வா.. கலாப மயிலே !


சின்னவயதில் அடிக்கடி கேட்ட டி எம் எஸ் பாடிய ஸெமி-க்ளாசிகல் பாடல். ஆரம்பத்தில் ரேடியோவில் சரியாகக் கேட்காமல் ’ஓடி வா.. சல்லாப மயிலே!’ என நினைத்து, சிலிர்த்து, மனதுக்குள் பாடிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பின்னே சத்தமாகப் பாடி, பெரிசுகள் கேட்டால் பிரச்னையாகிவிடுமே! (இந்த வயசுல இந்த மாதிரிப் பாட்டா கேக்குது ஒனக்கு? போடா, போ! ஒழுங்காப் படி.. உருப்புடற வழியப்பாரு).

பிறகு வார்த்தை சரியாகக் காதில் விழுந்ததும், தலையைச் சொறிய ஆரம்பித்தது கை. கலாப மயிலே..! இது என்ன வார்த்தை? வேறெங்கும் புழக்கத்தில் இருப்பதாகத் தெரியவில்லையே. அழகு மயில் தெரியும், ஆனந்த மயில் தெரியும், நீல மயில் தெரியும், நீல மயில்மீது ஞாலம் வலம் வந்த கோலாகலனைப்பற்றியும் கொஞ்சம் தெரியும். இதென்ன கலாப மயில்? யார் எழுதியது இந்தப் பாட்டை? ஓ, தஞ்சை ராமையாதாஸா? புரியாத வார்த்தையாப்போட்டுத் திணறடிக்கிறதுதான் இவர் வேல போலருக்கு. குழப்பம் தொடர்ந்தது கொஞ்சகாலம். அதற்குப்பின் மறந்துவிட்டேன்.

சமீபத்தில் ஆன்மிகத்தில் கொஞ்சம் துழாவிக்கொண்டிருந்தபோது, சமஸ்கிருத ஸ்லோகங்கள் சில தென்பட்டன. மேலும் படிக்க நேர்ந்தபோது தலைகாட்டியது ‘கலாபம்’! சமஸ்கிருதத்திலயா வருது ? இந்த வார்த்தையைத் தான் தஞ்சாவூர்க் கவிஞர் எடுத்துவிட்டிருக்காரு.. கலாபம் என்றால் மயில் -சமஸ்கிருதத்தில். அதுவும் வெறும் கானகமயிலல்ல. கார்த்திகேயனின் மயில்! கார்த்திகேயன் ? முருகனா? அவன் தமிழ்க்கடவுள் அல்லவா? வடநாட்டுப்பக்கம் எங்கே போனான்? அப்பனோடு சண்டைபோட்டதாக, ஆண்டியாக நின்றதாக, ஔவையாரோடுகூடப் பேசியதாகவும்தானே நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது? வந்த கோபத்தில் வடக்கே போ, தெற்குத் திசையே வேண்டாம் என்று திருப்பிவிட்டுட்டானா மயிலை? கோபம் கடவுளர்களையும் விடுவதில்லை போலிருக்கிறதே.. பாலமுருகனும் பாவந்தானே!

