இந்திரா பார்த்தசாரதி

தமிழ் மொழியின் சமகால இலக்கிய ஆளுமைகளுள் ஒருவர்.  தரமான படைப்புகள் பல தந்தவர். இ.பா. எனச் சுருக்கமாக அழைக்கப்படும் சென்னையில் பிறந்த கும்பகோணத்துக்காரர். முனைவர் பட்டம் பெற்ற படைப்பாளி. தன் உயர் கல்விப்பின்னணியினால், டெல்லி பல்கலைக்கழகம், பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழகம், போலந்தின் வார்ஸா பல்கலைக் கழகம் என்றெல்லாம் விஸ்தாரமாகப் பணிபுரிந்த அனுபவமுண்டு. இந்தியக் கலாச்சாரம், தத்துவம் என போலந்தில் அயல்நாட்டு மாணவர்களுக்கு ஐந்தாண்டு காலம் பேராசிரியராகக் கற்பித்திருக்கிறார்.

டெல்லியில் சுமார் 40 வருட வாசம் என்பதால் இவரது கதைகளின் கரு டெல்லி மாநகரத்தில் நிலைகொண்டிருப்பது வழக்கம். இவரது முதல் சிறுகதை ஆனந்த விகடனில் வெளிவந்தது. விகடனில் இலக்கிய எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பை ஆரம்பித்துவைத்தவர்கள் ஜெயகாந்தனும், இவரும்தான் எனலாம். நடுத்தரவர்க்கத்து மனிதர்களே இவரது கதைமாந்தர்கள். மனிதனின் தனிமை, ஏக்கம், உள்மன உறுத்தல்கள், பொதுவாக வாழ்வின் நிறைவின்மை போன்றவை இவரது படைப்புகளில் மேலெழுந்து காணப்படுகின்றன.  ’தொலைவு’, ‘ஒரு கப் காப்பி’, ‘குதுப்மினாரும் குழந்தையின் புன்னகையும்’ போன்றவை வெகுவாக ஸ்லாகிக்கப்பட்ட இவரது சிறுகதைகளில் சில. மனித தெய்வங்கள், நாசகாரக்கும்பல் என்கிற தலைப்புகளில் சிறுகதைத் தொகுதிகள், வேதபுரத்து வியாபாரிகள், யேசுவின் தோழர்கள், வெந்து தணிந்த காடுகள், ஹெலிகாப்டர்கள் கீழே இறங்கிவிட்டன போன்ற நாவல்கள், நந்தன் கதை, ஔரங்கசீப், ராமானுஜர், கால எந்திரம், கொங்கைத்தீ போன்ற நாடகங்கள், சில  கட்டுரைத்தொகுதிகள், Ashes and Wisdom, Wings in the Void, Into this Heaven of Freedom ஆகிய மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் என, தமிழ் இலக்கியத்தில்  விரிவாக, தீர்க்கமாக அரைநூற்றாண்டு காலமாக இயங்கிவரும் படைப்பாளி.

இ.பா.வின் புதினமான ‘குருதிப்புனல்’ 1977-ல் ’சாஹித்ய அகாடமி’ விருதைத் தமிழுக்குப் பெற்றுத்தந்தது. இந்திய மொழிகளில் தரமான இலக்கியப் படைப்புகளுக்காக K.K. Birla Foundation- நிறுவிய ‘சரஸ்வதி சம்மான்’ (Saraswati Samman) விருதை, இவரது ‘ராமானுஜர்’ நாடகம் தமிழ் மொழிக்காக வென்றது. ’பாஷா பரிஷத்’ விருதும்  கிடைத்துள்ளது. சிறப்புமிகு இலக்கியப் பங்களிப்புக்காக இந்திய அரசு 2010-ல் ’பத்ம ஸ்ரீ’ விருதை இவருக்கு வழங்கி கௌரவித்தது. ‘தி ஹிந்து லிட் ஃபார் லைஃப்’ விருது (The Hindu Lit for Life Award) வாழ்நாள் இலக்கிய சாதனைக்காக இந்திரா பார்த்தசாரதிக்கு 2018-ல் வழங்கப்பட்டது. சாகித்ய அகாடமி, சங்கீத நாடக அகாடமி, சரஸ்வதி சம்மான் ஆகிய மூன்று பெரும் தேசியநிலை விருதுகளையும் வென்ற ஒரே எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதிதான் என்கிறது ‘இந்து தமிழ் இதழ்’!

தமிழ் உலகில், சமகால அரசியல்தாக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் இலக்கியப் படைப்புகளைத் தந்த வெகுசில எழுத்தாளர்களில் இந்திரா பார்த்தசாரதியும் ஒருவராக அறியப்படுகிறார். இ.பா.வின் ‘குருதிப்புனல்’ கீழவெண்மணிப் படுகொலை/அரசியல் பின்னணி  கொண்ட நாவல். இவரது ’உச்சிவெயில்’ எனும் குறுநாவல் ‘மறுபக்கம்’ (இயக்கம்: சேதுமாதவன்) என்கிற திரைப்படமாக 1990-ல் வெளியிடப்பட்டது. இந்திய ஜனாதிபதியின் ‘தங்கத்தாமரை’ விருதை (Golden Lotus Award) தட்டிச்சென்ற முதல் தமிழ்ப்படம் இது.

ஒரு கட்டுரையில் இந்திரா பார்த்தசாரதி சொல்கிறார்: “பிரபஞ்சத்தில் ‘ சூழ்ந்து அகன்று தாழ்ந்து உயர்ந்த முடிவில் வெறும் பாழ் ‘ என்று எதுவுமில்லை. அனைத்தும், ‘சூழ்ந்து அகன்று தாழ்ந்த உயர்ந்த முடிவில் பெரும் ஜோதி’ என்று நம்மாழ்வார் வாக்கில் கூற முடியும்.  இதற்கு ‘உள்பார்வை’ வேண்டும். ‘உள்பார்வையின்’ இன்னொரு பெயர் கற்பனை. இது சிந்திப்பதால் வராது. இதயத்தின் வெளிச்சம். பிரபஞ்சத்தில் எதுவுமே எதேச்சையாக உருவாவதில்லை. அனைத்தும் சத்தியத்தின் வெளிப்பாடுகள்.”

’சிறுகதை’ பற்றி இந்திரா பார்த்தசாரதி  சொல்வதென்ன : “ஒரு நல்ல சிறுகதை, எழுத்தாளனுக்கும் வாசகனுக்கும் இடையே நிகழ்கிற உரையாடலாக இருக்க வேண்டும். வாசகன் அந்தக் கதையைப் படித்து முடித்த பிறகு அவன் சிந்தனையைத் தூண்டும் முறையில், அதன் கருத்து எல்லை அதிகரித்துக்கொண்டு போதல் அவசியம். ஒரு பிரச்னையை மையமாக வைத்துக்கொண்டு எழுதப்படும் கதைகளுக்குத்தான் இந்த ஆற்றல் உண்டு. பிரச்னையை நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டுவது தினசரிகளின் வேலை. இலக்கியத்தின் பரிபாஷையின் அழகுணர்ச்சியோடு பிரச்னையைச் சொல்வதுதான், ஒரு சிறந்த படைப்பாளியின் திறமை …. வெறும் ஏமாற்றத்தையும், விரக்தியையும், தோல்வி மனப்பான்மையையும் இலக்கியமாக்கிவிடக் கூடாது” என்கிற கருத்தை முன்வைக்கிறார் இ.பா.

அடுத்த பதிவில் இவரது சிறுகதை ஒன்றை வாசிப்போம்.

**

அரட்டைக் குறிப்பு! : இந்திரா பார்த்தசாரதியும், நா.பார்த்தசாரதியும் எங்கள் குடும்பத்துக்குப் பழக்கமானவர்கள் எனலாம் . உ.பி.யின் அலிகரில் எனது மனைவின் குடும்பம் வசித்த காலகட்டம். அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலையில் (AMU) ‘நவீன இந்திய மொழிகள்’ பிரிவிற்குத் தலைமை தாங்கியிருந்த அடியேனின் மாமனாரைப் பார்க்க என, வீட்டுக்கு சிலமுறை இ.பா. வந்திருக்கிறார் – நட்பு, பல்கலைப்பணி தொடர்பாக இருந்திருக்கும்.

 

**

 

 

எப்போதும் அருகிலிருக்கும் அன்னை

 

நாதனுக்குப் பக்கத்திலேயே இருக்கிறாள் எப்போதும். காதல் மட்டுமா காரணம், பதியைக் கணமும் பிரியாமல்  இருப்பதற்கு?  வேறொன்றும் இருக்கிறது.

இந்தப் பெருமாள்  இருக்கிறாரே, கடினமானவர். அழுத்தம் ஜாஸ்தி. அவர் இஷ்டத்துக்கு விட்டுவிட்டால் அவ்வளவுதான். ஏகப்பட்ட  கெடுபிடி காட்டக்கூடியவர். ஒரு ஜீவன் தவறுசெய்துவிட்டால்தான் என்ன?  போனால்போகிறது என அவனை விடுவதில்லை. பிடித்துத் தண்டித்து அவனை சரிப்படுத்தவேண்டும், திருத்தவேண்டும் எனும் பிடிவாதம் இவருக்கு.  இப்படிக் கறாராக இருக்கலாமா? பாவம், இந்த மனித ஜென்மங்கள். அவர்களும்தான் என்ன செய்வார்கள்.. ஏற்கனவே எத்தனையோ கஷ்டங்களில் வாழ்நாளெல்லாம் உழல்கிறார்களே. ஏதோ தெரியாமல் தப்புத்தண்டா  செய்துவிட்டார்கள் என்பதற்காக விரட்டி விரட்டியா  தண்டனை கொடுப்பது? அந்தக் குழந்தைகள்தான் பாவம் என்ன செய்யும், எங்கே போய் நிற்கும் ? –  என்று எப்போதும் தன் குழந்தைகளை நினைத்துக் கவலைப்படுகிறவள் தாயார். தன் குழந்தைகள், அவர்கள் யாராகிலும், எந்த நிலையில் இருப்பவர்களானாலும், அவர்கள் கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்துக்கொண்டு அவளால் உட்கார்ந்திருக்கமுடியாது. அதனால் சிந்திக்கிறாள் – என்னுடைய நாதன் தண்டிப்பதிலேயே குறியாக இருந்தால், இந்தக் குழந்தைகளுக்கு அதுவே நித்திய ஆபத்தாகப்போய்விடுமே.  அவர்களைக் கொஞ்சம் பயமுறுத்திவைப்பதற்காக, ஏதாவது சின்னதாக ஒரு சோதனையைக் கொடுத்துவிட்டு, விட்டுவிடலாம் அல்லவா? அதுபோதுமே பாவம், அதுகளுக்கு..  என்று மனித ஜீவன்களுக்காக தன் மணாளனான மகா விஷ்ணுவிடம்  என்றும் மன்றாடுபவள் மகாலக்ஷ்மி.

