யார்.. நீ ஏன்.. இங்கே..” தடுமாறினார் ஈனக்குரலில்.

உருவத்திடமிருந்து மெல்லிய சத்தம், ஆனால் தெளிவாக வந்தது:  ”புறப்படு.. என்னுடன்” .

ஐயோ.. யாரிது?  எமனா.. முகம் சரியாகத் தெரியாமல்.. எம தூதனோ? அம்பிகா பிரசாதின் மூளையில் மணி வேகமாக அடித்தது. ”நானா .. நான்.. எதற்கு.  எங்கே….”

அவருடைய குழறலைத் தாண்டி அந்தக் குரல் தீர்க்கமாக வெளிப்பட்டது..

”உன் கதை முடிந்தது. கிளம்பு!” என்றது… என்றான் யமதூதன்.

”ஆ! ஐயோ.. நான் மாட்டேன். இன்னும் கொஞ்சநாள் ..  என்னை இருக்கவிடு..”

”ம்ஹூம். வா!”

இருக்கிற சக்தியையெல்லாம் சேர்த்துக்கொண்டு குழறினார் பிரசாத்: ”இத்தனை நாள் வேலை, வேலை எனப் படாதபாடெல்லாம் பட்டுவிட்டேன். ஒரு சுகம் இல்லை. இப்போதுதான் வீட்டில் கொஞ்சம் ஓய்வாக … இப்போதுபோய் வந்திருக்கிறாயே? உனக்கே இது தர்மமாகத் தெரிகிறதா?”

”பேசிக்கொண்டிருக்க நான் வரவில்லை. ம்…” குரலில் கடுமை.

விடமாட்டான் போலிருக்கிறதே..

”அப்பா!” – கையெடுத்துக் கும்பிட்டார் பிரசாத்.  ”கோபப்படாதே ! கொஞ்சம் பொறுத்துக்கொள். கொஞ்ச காலந்தான்..”

கேலியாக சிரிப்பதுபோல் மெலிதான சத்தம். ”காலமா? அதுதான் முடிந்துவிட்டதே !”

”சரி.. சரி.. அது உன் கணக்கு. ஆனால், என்னைக் கூப்பிடாதே. என்னால் வரமுடியாது.  எனக்கு உன் தயவு வேண்டும். மாட்டேன் என்று மட்டும் சொல்லிவிடாதே. உன்னை வேண்டிக்கொள்கிறேன். மூன்று வருஷம் கழித்து நீ திரும்பி வந்தால்…நான்.. ”

”மூன்று வருஷமா! ”

”கொஞ்சம் நான் சொல்வதைக் கேள். பெரும் சிக்கல் எனக்கு. ஒரே மகன்.  டாக்டருக்குப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். இன்னும் மூன்று வருஷத்தில் படிப்பு முடிந்துவிடும். அவனை இப்படியே பாதியில் விட்டுவிட்டுப்போகமுடியுமா?  கொஞ்சம் இரக்கம் காட்டு. சரியாக மூன்றே வருஷம். பையன் டாக்டர் என்று ஆகிவிடுவான். அதற்குமேல், அரை நாள்கூட அதிகம் வேண்டாம். உடனே நீ என்னைக் கொண்டுபோகலாம்.  தயைசெய்து இதற்குமட்டும் ஒத்துக்கொண்டு, என்னை இப்போது விட்டுவிடு. போய்விடு..  போய்விடு..”  கைகூப்பி மன்றாடுகிறார் பிரசாத்.

யமதூதன் இதற்கெல்லாம் இணங்குபவனா, என்ன? ஆனால் அன்று, அவனுக்கும் என்ன தோன்றியதோ? இரக்கமா, வேறேதாவதா அது?

”சரி. போனால் போகிறது என்று உன்னை விட்டுவிட்டு, போகிறேன். ஆனால், போகும்போது உனக்கு வேண்டப்பட்டவர்களில் ஒருவரைத் தூக்கிக்கொண்டுதான் போவேன்!”