ஒரேயடியாகக் கற்பனைச் சவாரி வேண்டாம். கதை வேறானது. மத்திய, வடக்குப் பிரதேசங்களை ஆண்டுகொண்டிருந்த சாலிவாகன ராஜாவுக்கு சமஸ்கிருதம் தெரியாது. அழகிய இளம் மனைவியோ சமஸ்கிருதத்தில் சரளமாகப் பேசுபவள், புழங்குபவள். முனிவர் ஒருவரிடம் சிறுவயதில் கற்றுக்கொண்டது எல்லாம். அவள் பேசுகிற அழகைக்கண்டு அவனும் சமஸ்கிருத மொழியழகில் மயங்கினான். சமஸ்க்ருதம்தான் அரசுமொழி என அறிவித்தும்விட்டான். இந்த மொழியை நாம் கற்றுக்கொண்டுவிடவேண்டும் என்கிற ஆசை அவனுக்குள் வந்துவிட்டது. அரசனின் தர்பாரில் இரண்டு சமஸ்கிருத மேதைகள். இருவரையும் அழைத்தான். ’எனக்கு எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் சமஸ்கிருதம் கற்றுக்கொண்டாகவேண்டும். உங்களில் யார் இதைச் செய்யமுடியும்?’ என்று வினவினான். ஆரம்பமே தெரியாத இவனுக்கு சமஸ்கிருதமா? அதுவும் விரைவிலா? முதலாமவர் சொன்னார்: ’இது ஒரு தேவபாஷை. கற்றுக்கொள்ள எளிதானதல்ல. முறையாகக் கற்றுக்கொள்ள குறைந்தது பன்னிரண்டு வருடங்கள் ஆகும்.’ ஆச்சரியமுற்ற மன்னன் மற்றவரைப் பார்த்தான். அடுத்தவன் சர்வவர்மன். அவன் சாதாரணமாகச் சொன்னான்: ’என்னால் ஆறு மாதத்திலேயே உங்களுக்கு சமஸ்கிருதம் பேச, புழங்கக் கற்றுத்தரமுடியும்!’ மன்னன் சந்தோஷமாகிவிட்டான். ’பலே! அதற்குவேண்டிய ஏற்பாடுகளை ஆரம்பியும்’ என்று உத்தரவிட்டுப் போனான்.

சர்வவர்மன் உணர்ச்சிவசப்பட்டு சொல்லிவிட்டானே ஒழிய, விரைவிலேயே பயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனைக் கவ்விக்கொண்டது. சமஸ்கிருத இலக்கணங்கள் கடுமையானவை. கற்றுக்கொள்ள, சுருக்குவழி, குறுக்குவழி ஏதுமில்லை. மன்னனுக்கு முறையாக, சரியாகக் கற்றுத்தரவேண்டுமே. அதையும் அவன் புரிந்துகொண்டு, பேச ஆரம்பித்து, புழங்க ஆரம்பித்து.. அதுவும் ஆறே மாதத்தில். ’இந்த இலக்கணத்தையெல்லாம் படித்துப் பார்க்கவே காலம் போறாதே.. ஐயோ! வசமாக மாட்டிக்கொண்டேனே!’ பதறினான் சர்வவர்மன். தான் வணங்கும் தெய்வமான சிவபெருமானிடமே தஞ்சம் புகுந்தான். சன்னிதியில், நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்தான். அழுதான், அரற்றினான். ’அப்பா! ஏதாவது செய். அரசன் மகா கோபக்காரன். அவனே பாய்ந்து என் தலையைக் கொய்துவிடாமல், சிவனே நீ என்னைக் காப்பாற்று..’ பக்தன் துடிதுடித்தால் தாங்கமாட்டாரே சிவபெருமான். இவனைக் காப்பாற்ற வேண்டும். எங்கே நம்ப பையன் முருகன்? பக்கத்தில் எங்கும் தென்படமாட்டானே? மயிலேறி, ஆகாயத்தில் அங்குமிங்குமாக சுற்றிக்கொண்டிருந்த சின்னவனைக் கூப்பிட்டார் சிவபெருமான். வந்தவன் வணங்கினான். கேட்டான் மிருதுவாக:

என்னப்பா!

ஒரு காரியம். உடனே செய். பூமியில் நம் பக்தன் சர்வவர்மன். அழுதுகொண்டிருக்கிறான். பிரச்னையைத் தீர்த்துவை.

என்னவாம் அவனுக்கு?

அட்சரம்கூடத் தெரியாத அரசனுக்கு ஆறுமாதத்தில் சமஸ்கிருதம் கற்றுத் தருகிறேன் என்று உளறிவிட்டு வந்துவிட்டான். உட்கார்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கிறான் என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல். ராஜாவுக்கு புரியும்படி எளிதாக சமஸ்க்ருதம், அதுவும் ஆறே மாதத்தில் சர்வவர்மன் கற்றுத்தரும்படி, நீ அவனுக்கு அருள்வாய்!

இவ்வளவுதானே அப்பா! இதோ!