இல்லைம்மா, உனக்கு இது புரியவில்லை.. அவன் அப்படியெல்லாம் சுலபமாகத் திருந்தமாட்டான். அவன் இருக்கும் மனநிலையே வேறே..  அவன் செய்துவிட்ட காரியத்துக்கு, ஏதாவது தண்டனை கொடுத்தால்தான், கடும் சோதனையில் புரட்டிப் புடம்போட்டால்தான் கொஞ்சமாவது புரியும். நல்லபடியாக மாறுவான்.. என்று பெருமாள் வாதிடும்போதெல்லாம் உடன்படமாட்டாள் தாயார். ’அதெல்லாம் அப்படி ஒன்றுமில்லை. அவன் நல்லவன்தான். ஏதோ தெரியாமல் அசட்டுத்தனமாகத் தப்புக் காரியம்  செய்துவிட்டான்.  தண்டனை அது இதுன்னு ஏதாவது பயங்கரமாகக் கொடுத்து அவனைப் படுத்தவேண்டாம். பேருக்கு ஏதாவது கொஞ்சம் கஷ்டம்கொடுத்து சோதித்துவிட்டு, விட்டுவிடுங்கள். இனிமேல் அப்படியெல்லாம் பண்ணமாட்டான் குழந்தை..’ என்று தன் குழந்தையாகிய மனித ஜீவனுக்காகப் போராடி பெருமாளின் மனம் இளகச் செய்கிறாள் அன்னை. இதையும் மீறி, தப்பு செய்த மனிதனுக்கு பெருமாள் தண்டனையே கொடுத்துவிட்டாலும், அதை அந்த ஜீவன் தாங்கிக்கொள்ளக்கூடிய வகையில் கொஞ்சம் எளிதாக்கிக்கொடுக்கிறாள்; கஷ்டப்பட்டாவது அந்த சோதனைக் கட்டத்தைக் அவன் தாண்டிச் செல்லுமாறு கருணைபுரிகிறாள்  தாயார். ஜீவர்கள், பெருமாளிடம் வகையாக மாட்டிக்கொண்டு, கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட்டுவிடாதபடி,  அவர்களுக்குக் கருணைகாட்டிக் காப்பதற்காகவே, பெருமாள்பக்கத்திலேயே எப்போதும் இருப்பவள்  பிராட்டி. நம் எல்லோரின் அன்னை.

வேதாந்த தேசிகன்,  ராமானுஜர்பற்றி எழுதிய  ’’எதிராஜ சப்ததி’-எனும் 74 பாசுரங்கள் அடங்கிய படைப்பின் ஆரம்பத்தில், ஆதி ஆச்சார்யர்கள் எல்லோருக்கும் முதலில் வணக்கம் சொல்கிறார். பரம்பொருளான ஸ்ரீமன் நாராயணனை முதல் குருவாக, ஆச்சார்யராகக்கொண்டு வணங்கிவிட்டு, பிறகு தாயார் மகாலக்ஷ்மி, அதற்குப் பின் விஷ்வக்‌ஷேனர், நம்மாழ்வார் எனப் பின் தொடரும் ஆச்சார்யர்களை ஒவ்வொருவராக வணங்கிச் செல்கிறார். அப்போது அன்னை மகாலக்ஷ்மியை  வணங்கும்போது, இந்த உலகின்மீது, உயிர்கள்மீது அவள் காட்டும் கருணைபற்றி சிந்திக்கையில், மேற்கண்டவாறு உருகுகிறார், வேதாந்த தேசிகன்.

**

அரங்கன், வரதன், வேதாந்த தேசிகன் ..

 

13-14 ஆம் நூற்றாண்டு காலகட்டம். காஞ்சீபுரம். ஏனைய திருமால் கோவில்களைப்போலவே அப்போது புகழ்மிகு வரதராஜப் பெருமாள் கோவிலிலும் சமஸ்கிருதத்தில் மட்டுமே அர்ச்சனை, ஆராதனைகள் நிகழ்ந்த காலம். காஞ்சிப் பெருமாள் கோவிலின் சன்னிதியில் இராப்பத்து, பகற்பத்து உத்சவத்தின்போது, திருமாலின்மீது பக்திமிகுதியால் இயற்றப்பட்ட ஆழ்வார்களின் அமுதமான பாசுரங்களும் ஓதப்படவேண்டும் என்று வேதாந்த தேசிகன் முன்வைத்தபோது, காஞ்சீபுரத்தில் ஒரு சாரார், வடமொழியில் மட்டுமே ஓதுதல் இருக்கவேண்டும்; வேறுவகையில் மாற்ற சாஸ்திரத்தில் இடமில்லை  என அடம்பிடித்தனர்.  வடமொழியைப்போலவே நமது தமிழ்மொழியும் தெய்வமொழியே என அவர்களுடன் வாதித்த தேசிகன், பன்னிரு ஆழ்வார்கள் திருமாலை நினைந்துருகிப் பாடிய அழகுமிகு பாசுரங்கள் பக்திப் பிரவாகத்தோடு, வேதங்களின் கருத்தாழத்தையும் கொண்டிருப்பவை என்று எடுத்துரைத்தார். ஆதலால் பெருமாளின் சன்னிதியில் பாடப்பட மிகவும் உகந்தவை எனப் புரியவைத்து, எதிர்ப்பாளர்களை மசியவைத்து, ஏற்றுக்கொள்ளவைத்தார் தேசிகன். அவர் காலத்தில்தான் தமிழின் இறையமுதமான நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தப் பாடல்கள் முதன்முறையாக காஞ்சி வரதனின் சன்னிதியில் சீராக ஒலிக்கத்தொடங்கின.

1327-ல் கொடுங்கோலனான மொகலாய மன்னன் அலாவுதீன் கில்ஜியின் தளபதியான மாலிக் காஃபூரின் (Malik Kafur) தலைமையில், துருக்கர் படை, எண்ணற்ற செல்வங்களைக் கொள்ளையடிக்கும் நோக்கத்தோடு தென்னாடு நோக்கி வந்தது. பல சிற்றரசுகளை வீழ்த்திய மாலிக் காஃபூர், ஸ்ரீரங்கத்தின் செல்வம்பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அதனையும் தாக்கி அழித்துச் சூறையாடினான். ஊரை சிதறவிட்ட காஃபூரின் நாசகாரப் படைகள், அரங்கனின் கோவிலை நோக்கி முன்னேறினர்.  மதவெறியனான மாலிக் காஃபூரின் படைகளை, கோவிலைப் பாதுகாத்து நின்ற வைணவர்களும் அரங்கனின் ஏனைய அடியார்களும் கடுமையாக எதிர்கொண்டு போராட, பொதுமக்களும் சேர்ந்துகொண்டனர். இறுதியில், சுமார் 12000-க்கும் மேற்பட்ட  ஸ்ரீரங்கத்து அடியார்களும், மக்களில் ஒருபகுதியினரும் கோவில் வாசலிலேயே மாலிக் காஃபூர் படைகளினால் கொன்று குவிக்கப்பட்டனர். ஸ்ரீரங்கம் தாக்கப்படும் தகவல் முன்னரே தெரியவந்து, கோவிலின் மூலவர் விக்ரகம்  அழிக்கப்பட்டுவிடாதபடி பாதுகாக்க, மூலவர் சன்னிதிக்கு முன்னால் ஒரு கற்சுவர் எழுப்பி அதன் முன்னே வேறொரு போலி விக்ரகமும் செய்துவைத்து, இப்போது நாம் தரிசித்து மகிழும் ஸ்ரீரங்கநாதனை, மூலவரைக் காத்தவர், சிற்பக் கலை, கட்டிடக்கலை ஆகியவற்றிலும் தேறியிருந்த வேதாந்த தேசிகன்.  கோவிலின் உத்சவப் பெருமாள், தாயார் விக்ரஹங்களை மாலிக் காஃபூரின் சைன்யங்கள் சிதைத்துவிடாதபடி, எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவிடாதபடி,  ஆச்சாரியர்களின் சிறு  குழு ஒன்று மறைத்து  எடுத்துக்கொண்டு, இரவோடு இரவாக திருமலைக்குக் கால்நடையாகப் பயணித்துவிட்டனர்.  முதுபெரும் வைணவ ஆச்சார்யரான சுதர்ஷன பட்டர் எழுதிய  ஸ்ரீபாஷ்யத்துக்கான விளக்கவுரையின் ஏடுகளை எடுத்துக்கொண்டு, பட்டரின் புதல்வர்களையும் பாதுகாக்கும்பொருட்டு அவர்களுடன் மேலக்கோட்டை (கர்னாடகா) நோக்கிப் பயணமானார் தேசிகன்.

தென்னாட்டை அழித்தும், சூறையாடியும் கொண்டாடிய மொகலாயப் படைகள் வடக்கு நோக்கி ஒருவழியாக விரட்டப்பட்டபின்னும், சுமார் 48 வருடங்கள் ஆகின ஸ்ரீரங்கமும், சுற்றுப்பிரதேசங்களும் முழுதுமாக இயல்புநிலைக்குத் திரும்ப. அப்போது செஞ்சியை ஆண்ட மன்னனின் தளபதியான போப்பனாரியன் (Boppanaaryan)  உதவியால் அரங்கனின் திருக்கோவிலுக்கு உத்சவ மூர்த்திகள் மீண்டும் கொண்டுவரப்பட்டன. கோவில் திறக்கப்பட்டு, போலிச்சுவர் அகற்றப்பட்டு, மூலவர் காட்சி தர,  மக்கள் பெரிதும் மகிழ, பூஜைகள் நிகழ ஆரம்பித்தன. அப்போது ஒரு நாள், தமிழுக்கு நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தத்தை அருளிய பன்னிரு ஆழ்வார்களின் சிலாரூபங்களை அழகாகச் செய்த பக்தர்கள் சிலர், ஸ்ரீரங்கம் கோவிலுக்குள் பிரதிஷ்டை செய்ய ஆசையாக எடுத்துவந்தனர். அதற்கும் ஒரு சாராரிடமிருந்து எதிர்ப்பு வந்தது. பன்னிருவரில் ஓரிரு ஆழ்வார்களைத் தவிர, மற்றோர் அந்தணர் அல்லாதோர் என்பது அவர்களது குதர்க்க வாதம். அப்போது அங்கு வந்திருந்த வேதாந்த தேசிகன், எதிர்ப்பவர்களை சந்தித்து சாந்தப்படுத்தி விளக்கலானார். வெவ்வேறு ஊரிலிருந்து, வெவ்வேறு பின்புலத்திலிருந்து வந்திருந்தாலும், நாம் வணங்கும் அதே திருமாலைத்தான், அரங்கனைத்தான் ஆழ்வார்களும் சரணடைந்தார்கள். அவனையன்றி வேறு நினைவின்றி வாழ்ந்து மறைந்த மகான்கள் அவர்கள். அத்தகைய திருமால் அடியாரை,  தாழ்ந்தோர் எனக் கூறுவது மட்டுமல்ல, அப்படி நினைப்பதே கூட பாபத்தில் நம்மைக் கொண்டுபோய் விட்டுவிடும் என அறிவுறுத்தி, எதிர்த்த அசடுகளைப் பணியவைத்தார் தேசிகன். அதன்பின்னரே அரங்கனின் கோவிலில் ஆழ்வார்களின் விக்ரஹங்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு முறைப்படி பூஜை செய்யப்பட்டன, என்கின்றன கர்ணபரம்பரைக் கதைகள். ஆழ்வார்களின் பிரபந்தப் பாசுரங்களின்மூலம்,  வேதங்களில் மறைபொருளாகப் பேசப்படும் இறைரகசியங்கள் பலவற்றைத் தான் அறிந்ததாகக் கூறியவர் தேசிகன்.

அந்தக் காலகட்டத்தில், சமூகத்தின் ஒருசாரார் மட்டுமே வேதசாஸ்திரங்களைப் பயிலவேண்டும் என்கிற அபிப்ராயம், பாமரர்களைத் தாண்டி பண்டிதர்களிடமும் வெகுவாகக் காணப்பட்டது. ராமானுஜரைக் கொண்டாடிய வேதாந்த தேசிகன் அதனை மறுத்து வாதம் செய்தார்.அதனால் கடுமையாக விமரிசிக்கப்பட்டார்.  வேதங்கள், உபநிஷதங்கள் ஆகிய பண்டைய சாஸ்திரங்கள் மனிதன் இம்மண்ணுலக வாழ்வைக் கடந்த, ஞானத்தின் உயர்நிலையான பிரும்மத்தை நோக்கிப் பயணிப்பதற்கான வழிமுறைகளைக் காட்டுபவை. ’இறுதி உண்மை’ எனப்படும் பிரும்மத்தைப்பற்றிப் பேசுவதால் வேத சாஸ்திர தத்துவங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை என தர்க்கம் செய்தார் தேசிகன். இறைவழி செல்வோர் யாராகிலும், பெண்கள் உட்பட அனைவரும் கற்றுக்கொள்ளக்கூடியதுதான் அத்தகைய வேதங்கள், பிரமாணங்கள் போன்றவை எனத் தெளிவுபடுத்தினார் அவர். அதோடு நில்லாமல், சாதாரணருக்கும் புரியும்படியாக  வேதக்கருத்துக்களின் சாரத்தை சுருக்கமாக  ‘சில்லரை ரகஸ்யங்கள்’ எனும் நூலாக (மணிப்பிரவாள நடையில்) இயற்றினார்  தேசிகன்.

