மாலைக்குளிரின் மயக்கத்திலே

மயக்கும் மாலையைத் தழுவிக் கொஞ்சம்
வருடிப் பார்க்கிறது வாலிப இருட்டு
பால்கனி கதவைத் திறக்கையில்
குளிர்ச்சிக் குறுகுறுப்பாய் இளங்காற்று
நனைத்திருக்கிறது மழை எங்கோ எதையோ
வானத்தின் சாம்பல் கருத்துப் பெருக்கிறது
ஒளிர்ந்து மறைந்த சாகசமின்னல்
நொடியில் காட்டி மறைத்தது எதையோ
சிலிர்ப்புச் சிதறல்கள் கீழ்வெளியில்
ஓடிக்கொண்டும் ஓட்டிக்கொண்டும்
பிடித்தும் தூக்கி வீசியும்
கத்திக் கத்திக் கூப்பிட்டுக்கொண்டும்
பொங்கிப் பரவுகிறது பரவசக் குமிழிகள்
இருந்தும் – சீண்டும் குளிரின் நீள்விரல்கள்
இதமானதல்லவே பிஞ்சுகளின் மேனிக்கு
டிவியின் வில்லியிடமிருந்து விடுபட்டால்தானே
கூவி அழைக்கமுடியும் குழந்தைகளை அம்மாக்கள்?

**

Advertisements

தாயாரால் வெளியே வரமுடியுமா ?

தமிழ்நாட்டில் ஒரு சிறு பயணம் – 1

சமீபத்தில் தமிழ்நாட்டிற்கு ஒரு சிறு பயணமாகச் செல்ல நேர்ந்தது. குறிப்பாக ஸ்ரீரங்கத்துக்கு. சந்தோஷமாகச் சென்றிருந்தேன். பகற்பொழுது உறவினர்களுடன் கலந்தாடல், சடங்குகள் எனக் கழிந்தது. மதியத்தில் உறவினர் ஒருவர் ‘ஆறுமணிக்கு உத்சவர் தாயார் வெளிலே வருவார். தரிசனம் விசேஷமா இருக்கும். போய் சேவிச்சுட்டு வந்துடுங்கோ!’ என்றார். நானும் இன்னொருவரும் தாயார் சந்நிதிக்குமுன் அந்த மாலைத் தரிசனத்திற்காக, பெருகிவரும் பக்தர் கூட்டத்தோடு சேர்ந்து நின்றிருந்தோம். ஸ்ரீரங்கம் கோவிலில் வைகாசி மாத கோடை உத்சவம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. பொதுவாக, மற்றநாட்களில் புஷ்பமாலை வாங்கித் தாயாருக்கு சாத்துவதற்காகக் கொடுத்தால் தாயாரின் பாதத்தில் வைத்துவிடுவார்கள். ஏற்கனவே இருக்கும் மாலைகளின்மேல் மேலும் பூச்சரங்களை அர்ச்சகர்கள் சாத்தமாட்டார்கள் என்றார்கள் கூட நின்றிருந்தவர்கள்.

கோடை உத்சவத்தின்போது கோவில் பூக்கடைகளில் அமோகமாக பூ விற்பனை நடக்கிறது. பூக்க்காரிகள், காரர்கள் ‘வாங்க அய்யா, அம்மா! தாயாருக்குப் பூ வாங்கிப்போடுங்க!’’ என்று பக்தர்களிடம் கூவிக்கூவி விற்றார்கள். குறிப்பாக மல்லிகைச்சரங்கள் வெகுவாக விற்றன. இரண்டு முழம், நாலு முழம் என பக்தர்கள் தங்கள் வசதி, விருப்பத்துக்கேற்ப பூச்சரங்களை வாங்கி ஆங்காங்கே நின்றுகொண்டிருக்கும், நெற்றியில் திருநாமம் பளிச்சிடும் சேவகர்களிடம் கொடுத்துவிடுவார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொன்றாக வாங்கிக் கைகளில் தொங்கவிட்டுக்கொண்டு தாயாரின் வருகைக்காக நாலுகால் மண்டபத்தருகே உலாத்திக்கொண்டிருப்பார்கள். தாயார் தன் சன்னிதியிலிருந்து புறப்பட்டு நாலுகால் மண்டபத்திற்கு வந்து அடியவர்களுக்குத் தரிசனம் தரும் வைகாசிமாத வைபவம். தாயார் அங்கு வந்தவுடன் அந்த மாலைகளை அர்ச்சகர்களிடம் சேவகர்கள் கொடுத்துவிடுவார்கள். தாயாருக்கு அவை சாத்தப்படும்.சன்னிதிக்கு வெளியே வரும்வழியெல்லாம் தாயாரின் ஒரு க்ளோஸ்-அப் தரிசனத்திற்காக பக்தர்கள் – நிறையப்பேர் பெண்கள், குழந்தைகளென ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் திரளாய் நின்றார்கள். எந்தத் திருப்பத்தில் எங்கே நின்றால் மிக அருகே தாயாரின் திருமுகத்தைப் பார்க்கலாம் என்கிற ஒரு திட்டமிடலுடன், பரபரப்புடன் பக்தர் கூட்டம் அங்குமிங்குமாக அலைந்தது. நெய்த்தீப்பந்தம் உயர்த்திப்பிடிக்கப்பட, பல்லக்கில் தாயார் முன்னேற, முன்னேற, ஒவ்வொரு மூலையாய் ஓடிப்போய் நின்றுகொண்டு தலை உயர்த்திப் பார்த்தது கூட்டம்.