மாலின் மருகன் பறந்தான் கலாபத்தின் மீதேறி, பூமியை நோக்கி.

அங்கே அழுதுகளைத்து வீழ்ந்துகிடந்த சர்வவர்மன் முன்- சிவலிங்கத்திலிருந்து ஒளியாகப் புறப்பட்டுப் பிரசன்னமானான் முருகன். சர்வவர்மன் திகைத்தான். அப்பனைக் கூப்பிட்டால் அருகில் வந்து நிற்கிறானே மகன். எல்லாம் அவன் செயல்! நடுங்கும் தேகத்தோடு, எழுந்தான். சாஷ்டாங்கமாக முருகனின் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினான். நடந்ததைச் சொல்லி, கலங்கிய கண்களோடு தலைதாழ்த்தி நின்றான் சர்வவர்மன்.

கருணையோடு அவனைப் பார்த்தான் கார்த்திகேயன். ’சாரம் நழுவிடாமல், ஆனால் எளிதில் பயிற்றுவிக்க சுருக்கமாக, புது சமஸ்கிருத இலக்கணம் ஒன்று தருகிறேன். கேள், கவனமாய்..’ என சர்வவர்மனுக்கு ஓதி அருளிவிட்டு, மறைந்தான் முருகன். சர்வவர்மனும் முருகனிடமிருந்து பெற்ற புது இலக்கணத்தினால், ஆறே மாதத்தில் மன்னனுக்கு சமஸ்கிருதத்தை நன்கு கற்பித்துவிட்டான். பிறகு ஒரு நாள், அரசவையில், சமஸ்க்ருதம் கடினமான மொழியெனச் சொன்ன அந்த முதலாவது மேதை மன்னனின் பாண்டித்யத்தை சோதிக்க எண்ணினார். மன்னனின் அனுமதிபெற்று, கடினமான சுலோக ரூபத்தில் சமஸ்கிருதத்தில் ஒரு கேள்வியை அரசனிடம் கேட்டார். சற்றும் சளைக்காமல், சுலோகமாகவே பதிலைத் திருப்பியடித்து அசத்திவிட்டான் சாலிவாகன ராஜா. முருகனை நினைத்து முகமலர்ந்தான் சர்வவர்மன். அந்த முதலாவது மேதையும் அவையோரும் வாயடைத்துப்போயினர். இப்படி பூமிக்கு வந்து சேர்ந்ததுதான் சமஸ்கிருத வியாகரண (இலக்கண) நூலான ’கலாபம்’ அல்லது ’கௌமாரம்’. காதந்திர வியாகரணம் என்னும் பெயரும் இதற்குண்டு.

சமஸ்கிருத மொழியின் ஒன்பது வியாகரண நூல்களான – இந்திர வியாகரணம், சந்திர வியாகரணம், ஸாகடாயனம், ஸாரஸ்வதம், காஸாக்ருத்ஸ்னம், கலாபம், ஸாகலம், ஆபிஸலம், பாணினீயம் ஆகியவற்றில், தமிழ்க்கடவுள் எனக் கொண்டாடப்படும் முருகப்பெருமான் அருளிய வியாகரண நூலும் சேர்ந்து வீற்றிருக்கிறது.

படம்: இணையம். நன்றி.
*

Advertisements

பாடுவோர் எண்ணத்தில் ஆடுவாய் முருகா ..

தேடி நான் போனதில்லை. பால்யத்தில், அவ்வப்போது கோவிலில், கல்யாணவீட்டில் கட்டப்பட்டிருக்கும் லௌட் ஸ்பீக்கரில் இருந்து கணீர் என ஒலிக்கும்; இசையோ, பாடலோ சிந்தையை ஆட்கொள்ளும். இப்படித்தான் முருகன் பாடல்கள் என்னையறியாமலேயே எனக்குப் பழக்கமானது. எத்தனையோ பக்திப் பாடல்களைக் கேட்டிருப்பினும் முருகன் பாடல்கள்தான் என்னை வசீகரித்தவை. கவர்ந்தவை. பாடல் வரிகளும், பாடிய குரலும், இசையும் இதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்திருக்கவேண்டும்.