சமஸ்க்ருதம், ப்ராக்ருதம் ஆகிய மொழிகளிலும், மணிப்ரவாளத்திலும் (தமிழ், சமஸ்க்ருதம் கலந்த மொழிநடை)  பல புகழ்பெற்ற பக்தி நூல்களைப் புனைந்த தூப்புல் ஞானி வேதாந்த தேசிகன், தாய்மொழியான தமிழில் ஏதும் எழுதவில்லையா என ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்பவர் உண்டு. தமிழ் மொழியின்மீது மிகுந்த மதிப்பும், திராவிடவேதம் என அழைக்கப்படும் பிரபந்தங்களைப் படைத்த ஆழ்வார்களின்பால் ஆழ்ந்த பக்தியுமுடைய தேசிகன், தமிழில் எழுதாமல் எப்படி இருந்திருப்பார்? எழுதியிருக்கிறார். ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல.  24 தமிழ் நூல்கள். அவற்றில் ஐந்து நூல் தொகுப்புகள் காலப்போக்கில், நமக்குக் கிடைக்காதுபோயின. மீதியுள்ள பத்தொன்பதில் சில கீழே:

கீதார்த்த சங்கிரகம், சரம சுலோகச் சுருக்கு ஆகிய நூல்கள் – கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்குத் தன்னை சரணாகதி அடைந்து அமைதிபெறுவதுபற்றி சொன்ன உபதேசங்களின் சுருக்கம்.

திருமந்திரச் சுருக்கு, துவயச் சுருக்கு ஆகியவை – (மந்திரப்பொருளின் சுருக்கமான விளக்கம் தரும் நூல்கள்)

அடைக்கலப் பத்து – ராமானுஜரின் விசிஷ்டாத்வைதம் விளக்குகிற சரணாகதித் தத்துவம்பற்றிய  நூல்.

அத்திகிரி மகாத்மியம், அத்திகிரி பஞ்சகம் – காஞ்சீபுரம் அத்திகிரி வரதராஜப் பெருமாள்பற்றிய வரலாற்றுச் சுருக்கம், துதிப்பாடல்கள்

மும்மணிக்கோவை – பரப்பிரும்மமாகிய நாராயணனைப் போற்றிப் பாடிய பாடல்களின் தொகுப்பு

நவரத்தினமாலை – திருவஹீந்திரபுரம் பெருமாள்பற்றிய பாடற்தொகுப்பு

பிரபந்த சாரம் – திருமாலைப் பாடிய ஆழ்வார்களின் வாழ்க்கை சரிதம், அவர்கள் இயற்றிய நாலாயிரப் பிரபந்தத்தின் சிறப்புபற்றி வர்ணிப்பது.

வைணவ தினசரி – திருமாலின் தொண்டனானவன் தினசரி கடைபிடிக்கவேண்டிய பக்திசார்ந்த நெறிமுறைகள் பற்றி விளக்கும் நூல்

ஆகார நியமம் – வைணவனானவன் தன் தினசரி சாப்பாடு விஷயத்தில் எப்படிக் கட்டுப்பாடோடு இருக்கவேண்டும், கொள்ளவேண்டிய உணவு, தள்ளவேண்டிய விஷயங்கள் ஆகியனபற்றி அறிவுறுத்தும் நூல்

நாற்பது வருஷ நீருக்கடி வாசத்திற்குப்பின், இப்போது மேல்வந்து அடியார்களுக்குக் காட்சிதரும் அத்திகிரி வரதன்பற்றி வேதாந்த தேசிகன் இயற்றிய தமிழ்ப் பாடல்களில் இரண்டு கீழே:

பத்தி முதலா மவற்றிற் பதியெனக்குக் கூடாமல்

எத்திசையும் உழன்றோடி இளைத்துவிழும் காகம் போல்

முத்திதரு நகரேழில் முக்கியமாம் கச்சிதன்னில்

அத்திகிரி அருளாளர்க்கு அடைக்கலம் நான் புகுந்தேனே

 

வாழி அருளாளர் வாழி அணி அத்திகிரி

வாழி எத்திராசன் வாசகத்தோர் – வாழி

சரணாகதி என்னும் சார்வுடன் மற்றொன்றை

அரணாகக் கொள்ளாதார் அன்பு

 

-வேதாந்த தேசிகன்

**

வாலி போற்றிய  வைணவம் 

ஸ்ரீரங்கம் நவீன தமிழுக்களித்த, மூன்று ரங்கராஜன்களில் ஒருவர் கவிஞர் வாலி. மற்ற இருவர் யார், யாரோ எனக் கேட்டால் – அவர்கள் சுஜாதா மற்றும் ரா.கி.ரங்கராஜன். திரைப்பாடல்களைத் தாண்டியும் நிறைய, மனம் நிறைய, எழுதியிருக்கிறார் வாலி. அவதார புருஷன், பாண்டவர் பூமி, ராமானுஜ காவியம், நிஜகோவிந்தம், தமிழ்க் கடவுள், ஆறுமுக அந்தாதி, கம்பன் எண்பது, பொய்க்கால் குதிரைகள், இவர்கள் இன்னமும் இருக்கின்றார்கள்,  மண், மொழி, மக்கள் போன்ற சில நூல்களும் அவற்றுள் இடம்பெறுகின்றன. ராமானுஜ காவியம் விகடனில்  தொடராக வந்தபோது, அதற்காக ஒவ்வொரு வாரமும் காத்திருந்து படித்ததாகக் கூறியிருக்கிறார் நல்லகண்ணு, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ்த் தலைவர், பண்பாளர், இலக்கிய ஆர்வலர்.
திரைப்பாடல் எழுதுவதிலேயே பெரும்பாலும் காலத்தைக் கழித்திருந்தாலும், சில சமயங்களில்,  வைணவத்தை ஆய்ந்து, அதில் மிக, மிகத் தோய்ந்து கொஞ்சம் வார்த்தைகளை வடித்திருக்கிறார் வாலி. வைணவ ஆச்சாரியர்கள் சிலர் அவர் மனதைத் தொட்டு வருடியிருப்பதாய்த் தெரிகிறது. மாறன், சடகோபன், திருக்குருகூர்பிரான் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படும் நம்மாழ்வார் வாலியின் இதயத்திற்கு மிக நெருக்கமானவரோ?
சொன்னால் விரோதம் இது, ஆகிலும் சொல்லுவன்; கேண்மினோ
என் நாவில் இன் கவி யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்
தென்னா தெனா என்று வண்டு முரல் திருவேங்கடத்து
என் ஆனை, என் அப்பன், எம்பெருமான் உளனாகவே
(வாய்திறந்து சொன்னால் விரோதம் வரும்; ஆனாலும் சொல்லுவேன், கேளுங்கள். தென்னா..தெனா.. என வண்டினங்கள் ரீங்கரிக்கும் வனம்சூழ் திருவேங்கடத்தில்,  என் அன்னை, என் தந்தை, எம்பெருமான் -என்றிருப்பவனையன்றி, வேறெவர்மீதும் நான் பாடமாட்டேன்)
என்று அறிவித்த நம்மாழ்வாரைப்பற்றி இப்படி எழுதுகிறார் வாலி:
எம்மாழ்வார் எம்மாழ்வார் என்றே எவருமேத்தும்
நம்மாழ்வார் எஞ்ஞான்றும் நீயன்றோ -அம்மாவோ!
ஆர்செய்தார் தென்மொழியில் ஆரணம்? இன் தமிழ்க்கோர்
ஏர்செய்தார் உன்போல் எவர்?
**
திருவாய்மொழி தந்த தீங்கவியே! நின்சீர்
ஒருவாய் மொழியுரைக்க ஒண்ணா! – தருவாய்
நிறையத் தமிழெனக்கு – நின்சீர் நான் பாட
மறையத் தொடங்கும் வினை ..
**
வைணவ ஆச்சார்யர்களில் பிரதானமானவரான, விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தை அருளிய எதிராஜர், உடையவர் என்றெல்லாம் வழங்கப்படும் ராமானுஜர்பற்றி வரைகிறார் வாலி:
பெரும்புதூர் எங்கள் பெருமான் விளைந்த
அரும்புதூர்; ஏரார்ந்த அவ்வூர்த் தெருமண்
வெறுமண் என நான் விடாது தரிப்பேன்
திருமண் எனவே தினம் !
**
இராமாநுசனே! இரவியாய் வந்தெம்
இராவை வெளுத்தாய் – இவண் நீ
வராமல் இருந்திருந்தால் வைணவம் இங்கே
எமக்கோர் அருந்தனமாய் வாய்த்தல் அரிது !
**
தனது ஆச்சாரியரான அழகியசிங்கர் ஸ்வாமிகளின் சரிதத்தை எழுதுமுன்னே. ராமானுஜரை இப்படி வணங்குகிறார் வாலி:
விசிட்டாத் துவைதத்தின் வித்தே ! தென்னாட்டு
வசிட்டா ! எமக்கான வாழ்வே !
வசிப்பாய் எனக்குள் எதிராசா
என்பொருட்டு நீயே எனதாசான் சீரை எழுது !
**
ஸ்ரீதுதி, கோதா ஸ்துதி என்றெல்லாம் அழகுமிகு ஸ்தோத்ரங்களைப் படைத்ததோடு, ஓரிரவுப் பொழுதினில், உலகளந்தவனின் திருவடிப் பாதுகைமேல் ஓராயிரம் எழுதிக் குவித்த பனிரெண்டாம் நூற்றாண்டு மகானான ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகனின் ஆசீர்வாதத்துக்காக  ஏங்கும் வாலி  –
தூப்புல் தனிலுதித்த தூமணியே – தண்டமிழ்த்
தோப்புல் தினந்திரிந்த தென்றலே ! மாப்புலவா !
கோதாஸ்துதியைக் கொடுத்த கவிச் சீயமே
வேதாந்த  தேசிகனே, வாழ்த்து !
**
பாதுகைமேல் ஆயிரம் பாட்டிசைத்தாய் – அஃதைப்போல்
ஏதுகை, சொல் இங்கே எழுதிட !
ஓதுகையில், உய்வழியில் சேர்க்கும் உன் பாக்கள்
அத்தகுபா செய்வழியில் என்னைச் செலுத்து !
 -என்று மகாதேசிகனை வேண்டிக்கொள்கிறார் வாலி.

வாலி எனும் ஸ்ரீரங்கம் டி.எஸ்.ரங்கராஜனின் பெற்றோரும், அவர்தம் முன்னோரும் வழிவழியாக வைணவ ஆச்சார்யரான அழகிய சிங்கர் ஸ்வாமிகளை குருவாக வணங்கி வந்திருக்கிறார்கள். ’என் அப்பாவின் விருப்பப்படி நான் ஏதும் செய்ததில்லை. இப்போதாவது எனது ஆச்சாரியனின் வாழ்க்கை வரலாறை வார்த்தைகளில் வடிப்பேனா?’ -எனும் ஏக்கம் கடைசிகாலத்தில் அவரில் எழுந்திருக்கிறது. அது அவனருளால், புத்தகமாக உருப்பெற்றும்விட்டது. ’எங்கள் குலகுருவான 45-ஆம் பட்டம் ஸ்ரீமத் அழகிய சிங்கர் – நாராயண யதிகளின் வரலாற்றுச் சுருக்கத்தை வையம் அறியுமாறு, எளிய தமிழில் எழுதப் பணித்தான் என்னை – என்னுள் இருக்கும் எட்டெழுத்து ஏந்தல்!’ என்கிறார் புத்தகத்தின் ’என்னுரை’யில் வாலி. ’ஸ்ரீமத் அழகியசிங்கர் (45-ஆம் பட்டம்)’ எனும் தலைப்பிலேயே, வசனகவிதையாக அவர் எழுதியது, குமுதம் பிரசுரமாக வெளிவந்துள்ளது. வாலியின் கடைசி நூல். வெளியீட்டு விழாவில் பேசிய கவிஞர் வாலி இப்படிச் சொன்னார்: ‘எத்தனையோ பாடல்களை, நிதிக்காக எழுதியிருக்கிறேன். இந்நூலை என் கதிக்காக எழுதியிருக்கிறேன்!’ சில வாரங்களில் மறைந்துவிட்டார் வாலி.
சமீபத்திய டெல்லி பயணத்தில், என் வீட்டிலிருந்த சில முக்கியமான புத்தகங்களைப் புரட்டிப்பார்க்க நினைத்துக் குடைந்தபோது, வாலியின் அபூர்வமான இந்த நூல் கிடைத்தது. கொஞ்சம் பகிர்வோமே என்றுதான் இதனை எழுதினேன்.