தன் உயிரை எடுக்காதிருந்தால் அதுவே போதும் என்கிற சுயநலம் தாக்க, நெஞ்சு அடித்துக்கொள்ள, ’’சரி..சரி ..உன் இஷ்டம்.. இப்ப போயிடு. அது போதும்!’’ என்றார் நடுங்கும் குரலில் பிரசாத். உருவம் கரைந்தது..மறைந்தது. போய்விட்டது. வியர்த்துவிட்டது பிரசாதுக்கு. அறை மேலும் இருண்டதுபோல் காணப்பட்டது. தூரத்தில் நாய் ஒன்றின் ஊளைச் சத்தம் ஒரேயடியாக உயர்ந்து, ஈனமாகக் கேட்டது. அவரை என்னமோ செய்தது. வெகுநேரம் புரண்டு, புரண்டு படுத்திருந்த மனுஷன் களைப்பாகி,  ஒருவழியாகத் தூங்கிப்போனார்.

மறுநாள் அதிகாலை. விழிப்பு வந்தபோது, முந்தைய ராத்திரியின் கொடூரம் மனத்திரையில் பளிச்சிட்டது. பிரசாத் திடுக்கிட்டு எழுந்துகொண்டார். கதவைத் திறந்தார். வெளிச்சத்தைக் கண்டதும் மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சி. நேற்று ராத்திரி வந்த பயங்கரன்…. அப்பாடா..சாமி! எப்படியோ தப்பித்துவிட்டோம்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அவருடைய வீட்டிற்கு ஒருவன் சைக்கிளில் வந்து இறங்கினான். செய்தி. அவருடைய ஆத்மார்த்த நண்பர் மதன் கோபால் காலமாகிவிட்டார். ”ஆ! எப்போது? நேற்று மாலை வீட்டுக்கு வந்திருந்தானே.. கலகலப்பாக பேசிக்கொண்டிருந்தோமே. நன்றாகத்தானே இருந்தான் மதன்.. உடம்புக்கு திடீரென  ஏதாவது..”

”உடம்புக்கெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. இரவுச்சாப்பாட்டுக்குப்பின், குடும்பத்தில் எல்லோரிடமும் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்திருக்கிறார். பேரக்குழந்தைகளுடன் ரொம்ப நேரம் விளையாடியிருக்கிறார். காலையில் இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லையே என்று போய்ப் பார்த்தால்.. அசையாமல் கட்டிலில் கிடக்கிறார். ராத்திரியிலேயே உயிர் போயிருக்கவேண்டும்” என்று சொன்னவன், சைக்கிளில் ஏறி வேகம்பிடித்தான்.

அம்பிகா பிரசாதிற்கு வயிற்றை என்னவோ செய்தது. மனம் இருண்டது. நாள் பூராவும் அந்த சிந்தனை : ’தலைக்கு வந்தது.. தலைப்பாகையோடு போயிற்று.’ ஆனால்.. மதன் எத்தனை  நல்ல நண்பன், மனம்விட்டு நான் மணிக்கணக்கில் பேசும் ஒரே ஜீவன். எனக்கிருந்த ஒரே ஒருத்தன்.. போகிறபோக்கில் அவன் உயிரை எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டானே ராத்திரியில் வந்த பாவி. ஹே பகவான்.. எல்லாம் வெறுமையாகிவிட்டது போலிருந்தது அவருக்கு. அடுத்த சில நாட்களில் குற்ற உணர்வில், குட்டிபோட்ட பூனைபோல அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார் பிரசாத். கொஞ்ச நாட்களுக்குப் பின், வாழ்க்கை சகஜ நிலைக்குத் திரும்பிவிட்டதுபோலிருந்தது. காலம் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

அம்பிகா பிரசாதின் மகன்  மருத்துவம் முடித்தான். டாக்டர் ஆகிவிட்டான். அவருடைய சந்தோஷத்துக்கு அளவே இல்லை. ஆனால் சில நாட்களில் அவரே சொல்லியிருந்த மூன்றுவருடக் கெடு முடிந்தது. அடுத்த இரவில் அந்த உருவம் முன்னே வந்து, நிழலாய் ஆடியது. ‘திருப்திதானே.. கிளம்பு !’ என்றது.

