” ஜெகம் புகழும் புண்ய கதை ….

 

.. ராமனின் கதையே..! அதை செவி குளிரப் பாடிடுவோம் கேளுங்கள் இதையே !” – என்று ஒரு அமர கீதம். தமிழ் சினிமாவின் பொற்காலத்தின் ஒரு பகுதியான அறுபதுகளில், திரையில் எதிரொலித்துப் பரவியது. ரசிகர்களிடையே பிரபலமான பாடல், இன்றும் பரவசத்தோடு கேட்கப்படுகிறது. ஒரு பாடலைக் கேட்டு ஆனந்திப்பார்களே ஒழிய, இதை எழுதியது யார் என நமது இனிய தமிழ் மக்கள் சிந்திக்கமாட்டார்கள் – பொதுவாக இதுதான் நிலைமை! கவிஞர் மருதகாசியின் கைவண்ணம் இது. 1963 -ல் வெளிவந்த ’லவகுசா’ திரைப்படத்தில் வருகிற இந்தப் பாடலில், ராமாயணக் காவியத்தையே ஒற்றைப் பாடலில் கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்கிறார் மருதகாசி. ராமன், சீதை – தெய்வீக ஜோடியின் புத்திரர்களான சிறுவர்கள் லவன், குசன் ஆகியோர், தாங்கள் யார், தங்கள் தந்தை யார் எனத் தெரியப்படுத்திப் பாடுவதாகத் திரையில் வெளிப்பட்டது. கேட்டோரின் காதுகளில், குறிப்பாக ராம பக்தர்களின் செவிகளில் ரீங்கரித்து நின்றது. அந்தப் பொடியன்களுக்குப் பொருத்தமான நளினமான இளங்குரலில் பி.சுசீலாவும், பி.லீலாவும் இழைத்திருக்கின்றனர். பி.லீலாவுக்கு அமைந்த முதல் திரைப்படப் பாடலும் இதுதானாம். கே.வி.மகாதேவன் இசைத்திருக்கிறார்.

தமிழ், தெலுங்கு என இருமொழிகளில் ஒரே சமயத்தில் எடுக்கப்பட்ட படம் லவகுசா. சூப்பர்-டூப்பர் ஹிட் இரண்டு மொழிகளிலுமே. என்.டி. ராமாராவும் அஞ்சலிதேவியும் ராமர், சீதையாகக் கலக்கிய திரைக்காவியம். தமிழ் ’லவகுசா’வில் ஜெமினி கணேசன், ராமனின் தம்பி லக்ஷ்மணனாக வருகிறார். அப்போது இளமையோடு லக்ஷணமாக இருந்திருப்பாரோ…! தெலுங்கு நடிகர் சோபன் பாபு நடித்திருக்கிறார் தம்பி சத்ருக்னனாக. குணச்சித்திர நடிகை பி.கண்ணாம்பா ராமனின் அன்னை கோஸலையாக நடிக்க, பூமாதேவியாக நடித்திருப்பவர் எஸ்.வரலக்ஷ்மி. பின்னாளின் இரண்டு பெருநட்சத்திரங்கள் இப்படத்தில்..பாவம், சிறு பாத்திரங்களாக.   துணிவெளுப்பவர், அவரின் மனைவி ரோல்களில் எம்.ஆர். ராதா, மனோரமா!

மருதகாசியை ராமன் ஏற்கனவே பிடித்துவிட்டிருந்தார்! ‘சம்பூர்ண ராமாயணம்’(1950) படத்தில் ராவணன் பாடுவதாக வரும், சி.எஸ்.ஜெயராமன் பாடிய, ‘இன்றுபோய் நாளை வாராய்.. என, எனை ஒரு மனிதனும் புகலுவதோ…..! ’ என்ற உருக்கமான பாடலும் ஐயா மருதகாசியின் சித்திரம்தான்.

