தந்தைக்காக

அப்பனுக்காக அன்பு மகள். பின்னே யார் வருவார்? வந்துவிட்டார் வீதிக்கு. என்னப்பா விஷயம்? ஏதாவது ப்ரச்னையா? நியாயம், நீதி கேட்கவா? அதெல்லாம், ஒன்றுக்கும் வக்கில்லாப் பாமர அசடுகள் செய்யும் வேலை. போடும் கூப்பாடு. இங்கே குறிப்பிடப்படுவது படித்த ’பெரு’மக்கள், செழித்த பணக்காரர்கள் செய்யும் திருப்பணி. கேட்டால் எமது மக்களுக்காகத்தான் இந்த உழைப்பெல்லாம் என்பார்கள், அப்பாவி முகத்தோடு!

அப்பன் அப்படியிருந்தால், மகள் தெருவுக்கு வந்து ஆடவேண்டியதுதான். போடவேண்டியதுதான் குத்தாட்டம். வேறென்ன பரதநாட்டியமா ஆட முடியும்? அதற்கெல்லாம்  கலை வசப்பட்டிருக்கவேண்டாமா? அப்படியே க்ளாசிக்கலாக முன்னே வந்து ஆடினால்தான், பாடினால்தான் நமது தமிழ்ப் பெருமக்களுக்குப் புரியத்தான் புரியுமா? ரசிக்குமா? குத்தாட்ட மட்டத்தில்தானே பொதுரசனையைக் கொண்டுவந்து வைத்திருக்கின்றன நமது தரங்கெட்ட சினிமாக்கள், தொலக்காட்சிகள். பழக்கி வைத்திருக்கின்றன தமிழ்மனதைக் காலங்காலமாய்? அத்தகையக் கேவல ரசனையின் வெளிப்பாட்டுக்குத்தானே சரியான விளம்பரம் கிடைக்கும்? வீடியோ வெளிச்சம் வந்து விழும்? அதுதான் விமரிசையாக நடந்துவருகிறது தற்போது நாட்டில். இதையெல்லாம் பார்த்து, பெற்று வளர்த்தவர்கள் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளவேண்டியதுதான். சிலிர்த்துக்கொள்ளலாம்தான். கலைஞன் என்கிற உயர் நிலையிலிருந்து, அரசியல் கரகாட்டக்காரன் என்கிற நிலைக்கு வந்திருக்கும் அல்லது அதற்குக் கீழேயும் இறங்க ஆயத்தமாயிருக்கும் ஒருவருக்கு, இதெல்லாம் வெகுமதிதானே.

மேலும்மேலும், இத்தகைய  உன்னதக் காட்சிகள், விதம்விதமாய், சமூகச்சீரழிவை வெவ்வேறு கோணங்களில் காண்பிக்கும் விதமாய் அரங்கேறும் நாட்டில், தமிழ்நாட்டில். விவரமில்லா, விவஸ்தையில்லா பொதுஜனமும் சேர்ந்து ஆடும். பாடும். பல்லிளித்துப் பொழுதுபோக்கும். பொதுவெளியில் குப்பையெல்லாம் வைரலாகி சந்திசிரிக்கும். தமிழ், தமிழ்ப்பண்பாடு, தமிழர்தம் வாழ்வு என மிளிரும், ஒளிரும் உலகெங்கும்.

அழகெது, அசிங்கமெது, அபத்தமெது என்பதைப் பிரித்துக் காட்டும் கோடுகள் கலைந்துவிட்ட நிலையில், சுய ப்ரக்ஞை, மென்னுணர்வு போய்விட்ட மாநிலத்தில், இதையெல்லாம் பேசுவதே கூட காலவிரயம்தான். என்ன செய்வது,  பேசாமலும்  இருக்கமுடிவதில்லை.

**

சுஜாதா காட்டிய கவிதைகள்

சின்னச் சின்னக் கவிதைகளில் ஒரு தனிக்கவர்ச்சி. சின்னதாக இருப்பதால்தான் என்று இதற்குப் பொருளல்ல. எளிய வார்த்தைகளில் சில வலிய கருத்துகள். ஆனால் அது அவ்வளவு எளிதல்ல!