சுகமாகச் செல்கிறதே வாழ்க்கை. உயிரைவிட முடியுமா இப்போ? கெஞ்சுகிறார் அம்பிகா பிரசாத், யமதூதனிடம். இந்த முறை அவர் சொல்லும் காரணம்? ”மகனுக்குக் கல்யாணம் ஆகவேண்டும், மருமகள் வீட்டுக்கு வரவேண்டும். ஒரே ஒரு வருஷம் போதும். முடிச்சிடுவேன்.. மேற்கொண்டு ஏதும் கேட்கமாட்டேன்! கைவிட்டு விடாதே..கருணை காட்டு”- என்று காலில் விழுந்து புரளாத குறை. யமதூதனிடம் ஒரு தயக்கம். பின்னர் எச்சரிக்கிறான். ”இதுதான் கடைசி உனக்கு. ஒரே வருஷம். திரும்பிவருவேன். தூக்கிச்செல்வேன்!” மறைந்துவிடுகிறான்.

அடுத்த நாளிலிருந்து, வேகவேகமாகக் காரியங்கள் செய்கிறார் அம்பிகா பிரசாத். மகன் டாக்டராச்சே. சமூகத்தில் நல்லபேர். வசதியான இடத்தில் பெண் கிடைத்து, திருமணம் நடந்துவிட்டது. வீட்டுக்கு வந்த மணமகளும்தான் எவ்வளவு பொருத்தம், என்ன ஒரு பாந்தம்! குடும்பமே கலகல என ஆகிவிட்டது. ’ஆஹா.. இதுவல்லவா வாழ்க்கை.. வாழ்க்கை என்பது ஒரு போதை!’ என்று பாட ஆரம்பித்தது அம்பிகா பிரசாதின் மனம். அதற்காக? காலம் நகராதிருக்குமா? ஓடுகிறது. ஓடிவிட்டது. நாளையோடு முடிகிறது இறுதிக்கெடு. நாளை இரவில் வந்துவிடுவானே அந்தக் கொடூரன்..

அந்த இரவும் வந்தது. தூக்கம் வராமல் பயமும், பதற்றமுமாய்க் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தார் அம்பிகா பிரசாத். பின்னிரவில் திடீரெனத் தெரிந்த உருவம் நெருங்கியது. ‘வார்த்தையைக் காப்பாற்றிக்கொள். வா!’ என்ற கட்டளை. அம்பிகா பிரசாதின் மனம் மூர்க்கமாக அடம்பிடித்தது. ’நான்.. நான்.. வரமாட்டேன்!” எனக் குழறிப் பின்வாங்குகிறார். யமதூதன் அலட்சியமாக நெருங்குகிறான். இப்படித்தான் நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்திருந்தார் பிரசாத். பக்கத்தில் வைத்திருந்த ஒரு பெரும் கழியைப் பாய்ந்து எடுத்துச் சுழற்றினார். உருவம் திகைப்பதுபோல் பின் வாங்க, வெறியுடன் தாக்கினார் அம்பிகா பிரசாத். ஓங்கி ஒரே போடு… உருவம் தப்பி மறைந்துவிட்டதோ.. ‘ஆ!.. ஆ!.. ம்..மா ..’ என்று இருட்டில் நொறுங்கியது ஒரு ஈனக்குரல். தடாலென்று ஏதோ கீழே விழும் சத்தம், அம்பிகா பிரசாதை திடுக்கிடவைத்தது. தட்டுத் தடுமாறி விளக்கைப் போட்டார். தலையில் பலத்த ரத்தக்காயத்துடன் தரையில் விழுந்துகிடந்தாள், அவரது மனைவி. ‘ஐயோ.. ஐயோ.’ வீரிட்டார் அம்பிகா பிரசாத். ”நீயா!.. நீ.. நீ எப்படி, எப்போது இங்கே வந்தாய்…” எனப் புலம்பியவாறு குனிந்து அவளை அசைத்தார். குலுக்கிப் பார்த்தார். அவளது உயிர் பிரிந்துவிட்டிருந்தது.  அங்கேயே உட்கார்ந்துவிட்டார். தலையிலடித்துக்கொண்டார். என்  அருமை மனைவியையும் இழந்துவிட்டேனே.. கதறினார் அம்பிகா பிரசாத். பிரமை பிடித்து உட்கார்ந்திருந்தவரின் மனதில் திடீரென்று ஒரு ஆவேசம் கிளம்பியது. ’உன்னால்தான் எல்லாம்.. உன்னால்தான்..’ என்று எங்கோ பார்த்துத் தனக்குத்தானே தீவிரமாக சொல்லிக்கொண்டார். துக்கம் தாளமுடியாமல், தன்னைத்தானே மாய்த்துக்கொண்டு இறந்தார் அம்பிகா பிரசாத் – என்று முடிகிறது கதை.

