காலையில் .. அதிகாலையில் ..

 

அதிகாலையில் தூக்கம் கலைந்தது. பறவைகள் முன்னமேயே எழுந்திருந்து வினோத சத்தங்களை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தன. நாம் போடும் சத்தங்களைப்பற்றி அவைகள் என்ன நினைக்கின்றனவோ தெரியாது. பறவைகளின் பாஷை புரியாததும் நல்லதிற்குத்தானோ!

தூக்கம் கலைந்ததே தவிர, உடனே எழுந்து உட்காராமல் படுத்திருந்தேன். பக்கத்தில் படுத்திருந்த மொபைலை எழுப்பிப் பார்த்தேன். வாட்ஸப்பில் (மொபைலே இப்போதெல்லாம் வாட்ஸப்பிற்காகத்தானே. ’இல்லை செல்ஃபீக்காகத்தான்!’ என பலர் கத்துவதும் கேட்கிறது). ஒரு பெண் தன் ஸ்ரீரங்க அனுபவம் பற்றி விவரித்திருந்தார். பெருமாளை தரிசித்துவிட்டு திரும்புகையில் முனியப்பன் கோட்டை வழியாக வர நேர்ந்ததாம். அங்கே முனியப்பன் சன்னிதியில் பலிபீடத்தில் சுருட்டு புகைந்துகொண்டிருந்ததாம். அருகில்வேறு முரட்டு ஆசாமி ஒருவர் நின்றிருந்தாராம். அதைப்பற்றிக் கேட்கலாம் என்றால் தைரியம் வரவில்லையாம். பக்கத்தில் மாரியம்மன் சன்னிதியிலும் பூஜை.  ஸ்ரீரங்கனின் வளாகத்திலேயே முனியப்பனும், அம்பாளுமா  என ஆச்சரியப்பட்டு, அந்தக் காலைநேரத்தில் நம்மையும் ஸ்ரீரங்கம்பற்றி சிந்திக்கவைத்திருந்தார் அம்மணி. புண்ணியம் அவருக்கு. நமது தெய்வீக சிந்தனையைப்பற்றிய பிரக்ஞையோ,  தாக்கமோ ஏதுமில்லாப் பறவைகளின் அதிகாலைப் பிரசங்கம் சூடுபிடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அவைகளின் அனுபவங்கள், தத்துவவிசாரங்கள் என்னென்னவோ?

ஒருவாறாக எழுந்திருந்து பால்கனிக்கு வந்தால்,  மெல்ல வருடியது குளிர்க்காற்று. அடடா, இந்த எதிர்பாரா சுகம்.. கருமேகங்கள் படர்ந்திருக்கும் ஆகாசத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒன்பதாம் வகுப்புப் படித்திருக்கையில் பள்ளி அணியுடன் கொடைக்கானல் சென்றிருந்ததும் அங்கு முதலில் அனுபவித்த அந்த மலைப்பிரதேச குளிர்ச்சியும் மனதில் வந்தன. புதுக்கோட்டையிலிருந்து கொடைக்கானலுக்கான பஸ் பிரயாணம், மாணவ, மாணவியரைக் கண்மாற்றாமல் பார்த்துப் பார்த்துக் கூட்டிச்சென்ற ஆசிரியைகள்,  கொடைக்கானலின் நட்சத்திர ஏரியில் படகோட்டம், ஸில்வர் காஸ்கேட்  (Silver Cascade) எனும், அந்த வயதில் பெரும் பிரமிப்பை ஊட்டிய கண்ணுக்கிதமான அருவி, பில்லர் ராக்ஸ் (Pillar Rocks) என அழைக்கப்படும் தூண்களாய் எழுந்து நிற்கும் மலைக்குன்றுகள்.. உடம்பை மெல்ல வருடிக் கிளுகிளுப்பூட்டிய அந்த, அதுவரை அனுபவித்திராக் குளிர்ச்சி..  புதுக்கோட்டையில் ராஜ வம்சத்தினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஸ்ரீ பிரஹதாம்பாள் அரசு உயர்நிலைப்பள்ளியிலிருந்து சுற்றுலாவில் வந்திருந்ததால், கொடைக்கானலில் இருந்த புதுக்கோட்டை  அரண்மனையை சுற்றிப் பார்க்கக் கிடைத்த அந்த அரிய வாய்ப்பு என அந்த பெஙகளூர் அதிகாலை கொடைக்கானல் காட்சிகளை வேகவேகமாகக் காட்டிச்சென்றது. இந்த மனம் – நமது சூட்சும உடம்பு – இருக்கிறதே,  அது நினைத்தால்,  எங்கிருந்தாவது நம்மை ஏற்றிக்கொண்டு புறப்பட்டு, எங்கேயாவது கொண்டுபோய் நொடியில் சேர்த்துவிடும். அங்கே கொஞ்சம் நாம் திளைத்திருக்கையில், திடீரென புறப்பட்ட இடத்திற்கே கொண்டுவந்து விட்டுவிடும். அதன் இஷ்டமா, நம் இஷ்டமா !

