எழுத்தாளர் கோபிகிருஷ்ணன்

தமிழ் இலக்கியத்தின் நவீன வெளியில், ஏனைய படைப்பாளிகள் சிலரைப்போல் புகழின் வெளிச்சத்துக்கு வராதவர் எனினும்,  ஒரு வித்தியாசமான, தனித்துவப் படைப்பாளியாக, இலக்கிய வாசகர்கள்/ பிரியர்களால் மதிக்கப்படுபவர் கோபிகிருஷ்ணன். உளவியலில் முதுநிலைப்படிப்பு முடித்தும், சரியான வேலையில் வெகுநாட்கள் இருந்ததில்லை. அநீதியை சகித்துக்கொள்ளமுடியாத மனம், சமரசத்துக்கு உட்படாத அவரது நேர்மை, பிடிவாதம் ஆகிய குணங்களினால் தொடர் வேலைவாய்ப்பின்றி, தகுதிக்கு மிகக் கீழான, குறைந்த சம்பளத்தில், சிறு, சிறு வேலைகளில் அவ்வப்போது இருந்திருக்கிறார். மென்மையான உள்ளம் கொண்டவர். மானஸ்தர்.  வறுமையின் பிடியிலேயே வாழ்நாளின் பெரும்பகுதி கழிந்திருக்கிறது. காசில்லா வாழ்வு, கடும் வாழ்வன்றோ? ஏழ்மையிலேயே தடுமாறித் தத்தளித்தவரை, உடல் உபாதைகளும் பற்றிக்கொண்டன.  மன உளைச்சலுக்கும் ஆளாக்கி,  மாத்திரைகளை விழுங்கவைத்தன. இறுதிநாட்களில் உடல்நலம்குன்றி, மருந்து மாத்திரைகள் என சில நண்பர்களின் உதவியோடு வாழ்ந்து 2003- ல், தனது 53-ஆவது வயதில் காலமானார் கோபிகிருஷ்ணன்.

கோபிகிருஷ்ணன்

தன் இளம் வயதில் கோபிகிருஷ்ணன் மிகவும் கூச்ச சுபாவமுடையவராக இருந்திருக்கிறார். தமிழ் இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் சிலரை சந்தித்த அனுபவம் உண்டு. கவிஞர் ஞானக்கூத்தன், அப்போது இயங்கிவந்த இலக்கியப் பத்திரிக்கையான ’கசடதபற’-வின் வெளியீட்டாளரான பதியைச் சந்தித்துப் பேசிய நாட்களில், கோபிகிருஷ்ணன் பதியின் அறையில் இருந்திருக்கிறார். வாய்திறவாது, அமைதியாக உட்கார்ந்து அவர்களது பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பாராம். இப்படி சில சந்திப்புகள். ஒருநாள் ஞானக்கூத்தன் ஏதோ பதியிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், கோபிகிருஷ்ணன் ’நான் ஒன்று சொல்லட்டுமா!’ எனத் திடீரெனக் குறுக்கிட்டு, சென்னையில் சிறுபிராயத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில், தன் அப்பா அடிக்கடி வீடு மாற்றுவார்    என்றும், அது நள்ளிரவிலேதான் நிகழும் என்று கூறியிருக்கிறார். ’யேய்.. எழுந்திருடா! வீடு மாத்தறோம்..’ என்று நள்ளிரவில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவன் கோபியை அப்பா எழுப்பிக் கூட்டிப்போவாராம். சாமான்கள் இழுத்துச்செல்லும் வண்டியின் பின்னே, சென்னை வீதிகளில் அர்த்தராத்திரியில் தூக்கக்கலக்கத்தோடு நடந்துபோவாராம். அது தனக்கு பெரும் அதிர்ச்சியையும், கலவரத்தையும் உண்டுபண்ணியதை விவரித்திருக்கிறார் கோபி. அதனை ஆவலோடு கேட்ட ஞானக்கூத்தன், கோபியின் மனதில் உறைந்திருக்கும் சோகத்தை உணர்ந்து, ‘இதைக் கதையாக எழுதுங்கள்’ என்றிருக்கிறார். ’எனக்கு எழுதவராது!’ என்று மெல்ல பதில் சொன்னாராம் கோபி. ‘தமிழில் எழுதுங்களேன்’ என்றிருக்கிறார் ஞானக்கூத்தன். ’அதுவும் தெரியாது’ என்றிருக்கிறார் அடக்கமாக. இப்படித்தான் கோபியிடம் பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார் ஞானக்கூத்தன். கொஞ்சம், கொஞ்சமாக, பூட்டுப்போட்டதுபோன்ற அவரது மௌனத்தைக் கலைக்க அவரை, கவிதை, சிறுகதை என எழுத ஊக்குவித்ததாக, கோபிகிருஷ்ணனுக்கான அஞ்சலிக்கட்டுரையில் எழுதியிருக்கிறார் ஞானக்கூத்தன்.