ஆத்மார்த்த முருக பக்தர்களுக்கும், என்னைப்போல் அரைகுறைகளுக்கும் டி.எம்.சௌந்தரராஜன், கேட்காது அளித்த அருட்கொடை இந்தப் பக்திப்பாடல்கள். சிலபாடல்கள் மிகச் சாதாரண வரிகளை உடையவைதான் என்பதனையும் கவனித்திருக்கிறேன். ஆனால் டி.எம்.எஸ். தன் குரலினால், பக்தியினால் அவற்றிற்கு உயிரூட்டி கேட்பவர்களின் மனதில் உலவிக்கொண்டிருக்குமாறு செய்துவிட்டு சென்றுவிட்டார். சம்பந்தப்பட்ட பாடலாசிரியர், இசை அமைப்பாளரையும் (சில பாடல்களுக்கு டி.எம்.சௌந்திரராஜனே இசை அமைத்திருக்கிறார்) இங்கு பாராட்டவேண்டும்.

என் நினைவில், சிறுவனாய் சுற்றிக்கொண்டிருக்கையில் அடிக்கடிக் கேட்டு எனையறியாமல் முணுமுணுத்த பாடல்கள்: ’உள்ளம் உருகுதைய்யா..முருகா உன்னடி காண்கையிலே..’ மற்றும் ’வினாயகனே வினை தீர்ப்பவனே..’ (அம்பியைச் சொல்கையில் அண்ணனை சொல்லாது விட்டால் எப்படி?). பிறகு நாளாக ஆக, ஆழமாக வரிகளைக் கவனித்து ரசிக்க ஆரம்பித்தேன். குரலின் உருக்கம் என் சிறுவயது மனதைப் பாடாய்ப்படுத்தும். டி.எம்.எஸ். என்னைத் துரத்தித் துரத்திப் பாடிச் சென்றாரோ? இல்லை, கேட்டவருக்கெல்லாம் இப்படித்தானா? பாட்டுபாட்டாகப் போட்டுக் கேட்கவைத்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உள்ளே இழுத்தானா அந்த முருகன் ?

அழகென்ற சொல்லுக்கு முருகா… உன்
அருளன்றி உலகிலே பொருளேது முருகா…

-டி.எம்.எஸ். கரைந்துவிட்டார் இந்தப் பாட்டில்.

சொல்லாத நாளில்லை ..
சுடர்மிகு வடிவேலா..,
சுவையான அமுதே
செந்தமிழாலே..

என்று ஆரம்பிக்கும் இன்னொரு டி.எம்.எஸ். பாடலும் இதே போன்று நம்மை அள்ளிச்செல்லும்.

‘முருகனைப்பற்றி ஒரு பக்திப்பாட்டு எழுதிக்கொடுய்யா’ என்றார்கள். நானும் அவசர அவசரமாய் எழுதிக் கொடுத்தேன். அது டி.எம்.சௌந்திரராஜனிடம் போய்ச்சேர, அவர் அதைப் படித்துப்பார்த்துப் பிடித்துப்போக, தானே அதற்கு இசை அமைத்து தன் இனிய குரலால் பாடி, யாரும் அறிந்திராத என்னை தமிழ்கூறும் உலகத்துக்கெல்லாம் அறிமுகப்படுத்திவைத்தார் என்பதாக ஆனந்தவிகடன் தொடரில் எழுதியிருந்தார் கவிஞர் வாலி. அந்தப் பாடலின் ஆரம்பம் இது:

கற்பனை என்றாலும்
கற்சிலை என்றாலும்
கந்தனே.. உனை மறவேன்…

இவற்றைப்போன்றே இன்னொரு முருகன் பாடலும் மனதை வருடிப்பார்த்தது சிறுபிராயத்தில். சீர்காழி கோவிந்தராஜன் பாடிய அப்பாடலை இப்போதும் சிலசமயங்களில் கேட்கிறேன் ஆனந்தமாக:

பன்னிரு விழிகளிலே..
பரிவுடன் ஒரு விழியால்
எனை நீ பார்த்தாலும் போதும் – வாழ்வில்
இடரேதும் வாராது எப்போதும்…
முருகா…