நானும் உறவினரும் தாயாருக்குப் பக்கவாட்டில் பக்தர்களோடு ஓடி, சில திருப்பங்களில் அருமையான தரிசனம் கிடைத்ததில் மகிழ்ந்தோம். பிறகு தொடரும் கூட்டத்தைத் தவிர்த்து தாயார் இறுதியாக வந்து நின்று காட்சியளிக்கவிருக்கும் நாலுகால் மண்டபத்தருகே வேகமாகப்போனால் அங்கே ஏற்கனவே திட்டமிட்டுக் காத்திருந்தது ஒரு சிறுகூட்டம். இந்த இடத்தில் நின்றால் சரியான தரிசனம் கிடைக்கும் என அனுமானித்து நாலுகால் மண்டபத்தைச் சுற்றியிருந்த கோவில் சுவரோரமாக ஒரு இடத்தில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டோம். நாலுகால் மண்டபத்தின் கூரைக்கும் கோவிலின் பெரும் சுற்றுச்சுவருக்கும் இடையில் வான்வெளி தெரியும். அதனை மூடினாற்போல் இணைத்து வெள்ளைத் துணிப் பந்தல் போட்டிருந்தார்கள். அழகாக இருப்பது இருக்கட்டும்; இந்தக்கோடையில் கொஞ்சம் காற்று உள்ளே வருவதையும் இது தடுக்கிறதே என்று குழம்பியிருந்தேன். பக்கத்திலிருப்பவரிடம் சொல்லவும் செய்தேன். மாலை ஆறரையை நெருங்கும் வேளையிலும் அன்று ஒரே இறுக்கம். புழுக்கம். வேஷ்டியும், இடுப்பைச்சுற்றிய அங்கவஸ்திரமுமாய் வெற்றுடம்புடன் கூட்ட நெரிசலில் இடித்துக் கொண்டு நிற்பதில் சிரமம் தெரிந்தது. தாயார் மண்டபத்தின் முன் வந்து ஒருமுறை மண்டபத்தை மெல்ல சுற்றிவந்தார். நாங்கள் நின்ற இடத்திலிருந்து மிக அருகாமையில் தாயாரின் அழகுமுகம், குழந்தைமுகமாக எங்கள் முன் கடந்து செல்ல, வணங்கி ஆனந்தப்பட்டோம். தாயார் முன்னே சென்று எதிரே இருந்த நிலைக்கண்ணாடியில் தன் அழகைப்பார்த்து நின்றார்போலும். பக்தர்களுக்கு ஒரே பரவசம். நேரே தாயாரைப் பார்ப்பதா, கண்ணாடியில் உருவபிம்பத்தைப் பார்த்து ரசிப்பதா? முன்னும் பின்னுமாக அவர்களின் கண்கள் அல்லாடின. அப்போது திடீரென மெல்லிய குளிர்ச்சி உடம்பில் பரவியதை உணர்ந்தேன். சற்றுமுன்னான புழுக்கத்திற்கு சம்பந்தமில்லாத, வாட்டியெடுக்கும் கோடைக்குத் தொடர்பில்லாத ஒரு குளிர்காற்று லேசாக அங்கே வீசியது ; மறையவில்லை. நிலவியது சில நிமிடங்கள். மேலே பார்த்தேன் நம்பமுடியாமல். பந்தலுக்கும் சுவருக்குமிடையே இடைவெளி கொஞ்சம் இருந்ததை முன்பும் கவனித்திருந்தேன். ஆனால் அதன்வழி காற்றுவருமென்ற நம்பிக்கை கொஞ்சமும் இல்லாதிருந்தது. இப்போது இந்த அதிசயம். சாதாரணக்காற்று வரலாம்தான். நம்பமுடியாத, கோடைக்குப்பொருந்தாத குளிர்ச்சி எப்படிக் கலந்தது அதில்? சிந்தனையோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல், ‘தாயார் வந்தவுடன் காத்துவீசறது கவனிச்சீங்களா!’ என்றேன் அருகிலிருந்தவரிடம். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு மனநிலை. அவர் சொன்னது இப்படி: ’காத்து வீசறதுன்னா என்ன அர்த்தம்? வரவேண்டிய மழையத் தள்ளிண்டு போயிடுத்துன்னு அர்த்தம். இனி மழை அவ்வளவுதான்!’ ஓ! ஒங்க வியாக்கியானம் இப்படிப்போறதா? சரிதான். நாம் தாயாரை பார்த்திருப்போம் என நினைத்துத் தாயாரின் பக்கம் கவனத்தைத் திருப்பினேன்.