இவருடைய திரையுலகப் பிரவேசம் திருச்சி எஸ்.லோகநாதனின் உதவியுடன் நிகழ்ந்திருக்கிறது. மருதகாசியின் முதல் திரைப்படப் பாடல் ’மாயாவதி’ எனும் படத்தில் வந்தது. ‘பெண் எனும் மாயப்பேயாம் பொய் மாதரை என் மனம் நாடுமோ..’ என ஆரம்பித்திருக்கிறார் அந்தப் பாடலை. எந்தப் பெண், எப்படி ஏமாற்றினாளோ இவரை.. ஒன்றும் தெரியவில்லை! அதற்கப்புறம் பொன்முடி, மந்திரிகுமாரி, தூக்குத்தூக்கி, அமரகவி, மக்களைப்பெற்ற மகராசி, பாவை விளக்கு என புகழ்பெற்ற பல படங்களில் இவரது பாடல்கள் ஒலித்து ரசிகர்களை வசப்படுத்தின. ‘வாராய்…நீ.. வாராய்! போகுமிடம் வெகுதூரமில்லை..நீ வாராய்..!’, ‘உலவும் தென்றல் காற்றினிலே…’,  ‘எந்நாளும் வாழ்விலே…கண்ணான காதலே…!’, ’காவியமா நெஞ்சின் ஓவியமா..’, ‘மாசிலா.. உண்மைக்காதலே…’ மற்றும்,  ‘வருவேன் நான் உனது மாளிகையின் வாசலுக்கே.. ஏனோ அவசரமே.. எனை அழைக்கும் வானுலகே’ போன்ற இனிமையான பாடல்களை வழங்கிய கவிஞர்.

சக கலைஞர்களை மதித்துப் போற்றிய மாமனிதர் மருதகாசி. பிரபல கவிகள் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரத்தை தன் தம்பி போன்றும், உடுமலை நாராயண கவியைத் தன் அண்ணனெனவும் மதித்தாராம். வாலி, டி.எம்.எஸ். ஆகியோருக்கும் திரையுலகவாழ்வில் ஆரம்பத்தில் உதவியிருக்கிறார். முப்பதாண்டுகளுக்குமேல் தமிழ்த் திரையுலகில் சிறந்த பாடலாசிரியராய் பிரகாசித்தவர். 4000 -த்துக்கும் மேற்பட்ட பாடல்களை எழுதிய பெருங்கவிஞர் மருதகாசி. திருச்சி மாவட்டம் மேலக்குடிகாட்டில் பிறந்து கும்பகோணத்தில் படித்துவளர்ந்தவர்.   2007-ல், மருதகாசியின் பாடல்கள், புத்தகங்கள் ஆகியவற்றை தமிழ்நாடு அரசு, தேசிய உடைமை ஆக்கியது. ஏதோ, அவர்களால் முடிந்தது..

சனிக்கிழமையாயிற்றே எனக் கோவிலுக்குப்போய், திரும்பி வந்து டிவி-யைப்போட்டால்.. தீர்ப்பு என்கிறார்கள், ஜென்மபூமி என்கிறார்கள்.. கோவில் என்கிறார்கள்…ராம் ராம் என்கிறார்கள். மனம் பரபரத்து,  அடி அடுக்கிலிருந்து தேடி எடுத்துக்கொடுத்தது  – ‘ஜெகம் புகழும் புண்ய கதை ராமனின் கதையே..’ . கூடவே ஏதேதோ கதையெல்லாமும் வந்து சேர்ந்துகொண்டது.

**

ஒன்று கேட்டால் .. நான்கா ?