கீழ்வரும் பாடலைக் கேட்டும் யாரும் மயங்காதிருக்க முடியுமா:

திருப்பரங்குன்றத்தில் நீ சிரித்தால் – முருகா
திருத்தணி மலைமீது எதிரொலிக்கும்…
திருச்செந்தூரிலே வேலாடும் – உன்
திருப்புகழ் பாடியே கடலாடும்…

இளமை தவழும் ஜெயலலிதாவும் கே.ஆர்.விஜயாவும் வள்ளி, தெய்வானையாக மின்னும் 1967-ல் வெளியான ‘கந்தன் கருணை’ படத்தில் வரும் பாடலிது.. பூவை செங்குட்டுவனின் பாடலை ஆனந்தமாகப் பாடியிருக்கிறார்கள் சூலமங்கலம் ராஜலக்ஷ்மியும், பி.சுசீலாவும். இசை தந்து அன்பு காட்டியவர்: கே.வி.மகாதேவன்.

காங்கோவின் தலைநகர் கின்ஷாஸாவில் ஒரு ஹிந்துக்கோவில் உள்ளது. அங்கே உள்ள கடவுள்களில் பாலமுருகனும் ஒன்று. வாரம் ஒரு முறை அல்லது திருநாள் எனத் தமிழர்கள் கூடி, ஒரு மணிநேரம் பக்திப் பாடல்களைப் பாடுவது உண்டு. நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டதால் தொண்டையை சரிசெய்துகொண்டு சில பக்திப்பாடல்களைப் பாட முயன்றிருக்கிறேன். என் பால்யப்பிராயத்து நினைவுகளைக் கிளறி நெட்டில் வரிகளைத்தேடி பாடிய காங்கோ நாட்கள் அவை. தமிழ்நாட்டில் சிறுவயதில் கேட்கவைத்து, காங்கோவில் போய் பாடவைத்துள்ளான் அந்தக் கார்த்திகேயன் !

அழகென்ற சொல்லுக்கு முருகா.. உன் அருளன்றி உலகிலே பொருளேது முருகா –என்கிற பாட்டில் இப்படி சில வரிகள் வரும்:

ஹர ஹரா ஷண்முகா முருகா..
ஹர ஹரா ஷண்முகா முருகா – என்று
பாடுவோர் எண்ணத்தில்
ஆடுவாய் முருகா..!

குழந்தையே முருகா! இப்படிக் குதூகலமாய் ஆடிக்கொண்டிரு எப்போதும்..

**

பித்தன் மகனுக்குப் பிடித்த பித்துக்குளி – 1

முருகதாஸ் சரி, பித்துக்குளி என்றா யாரும் தன் பெயருக்கு முன்னால் வைத்துக்கொள்வார்கள் என்று சின்ன வயதில் ஆச்சரியப்பட்டதுண்டு. ஆனால் அவருடைய பாடலைக் கேட்கும்போதெல்லாம் அந்தக் குரலில் இருந்த ஒலிநயம், பாடலைப்பாடும் ஒரு தோரணை போன்றவை எளிதாக அவரின்பால் கேட்பவரை ஈர்த்தது. இந்த மனிதர் யார்? பார்க்க எப்படி இருப்பாரோ என்று நினைக்க ஆரம்பித்தது மனம். எப்படித் தெரிந்துகொள்வது? நெட்டாவது கொட்டாவது அந்தக்காலத்தில்? பத்திரிக்கைகளில் செய்தியோடு, கலர் ஃபோட்டோகூட வராத காலமது. இவர் தோற்றம் எப்படிப்பட்டது எனத் தெரிய நாளானது.

காவிநிறத் தலைப்பாகை, மேலுடை, கழுத்தில் பவழ மணி மாலை, கருப்புக்கண்ணாடி. கைவிரல்களில் சிவப்பு வண்ணம்! விரல்கள் விளையாட ஒரு பழைய ஹார்மோனியப்பெட்டி. இப்படி மேடையில் ஏறி அமர்ந்தாலே ஆளை அசத்தும் தோற்றம். பித்துக்குளி முருகதாஸை சாதாரணமாக, ஒரு பக்திப்பாடகர் என்று வகைப்படுத்திவிட்டு ஓடிவிட முடியாது. இவரது வாழ்க்கைப் பலவித பரிமாண அடுக்குகள் கொண்டது.