Saeed Jaffrey, Actor

’அசம்பவா’ என்ற பெயரில் 1984-ல் வெளிவந்த ஹிந்திப் படம். எண்பதுகளில், சோதனை முயற்சிகளாகவும், வித்தியாசமான கதைக்களன்கள் கொண்டதாகவும், பாலிவுட்டில் புதிய இயக்குனர்கள், தேர்ந்த நடிக, நடிகைகளைக்கொண்டு பல ‘நியூவேவ்’ அல்லது ‘off-beat films’ -களை எடுத்து வெளியிட்டார்கள்.  அவற்றினிடையேயும், மிக மாறுபட்ட திரைப்படம் இது. மனித மனதில் புதைந்துகிடக்கும் பலவீனங்கள், குள்ளநரித்தனங்கள், அநீதி, பேராசை என ஆழம் பார்க்கமுயல்கிறது இந்தப் படம். ஒரு கலைப்படைப்பு என்பதற்கான சித்திரங்கள் தெறிக்கின்றன இதில்.

கதையின் களமே மரணம் ஆனதால், இந்தப் படம் அதிக நாள் ஓடவில்லைபோலும். திரை விருது எதையும் பெறவில்லை. ஆயினும் விமரிசகர்களால் கவனிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஜக்தீஷ் பானர்ஜி எனும் இயக்குனரின் படம் இது. இங்கிலாந்தின் நாடகவெளியில் தாக்கம் ஏற்படுத்திய, இந்தியாவிலும் சில புகழ்பெற்ற டைரக்டர்களின் படங்களில் சிறப்பாக நடித்திருந்த சயீத் ஜாஃப்ரீ (Saeed Jaffrey) முக்கிய பாத்திரத்தில் (அம்பிகா பிரசாத்) நடித்த படம். மனைவியாக மராட்டிய சினிமா/நாடகத் திரை நட்சத்திரங்களில் ஒருவரான ரோஹினி ஹட்டங்காடி. ஆத்ம நண்பனாக மன்மோகன் கிருஷ்ணா. ஆர்ட் படங்களில் தென்படும் முகங்கள்..

”.. கட் கயி உம்ர் மேரி தோ.. முஜே பத்தா ஏ (ச்)சலா…” என்று துவங்கும் புபீந்தர் சிங் (Bhupinder Singh) இனிமையாகப் பாடிய ஒரு பாடல் இந்தப் படத்தில். (”அது முடியும் தருவாயில்தான் தெரியவந்தது – வாழ்க்கையா? நான் அதை எங்கே வாழ்ந்தேன்…” என்கிற அர்த்தத்தில்). இன்னுமொரு பாடல்: ’ஜிந்தகி பி க்யா நஷா ஹை…’ என்று ஆரம்பிக்கும் சுரேஷ் வாட்கர் பாடிய -”வாழ்க்கைதான் எத்தனை போதையானது.. நான் இன்று குடித்திருக்கிறேன்…மரணமே நீயும் சேர்ந்துகொள்.. இந்தா..குடி..” எனச் செல்லும் பாடல். இரண்டு இடங்களிலும் சயீத் ஜாஃப்ரீயின் நடிப்பு அசத்தல். இரண்டையும் எழுதியது விஸ்வனாத் சச்தேவ். மியூசிக்: பினாய் ஹஸீப் (Binoy Hasib). மராட்டிய எழுத்தாளர் எஸ்.என். நாவரே எழுதிய கதை ‘அஸம்பவா’.

இந்தப் படத்தை சோமாலியாவில் பணியிலிருக்கையில், வீடியோவில் பார்த்தேன். அதிர்ச்சியும், சொல்லவொண்ணா அயர்வும் தருவதாக இருந்த படம். சயீத் ஜாஃப்ரீயின் நடிப்போடு, மற்ற நடிக, நடிகர்களின் பங்களிப்பும் அளவாக அமைந்திருக்கிறது. நினைவிலிருந்து, கதையை மேலே கொண்டுவந்திருக்கிறேன்.

அமேஸானிலோ, ஃப்லிப்கார்ட்டிலோ டிவிடி, விசிடி கிடைக்கலாம். வாங்கிப் பாருங்கள் ஒரு முறை..

**