இருள் விலக எத்தனித்த நேரத்தில், ஆகாசத்தில் நீலம், வெள்ளை, சாம்பல் என்று விதவிதமான வண்ணங்கள். இன்னும் சூரியன் எழுந்திருக்கவில்லை. ஞாயிறுதான் இன்று.. போனால் போகிறது. கொஞ்சநேரம் படுத்திருக்கட்டும். ஆதவன் ஆனந்தமாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டான்போலும். இன்னும் கீழ்வானம் சிவக்க ஆரம்பிக்கவில்லை. பாவம், சித்தநேரம் தூங்கட்டும். முழித்தபிறகு தலைக்குமேலே ஆயிரம் வேலைகள் இருக்கின்றன அவனுக்கு. தயவு, தாட்சண்யமின்றி ஆற்றவேண்டிய, அவனுக்கு விதிக்கப்பட்ட தினக் கடமைகள்..

**

எழுத்தாளர் கந்தர்வன்

முன்னோடித் தமிழ் எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான கந்தர்வனின் கதை ஒன்றைப் பார்க்குமுன், படைப்பாளிபற்றி சிறு குறிப்பு.

கந்தர்வன் (படம்: இணையம். நன்றி)

இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் சிக்கல் எனும் ஊரில் பிறந்த இவரின் இயற்பெயர் நாகலிங்கம். புதுக்கோட்டையில் அரசு வருவாய்த்துறையில் உயர்பதவியில் இருந்ததோடு, தீவிர இடதுசாரியாக, தொழிற்சங்கம், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் என்றெல்லாம் இயங்கியவர். இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, தன் சித்தாந்தம், அதையொட்டிய செயல்பாடுகள் போன்றவை, தன் படைப்புத்திறனை சிதைத்துவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டவர் கந்தர்வன். அழகான கலைப்படைப்புகள் மூலம் தன்னைத் தமிழின் சிறந்த இலக்கியகர்த்தாக்களில் ஒருவர் என நிலைநாட்டிக்கொண்டவர் என்பதே நாம் நாடுவது . ’மைதானத்து மரங்கள்’ எனும் இவரது உருக்கமான சிறுகதை ஜெயகாந்தனால் ‘இலக்கிய சிந்தனை’ விருதுக்காக தேர்வு செய்யப்பட்டது எனில், இவரது எழுத்தின் தரத்தை அறிந்துகொள்ளலாம்.