Melukote Temple திருடப்பட்ட விஷ்ணுவின் வைரமுடி !

மேலக்கோட்டைப் பயணம் 3 (தொடர்ச்சி)

திருநாராயணபுரம் என்று வைஷ்ணவர்களால் அழைக்கப்படும் மேலக்கோட்டையில் காட்சிகொடுக்கும் செலுவநாராயண ஸ்வாமி திருக்கோயிலுக்கு நாங்கள் வந்துசேரும்போது காலை 10.45 . மலைப்பிரதேச ஊரானதால் குளுகுளுவென்றிருந்தது. கோவில் மதியம் 1 மணிவரை திறந்திருக்கும் என்றார்கள். கோவில் கட்டிடத்தைப் பார்த்தாலே தெரிந்தது மிகவும் தொன்மையான கோவில் என்று. முதலில் சன்னிதிக்குள் போய் திருநாராயணப் பெருமாளை சேவித்துவிடுவோம் என வேகமாய் உள்ளே சென்றோம். கூட்டம் இல்லை. உள்ளூர்க்காரர்கள் மாதிரி தெரிந்த சிலர் கோவிலுக்குள் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். பின்னேயே நாங்களும் சென்றோம். வந்துவிட்டது மூலவர் செலுவநாராயண ஸ்வாமியின் சன்னிதி. பத்துப்பனிரெண்டு அடி தூரத்தில் நின்ற திருக்கோலத்தில் திருநாராயணன் பிரகாசமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் தன் பக்தர்களை. அவருடைய திருப்பாதத்தில் பீவி நாச்சியாரின் சிறிய விக்ரகம் இருக்கிறது. அந்தத் தூரத்திலிருந்து பார்க்கையில் சரியாகத் தெரியவில்லை. அர்ச்சகராவது கொஞ்சம் சொல்லியிருக்கலாம்.

நின்றிருந்த அர்ச்சகர்களில் ஒருவரிடம் கையில் கொண்டுவந்திருந்த தேங்காய் பழத்தைக் கொடுத்தோம். தேங்காயைப் பார்த்தவுடன் ’வாசலுக்குப் போய் உடைச்சுண்டு வாங்கோ!’ என எங்களை உடன் திருப்பினார் அர்ச்சகர். இது என்னடா, எங்கும் காணாத அதிசயம்! நாமே தேங்காயை உடைத்துவிடவேண்டியதுதானா? ரிவர்ஸ் கியரில் நகர்ந்தோம். எங்கே போய் உடைப்பது? கிட்டத்தட்ட நுழைவாசலே மீண்டும் வந்துவிடும் நிலையில், கோவிலின் நாதஸ்வர வித்வான் ஒருவர் எதிர்ப்பட்டு வலதுபுறம் காட்டி ’அங்கே போய் தேங்காயை உடைச்சிட்டு வாங்க’ என்றார் தமிழில். அட, இது நம்ம ஆளு! சில அடிகள் முன்னேறியவுடன் தேங்காய் உடைப்பதற்கான பிரத்தியேக அமைப்பு தெரிந்தது. ஓ! இப்படி ஒரு ஏற்பாடா ! உடைத்தேன் தேங்காயை. மூடிகளை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் வேகமாக சன்னிதிக்கு வந்தோம். இப்போதாவது வாங்கிக்கொள்வீரா அர்ச்சகரே? வேறேதும் சொல்வீரா என்கிற வகையில் மனம் ஓடியது. அர்ச்சகர் தேங்காய் மூடிகள், பழங்களை வாங்கிக்கொண்டு பெருமாளுக்கு சுருக்கமாக நைவேத்யம் செய்து ப்ரசாதத்தைத் தந்தார். தீபத்தைக் கண்ணில் ஒத்திக்கொண்டவுடன் பெருமாள் தீர்த்தம் கொடுத்தார் எங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும். அருகில் நின்ற அர்ச்சகரிடம் ’உத்சவப் பெருமாள்..’ என்று தயக்கத்துடன் ஆரம்பித்தேன். ‘செல்வப்பிள்ளை!’ என்னைச் சரிசெய்தார் உடனே. ’தரிசிக்க நேரமாகும்!’ என்றார். ’திருமஞ்சனம் முடிந்து அலங்காரமாகிக் கொண்டிருக்கிறதுபோலும்’ : இது என் தர்மபத்தினியின் யூகம்.

செலுவநாராயணப் பெருமாளைப் பார்த்து உருக்கமாக வேண்டி நின்றனர் பக்தர்கள். அதில் ஒரு இளம்பெண், அந்த சிறிய கூட்டத்திலிருந்து சற்றே ஒதுங்கி சன்னிதிக்கு நேரே அங்கேயே உட்கார்ந்துகொண்டாள். சில நிமிடம் கண்மூடி அமர்ந்திருந்தாள். நல்ல காலம், அர்ச்சகர் ஏதும் ஆட்சேபிக்கவில்லை. இன்னும் சிலர் வந்து பெருமாளை அவரவர்க்குத் தோன்றியபடி வணங்கி நிற்க, அர்ச்சகர்கள் அருகில் யாருடனோ அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

திருநாராயணரை அமைதியாக சேவித்தவுடன், இடதுபுறமாக உள்பிரகாரத்தில் நுழைந்து சுற்ற ஆரம்பித்தோம். உள்பிரகார மண்டபத்தில் நிறைய பள்ளி மாணவ, மாணவிகள் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இந்த நேரத்தில் இவ்வளவுபேர் இங்கே எப்படி? இந்த பள்ளிக்கூடவாத்தியார்கள் சொல்லித்தரும் அழகிற்கு, நேரடியாக ஆண்டவனிடமே கேட்டுவிடலாம் பாடத்தை என்று வந்துவிட்டார்களா ! அவர்களைக் கடந்து திரும்புகையில் ஆஞ்சனேய சன்னிதி. சேவித்து தீர்த்தம் வாங்கிக்கொண்டு பிரகாரத்தை தொடர்ந்து சுற்றினோம். சுற்று முடியும் தருவாயில் தாயாரின் சன்னிதி வந்தது. அழகான கல்யாணி நாச்சியார். பரபரப்பின்றி நிதானமாகத் தாயாரை வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தோம். தாயார் சன்னிதியின் அருகில் அழகிய சிற்பவேலைப்பாடுகளுடன் வடிவமைக்கப்பட்ட சிறுமண்டபம் ஒன்று, கடந்துபோய்விட்ட ஒரு காலகட்டத்தின் கட்டிடக்கலையின் நுட்பங்களை பறைசாற்றி நின்றிருந்தது.

கொஞ்சம் நகர்ந்தபின் வந்தது ராமானுஜர் சன்னிதி. கல் விக்ரகத்துக்கு அருகில் தாமிரத்தில் ராமானுஜர் விக்ரகம் ஒன்று பளபளத்தது. செல்வப்பிள்ளையை டெல்லியிலிருந்து மீட்டுவந்தவரை, விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தை, ’நமோ நாராயணா’ என்கிற மந்திரத்தை அனைவருக்குமாக அருளியவரை, பக்தர்கள் எந்தக் குலமாயினும் அனைவரையும் சமமாக பாவித்தவரை, முற்றிலும் வித்தியாசமான ஒரு ஞானியை மனமார வணங்கினோம்.

வெளியே வந்தவுடன் மீண்டும் அந்தப் பெரிய கோவிலை ஒரு முறை நிதானமாகப் பார்த்தேன். பழைய காலத்துத் கற்தூண்களில் நுணுக்கமான சித்திர வேலைப்பாடுகள். அகலவாக்கில் விரிந்திருந்த முகப்பு. வாசலுக்கு எதிரே சுமார் 15 அடிதூரத்தில் சிறிய சன்னிதிபோன்ற அமைப்பு. அதனுள் கைகூப்பியபடி சிலை ஒன்று. கோவிலைக் கட்டிய மன்னனாயிருக்கும் என நான் கூற, ‘கருடன் சன்னிதி. பெருமாளைப் பார்த்துக்கொண்டு யார் நிற்பார்கள்!’ என்று என் அறியாமையை உடனே சுட்டினாள் மனைவி. கேட்டவுடன் உஷாராகி, அருகில் சென்று பார்த்தேன். ஆம், அவரே தான். கோவிலின் முன் நின்று சில புகைப்படங்கள் எடுத்துவிட்டுத் திரும்பினோம். 12-13 வயதிருக்கும் – ஒரு பள்ளி மாணவி – கருடனின் பாதங்களில் குனிந்து, சிரம் வைத்து தியானித்திருந்ததைக் கண்டேன். தொழில்நுட்பம், நவீனநாகரீகம் என்றெல்லாம் ஒரே வேகமாகப் பொங்கும் இப்போதைய காலகட்டத்திலும், பண்டைய கலாச்சார உன்னதத்திலிருந்து நீங்கிவிடாது, நமது குழந்தைகள் நன்றாகவே வளர்ந்துவருகின்றன என்று ஒரு நிம்மதி தோன்றியது மனதில்.

ராமானுஜர் – விஷ்ணுவர்தனுக்குப் பிந்தைய காலத்தில், 16-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆண்ட மைசூர் மகாராஜாவான ராஜ உடையார் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தையும் சுற்றுப்பகுதிகளையும் கைப்பற்றினார். வைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின்மீது பிடிப்புகொண்டார். செலுவநாராயண ஸ்வாமி கோவிலும் சுற்றுப்புறங்களும் அவரால் மேலக்கோட்டை பிராமணர்களுக்கு, கோவிலை செவ்வனே பராமரிக்க, பூஜைபுனஸ்காரங்களைக் கிரமப்படி நடத்தவென வழங்கப்பட்டது. மைசூர் மகாராஜாக்களின் பரம்பரையில் வந்த மூன்றாம் கிருஷ்ணராஜ உடையார் திருநாராயணனுக்கு உபயமாக மணிகள் பதிக்கப்பட்ட தங்கக்கிரீடம் ஒன்றை அளித்துள்ளார். இது கிருஷ்ணராஜமுடி என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்தக் கோவிலிலிருக்கும் ஏனைய தங்க, வெள்ளி நகைகள், பாத்திரங்களில் மூன்றாம் கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் பட்டத்து ராணியரால் உபயம் செய்யப்பட்டவை எனப் பதிக்கப்பட்டுள்ளது. கிருஷ்ணராஜ உடையார், பட்டத்துமகிஷிகளுடன் அடிக்கடி இந்தக் கோவிலுக்கு வந்து தரிசனம் செய்வாராம்.