 

புத்திரனால், விடாது விரட்டியது வேதனை, தசரத சக்ரவர்த்தியை. அப்படியா.. எப்படி? அழகான, குணவதிகளான மனைவிகள் இருந்தும், புத்திரன் ஒருவனும் இல்லையே என்று ஆரம்பத்தில் ஏங்கியிருந்தான். பெரும் துன்பத்துக்குள்ளானான். மகன் என்று ஒருவன் வருவதற்கு முன்பே மனக்கஷ்டம். இன்னும் வராத பிள்ளைக்காக அனுபவித்த வேதனை. ஒரு பிள்ளைக்காக உருகி, தவமிருந்து யாசித்தான், அந்த பகவானிடம். இந்தா பிடியென அவன் கொடுத்தது ஒன்றுக்கு நான்காக பிள்ளைகள். நான்கு பேரும் எப்படி? ரத்தினங்கள். அவனுக்கு மனதிற்கு மிகவும் இதமான சத்புத்திரர்கள். ஆஹா, என்னே அவன் கருணை என லயித்திருந்தான் தசரதன்.  ஆனால், அந்த சந்தோஷமும் வெகுநாள் நீடிக்கவில்லை. வினைப்பயனால் தன் கண்ணின் மணியான மூத்தவனை, பேரழகனான ராமனை, அவனது இளம்பிராயத்திலேயே கொடிய விலங்குகள் உலாவும் வனத்துக்கு அனுப்பும்படியாயிற்று. ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, பதினான்கு வருடங்கள். ’அண்ணன் தனியாகவா போவான் வனத்துக்கு, தன் மனைவியோடு, நானும் போவேன் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக..’ என்று இளையவனும் தந்தையைப் பிரிந்து, தமையனோடு சென்றான். இப்படி, இருந்தும் அருகில் இல்லாத பிள்ளைகளினால், வயசான காலத்திலும் தசரதனை விடாது விரட்டியது துக்கம்.

அது ஒரு பக்கம். ஒன்றுதானே கேட்டான் தசரதன்.  இறைவன் ஏன் நான்கு கொடுத்தான்? பக்தன் கேட்டது ஒரு புறமிருக்க, அவனுக்கு எப்பொழுது, என்ன கொடுக்கவேண்டும் என்று அந்த பகவான் நினைக்கிறான்; முடிவெடுக்கிறான். நான்கு உத்தம மனிதர்கள் மூலம் முக்கியமாக சில விஷயங்களை உலகிற்குச் சொல்ல என, தசரதனுக்குப் பிள்ளைகளாக அவர்களை அனுப்பிவைத்தான். அப்படியென்ன சீரிய விஷயங்கள் அவை?

அன்பாகப் பெற்று, ஆசை ஆசையாய் வளர்த்த பெற்றோரிடம், பிள்ளைகள் எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டும்? ஞானவழிகாட்டும் குருவுக்கு, சிஷ்யர்கள் ஆற்றவேண்டிய கடமைகள், காண்பிக்கவேண்டிய மரியாதைகள் என்னென்ன? தன்மீது ஆழ்ந்த அன்புகாட்டி, தன்னைக் கண்போல் பாதுகாக்கும் கணவனிடம், மனைவியானவள் எப்படியிருக்கவேண்டும்? சாமான்யர்களுக்கான இப்படிப்பட்ட வாழ்வியல் நெறிமுறைகள் ‘சாமான்ய தர்மம்’ எனப்பட்டது. இந்த அறநெறிகளை, எத்தனையோ இன்னல்கள், சோதனைகளின் ஊடேயும்  வாழ்வு நெடுக நிலைநாட்டி, மனிதகுலத்திற்கே வழிகாட்டியாக நின்றான் தசரதனின் பிள்ளைகளில் மூத்தவனான ராமன்.