“பித்தா.. பிறைசூடி.. பெருமானே.. அருளாளா…“ என்று சிவபெருமானை நினைந்து உருகினார் சுந்தரர். அந்தப் பித்தனின் மகன் முருகன்மீது, சிறுவயதிலிருந்தே சித்தம் வைத்திருந்தார் முருகதாஸ். சிறுவனாக இருந்தபோது பாரம்பரிய இசையின் அடிப்படைகளைத் தன் பாட்டியிடம் கற்றார். இவருடைய தந்தை மேடையில் பக்திப்பாடல்களைப் பாடுபவர். இவரது படிப்பு 8-ஆவது வகுப்புடன் முற்றுப்புள்ளி வைத்துக்கொண்டது. இளம் வயதிலேயே ஆன்மிகத்தை நாடியது மனம். வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, ஞானிகளையும், துறவிகளையும் தேடி அலைந்தார். வள்ளிமலை ஸ்வாமியைச் சந்தித்தது ஆரம்பத் திருப்பமாக அமைந்தது. அவரிடம் யோகப் பயிற்சியையும், திருப்புகழ் போன்ற முருகன் பாடல்களையும் மனம் லயித்துக் கற்றார் முருகதாஸ்.
இப்படிச் சுற்றித் திரிந்தபோது ஈரோட்டுக்கருகில், ஸ்வாமி ப்ரும்மானந்த பரதேசியை சந்திக்க நேர்ந்தது. இவருடைய பக்திப் பரவசத்தைப் பார்த்த ஸ்வாமிகள் `நீயும் என்னைப்போலப் பித்துக்குளியாகத்தான் வரப்போகிறாய்!` என்றாராம். `டேய்! பித்துக்குளி..` என்று சிறுவனை அடிக்கடி அழைக்கவும் செய்தார் ஸ்வாமிகள்.

தெற்கு கர்னாடகத்தின் கஞ்சன்காடு ஆஸ்ரமத்தில் மகான் ராமதாஸ் ஸ்வாமிகளைத் தரிசிக்கச் சென்றார் பித்துக்குளி. அங்கேயே கொஞ்ச காலம் தங்கி அவரிடம் உபதேசம் பெற்றார். அங்கிருந்தபோது ஒருநாள் மிகுந்த பரவசத்துடன் இவர் முருகன் மீது பாடல் ஒன்றைப் பாடினார். அதைக் கேட்டிருந்த ஸ்வாமி ராமதாஸ் சொன்னாராம் “நீ ஒரு முருகதாஸ்!` ஏற்கனவே பித்துக்குளி என்ற பட்டம். இப்போது முருகதாஸ். இணைந்து அவரின் பெயராய் நிலைத்தது: பித்துக்குளி முருகதாஸ்.

1936-ல், தன் 16-ஆவது வயதில் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டவீரர்களுடன் சேர்ந்து ,பிரிட்டிஷ் அரசிற்கெதிராக பெங்களூர்ப் போராட்டத்தில் இவர் குதிக்க நேர்ந்தது. ஆங்கிலேயப் போலீசாரின் அடிதடிப் பிரயோகத்தில் பலமாகக் காயமுற்றார். சிறையில் 6 மாதம் அடைக்கப்பட்டிருந்தார். அங்கும் அடக்குமுறை, அடிதடி தொடர்ந்தது.