வைரமுடி ப்ரம்மோத்சவம்

செலுவநாராயண ஸ்வாமி திருக்கோவிலில் நடத்தப்படும் வைரமுடி பிரும்மோத்ஸவம் அதிவிசேஷமானது. தென்னாட்டில் நடக்கும் 4 புகழ்பெற்ற பிரும்மோத்ஸவங்களுள் ஒன்று. ஒவ்வொரு வருடமும் பங்குனி மாதத்தில் (மார்ச்-ஏப்ரல்) இது நடக்கும். மேலக்கோட்டையே புத்துயிர் பெற்று திருவிழாக்கோலத்தில் பரபரக்கும் மாதம்; ஏகப்பட்ட பக்தர் வெள்ளத்தை ஈர்க்கும் மகாவைபவம். கிட்டத்தட்ட 4 லட்சம்பேர் கூடுகின்றனர். இந்த உற்சவத்தின்போது செல்வப்பிள்ளை அணிந்து வலம்வரும் வைரக் கிரீடம் அல்லது வைரமுடி மிகவும் தொன்மையானது. இந்த வைரமுடி, பிரும்மோத்ஸவ காலத்தில் (13 நாட்கள்) மட்டும்தான் கோவிலுக்கு மைசூர் கருவூலத்திலிருந்து காவல் பாதுகாப்புடன் கொண்டுவரப்படுகிறது. பிரும்மோத்ஸவத்தின்போது இது ராமானுஜரின் சன்னிதிமுன் செல்வப்பிள்ளக்கு அணிவிக்கப்படுகிறது. உத்சவருக்கு அணிவிக்குமுன் இதனைப்பார்க்கக்கூடாதாம். ஆதலால் அர்ச்சகர் தன் கண்களில் துணிகட்டிக்கொண்டு செல்வப்பிள்ளைக்கு இதனை அணிவிக்கிறார். செல்வப்பிள்ளையின் சிரசின்மீதுதான் இதனை யாரும் பார்க்கவேண்டும். உத்சவம் முடிந்தபின் பட்டுத்துணியால் சுற்றப்பட்டு செல்வப்பிள்ளையின் சிரசிலிருந்து ஜாக்ரதையாக அகற்றப்பெற்று மிகுந்த பாதுகாப்புடன் மைசூர் கருவூலத்திற்கு (அந்தக்காலத்தில் ராஜாவின் கருவூலம்) அனுப்பப்படுகிறது. இந்தமுறை இப்போதும் நீடிக்கிறது. இத்தகைய புகழ்பெற்ற வைரமுடி புராணகாலத்தைச் சேர்ந்தது என்கிறது வைஷ்ணவ குருபரம்பரைக் கதை. அதனைக் கொஞ்சம் பார்ப்போம்:

ஒரு காலத்தில், வைகுண்டத்தில் ஸ்ரீமன் நாராயணனின் வைரக்கிரீடம், அவன் சயனித்திருக்கையில் திருட்டுப்போய்விட்டது! யார் இந்த துஷ்ட வேலையைச் செய்தது? விரோச்சனன் என்கிற அசுரர்களின் மன்னன். யார் இவன்? பக்த ப்ரஹலாதனின் புதல்வன். விஷ்ணுவின் பரமபக்தனான ப்ரஹலாதனுக்கு இப்படி ஒரு பிள்ளை! நாராயணன் ஜாஸ்தி அலட்டிக்கொள்ளவில்லையோ! விஷ்ணுப்ரியர்களான தேவர்களால் இதனைத் தாங்கமுடியவில்லை. கருடபகவானை அழைத்து ‘நீர் போய் அந்த விரோச்சனனை வென்று மீட்டுக்கொண்டுவாரும் வைரமுடியை!’ என்று கேட்டுக்கொண்டனர். கருடனும் பெருமாள் அனுமதிபெற்று ராட்சசலோகம் சென்றார். நீண்டகாலம் நடந்த பெரும்போரில் விரோச்சனனை ஒருவழியாக வென்றார். திருமாலின் வைரமுடியோடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்.
வைரமுடியில் ப்ரதானமாக இருந்த ஒரு நீலமணி அவர் வருகிற வழியில் கீழே விழுந்துவிட்டது. அந்த நீலமணி பூமியில் விழுந்த இடம் கும்பகோணத்துக்கு அருகிலிருக்கும் நாச்சியார் கோவில். நீலக்கல் விழுந்த இடத்தில் ஆறு ஒன்று புறப்பட்டு திடுதிடுவென ஓட ஆரம்பித்தது. தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் இன்றும் ஓடும் மணிமுத்தாறுதான் அது என்கிறது புராணம்.

கருடன் திரும்பி வந்துகொண்டிருக்கையில், பிருந்தாவனத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்தார் ஒரு பகற்பொழுதில். கீழே பார்த்தால் கிருஷ்ணன்! தன் நண்பர்களுடன் வெயிலில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். நாராயணன் அல்லவா இது! வெயில் இவர்மேல் தாக்குமோ என நினைத்துத் தன் பிரம்மாண்டமான இறக்கைகளை பிருந்தாவனத்தின் மீது விரித்து மையம்கொண்டார் கருடன். நிழல் படர்ந்தது பிருந்தாவனத்தில். பின்னர் கீழிறங்கி தான் கொண்டுவந்த வைரக்கிரீடத்தைக் கிருஷ்ணனுக்கு அணிவித்து வணங்கினார். மனிதரூபத்தில் இருந்த கிருஷ்ணனோ அதனைத் தான் வணங்கும் நாராயண விக்ரஹத்துக்கு (புராணகாலத்தில் ராமப்ரியா -தற்போது செல்வப்பிள்ளை) அணிவித்து மகிழ்ந்தானாம். இப்படியாக மேலக்கோட்டைப் பெருமாளிடம் வந்துசேர்ந்ததாம் இந்த வைரமுடி.

கோவிலுக்கு வெளியே வந்தோம். எங்கள் காரை எங்கே பார்க் செய்திருக்கிறார் ஒட்டுனர் எனத் தெரியவில்லை. ஒன்றும் அவசரமில்லை என வீதியில் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். சீதோஷ்ணநிலை ப்ரமாதமாக இருந்தது. கொஞ்ச தூரம் நடந்ததும் வந்தது ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீமத் ஆண்டவன் ஆசிரமம். அதற்கடுத்தாற்போல், ராமானுஜருக்குப்பின் வந்த வைஷ்ணவ ஆச்சாரியர்களுள் முக்கியமானவரான ஸ்வாமி மகாதேசிகனின் சன்னிதி இருந்தது. சன்னிதி திறந்திருந்ததால் படியேறி உள்ளே சென்றோம். மிகவும் வயதான அர்ச்சகர் சன்னிதியில் அன்புடன் வரவேற்றார். ஸ்வாமி தேசிகன் மிகவும் அழகான தோற்றத்தில் காட்சி அளித்தார். ஆச்சாரியனுக்கு தீபாராதனை செய்துவிட்டு, தீர்த்தம், துளசி தந்தார் பெரியவர். அவருடைய கனிவு கண்டு கொஞ்சம் பேசலாம் எனத் தோன்றியது. அவரிடம் ஸ்வாமி தேசிகன் ராமானுஜரைப்போலவே மேலக்கோட்டை வந்து தங்கியிருந்திருக்கிறாரா என்று கேட்டேன். ‘இல்லை. தங்கியிருக்கவில்லை. ஆனால் வந்திருக்கிறார். இந்த ஸ்தலத்தை ஸ்லாகித்திருக்கிறார். ஒரு ஸ்லோகத்தில் மேலக்கோட்டையைப்பற்றிக் குறிப்பிட்டு ‘எல்லா விசேஷங்களும் கொண்ட உன்னத ஸ்தலம்’ எனப்பொருள்படும்படி பாடியிருக்கிறார் என்றார். அந்த சமஸ்கிருத ஸ்லோகத்தின் கடைசிவரியைப் பாடியும் காட்டினார் பெரியவர். அடியேனின் அஞ்ஞானத்தில் என்ன பெரிதாகப் புரிந்துவிடப்போகிறது? அர்ச்சகர் ஸ்வாமியிடம் விடைபெற்று வெளியே வந்தோம்.

கொஞ்சதூரத்தில் பக்தர்களுக்கான தங்கும்விடுதி ஒன்று காணப்பட்டது. தெருவோரத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிறுசிறுகடைகள். சாலையில் சில அந்தணர்கள் – மேலக்கோட்டை ஐயங்கார்களாக இருக்கும் – நெற்றியில் பளிச்சென்ற நாமத்துடன் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அக்ரஹாரத் தெருவாக இருக்கும் எனப்பட்டது. தூரத்திலிருந்து எங்களைப் பார்த்துவிட்ட ஓட்டுனர், வண்டியை எடுத்துக்கொண்டுவந்து நிறுத்தினார். கிளம்பினோம். உயரத்திலிருந்து கவர்ந்திழுக்கும் இன்னுமொரு பழங்காலக் குன்றுக்கோவிலை நோக்கி. யோகநரசிம்ஹ ஸ்வாமியைத் தரிசிக்கவேண்டாமா ?

(தொடரும்)

**

மேலக்கோட்டை பயணம் – 2


மங்கையின் மனம் புகுந்த மாயன் !

டெல்லி சுல்தானின் அரண்மனைக் கிடங்கு. தென்னாட்டிலிருந்து கொள்ளையடித்துக் கொணரப்பட்ட இந்து கோவில்களின் விலை மதிக்கமுடியாத உத்சவ விக்ரஹங்கள் குன்றாய்க் குவிந்து கிடந்தன. அவற்றை அரண்மனைக் கொல்லர்களிடம் கொடுத்து உருக்கி, ஆபரணங்கள் போன்றவை செய்துகொள்வது டெல்லி தர்பாரின் வழக்கம். அவ்வாறு அவை அரண்மனைக்கிடங்கிலிருந்து அகற்றப்படும் வேலையை அன்று சுல்தான் மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது அங்குவந்தாள் சுல்தானின் இரண்டாவது மகள் சூரத்தானி பீவி (லச்சமார் சுல்தானி பீவி என்று குறிப்பிடுவோரும் உண்டு). பருவ வயதெய்தி அழகாக இருந்தும் குழந்தை மனம் கொண்டவள். விக்ரஹங்களை வியப்பான கண்களுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். எத்தனை விசித்திர உருவங்கள், எத்தனை வடிவங்கள், எத்தனைக் கலைநுட்பம் ! அப்போது அவளது பார்வை அந்தக் குவியலின் மேல்கிடந்த, மேலக்கோட்டையின் உத்சவப் பெருமாளின் மீது விழுந்தது. கண்கள் மலர்ந்தன. உடனே அதனைக் கையில் எடுத்து உச்சியிலிருந்து பாதம் வரை ஆசையாகப் பார்த்தாள். பார்த்தாள். . பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சுல்தான் அதனைக் கவனித்தான். ’’சூரத்தானி! அதனை மற்றவைகளோடு போடு. உருக்குவதற்கு போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. உனக்கு அழகழகான ஆபரணங்கள் அதிலிருந்து செய்யலாம் !’’ என்றான்.

உத்சவ மூர்த்தியின் அழகில் உற்சாகித்திருந்த சூரத்தானி பீவி பதறினாள். உருக்குவதா! நிச்சயம் இல்லை என்று படபடத்தது அவள் மனம். ’இது எனக்கு வேண்டும். நான் தரமாட்டேன் !’ என்றாள். சுல்தான் பார்த்தான். ஆள்தான் வளர்ந்திருக்கிறாளே தவிர பொம்மை வைத்து விளையாடும் வழக்கம் இவளைவிட்டு இன்னும் சென்றபாடில்லை. ஹ்ம்.. இவளிடம் பேசிப் பிரயோஜனம் இல்லை. ‘சரி! நீயே வைத்துக்கொள்!’ என்றான். மற்றவைகளை எடுத்துப்போகச்சொல்லி உத்திரவிட்டுத் தானும் நகன்றான்.