தாயார் நின்றிருந்த நாலுகால் மண்டபத்தின் எதிரே சுற்றுச்சுவரருகில் இருந்த கூட்டத்தோடு சேர்ந்து நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த இடத்திலிருந்து தரிசனம் சிறப்பாக அமைந்திருந்தது. அப்போது ஒரு பெண் இடுப்பில் குழந்தையுடன் தாயாரை சேவித்து நின்றார். அவளுடைய பையன் –நாலு வயதிருக்கும்- எதிரே சுவரில் தூண்போன்றிருந்த இடத்தில் ஏறித் தாயாரை உன்னிப்பாகப் பார்த்திருந்தான். ஏகப்பட்ட மலர்ச்சரங்கள் தாயாரின் தோளில், கழுத்தில்
அணிவிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்க, புஷ்பங்களாலான போர்வை ஒன்று தாயாரின்மீது போர்த்தப்பட்டு (உள்ளே பூச்சரங்களுடன்) கட்டப்பட்டதைக் கவனித்தான் குழந்தை. அம்மாவை நோக்கி ஆரம்பித்தான்:

’இப்பிடி போர்வைய வச்சு தாயாரைக் கட்டறாளே.. தாயாரால் வெளியே வர முடியுமா?’ தன்னைத் துளைத்த சிந்தனையால் அம்மாவைத் துளைத்தான் பையன். தாய்க்காரி முதலில் அவனது கேள்வியை கவனிக்கவில்லை. அவன் விடுவதாயில்லை. ’சொல்லு! தாயாரால் வெளியே வரமுடியுமா ?’

அம்மா சொன்னாள்: ’வரமுடியும். தாயார்ங்கறது பெருமாள்தான். பெருமாள் வெளிய வரமாட்டாரா என்ன!’ என்றாள்.

’எப்பிடி? எப்பிடி வருவா?’- கேட்டான் பொடியன் தூணில் மேலும் தொற்றி ஆடிக்கொண்டே.

’முன்ன ஒரு பெரிய தூண் இருந்துதா இல்லியா? அத அரக்கன் ஒதச்சான்தானே? அப்போ தூண ஒடச்சிண்டு பெருமாள் வெளியே வந்தாரா இல்லியா?’

குழந்தை சிந்தனையுடன் ‘ஆமா!’ என்றான்.

’அந்தப் பெருமாள் பேரென்ன?’ அம்மா கேட்டாள்.

‘சிங்கப்பெருமாள் !’ என்றான் சிறுவன்.

‘சரி. தாயார நன்னா சேவிச்சுக்கோ!’ என்றாள் அம்மா.

சங்கு, சக்கரம், திருநாமம் போட்டிருந்த க்ரீடம்போன்ற தலையணிகளுடன் அரையர்களில் சிலர் முன் வந்து தாயாரைப் பணிந்து சேவித்தார்கள். அவர்களுக்கு அர்ச்சகர்கள் தலையில் பரிவட்டம் கட்டி மரியாதை செய்வித்தார்கள். தீர்த்தம் கொடுக்கப்பட்டது. பக்தர்கள்கூட்டம் முன்னே முண்டியடித்துக்கொண்டுவந்து வணங்கிக்களித்தபின், தன் அடியவர்களுக்கு அருள்பாலித்த தாயார் தனது சன்னிதிக்குத் திரும்பினார்.

கோதண்டராமர், பட்டாபிராமர், ஸ்வாமி தேசிகன் சன்னிதி எனச் சேவித்து நாங்கள் மேலும் போக முயற்சிக்கையில், ஊரைக் கடந்துபோய்விட்டதாக அவர் சொன்ன மழை ‘இருக்கேன்’ என்று ஆரம்பித்தது கனஜோராக. விரைவில் வேகம்பிடித்து காற்றின் துணையுடன் நாலாபுறமும் புகுந்து விளாசியது. நாங்கள் ஒரு பெரிய மண்டபத்தில் தஞ்சம் புகுந்து கோவிலின் ப்ரும்மாண்ட கூரைகளின் மீதிருந்து மழைநீர் தாரைதாரையாக சீற்றத்துடன்க வெளியேறுவதை
ரசித்துக்கொண்டிருந்தோம். அந்த மழையிலும் தாயார் சன்னிதிக்கு இந்த வழியிலா போகவேண்டும் என்று கேட்டு ஆண்களும் பெண்களுமாய் பக்தர்கள் –அவர்களில் சிலர் வடநாட்டவர்கள்- தொப்பலாக நனைந்துகொண்டே சன்னிதி நோக்கி ஓடினார்கள். சில நிமிஷங்களில் கோவில் பிரகாரமெங்கும் தெப்பக்குளம் போன்ற காட்சி. சுமார் ஒருமணி நேரம் பின்னியெடுத்து கோவிலையும், ஊரையும் குளிர்வித்துச் சென்றது கோடை மழை. இரவு 8 மணிக்குப்பிறகுதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கோவிலுக்குள்ளிருந்து வெளியேறினார்கள் பக்தர்கள்.