ஆங்கிலப்புத்தாண்டு தினமான ஜனவரி 1-ஆம் தேதியன்று ஒவ்வொரு வருடமும் ஆங்கிலேயப் பிரபுக்கள் இந்திய மக்களைச் சந்திப்பதாக அப்போது ஒரு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக ஆவேசமாக இருந்த முருகதாஸுக்கு, இந்த ஏற்பாட்டைக் குலைத்து, மக்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்பவேண்டும் என்கிற எண்ணம் வந்தது. அதே சமயத்தில் மருதமலை, திருத்தணி, பழனி போன்ற திருத்தலங்களில் திருப்படித் திருவிழாவுக்கு ஏற்பாடு செய்தார். நினைத்தபடியே மக்களின் கவனம் திரும்பியது. திருப்படித் திருவிழாவும் புகழ்பெற்றது.

தன் இளம் வயதில் நாடுபூராவும் அலைந்து திரிந்தார் முருகதாஸ். இப்படி ஒருமுறை வடநாட்டில், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் உட்கார்ந்து தியானித்திருந்தபோது இறை அனுபவம் கிட்டியது. உள்ளிருந்து எழுந்த தீர்க்கமான குரல் `தென்னாட்டுக்குத் திரும்பிப் போ. அங்கேதான் உனக்கு வேலை இருக்கிறது!` என்றது.

தென்னாடு திரும்பியவர், நெடுங்காலம் பழனிமலையிலேயே தங்கியிருந்தார். 30-ஆவது வயதிலேயே சிறந்த பக்திப்பாடல் பாடுபவர் என்கிற புகழ் பரவ ஆரம்பித்தது. பக்திப்பாடல் கச்சேரிகளுக்கு நிறைய வாய்ப்புகள் வந்தன. இவருடைய பஜனைக் கச்சேரிகளில் ஒரு தனி பாணி, இவருக்கே உரித்தான ஸ்டைல் பளிச்செனத் தென்படும். பிரகாசமான காவித் தலைப்பாகை, வஸ்திரம், கருப்புக்கண்ணாடி, ஹார்மோனியம் சகிதம் வந்து மேடையில் உட்காருவார். விரல் நகங்களில் மின்னும் சிவப்புவண்ணம்! தம்புரா, மிருதங்க வித்வான்கள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும்போதே, கண்மூடி ஒரு சிலைபோல் அமர்ந்திருப்பார். `ஓம்!` என்று இதமான அதிர்வலைகளை எழுப்பியவாறு இருப்பார். பிறகு, தனக்கே உரித்தான கம்பீரக் குரலில் ஸோலோவாகப் பாட ஆரம்பிப்பார். மெதுவாகத் தொடங்கி மெல்லிய இசை அதிர்வுகளை எழுப்பி, உச்ச ஸ்தாயிக்கு அவர் கொண்டு செல்கையில் ரசிகர்கள் அவரோடு பயணித்து வந்திருப்பர். பின்னணி இசை தொடர்ந்து முழங்கிக்கொண்டிருக்கையில் திடீரென்று அமைதி ஆவார். தாழ்ந்த குரலில், புராணக்கதைகளிலிருந்து, பாட்டிற்குத் தொடர்பான சம்பவங்களை லேசாகச் சொல்லி ரசிகர்களைக் கவர்ந்திழுத்து வைப்பார். ரசிகர்களின் கவனம் தீவிரமாகுகையில், திடீரென உச்ச ஸ்தாயிக்குக் குரலை உயர்த்திப் பாடிச் செல்வார். ரசிகர்கள் முதலில் அதிர்ந்து, பின் ஆரவாரிப்பார்கள். கச்சேரி முடியுமுன், எல்லோரும் எழுந்து ஆடும்படியாக `பச்சைமயில் வாகனனே!` போன்ற ஒரு ஹிட் ஐட்டத்தை எடுத்து விடுவார். ரசிகர்கள் உற்சாகமாகி, உடன் சேர்ந்து பாடுவார்கள். தனக்கு வாய்த்த இசை எனும் மந்திரத்தால், ஒரு 3-மணி நேரம் ரசிகர்களை இப்படிக் கட்டிவைத்திருப்பார் பித்துக்குளி முருகதாஸ். வார்த்தைகளில் விளக்கமுடியாத இந்தக் கவர்ச்சியே அவருக்கு வெளிநாடுகளில் ‘Singing Saint’ என்ற பெயரைப் பெற்றுத் தந்தது. ….(தொடரும்)