குஷியான சூரத்தானி செல்வப்பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு தன் அறைக்கு வந்தாள். கதவைத் தாழிட்டாள். பஞ்சலோக விக்ரஹத்தைப் பாசத்தோடு பார்த்தாள். அதற்குத் தன் கையாலே குளிப்பாட்டிவிட்டாள். பார்த்துப்பார்த்துப் பட்டுத்துணியால் துடைத்துவிட்டாள். அழகழகான வஸ்திரங்களால் அலங்காரமாய் உடுத்திவிட்டு, தலைக்கு கிரீடம் போன்றெல்லாம் மனம்போனபடி சிங்காரித்து ஆனந்தமடைந்தாள். அழகன் மஹா அழகனான். அவள் கண்களைப் பறித்ததோடு மனதினுள்ளும் சென்றான். வசதியாக அங்கே உட்கார்ந்துகொண்டான். இப்படித் தினம் அதனைக் குளிப்பாட்டிச் சிங்காரிப்பதும், தான் உண்ணுமுன் அதற்குப் ப்ரியமாய் ஊட்டிவிடுவதுமாய் லயித்திருந்தாள் இளவரசி. கண்ணன் வந்தபின் காலை, பிற்பகல், மாலை என்கிற காலக்கிரமங்கள் அவளைக் கடந்துபோயின. அந்த உலோகச்சிலை தாண்டி உலகமில்லை என்றானது அவளுக்கு. இரவிலும் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு, கையை அதன்மேல் போட்டுக்கொண்டு தூங்கினாள். அகமகிழ்ந்தான் அனந்தன். கனவிலும், கனவு, நினைவு என்கிற நிலைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட கணங்களிலும் காட்சிகள் தோன்றின அவளுக்கு. விந்தைகள் பல செய்யும் மாயன். விதவிதமான கோலங்களில் அவள்முன் தோன்றி வசீகரப்படுத்தினான். அந்த தர்ஷன்களின் முக்கியத்துவத்தை குழந்தை மனத்தினளான அவள் அறிந்தாளில்லை. ஆயினும், அவனில் தன்னை முழுமையாக இழந்துவிட்டாள் சூரத்தானி பீவி.

இப்படி எல்லாம் சுகமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கையில்தான் டெல்லி அரண்மனையில் தன் சிஷ்யர்களோடு பிரவேசித்தார் அந்த ஹிந்து சன்னியாசி. மேல்கோட்டையிலிருந்து கால்கடுக்க வந்திருந்த ராமானுஜர். டெல்லி சுல்தான் அவர்களை சந்திக்க சம்மதித்துவிட்டான். பிற மதத்துத் துறவிகளை அவன் சந்திப்பதே அவர்களை ஏளனம் செய்து மகிழத்தான். ராமானுஜரிடமும் அப்படித்தான் ஆரம்பித்தான் முதலில். ஆனால் யதிராஜரின் கருணைப்பார்வையும், அன்புமொழியும், 80-ஐ நெருங்கிய வயதிலும் அவரிடம் காணப்பட்ட கம்பீரம், தேஜஸ் போன்றவையும் அவனை வழக்கத்திற்கு மாறாகக் கொஞ்சம் மென்மையாக நடந்துகொள்ளவைத்தன.

’எதற்காக இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?’ என்ற சுல்தானின் கேள்விக்கு ராமானுஜர் சூறையாடப்பட்ட மேல்கோட்டைக்கோவில், அங்கிருந்து எடுத்துவரப்பட்ட நாராயண விக்ரஹம், அதன் மகிமை, அது இல்லாது நின்றுபோன கோவில் உத்சவங்கள், பூஜிக்க வழிதெரியாது தவிக்கும் ஜனங்கள் என சுருக்கமாகச் சொன்னார். அந்த பெருமாள் விக்ரஹம் சுல்தானின் அரண்மனையில் இருப்பதாக அறிந்து அதனை வாங்கிப்போகவே இத்தனை தூரம் கால்நடையாக வந்திருப்பதைக் கூறினார். ’தயைகூர்ந்து பாதுஷா அதனை எங்களிடம் திருப்பித் தரவேண்டும்’ என வேண்டினார் ராமானுஜர்.

’வேறேதும் கேட்க விரும்புகிறீர்களா?’ என வினவினான் டெல்லியின் சுல்தான். ’விக்ரஹத்தைத் தவிர வேறெதுவும் வேண்டாம்!’ கம்பீரமாக பதில் வந்தது ராமானுஜரிடமிருந்து.
ஆச்சரியப்பட்டான் அவன். ’’உங்களுடைய நாலுகை தெய்வங்கள் பல எங்கள் கிடங்கில் கிடக்கின்றன. அவற்றில் உங்களதை எப்படி அடையாளம் காண்பீர்கள்?’’ கேட்டான்.

’’ஒவ்வொன்றாய்த் தயவுசெய்து காட்டுங்கள். அடையாளம் காண்கிற வேலையை என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள் !’ என்று தெளிவாக்கினார் ராமானுஜர்.

ஆட்களை அனுப்பி அரண்மனைக் கிடங்கிலிருந்து தேடி எடுத்துவர உத்திரவிட்டான். அவர்கள் திரும்பி வந்து காண்பித்த விக்ரஹங்களில் செல்வப்பிள்ளை இல்லை! வேறெந்த சிலையும் கிடங்கில் இல்லை என்றனர். ’உருக்குவதற்குப் போய்விட்டதோ இவர் கேட்பது?’ – சிந்தித்தவனுக்குள் அந்தக் காட்சி தோன்றியது : ’இளவரசி தனக்கு வேண்டும் என்று அன்று ஒரு சிலையை எடுத்துச்சென்றாளே! ஒரு வேளை…’ சூரத்தானியை தர்பாருக்கு உடன் வரச் சொல்லிக் கூப்பிட்டனுப்பினான். அவளும் வந்தாள் – கையில் மேல்கோட்டை விக்ரஹத்தோடு !

அவள் கையில் தாங்கியிருந்த விக்ரஹத்தைப் பார்த்ததும் புரிந்துகொண்டார் ராமானுஜர். ‘இதுவா நீங்கள் தேடி வந்தது?’ என சுல்தான் முடிக்குமுன் ’இதுதான்! இதற்காகத்தான் நான் வந்திருக்கிறேன்!’ என்றார் உடையவர். சுல்தான் உடனே ’’சூரத்தானி! அந்த விக்ரஹம் இவருடைய கோவிலைச் சேர்ந்ததாம். வாங்கிச் செல்வதற்காக இத்தனை தூரம் வந்திருக்கிறார். நானும் தருவதாக வாக்குக் கொடுத்துவிட்டேன். அதை இந்த சந்நியாசியிடம் கொடுத்துவிடு. தன் ஊர்க் கோவிலுக்கு எடுத்துச் செல்லட்டும்’’ என்றான்.

சூரத்தானி பீவி அதிர்ச்சியடைந்தாள். விக்ரஹத்தின் மீதிலிருந்து கண்ணெடுக்காமல் ’‘இது என்னுடையது. இதனைப் பிரியமாட்டேன்; தரமாட்டேன்’’ என்றாள் அழுத்தமாக.
சுல்தானின் உத்தரவுக்கு மறுபேச்சா? அவனது கோபம் உச்சத்தைத் தொட்டது. ‘சொன்னபடி கேள்! கொடுத்துவிடு அதை!’ எனப் பெரிதாக உறுமினான். அவையிலிருந்தோர் பயத்தில் கிடுகிடுத்தார்கள். சுல்தானின் கோபத்தில் நடுங்கினாள் இளவரசி. தலைகுனிந்து நின்றாள். பொங்கிய கண்ணீர்த்துளிகள் தரையில் விழுந்தன.செல்வப்பிள்ளையை அவள் கைகள் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டன.

ராமானுஜர் நிலைமையின் தீவிரத்தை உடனே உள்வாங்கிக்கொண்டார். வளர்ந்து பெரியவளாகத் தோன்றுகிறாளே தவிர பாவம், குழந்தை இவள். சுல்தானிடம் கோபத்தைத் தணிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டு தான் அவளிடம் நேரடியாகக் கேட்க விரும்புவதாகக் கூறினார். அவனும் சம்மதிக்க, கேட்டார் உடையவர்:

’குழந்தாய்! நீ வைத்திருப்பது எங்கள் பிள்ளை. எங்களூர்க் கோவிலில் இருந்தது. எங்களை எல்லாம் காத்து ரட்சிக்கும் தெய்வம். அவரை என்னிடம் வந்துவிடுமாறு நான் உன் முன்னேயே அழைக்கிறேன். அவர் தானாக வந்துவிட்டால், நான் எடுத்துக்கொண்டு போகலாம் அல்லவா? அதில் ஆட்சேபம் இல்லையே உனக்கு !’ என்றார் இதமாக.

சூரத்தானி இப்போது கொஞ்சம் சாந்தம் அடைந்தாள். முதன்முறையாக எதிர் நின்ற ஹிந்து சந்நியாசியை நேராக நோக்கினாள். ’என்ன! இவர் கூப்பிட்டால் இது இவரிடம் போய்விடுமா! இது நடக்காது. பாவம் இந்தத் தாத்தா! ஏதோ சொல்கிறார்.. இதற்கு சம்மதித்துவிடுவோம்.’ என உள்ளுக்குள் எண்ணமிட்டாள். மிக மிருதுவாக ’சரி!’ என்றாள் இளவரசி. சுல்தான் ஆச்சரியமானான். என்ன நடக்கிறது என் தர்பாரில் !

ராமானுஜர் கண்களை மூடி திருநாராயணனை தியானித்தார். ’அப்பா! ஏனிந்த விளையாட்டு இப்போது? நீ இங்கிருந்தது போதும். சொன்னால் கேள்! திரும்ப வந்துவிடு உன் இடத்துக்கு..’. என்று மனதில் கெஞ்சினார்; அரற்றினார். கண்திறந்து இளவரசியின் கைகளிலிருக்கும் மேல்கோட்டைப் பெருமாளை வாஞ்சையோடு பார்த்தார். கண்களில் நீர்முட்ட, ’’நாராயணா ! ரகுநாதா! வா ! என்னிடம் வந்துவிடு! உன் ஊருக்கே திரும்பிப் போய்விடலாம். என் செல்வப்பிள்ளையே.. கண்ணா! நீ வாராய்…!’’ என்றார் உருக்கத்துடன்.

சுல்தான் அதிசயித்துப் பார்த்திருக்க, சூரத்தானி குழப்பத்திலிருக்க, அவளது கையில் அசைந்தார் நாராயணன். விடுபட்டது விக்ரஹம். மெல்ல நகர்ந்து சென்று ராமானுஜரின் ஏந்திய கைகளுக்குள் தஞ்சம் புகுந்தது. ஆச்சரியமும் பதற்றமுமாய் செய்வதறியாது நின்றாள் சூரத்தானி பீவி. பேயறைந்தது போலானான் சுல்தான். ‘என்ன ஒரு சித்து வேலை! என் அரண்மனையில்.. அதுவும் என் கண்முன்னாலேயே.. இந்த சந்நியாசியை இன்னும் இங்கே இருக்கவிட்டால் எதுவேண்டுமேனாலும் நடந்துவிடும்’ என அவன் நினைத்திருக்கையில், அவனது மகளின் விசும்பல் ஈனமாய்க் கேட்டது. அவன் அவள் பக்கம் திரும்ப, ‘வாப்பா! அது என்னுடையது. அதில்லாமல் நான் இருக்கமாட்டேன்!’ என்று தாங்கமுடியாது விம்மினாள். .

கோபத்தில் முகம் சிவக்க, ‘போ உள்ளே!’ என்று கர்ஜித்தான் சுல்தான். நடுக்கமும் அழுகையுமாய் அந்த இடத்தை விட்டு ஓடினாள் சூரத்தானி பீவி.

ராமானுஜர் தான் கொண்டுவந்திருந்த பட்டுத்துணியில் செல்வப்பிள்ளையை சுற்றி எடுத்துக்கொண்டு, சுல்தானைக் கனிவோடு பார்த்தார். வந்தனம் தெரிவித்தார். தன் குழாமுடன் அரண்மனையை விட்டு வேகமாக வெளியேறினார்.

அடுத்த நாள் தன் மகளைப் பார்க்க நேர்ந்த சுல்தான் மனம் கலங்கினான். வெளிறிய முகத்துடன், தலைவிரிகோலமாய் பித்துப்பிடித்தவள்போல் தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு அரண்மனையில் அலைந்துகொண்டிருந்தாள் சூரத்தானி.