கண்ணதாசனால் நடத்தப்பட்ட இலக்கிய இதழான ‘கண்ணதாச’னில் இலக்கிய விமரிசனம் எழுதியதன்மூலம் தமிழ் இலக்கிய உலகில் மெல்லப் பிரவேசித்தவர். பின்னர், சிறுகதைகள், கவிதைகள் எனத் தன் படைப்பாற்றலைப் பரவலாக்கி வெளிப்படுத்திய ஆளுமை. சுபமங்களா, தாமரை போன்ற சிற்றிதழ்களிலும் எழுதியிருக்கிறார். இவருடைய சிறுகதைகள் கலைநுட்பமானவை. மனித உணர்வுகளை ஆழத்தில் சென்று தரிசிப்பவை. 1999-ல் குமுதத்தில் வந்திருந்த கந்தர்வனின் ஒரு சிறுகதையை பஸ்ஸுக்காகக் காத்திருந்த தருணத்தில் படித்த அனுபவத்தை, ஜெயமோகன் தன் வலைப்பக்கத்தில் இப்படி எழுதியிருக்கிறார் :’’நான் ஊருக்கு வந்ததுமே குமுதத்துக்கு ஒரு வாசகர் கடிதம் எழுதி, அக்கதை ஒரு சாதனை என்று சொன்னேன். என் நண்பரும் வாசகருமான ஒருவருக்கு எழுதிக் குமுதத்திலும் விகடனிலும் கந்தர்வன் எழுதிய எல்லாக் கதைகளையும் எடுத்துத் தரச் சொன்னேன். பல கதைகளில் தமிழின் பெரும் கதைசொல்லி ஒருவரைக் கண்டுகொண்டேன்.’’ மேலும் சொல்கிறார் ஜெயமோகன்: ‘’கந்தர்வனின் கடைசிக்காலம் என்பது உச்சகட்ட படைப்பூக்கம் வெளிப்பட்ட தருணம். அத்தகைய ஒரு மலர்ச்சியை வாழ்நாளின் இறுதியில் அடைந்த கலைஞர்கள் தமிழில் குறைவே.’’ புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின், காலப்போக்கில் வரட்சிகண்ட நிலப்பரப்பும், விவசாயம் செய்யமுடியாமல் தடுமாறும் விவசாயிகளின் துன்பமிகு வாழ்வும் அவரது கடைசிக் கதைகளின் களமாக அமைந்திருக்கின்றது.

கந்தர்வன் ஒரு கவிஞரும் கூட. திறமையான மேடைப்பேச்சாளருமாகவும் செயல்பட்டிருக்கிறார். மக்களோடு தன் நேரடி உரையாடலுக்குக் கவிதையைப் பயன்படுத்தியவர். கந்தர்வனின் சிறுகதைகளில் காணப்பட்ட கலானுபவம், கவிதைகளில் இல்லையே எனும் விமரிசனம் வந்தபோது , அதை ஒத்துக்கொண்டு இப்படிக் கூறியிருக்கிறார் கந்தர்வன்: “எனக்கு அது வேற, இது வேற. கவிதை நேரடியா களத்துல, ஜனங்களோட பேசுறதுக்கு. கோவிலுக்குப் போனா சிங்காரிச்சிட்டு போகலாம். சண்டைக்குப் போகும்போது சிங்காரிச்சிட்டு இருக்கமுடியுமா?’’

புழங்குமொழியில், நேரடி சொல்லாடலில் கவிதை சொன்ன கந்தர்வன், கேட்கும் சராசரி மனிதர்களைச் சிந்திக்கவைத்தார்; சீண்டியிருக்கிறார்; சிரிக்கவும்வைத்திருக்கிறார் என்பது கீழ்க்காணும் கவிதை வரிகளில் தெரிகிறது:

சமூகத்தில் சாதாரணப் பெண்களின் வாழ்வு நெருக்கடிகள்கொண்டது; ஓய்வில்லாதது என்பதை

நாளும் கிழமையும்
நலிந்தோர்க்கில்லை
ஞாயிற்றுக் கிழமையும்
பெண்களுக்கில்லை

-என சொல்லிச் சென்றார்.
**

தமிழ்ச்சமூகத்தைப் பார்த்து எக்கச்சக்கமாக ஒரு கேள்வி கேட்டிருக்கிறார்:

விதவிதமாய் மீசை வைத்தாய் – உன்
வீரத்தை எங்கே தொலைத்துவிட்டாய் ?

**

அரசியலில் புரையோடிப்போய்விட்ட ஊழலை, அந்தக் காலத்திலேயே கிண்டல் செய்தார் கந்தர்வன் :

எம்.எல்.ஏ சட்டையில் ஒரு பை வைத்தார்.
எம்.பி.சட்டையில் பல பை வைத்தார்.
மந்திரி, பையையே சட்டையாக மாட்டிக்கொண்டார்

**

தன் வாழ்நாளில் சாரமான ஒரு நாவல் எழுத ஆசைப்பட்டார் கந்தர்வன். ஆனால், அரசுப்பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற நிலையில் உடல்நலம் குன்றியிருந்தார். நாவல் ஆசை நிறைவேறாமல், 2004 ஆம் வருடம் தன் அறுபதாவது வயதில், சென்னையில் மகள் வீட்டில் மறைந்தார். வெளியாகியிருக்கும் கந்தர்வனின் படைப்புகள்:

சிறுகதைத் தொகுப்புகள்:

சாசனம், பூவுக்குக் கீழே, அப்பாவும் மகனும், கொம்பன், ’ஒவ்வொரு கல்லாய்’ மற்றும் ’கந்தர்வன் சிறுகதைகள்’ எனும் நூல்(வம்சி புக்ஸ் வெளியீடு)

கவிதை நூல்கள் :

மீசைகள், சிறைகள், கிழிசல்கள், ’கந்தர்வன் கவிதைகள்’ (அன்னம் வெளியீடு)

**

வைகறை அஞ்சலி

வைகறைப்பொழுதைத் தாண்டி நகர்ந்து
வாழ்வின் பகலில் நடைபயில ஆரம்பித்தவனை
வா வா என அழைத்துக்கொண்டான்
என்ன அவசரம் வந்தது
எதற்கிந்தத் திடீர் அழைப்பு
காலனைக் கடிந்துகொள்வதா
கால நேரத்தை நொந்துகொள்வதா
ஒன்றும் புரியாமலே
ஓரிரு வரிகள் எழுதி வைத்தேன்

-ஏகாந்தன்

இரண்டு நாள் முன் நிகழ்ந்த கவிஞர் வைகறையின் அகால மரணம் பற்றி சற்றுமுன் தெரிந்துகொண்டேன். மனதை உலுக்குகிறது. ஆண்டவன் அருளால் அவரது ஆன்மா சாந்தி பெறட்டும். குடும்பத்தினருக்கு ஆழ்ந்த அஞ்சலிகள்.

வைகறை 35 வயது இளங்கவிஞர். இயற்பெயர் ஜோசப் பென்சிஹர், ஊர் தூத்துக்குடி அருகே உள்ள அடைக்கலாபுரம், புதுக்கோட்டையில் பள்ளி ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர் போன்ற விபரங்களை நண்பர் தமிழ் இளங்கோவின் வலைப்பதிவிலிருந்து அறிகிறேன். புதுக்கோட்டைக்காரர் என நான் நினைத்திருந்தேன். கடந்த அக்டோபரில், புதுக்கோட்டையில் நடந்த வலைப்பதிவர் திருவிழாவில் கலந்துகொண்டபோது, இவரை மேடையில் பார்த்தேன். பேச நேரவில்லை.

வளர்ந்துவந்த கவிஞர். ஆனந்த விகடன், கணையாழி ஆகிய பத்திரிக்கைகளில் இவரது கவிதைகள் வெளிவந்துள்ளன. நந்தலாலா.காம் என்கிற கவிதைகளுக்கான இணைய இதழை நடத்திவந்தவர். புதிதாய் எழுதும் பலருக்கு வாய்ப்பளித்தவர் எனத் தெரிகிறது. வெளிவந்துள்ள அவரது கவிதைப் புத்தகங்கள்: ஒரிஜனல் தாஜ்மஹால், நிலாவை உடைத்த கல், ஜன்னல் திறந்தவன் எட்டிப் பார்க்கப்படுகிறான்.

கவிஞர் வைகறை இந்த மாதத்தில், தன்னுடைய வாழ்வின் இறுதி மாதத்தில் எழுதிய கவிதை ஒன்று கீழே:

சாவிலிருந்து

ஒரு தூக்குக் கயிறென
தேங்காய்ச் சில்லு தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்
மரணத்தின் கூண்டிற்குள்
இரவெல்லாம் அல்லாடிக் கொண்டிருந்த
எலியொன்று
இப்போது திறந்து விடப்படுகிறது
ஒரு கயிற்று சாக்கிற்குள்.
உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி
ஓடுகிறது எலி
சாவிலிருந்து
சாவுக்குள் !