-தொடரும்

ப்ரத்யட்சம்

கொடும் மழையின் கோரத் தாக்குதலில்
நெஞ்சம் இடிந்து இடர்பல தொடர்ந்தும்
கொஞ்சம் நல்லதாகவும் நடந்துதானிருக்கிறது
கருமேகம் கலைத்த கதிரவனின் ஒளிபோலே
அருமையாகக் கண்டுகொண்டார் ஒருவிஷயம்
உதவுபவர் யார் துயரத்தைப் பகிர்பவர் யார்
கதவுக்குப்பின் ஒளிபவர்தான் யார் யார்
நல்லவர் யார் நல்லவராய் நடிப்பவர் யார்
வெட்டிச்சொல் வீணர்தான் யார் யார்
பொட்டில் அடித்ததுபோல் புரிந்துகொண்டார்கள்
கொட்டுகின்ற மழையினிடையே சென்னைவாசிகள்

**

பேயெனப் பெய்யும் மழை

சாதாரணமாகத் தமிழ்நாட்டில் எளிதில் கண்ணிலே தென்படாத மழை, இந்த வருடம் பெரிய ஆர்ப்பாட்டத்துடன் மாமழையாக வந்திறங்கி, பின்னர் பேய்மழையாகி சென்னை, கடலூரிலும் சுற்றுப்புறங்களிலும் மனிதவாழ்வை நிர்மூலமாக்கிவிட்டது. இயற்கைப் பேரிடருக்கு முன்னால் மனிதன் எவ்வளவுதான் முயற்சித்தாலும், இடர் இடர்தான். சிதைந்துபோவது ஏற்கனவே தத்தளித்துக்கொண்டிருந்த ஏழைகளின் வாழ்வுதான். 2015 தாங்கவொண்ணா மறைவுகள், அழிவுகளைத் தந்துள்ளது. போவதற்குமுன்னால் தமிழ்நாட்டையும் ஒரு போடு போட்டுவிட்டுப் போகிறது போலிருக்கிறது. இன்னும் என்னென்ன விளைவுகள் நேர இருக்கின்றனவோ?

இந்தக் கவலையின் பின்னணியில் ஒரு சிறுகவிதை கீழே. தினமணி இதழில் நேற்று(30-11-2015) வெளிவந்தது. நன்றி:தினமணி.

பேயெனப் பெய்யும் மழை

வறண்டுபோன பூமிகண்டு கலங்கி
வாடி வதங்கிப்போயிருந்த ஏழை
வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டு
வானத்தைப் பார்த்தது உண்மைதான்

ஏகத்துக்கும் துன்பப்பட்டவன்
மேகத்தைப் பார்த்து வேண்டி
வேகமாக வரச்சொன்னதும் நிஜந்தான்

விரைவாக வந்த நீ
காரியம் முடித்துக்
கடந்துசெல்வாய் என்றுதான்
எப்போதும்போல் எதிர்பார்த்திருந்தான்

வந்து இறங்கியதே
வளைத்துத் தாக்கத்தான் என்கிற
வானுலகத் திட்டத்தை இந்த
பூலோக அப்பாவி அறிந்தானில்லையே

— ஏகாந்தன்

மழை

வாராது நீ இருந்துவிட்டால்
வாடி வதங்கி நிற்பார்
வறட்சி என அரற்றிடுவார்
அடித்துப் பெய்தாலோ
இப்படியா ஒரேயடியா
பெய்து தொலைக்கணும்
எப்போது நிற்குமோ இந்த சனியன்
எள்ளளவும் இரக்கமின்றி
ஏடாகூடமாய்ப் பேசிடுவார்
அடிக்கடிப் பார்த்திடுவார் விண்ணை
விடாது நொந்துகொள்வார் உன்னை
புத்தி இவர்களுக்குக் கொஞ்சம் மொண்ணை !

-ஏகாந்தன்
(மேற்கண்ட கவிதை, 12-10-15-ஆம் தேதியிட்ட தினமணி இதழில் வெளிவந்தது. நன்றி: தினமணி)