அவளிடம் சென்று ’‘மகளே! கவலைப்படாதே..இந்த சிற்பத்தைவிடவும் அழகான சிற்பத்தை உனக்காகச் செய்யச்சொல்கிறேன். வருந்தாதே!’’ என மன்றாடினான் அந்த அப்பன். மகளோ மறுத்துவிட்டாள். ’’அதைத்தவிர வேறெதையும் மனம் நாடாது’’ என்றாள் எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு. ஒருகணம் மனம் சிதறியவனாய் சுல்தான் தன்னவர்களை அழைத்து ’அந்த ஹிந்து சந்நியாசியைத் துரத்திச்சென்று அந்தச் சிலையைப் பறித்துவாருங்கள்’ எனச் சீறினான். அவனது ஆலோசகர்கள் சொன்னார்கள்: ‘பாதுஷா! இரவு கடந்துவிட்டது. நம் எல்லையை அவர்கள் வேகமாகக் கடந்திருப்பார்கள். அடர்ந்த வனங்களுக்குள் இன்னேரம் எங்கோ போயிருப்பார்கள். இனி அவர்களைக் காண்பது எளிதல்ல!’ என்றனர். குழம்பிய சுல்தானிடம் சூரத்தானி பீவி சொன்னாள்: ’’வாப்பா! நான் போய் அதனை மீட்டு வருகிறேன். எனக்குத்துணையாக ஓரிரு வீரர்களை மட்டும் அனுப்புங்கள்!’’ ‘ஒருபக்கம் தன் பொம்மையை விட்டுத் தராத குழந்தையாக அடம்பிடிக்கிறாள். இன்னொரு பக்கம் பெரியமனுஷியாய்ப் பேசுகிறாளே! இவளை எந்தவகையில் சேர்ப்பேன் நான்’ எனக் குழம்பினான் டெல்லி சுல்தான். வேறுவழி தெரியா நிலையில் ‘ சரி! ஜாக்ரதையாகப் போய்வா !’ என்று சிலவீரர்களுடன் அனுப்பிவைத்தான். குதிரையில் பாய்ந்து ஏறிய சூரத்தானி பீவி, சிட்டாகப் பறந்தாள் தெற்குத் திசை நோக்கி.

ராமானுஜரும் அவருடைய சீடர்களும் பாதுகாப்பு கருதி பாதையை மாற்றி மாற்றி முன்னேறிப் பயணித்தனர்; பெருவனங்களை, பேராவேசமாய்க் கடந்து, ஒரு வழியாகத் தென்னாடு திரும்பினர். மேலக்கோட்டைக்குள் நுழையும் தருவாயில் கொள்ளைக்காரர்களாலும் இடைமறிக்கப்பட்டனர். அவர்களிடமிருந்து தப்பிக்க அருகிலிருந்த கிராமத்தின் சேரிக்குள் புகுந்தார் ராமானுஜர். மறைந்திருக்க இடம் கேட்டார். நெற்றியிலே திருமண்ணுடன் தங்கள் இருப்பிடத்துக்கு வந்திருக்கும் சாமியாரைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்ட அந்த ஊர்ப் பறையர் இனத்தவர் அவரை வணங்கி, ஒதுங்கியிருக்க வீடு திறந்துவிட்டனர். ஊருக்குள் புகமுயன்ற வழிப்பறிக்கொள்ளையர்களையும் போக்குக்காட்டித் திருப்பிவிட்டனர். அவர்கள்போனபின் ராமானுஜரை வெளிவரச்சொன்ன அந்த ஏழை ஜனங்கள், அவர் கையிலிருக்கும் துணிமூட்டையைப்பார்த்து ’அதுல என்ன சாமி இருக்குது?’ என்று வினவினர். அவர் திறந்து காண்பிக்க, கண்களில் பரவசம் மின்ன ‘அட! இது நம்ம ஊரு சாமிடா !’ என்று கூவி வீட்டிற்குள் வேகமாகச் சென்றனர். கம்பங்கூழையும், பச்சைக்காய்கறிகளையும் கொண்டுவந்து சாமி அருகில் வைத்துவிட்டுத் தள்ளி நின்று கைகூப்பினர். ஏழை ஜனங்களின் கள்ளமில்லா பக்திகண்டு கண்கலங்கினார் ராமானுஜர்.

’’நாராயணனையே பாதுகாத்தவர்கள். அதனால் அவன் மனைவி லக்ஷ்மியின் குலத்தைச் சார்ந்தவரே நீங்கள். திருக்குலத்தோர்! வாருங்கள் என்னுடன் . நம் சாமியை கோவிலுக்குள் வைத்துக் கும்பிடுவோம்!’’ எனக் கூறி அவர்களையும் கோவிலுக்குள் வர அழைத்தார் ராமானுஜர். ’என்ன சொல்றீங்க சாமீ!’ என்று அதிர்ச்சியும் தயக்க்கமுமாய் நின்ற அவர்களைத் தைரியமூட்டி, உற்சாகத்துடன் கோவிலுக்குள் இட்டுச் சென்றார் அவர். செலுவநாராயணர் கோவிலில் உரிய இடத்தில் செல்வப்பிள்ளையை வைத்து, மந்திர கோஷங்களோடு திருமஞ்சனம் செய்வித்து, அலங்காரம் செய்து, நைவேத்தியம் , தீபாராதனை என்று கிரமப்படி எல்லாம் செய்வித்தார் உடையவர். பக்தர்கள் கூடி நின்று ‘கோவிந்தா! கோவிந்தா!; என்று கோஷமிட்டனர். கும்பிட்டுக் குதூகலித்தனர்.

இத்தகைய தருணத்தில் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள் சூரத்தானி பீவி. தன் உயிருக்கும் உயிரானதை இழந்துவிட்ட துக்கம், தூக்கமின்மை, சரியான சாப்பாடின்மை, நெடும்பயணக் களைப்பு என்று தேய்ந்து ஓடாகியிருந்தாள் இளவரசி. கோவிலுக்குள் வேகமாய் நுழைந்து உள்சென்றவளுக்கு அங்கே கண்ட காட்சி முதலில் சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது. செல்வப்பிள்ளையின் எதிரே போய் நின்றாள். என்ன நடக்கிறது எனக் கவனித்தவள் பெரும் சோர்வுக்குள்ளானாள். மாலையும் அலங்காரமுமாய்க் காட்சியளித்த அவளுடைய மனம் கவர்ந்த கள்வனுக்கு தீபாராதனை நடந்துகொண்டிருந்தது. கூப்பிய கைகளுடன் பக்தர்கள் ‘நாராயணா’ நாராயணா!’ எனக் கூறியவாறிருந்தனர். அவள் புரிந்துகொண்டாள். உடல் நடுங்கியது. கண்கள் நிரம்பின. ‘இனி என்னிடம் நீ வரமாட்டாய், இல்லையா!’ என அவனைப் பார்த்து உருகினாள்; தேம்பினாள். அவளின் மனம் கவர்ந்த மாயன் கனிவோடு பார்த்திருந்தான். அவளை அறியாமல் அவளது மெலிந்த கைகள் தலைக்கு மேலே கூப்பியவாறு உயர்ந்தன. கால்கள் தள்ளாடி மடங்க மூர்ச்சையாகி, விக்ரஹமாய் நின்றிருந்த மாலவன் முன் தடாலென விழுந்தாள் சூரத்தானி பீவி. பக்தர் கூட்டம் பதறியது. பெண்கள் வரிசையிலிருந்து சிலர் உடன் முன்வந்து அவளை நிமிர்த்தி முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்தனர். ஆனால் அவளது மூச்சு அடங்கிவிட்டிருந்தது. தனக்குப் பிடித்தமானவனுடன் இரண்டறக் கலந்துவிட்டிருந்தாள் அவள்.

நடந்ததைக் கேள்விப்பட்ட ராமானுஜர் விரைந்துவந்தார். அவளுக்கு உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று அவருக்குத் தெரிந்துவிட்டிருந்தது. கண்ணனோடு கலந்துவிட்டவளுக்கு உரிய சடங்குகள், மரியாதைகளைக் குறைவின்றி செய்வித்தார். அவளது புகழை பக்தர்கள் புரிந்துகொள்ளுமாறு செய்தார். பெண்களுக்கான இஸ்லாமிய வழக்கப்படி தலையில் பர்தாவுடன் கூடிய அவளுடைய அழகிய பஞ்சலோக விக்ரஹம் ஒன்று செய்து திருநாராயணரின் (மூலவரின்) காலடியில் வைத்துப் பூஜை செய்ய ஏற்பாடுகள் செய்தார் ராமானுஜர். சூரத்தானி பீவி, பீவி நாச்சியார் ஆகிவிட்டாள். இன்றும் ஸ்ரீ பாதபூஜையின் போது, திருநாராயணனின் திருவடிக்கருகில் நின்றிருக்கும் பீவி நாச்சியாருக்கு தீபாராதனை காட்டப்படுகிறது.

பீவி நாச்சியாரின் ஆழமான பக்தியைப் பெரிதும் போற்றிய ராமானுஜர் வெவ்வேறு கோவில்களிலும் அவளுக்கென்று சிறப்பு பூஜை நியமங்களை உண்டாக்கினார். ஸ்ரீரங்கத்தின் துலுக்க நாச்சியாரும் இவளேதான். அரங்கனின் கோவிலின் கிளிமண்டபத்துக்கருகில் இவளுக்கான சிறிய சன்னிதி உள்ளது. உருவவழிபாட்டில் நம்பிக்கை வைக்காத இஸ்லாமிய குடும்பத்தில் பிறந்தவளாதலால், இவளது ஒவியம் மற்றுமே சன்னிதியில் இருக்கிறது. கூடவே இஸ்லாமிய சின்னங்களும், ராமானுஜர் சித்திரமும் அங்கு காணப்படுகின்றன. முகலாய முறைப்படி சமைக்கப்பட்ட நெய் சேர்த்த ரொட்டி (Roti) எனப்படும் சப்பாத்தியும், சர்க்கரையும், பருப்பு சேர்த்த கிச்சடியும் இவளுக்கான நைவேத்யம். துலுக்க நாச்சியாருக்கு நைவேத்யம் ஆனபிறகுதான் அரங்க நாதனுக்கு நைவேத்யம் நடக்கிறது ஸ்ரீரங்கத்தில். ஆந்திரத்துக் கோவில்களில் இவளது சன்னிதிக்கு வரும் விஷ்ணுபக்தர்கள், இவளை ’பீவி நாஞ்சாரம்மா’ என்று ப்ரியத்துடன் வணங்குகிறார்கள்.
(தொடரும்)

**

Melukote Temple மேலக்கோட்டை பயணம் (பகுதி 1)

”பெங்களூரிலா இருக்கிறீர்கள்? மேலக்கோட்டை போய்வந்தீர்களா? என்ன? இன்னும் போகவில்லையா? அவசியம் ஒரு தடவை குடும்பத்தோடு போய்ட்டு வந்திருங்க சார். ராமானுஜர் 12 வருஷம் அங்கே இருந்திருக்கார். திருநாராயணபுரம்னு அந்த ஸ்தலத்துக்கு பேரு..!” என்றெல்லாம் என்னை சந்திக்கும்போதெல்லாம் சொல்லித் தூண்டிவிட்டுக்கொண்டிருந்தார் ஒரு நண்பர் டெல்லியில். சரி, ஒரு ட்ரிப் போயிட்டுவந்துடவேண்டியதுதான் என்று நினைத்துக்கொள்வேன்.