வைகறை

**

புதுக்கோட்டை புகுவிழா

தமிழ்ப் பதிவர் சந்திப்பு விழாவுக்கென பெங்களூரிலிருந்து பயணித்து, அக்டோபர் 10-ஆம் தேதி புதுக்கோட்டை போய்ச் சேர்ந்தேன். பகலில் கொஞ்சம் உறங்கிக் கழித்துவிட்டு மாலையில் நகரின் திருக்கோகர்ணம் பகுதிக்குச் சென்றேன். ஆராய்ச்சி நூலகம் `ஞானாலயா` அங்குதான் இருக்கிறது. எனக்கு வழிகாட்டியவர்கள் ஒரு கிளைச்சாலையில் போகச் சொல்ல, மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தேன். திடீரென இருள் சூழ, ஏதோ ஆப்பிரிக்க நகரின் வீதி ஒன்றில் நடந்து செல்வதாய் உணர்ந்தேன். தெருவிளக்கு இல்லாத தெரு! சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்கள். எதிரே நகர்ந்த நிழல்களில் ஒன்றை நிறுத்திக் கேட்டேன். `போய்க்கிட்டே இருங்க சார்..வெளிச்சம் வரும்!` என்றார். அது சரி, போய்க்கிட்டேதான் இருக்குது நாடும், வெளிச்சத்தை நோக்கி. வெளிச்சம் வரும் என்று நம்பி.

`இந்த ரோட்லபோயி, அஞ்சாவது கட்டிங்ல இடது பக்கம் திரும்பிப் போங்க..`, `அதுவா, இப்பிடியே நேரே போயி வலதுபக்கம் திரும்பினா வந்துடும்` என்கிற வழிகாட்டல்களில் அதைர்யம் அடையாமல் முன்னேறினேன். இருண்ட வானில் மின்னல் பிரகாசித்து எச்சரித்தது. ஒருவழியாக ஞானாலயாவின் நிறுவனரான கிருஷ்ணமூர்த்தியின் வீட்டுவாசல் அடைந்து பெல்லடித்தேன். அவரின் துணைவி வெளியே வந்து விஜாரித்தார். பின்புறம் திரும்பி `ஒங்களத்தான் பார்க்க வந்திருக்காங்க..` என்றார். ஞானாலயா கிருஷ்ணமூர்த்தி வாசலுக்கு வந்து வரவேற்றார். வீட்டின் முகப்புப் பகுதியில் அமர்ந்தோம்.

அவரது அரிய தமிழ்ப் புத்தகச் சேகரித்தல் பணி, நூலகம் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு பார்க்க வந்ததாகச் சொன்னேன். திருமதி டோரத்தி(Dorothy) கிருஷ்ணமூர்த்தியும் பேச்சில் சேர்ந்துகொண்டார். அவரது ஆராய்ச்சி நூலகம்பற்றி ஹிந்து ஆங்கில நாளிதழில் வந்த செய்தித் துண்டுகளின் நகல்களைக் கொடுத்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. `நீங்கள் மதியமே வந்திருந்தால் நிறையப் பேசியிருக்கலாமே’ என்றார். `வாருங்கள், நூலகத்தைக் காண்பித்துவிடுகிறேன் ` என அடுத்த கட்டிடத்துக்கு -அதுதான் ஞானாலயா- அழைத்துச் சென்று காண்பித்தார்.