கீழ்நிலைத் தொழிலாளர்களின் மாளாவறுமை, தர்மத்திற்கும், பொருளாதாரத்துக்கும் இடையே அவ்வப்போது நிகழும் போராட்டம் என நெருக்கமாக அவர்களோடே பணிபுரிந்து, பயணித்து இக்கட்டான சூழலில் வாழ்வை அனுபவித்தவர், அவதானித்தவர் கோபிகிருஷ்ணன். ஆதலால் வாழ்வின் நிர்தாட்சண்யத்தை, கடுமையை அவரது எழுத்து கூர்மையாக, ஆனால், அங்கதச்சுவையோடு பிரதிபலிக்கிறது. ’புயல்’, ’தூயோன்’, ’ஒரு பேட்டியின் விலை முப்பத்திஐந்து ரூபாய்’ – போன்ற கதைகள் சுவாரஸ்யமானவை. சிந்தனையைத் தூண்டுபவை. .

நவீனத் தமிழில் மனம்பிறழ் மனிதரின் வாழ்க்கை சோகத்தைப் புனைவெழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் கோபிகிருஷ்ணன். இவ்வகைமையில், உளவியலை அடிப்படையாகக்கொண்டு,  ஆழமான, நுணுக்கமான படைப்புகளை தமிழுக்கு அளித்தவர் கோபிகிருஷ்ணன் மட்டுமே எனலாம். மனநிலைப்பிறழ்வு ஆய்வுமையத்தில், சமூகக் களப்பணியாளராகப் பணியாற்றிய அனுபவங்கள், அவரது சொந்த முயற்சிகளில் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டோரோடு கலந்து பழகி, கண்டறிந்த அத்தகையோரின் மொழி, அவர்களது புரிதல்நிலை, தடுமாற்றம் என்பனவற்றை, சொற்சிக்கனம் காட்டும், நுணுக்கமான கதைகளில் கொண்டுவந்திருக்கிறார் இவர். மனம்பிறழ்ந்தோரின் பிரச்னை ஒருபுறமிருக்க, அதைப்பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும், அவர்களுக்கு உதவும் முனைப்பு ஏதுமில்லாது, சமூகம் அவர்களிடம் காட்டும் அலட்சியம், வெறுப்பு ஆகியவற்றை விமரிசன தொனியில் புனைவாக்கியிருக்கிறார். ‘வார்த்தை விளையாட்டு’, ‘உள்ளேயிருந்து சில குரல்கள்’, ‘ஒவ்வாத உணர்வுகள்’ , ’இடாகினிப் பேய்களும், நடைப்பிணங்களும், சில உதிரி இடைத்தரகர்களும்’ போன்ற இவரது கதைகள், கவனம்கோருபவை.  ‘உள்ளேயிருந்து சில குரல்கள்’ நாவல்,  தீவிர வாசிப்புக்குரியது. சம்பிரதாய உளவியல், எதிர் உளவியல் போன்ற உளவியல் வகைமைகளைப் பற்றி ஆழமாக இதில்  பதிவுசெய்திருக்கிறார்.  மருத்துவம் என்கிற பெயரில் உளவியல், மனநோயாளிகள்மீது கட்டவிழ்த்துவிடும் ஆதிக்கத்தை, வன்மத்தை நன்கு ஆய்ந்து வெளிக்கொணர்ந்திருக்கிறார் கோபிகிருஷ்ணன்.  இது, இதுகாறும் தமிழ்ப் புனைவெழுத்தில் நிகழ்ந்திராத ஒன்று.

கோபிகிருஷ்ணனின் கதைகள் பற்றி ஞானக்கூத்தன் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்: ”தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் தமக்குள் வேற்றுமைப்பட்டாலும், அவை ஒரு குடையின் கீழ் வருபவைதாம். ஆனால் கோபிகிருஷ்ணனின் படைப்புகள் அப்படி இல்லை. புதுமைப்பித்தன், மௌனி இவர்களுக்குப் பிறகு, தமிழ் கதைக் களத்தை விட்டு நகர்ந்தவர் கோபிகிருஷ்ணன் மட்டும்தான்”.

சுஜாதாவை, இவரது கதைகள் கவர்ந்திருக்கிறன.  ’கோபிகிருஷ்ணனை நான் நேரில் சந்தித்திருக்கவேண்டும்.. எப்படி சந்திக்காது போனேன்..’ எனத் தன் கட்டுரையொன்றில் வருத்தப்பட்டிருக்கிறார், சுஜாதா.

முக்கிய சில படைப்புகள்:  மானுட வாழ்வு தரும் ஆனந்தம், தூயோன் (சிறுகதைத் தொகுதி) ( இரண்டு நூல்களும் தமிழினி பதிப்பகம்), கோபிகிருஷ்ணன் படைப்புகள் (நற்றிணைப் பதிப்பகம்), உள்ளேயிருந்து சில குரல்கள் (நாவல்) (வம்சி புக்ஸ்). அபூர்வமாக நிகழ்ந்த கோபிகிருஷ்ணனின் நேர்காணல் (எடுத்தவர்: யூமா வாசுகி)  ‘டேபிள் டென்னிஸ்’ எனும் சிறுபுத்தகமாகவும்  வெளியாகியுள்ளது, தமிழ்வெளியில் ஒரு அதிசயம்.  (நல்ல நிலம் பதிப்பகம்)

அடுத்தாற்போல், அவரது சிறுகதை ஒன்றைப் பார்க்கலாம்.

**