கடந்த வாரம் என் பெண்ணிற்கு சேர்ந்தாற்போல் விடுமுறை. வெள்ளிக்கிழமையில் புறப்படலாம் எங்கேயாவது என்றாள். மேலக்கோட்டை! மணியடித்தது மனம். பெங்களூரிலில் நாங்கள் இருக்கும் இடத்திலிருந்து. சுமார் 150 கி.மீ. தூரத்திலிருக்கும் அந்த ஊருக்கு, மைசூர் ரோடில் மாண்ட்யா போய்ப் போகலாம் எனத் தெரியவந்தது. கார் காத்திருக்கிறது. ஒரு டிரைவரை ஏற்பாடு செய்தோம். வந்துவிடப்பா காலையில் 6 ½ மணிக்கு என்று சொல்லியாயிற்று. வழக்கம்போல் லேட்டாக ஓட்டுனர் வர, ஒருவழியாக காலை 7 மணிக்கு பெங்களூரின் ஹென்னூர் விட்டுப் புறப்பட்டோம். 8 மணிக்குள் பெங்களூர் அவுட்டர் போய்விட்டோம். இருந்தும் பஸ்களும் பெரிய ட்ரக்குகளும் சாலையை இடது வலதாக மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. வோக்ஸ்வாகனை 100-க்கு மேல் சீறவிட்டு அவைகளுக்குள் புகுந்து வெளியேறி மாண்ட்யா நோக்கி முன்னேறினோம். பிதாதி (Bidadi), ராம்நகர், மத்துரு (Madduru) ஆகிய ஊர்களைக் கடந்து 9.35-க்கு மாண்ட்யா வந்துசேர்ந்தோம். காஃபி குடிக்கக்கூட கீழே இறங்கவில்லை.

ஜிபிஎஸ் போட்டுப்பார்த்ததில், மாண்ட்யாவிலிருந்து வடகிழக்கு நோக்கிச் செல்லும் சாலை மேலக்கோட்டை போகிறது என்றது. மாண்ட்யாவிலிருந்து 36 கி.மீ. தூரம்.(மைசூரிலிருந்து வடக்காக 51 கி.மீ.-ல் இருக்கிறது). நாங்கள் பயணித்த சாலை முதலில் குறுகலாகி பயமுறுத்தியது. பின் விசாலமாகிப் பளபளத்தது புதிதாகப் போடப்பட்டிருந்த தார் சாலை. எங்களது காரும் புத்தம்புதிது. கேட்கவா வேண்டும்? போக்குவரத்து நெரிசலில்லாத மலைப்பகுதியின் வழுவழு சாலையில் இருபுறமும் காடுகள் சூழ்ந்திருக்கக் சீரான வேகத்தில் காலையில் பயணித்தது மனதுக்குப் பிடித்திருந்தது. பெங்களூரின் கான்க்ரீட் குவியலிலிருந்து, போக்குவரத்து நெருக்கடிகளிலிருந்து தற்காலிக விடுதலை. இடையிடையே தென்பட்டன குக்கிராமங்கள். மாடுகள், ஆடுகள், கோழிகள், சாலையின் இருமருங்கிலும் யூகலிப்டஸ் மரங்கள் என இயற்கைச் சூழல் ரம்யமாயிருந்தது. 45 நிமிடத்திற்குப்பின் வந்துசேர்ந்தோம் நாங்கள் தேடிய ஊருக்கு. யதிராஜர் என்று அழைக்கப்பட்ட ராமானுஜரை தன்னகத்தே 12 வருடங்களுக்கு மேலாக வசியப்படுத்தி வைத்திருந்த முக்கிய வைஷ்ணவ ஸ்தலமாக அறியப்படும் மேலக்கோட்டை. (கன்னட மொழியில் மேலுக்கோட்டே(Melukote). கடல்மட்டத்திலிருந்து 3589 அடிக்கு மேல், க்ரானைட் குன்றுகளின் இடையே குளுகுளுவென ஒரு அழகுப் பிரதேசம். யாதவகிரி என்று கிருஷ்ணர் காலத்தில் அழைக்கப்பட்ட மலைப்பகுதி. ராமானுஜர் காலத்து வனம் சூழ்ந்த கிராமம், தற்போது மாண்ட்யா மாவட்டம், பாண்டவபுரா தாலுக்காவில் ஒரு சிறிய டவுனாக உருமாறியிருந்தது.

கால ஊர்தியில் கொஞ்சம் பின்னோக்கிச் சென்றுவருவோம். 11-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி. இந்து சமயம் சைவம், வைஷ்ணவம் எனச் செங்குத்தாகப் பிரிந்திருந்தது. அதில் ஒன்றும் குற்றமில்லை. ஆனால் சோழமன்னன் ஒரு சைவமதத் தீவிரவாதி! சிவன் தான் கடவுள். மற்ற தெய்வத்தைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டு எதிரே நில்லாதே! வைஷ்ணவர்களை விரட்டிவிரட்டி அடித்தான். நெற்றியில் திருமண் இட்டுக்கொண்டு அவனது பிரதேசத்தில் யாரும் உலவக்கூடாது. அவனுடைய அட்டூழியங்கள் தாங்கமுடியவில்லை. நித்யகர்மாக்களை செவ்வனே தொடரவென, வைஷ்ணவத் துறவியான ராமானுஜர் ஸ்ரீரங்கத்தைவிட்டு வெளியேறி, தம் சிஷ்யர் சிலரோடு தற்போதைய கர்னாடகாவின் மேலக்கோட்டைப் பகுதிக்கு வந்தார். அந்தப்பிரதேசத்து மக்கள் அப்போது மழையின்றி வறுமையில் தவித்துவந்தார்கள். மேலக்கோட்டைக்கு அருகிலிருந்த தொண்டனூருக்கு முதலில் சென்ற ராமானுஜர், அந்த ஊர்க் குளங்களெல்லாம் கேட்பாரின்றி வற்றிக் கிடப்பதைப் பார்த்துப் பரிதவித்தார். அப்பாவி மக்களுக்கு முதலில் ஏதாவது செய்யமுயல்வோம். ஆண்டவனைப் பிறகு கவனிக்கலாம் என கிராம மக்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு நீர்வளச் சீரமைப்பில் ஈடுபட்டார். தொண்டனூர் நம்பி என்னும் சீடரின் தலைமையில் கடும் உழைப்புக்குப்பின், கல்யாணிகுளம் என்கிற பெரியகுளத்தை வெட்டி, பக்கத்துக்கால்வாய் வழி நீர் வந்துசேர வழி செய்தார். பருவமழை வந்தால் நிரம்ப என ஏனைய சிறுகுளங்களும் தூர்வாரப்பட்டன. ஸ்ரீரங்கத்து சாமியின் அன்பும், சேவையும் பாமர மக்களை மகிழ்வித்தன. அவர்கள் சற்று ஆசுவாசப்பட்டவுடன், மேலக்கோட்டைக் கோவில் பற்றி விஜாரித்தார் உடையவர். சுல்தானின் படைகளால் சூறையாடப்பட்டு சிதைந்துபோய்விட்டது என்றனர். ’’சாமீ! எங்களுக்குக் கும்பிடக்கூட சாமி இல்ல!’’ என்றனர் சோகமாய், அந்த ஊர் ஜனங்கள்.

புதர்களும் புற்றுக்களுமாய் மண்டிக்கிடந்த வெளியில் பகலெல்லாம் சுற்றித் திரிந்தார் ராமானுஜர். பாழடைந்த பெருங்கோவிலின் சிதிலங்கள் ஆங்காங்கே தெரிந்தன. அந்தப் பகுதியின் வேறுசில கிராமங்களிலும் மேலும் சில கோவில்கள் பாழடைந்து கேட்பாரற்றுக் கிடந்த கதையை ஊர் மக்களிடமிருந்து கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டார். அருகில் ஆண்டுகொண்டிருந்த சிற்றரசனை சந்தித்தார் அவர். ராமானுஜர்பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அவர் மீது மிகுந்த மதிப்புகொண்டிருந்தான் மன்னன். அவனிடம், மேலக்கோட்டைக் கோவிலையும் மற்ற சிதிலமடைந்த கோவில்களையும் மீட்டுப் புதிதாய்க் கட்டித்தர வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார் உடையவர். மன்னன் அதற்கு உடன் இணங்கினான். முதலில் காணாமற்போயிருக்கும் மூலவர் விக்ரஹத்தைக் (செலுவநாராயணர்) கண்டுபிடிப்போம் என எண்ணியவன், தன் படைவீரர்களை விட்டு மேலக்கோட்டை கோவிலின் சிதிலங்களை அலசச் செய்தான். அவர்களும் ராமானுஜரின் மற்றும் கிராமத்துப்பெரியவர்களின் உதவியோடு தேடினர். மேலக்கோட்டை மூலவரான திருநாராயாணப் பெருமாள் பெரும்புதரும் புற்றுமாய்ப் உயர்ந்திருந்த ஒரு பகுதியில் மறைந்து கிடப்பதைக் கண்டனர். சேதமேதுமின்றி பெருமாளை வெளியே எடுத்து மன்னனுக்குத் தெரியப்படுத்தினர். மன்னன் உற்சாகமானான். சொன்னபடி மேலக்கோட்டை செலுவநாராயண ஸ்வாமி கோவிலை சிறப்பாகக் கட்டி முடித்தான். இதைப்போலவே அடுத்த சில ஆண்டுகளில் தொண்டனூர், பேலூர்(Belur), தலக்காட் (Talakad), கடக் (Gadag) ஆகிய ஊர்களில் நாராயணர் திருக்கோவில்களை மீண்டும் கட்டுவித்தான். விஷ்ணு கோவில்களை கொடுத்த வாக்குப்படி அவன் சிறப்பாகக் கட்டிக் கொடுத்ததால், மனமகிழ்ந்தார் ராமானுஜர். அவனுக்கு விஷ்ணுவர்தன் என்கிற பெயரைச் சூட்டி சிறப்பித்தார். பிற்காலத்தில் அவன் அவ்வாறே அழைக்கப்பட்டான்.

Sri Selvanarayana Swamy Temple, Melukote

மேலக்கோட்டைக்கு வந்த ராமானுஜர், புதிதாகக் கட்டப்பட்ட செலுவநாராயணர் கோவிலில் பூஜைக்கிரமங்களை ஏற்படுத்தி மூலவருக்கு நித்ய பூஜைகளை ஆரம்பித்துவைத்தார். மக்கள் பெருமகிழ்வுடன் சாமி கும்பிட்டனர். மூலவர் வந்துவிட்டார். உத்சவர் இல்லாமல் ஒரு கோவிலா? எங்கே போய்விட்டார் அவர்? ராமானுஜர் பெரிதும் விசனப்பட்டார்.ஒரு இரவில் உடையவரின் கனவில் தோன்றிய உலகலந்த பெருமாள், தான் சுல்தானின் அரண்மனையில் இருப்பதாகச் சொல்லி மறைந்தார்.  அவ்வளவுதான் . இருப்புக்கொள்ளவில்லை ராமானுஜருக்கு. சுல்தானை சந்தித்தே ஆகவேண்டும். தன் சிஷ்யர்கள் சிலரைச் சேர்த்துக்கொண்டு டெல்லிக்கு நெடும்பயணம் மேற்கொண்டார், தன் வயோதிகம் பற்றிய சிந்தனை ஏதுமின்றி.

ராமானுஜரைப் பரபரப்புக்குள்ளாக்கிய ’செல்வப்பிள்ளை’ என்று அழைக்கப்படும், செலுவநாராயண ஸ்வாமி கோவிலின் இந்த உத்சவர் விக்ரஹம் புராண காலத்தோடு தொடர்புடையது. இதன் மஹாத்மியமே வேறு! இந்த உத்சவ மூர்த்தியின் ஆரம்பப் பெயர் ‘ராமப்ரியா’. ஏனெனில் ராமபிரானால் முதலில் பூஜிக்கப்பட்டது இது. அவருக்குப்பின் வந்த சூர்ய வம்சத்தினராலும் தொடர்ந்து வணங்கப்பட்டுவந்தது. பிறகு இது சந்திரவம்சத்திற்கு கைமாறியது. கிருஷ்ணராலும், ஏனைய சந்திரவம்சத்தினராலும் பூஜிக்கப்பட்டது. ராமனாலும், கிருஷ்ணனாலும் பூஜிக்கப்பட்ட சிறப்புடைய மூர்த்தி இந்த செல்வப்பிள்ளை ! இதை விட்டுவிட்டு எப்படி நிம்மதியாய் இருக்க முடியும் ராமானுஜரால் ?

**