சாதாரணமாக செய்யவேண்டிய இத்தகு தர்மங்களை சீராக, சிறப்பாக செய்துவரும் நிலையில், ஒருவனது வாழ்வில் ஒரு கட்டத்தில், எல்லோருக்கும் விதவிதமாய்க் கடமை பல செய்துவிட்டேன்;  இனி பகவானின் திருவடிகளில் விழுந்து கிடப்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் வேண்டாம் எனத் தோன்ற ஆரம்பிக்கும். இவ்வாறு தெய்வமே எல்லாம் என்று ஒருவன் இறுதியாக வந்துவிட, அவன் அந்நிலையில் மனமொன்றி வாழ்வது ’சேஷ தர்மம்’. இந்த தர்மத்திற்கு சிறந்த வாழ்வியல் உதாரணமாக விளங்கியவன் ராமனின் இளவலான லக்ஷ்மணன். ’எத்தனையோ கடமைகளை சிறுவயதிலிருந்தே ஆற்றியாகிவிட்டது. இனி  அண்ணன் ராமனே எனக்கு எல்லாம்’ என்று அவன் பின்னேயே போய்விட்டவன் லக்ஷ்மணன்.

எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்து ரட்சித்து, நிர்வகித்து, வரும் அந்த பகவான், கண்ணிலேயே தட்டுப்படுவதில்லை; கண் எட்டா, மனம்கூட நெருங்கா தூரத்தில் இருந்தபோதும், அதனால் மனம் சோர்ந்துவிடாது,  எப்போதும் அவன் நினைவாகவே  வாழ்க்கையை வாழ்வது ’விசேஷ தர்மம்’ எனப்படும். லௌகீக வாழ்விலிருந்து விலகி, எங்கோ தூரத்து வனத்தில் வசிக்கும்  அண்ணனையே நினைந்துருகி, அரண்மணையில் வாழ்ந்தும் அவனைத் தவிர வாழ்வில் வேறொரு சிந்தனையில்லை என தவம்போல் வாழ்ந்து, கண்டோரை, கேட்டோரை பிரமிக்கவைத்தவன் பரதன். விசேஷ தர்மத்திற்கு உன்னத உதாரணம் இவனே.

நான்காவது தர்மம் இருக்கிறதே அது  மற்ற மூன்றிலிருந்து வித்தியாசமானது. பகவானின் புகழ் சொல்வது, வணங்கிவருவது ஒருபுறமிருக்கட்டும். அவனிலேயே ஆழ்ந்து, பித்தர்களாய் அலைந்து திரியும் அடியவர்களுக்கு மனமார்ந்த சேவை செய்து வாழ்வதே உயர்ந்தது என ஒருவன் நினைத்து,  தன் வாழ்வை அதற்கேற்றவாறு பரிபூரணமாக அமைத்துக்கொண்டால், அவன் கடைப்பிடிக்கும் தர்மம் ’விசேஷத தர்மம்’ ஆகும். ராமனில்லா அரண்மனையில் சோகம் கண்டு, அவன் நினைவாகவே நல்லாட்சி செய்துவரும் பரதனைப் பார்த்து உருகுகிறான் அவன் தம்பி ஷத்ருக்னன். இத்தகைய மென்மையும், மேன்மையும் உடைய பரதனுக்கு நான் என்ன செய்வது என சிந்தித்தான். அவனுக்கு இடையறாது பணிசெய்து கிடப்பதே எனக்கு உகந்தது; உத்தமமானது எனப் புரிந்தவனாய்,  அப்படியே தன் வாழ்வை அமைத்துக்கொண்டான்  ஷத்ருக்னன். விசேஷத தர்மத்தை இவனைத் தவிர வேறு எவனும் விளக்கிவிடமுடியாது.

இத்தகைய நான்குவகையான வாழ்வியல் அறங்களை, சாதாரண மனிதரும் சரிவரப் புரிந்துகொள்ளுமாறு செய்யவேண்டும் ; அதவும் சக்ரவர்த்தி தசரதனின் பிள்ளைகள் மூலமாகவே தெரிவிக்கவேண்டும் என மனங்கொண்டான்  பரந்தாமன்.  ’எனக்கும் ஒன்று கொடேன்!’ என்று ஒரு குழந்தைக்காக மன்றாடிய மன்னனுக்கு, ஒன்றுக்கு பதில் நான்கு புத்திரர்களை இப்படித்தான் அருளினான் அந்தக் கருணாமூர்த்தி.

**