தன் ’கற்றதும் பெற்றதும்’ நூலின் (விகடன் பிரசுரம்) கட்டுரைகளுக்கிடையில் பெட்டிச் செய்திபோல் ‘எபிக’ எனக் குறிப்பிட்டு கவிஞர்கள் சிலரின் கவிதைகளை அவ்வப்போது சுஜாதா போடுவது வழக்கம். சிலசமயங்களில் சில பெரிசுகளின் கவிதைகளும் தென்படுவதுண்டு. சில சீரியஸ்.. சிலது simply funny! :

வீடுகள் எரிய
வீதிகள் வழியே
விழுந்தோடிய
ஊர்களை மறப்போமா

நல்லதம்பி சிவநாதன்
**
திண்ணையில் வசித்த
அப்பா வீட்டுக்குள் வந்தார்
புகைப்படமாய்

-பா.சேதுமாதவன்
**
கோடரியுடன்
வெட்ட வந்தவன்
வியர்வை காய
இளைப்பாறினான்
விரிந்த மரத்தின்
பரந்த நிழலில்

-ராஜகுமாரன்
**
உயிர் பிரிந்து ஊர்ந்தோடி
நீர் தேடிக்
கொணர்ந்தது வேர்
பாராட்டும் கண்களில்
பூ மட்டும்

-ஆதவன்
**
எழுதவோ படிக்கவோ
ஏலாத தாயப்பத்தி
எழுதி என்ன லாபமின்னு
எழுதாமப் போனேனே

-வைரமுத்து
**
ராமச்சந்திரனா
என்று கேட்டேன்
ராமச்சந்திரன்தான்
என்றார்
எந்த ராமச்சந்திரன்
என்று நான் கேட்கவில்லை
அவர் சொல்லவில்லை

-நகுலன்
**
உணவைத் தாண்டி
உயிரும்
உடையைத் தாண்டி
உடலும்
பெரிதல்லவா?
சிறகை விரித்துச்
சிலிர்த்தே செல்லும்
பறவைகள் கூட்டம்
பார்ப்பீர் தினமும்

-வின்செண்ட் சின்னதுரை
**
நான் இல்லாதுபோன பிறகும்
ஒழுங்காகத் தேடிப் பாருங்கள்
இங்குதான் எங்காவது இருப்பேன்
எவ்வளவு பெரியது
பூமி
வானம்
அண்டம்
பேரண்டம்?

-அழகுநிலா
**
குற்ற நெஞ்சு குறுகுறுக்கும்-அதில்
குறைகள் பல உண்டு- எனைப்
பெற்றவள் செய்த சமையல்தான்- அதில்
பிழைகள் கண்டதுண்டு-ருசி
அற்றுப்போன அமெரிக்க வாழ்வில்
பற்றே இல்லையடி- ஒரு
வற்றக்குழம்பு அதுபோதும்- அன்னைக்
கைமணம் அதில் வேணும்

-ரவி அன்பில்
**
செல்வார் வருவாரின் சிந்தைகளைச் சீண்டுகிற
சல்வார் கமீஸனிந்த சந்திரன்கள்- மெல்லமெல்ல
ஃபில்டர் பிளைனாகும் பீடியாகும் – ஆண்வர்க்கம்
மெல்ட்டாகிச் சாகுமே மெய்!

-தஞ்சை இனியன்
**
கொட்டாவி விட்டபடி ஜன்னலோரம் பாத்தாக்க
குட்டை குளமெல்லாம் கொட்டாவி – கிட்டக் கிட்ட
மீனெல்லாம் வாய்பிளந்து பாத்திருக்க- மொக்கு மொக்குத்
தாமரை கொட்டாவி விடும்

-சேஷாசலம்
**
ஒருத்தியை மணந்தான்
மற்றொருத்தியைக் காதலித்தான்
ஒருத்தியின் கணவனான்
மற்றவளின் பாஸ்வேர்டு ஆனான்!

-அம்மணி
**
கடவுளிடம்
மனு ஒன்றை அளித்தேன்
பரிசீலிக்கப்படவில்லை.
இன்றுவரை
மரங்கள்
இலைகளை
உதிர்த்தவண்ணம்தான்
இருக்கின்றன

-அய்யப்ப மாதவன்
**
காலை
கதவைத் திறந்தால்
காலடியில் செய்தித்தாள்
இலவச இணைப்பாக
மென்காற்று

-மார்கன்

**
நெஞ்சில் துயரம் நெருப்பாகச் சுட்டுவிட்டால்
தஞ்சம் அடைவேன் கவிதையில் – பஞ்சம்
கவிதைக்கும் வந்துவிட்டால் நானென்ன செய்வேன்
புவியைப் படைத்தவனே சொல்

-ந. கந்தசாமி

***