நூலகம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. நேர்த்தியாக, வகை, வரிசைக்கிரமத்தில், அடுக்கப்பட்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன புத்தகங்கள். சுப்ரமணிய பாரதி, மஹாத்மா காந்தி, ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், இவர்களுக்கென தனிப் பிரிவுகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அதே போன்று, புதுக்கோட்டையின் சரித்திரம், மன்னர் பரம்பரை, திராவிடச் சிந்தனைகள் தொடர்பான எழுத்துகள், தமிழ்ச்சிறுகதைகள், ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் என்பனவும் சிறப்புப் பிரிவுகள் கண்டிருந்தன. நூலகத்தின் சிறப்பம்சம் என்னவெனில் பல அரிய தமிழ்நூல்களின் முதற்பதிப்பைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து சேர்த்திருக்கிறார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. பாரதியாலேயே பதிப்பிக்கப்பட்ட பாரதியின் ஆங்கிலக் கவிதைகள், கட்டுரைகள், அவரது கடிதங்கள், அவரது மகளின் கடிதத்தின் அசல் ஆகியவற்றைப் பார்த்தேன். சட்டெனப் பின்னோக்கிப் பயணித்து அவர்களின் காலத்தில் ரகசியமாக நுழைந்துவிட்ட மாதிரி ஒரு சிலிர்ப்பு உண்டாகியது. `இவற்றை யாருக்காவது இரவல் கொடுத்துவிடாதீர்கள். திரும்பிவராமல் காணாமல் போய்விடப்போகிறது..` என என் அச்சத்தை அவரிடம் சொன்னேன். அந்த விஷயத்தில் ஜாக்ரதையாக இருப்பதாகச் சொன்னார் அவர். மேல்தளத்தில் ஏனைய தமிழ்ப் புத்தகங்களோடு, ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஓஷோ போன்ற தத்துவ சிந்தனையாளர்களின் புத்தகங்களும் இருப்பதைக் காண்பித்தபோது அசந்து போனேன். மேற்கொண்டு ஆவலாய் புத்தகங்களை அவர் காண்பித்துக்கொண்டிருக்கையில் மின்வெட்டு விழுந்து இருட்டை எங்கள்மேல் அடர்த்தியாகப் பூசியது. கூடவே, திடீர் மழைவேறு பெய்து அசத்தியது. அவரது மனைவி குடை, டார்ச் எடுத்து வந்து வழிகாட்ட, நாங்கள் அவரது வீட்டுக்குத் திரும்பினோம்.

திருமதி டோரத்தி கிருஷ்ணமூர்த்தி கொண்டுவந்து கொடுத்த காஃபி, மழையின் பின்னணியில் நன்றாக இருந்தது. அவர்களோடு சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் கொடுத்த ஞானாலயாவின் `வருகைப் பதிவேட்டில்`, ஞானாலயாவுக்கு விஜயம் செய்த தமிழ்ப் பிரபலங்கள் பலரின் கையெழுத்தைக் கண்டேன். என்னையும் ஒரு புதிய பக்கத்தில் எழுதச் சொல்லிப் பேனாவை நீட்டினார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. தமிழின் அரிய, பெரிய புத்தகங்களை, எழுத்துக்களைப் பெருமுயற்சியால் தேடிக் கண்டடைந்து, சொந்த முயற்சியில் புதுக்கோட்டையில் ஆராய்ச்சி நூலகம் நிறுவிய கிருஷ்ணமூர்த்தி தம்பதியரின் ஐம்பதாண்டுக்காலத் தமிழ்ப்பணியை மெச்சி என் பாராட்டுதல்களைப் பதிவிட்டேன். அவர்களது அன்பிற்கு நன்றி தெரிவித்துத் தங்கியிருந்த ஹோட்டலுக்குத் திரும்பினேன்.

அடுத்த நாள் காலை வலைப்பதிவர் சந்திப்பு விழாவிற்குப் போனேன். அரங்கினுள் நுழைந்ததும் சுகமாய் அதிர்ந்தேன். அழகான முகங்கள் நல்ல தமிழில் இனிமையாய்ப் பேசி வரவேற்றன. வருகையைப் பதிவுசெய்தபின், மேலே ஹாலுக்குப்போய் சிற்றுண்டிசாப்பிட அன்பான அழைப்பு. பெங்களூர் ப்ரதிலிபியின் (Pratilipi -Online books, mags) சங்கர நாராயணனைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. அவருடன் online publishing பற்றிக் கொஞ்சம் பேசிவிட்டு, ஹாலில் அழகான ஓவியங்களுடன், சில பதிவர்களின் கவிதைகள் அலங்கரிப்பதைப் பார்வையிட்டேன்.

சிறப்பான ஏற்பாடுகளுடன், பதிவர் சந்திப்பு விழா சரியான நேரத்தில் ஆரம்பித்து நன்றாக நடந்தது. இடையிடையே அலுப்புத் தட்டாமல், இனிய குரலில், பாரதி, எம்.எஸ். பாடல்களைப் பாடி மகிழ்வித்த மாணவி சுபாஷிணி நன்றிக்குரியவர். புதுக்கோட்டைப் பதிவர்களோடு, தஞ்சாவூர், மதுரை, சென்னையிலிருந்து நிறைய பதிவர்கள் வந்திருந்தனர். நிகழ்ச்சிகளுக்கு நடுவில் பதிவர்கள் அறிமுகமும் நடந்தது. இடையே, அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருந்த பதிவர் ஒருவர் மைக் எடுத்து, ஆச்சி மனோரமா மறைந்த துயரச் செய்தியை அறிவித்துப் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தினார். அனைவரும் எழுந்து நின்று, தமிழின் நிகரில்லாப் பெண்கலைஞருக்கு இரண்டு நிமிட மௌன அஞ்சலி செலுத்தினோம்.

மதியம் செட்டிநாட்டுப் பனியாரம், இஞ்சி டீ என அனுபவித்திருக்கையில், எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் பேசினார். பதிவர்கள் நிறையப் படித்துத் தங்களைத் தயார் செய்துகொண்டு எழுதவேண்டும் என்றார். தான்சார்ந்த நிலம்பற்றி , ஊர்பற்றி அவர்கள் நன்கு அறிந்திருப்பது முக்கியம் என்றார். இறுதியில் பதிவர்களின் கேள்விகளுக்கு எஸ்ரா பதில் சொன்னார். ஒரு கேள்விக்குப் பதிலளிக்கையில், பாரதி, புதுமைப்பித்தன் போன்ற தமிழின் சிறப்புமிகு ஆளுமைகளைத் தமிழ்ச் சமூகம் அவர்களது வாழ்நாளில் அங்கீகரிக்கவில்லை; பாராட்டவில்லை என்றார். அதற்குக் காரணம் மொழியின் மீதான, இலக்கியத்தின் மீதான அக்கறையின்மைதான். `இவன் யாரு? என்ன பெரிசா எழுதிப்பிட்டான்..என்கிற கேலி மனப்பான்மையும், அலட்சியமும்தான் நம் சமூகத்திடம் அப்போது காணப்பட்டது; இப்போதும் அப்படித்தான்!` என்றார் அவர்.

சென்னைப் பதிவரும், இளம் techie-யுமான நீச்சல்காரன் கணிணித்தமிழின் வளர்ச்சிக்கு செய்யவேண்டிய ஒத்துழைப்பு/ஏற்பாடுகள் பற்றி வேகமாகவும், துறைசார்ந்தும் தெளிவாகப் பேசினார். `பிரதிலிபி` சங்கர நாராயணன் பேசுகையில் எழுதுபவர்களையும், வாசகர்களையும் இணைப்பதே பிரதிலிபியின் பணி என்றார். மேலும், எழுத்தாளர்கள், பதிவர்கள் தங்கள் புத்தகங்களை ஆன் -லைனில் எளிதாகப் பதிப்பிக்க பிரதிலிபியில் வகை செய்யப்பட்டுள்ளது. மேற்கொண்டு உதவி வேண்டுவோர் மின்னஞ்சல் மூலம் தொடர்புகொண்டால் தகுந்த தொழில்நுட்ப உதவி இலவசமாக வழங்கப்படும் என்றும் கூறினார். பாராட்டப்படவேண்டிய முயற்சி.

முதன்முறையாக. அழகாக அச்சடிக்கப்பட்ட தமிழ் வலைப்பதிவர் கையேடு, பதிவு செய்து வருகை தந்திருந்த பதிவர்களுக்கு இலவசமாக வழங்கப்பட்டது. பிரபல பதிவர்களில் பலர் விழாவுக்கு வரவில்லை என்று தெரிந்தது. இருந்தும் சுவாரசியமான பதிவர்கள் பலர் வருகை தந்திருந்தனர். வெகுகாலத்துக்குப் பின், பிறந்த மண்ணில் நேரில் பலரைச் சந்தித்து அளவளாவியது மகிழ்ச்சி தந்தது.

**

புதுக்கோட்டையும் புத்தகங்களும்

புதுக்கோட்டை என்றதும் கல்லூரி நாட்கள் நினைவில் நிழலாடுகின்றன. அந்தக் காலம். ஒரு கனவுலகம். (`ஸ்வப்பன வாழ்வில் மகிழ்ந்தே..!` தியாகராஜ பாகவதரின் பாடல் வரிகள்வேறு நினைவில் மோதுகிறது.) அந்த உலகம் குழந்தைத்தனம் மாறாத அப்பாவி மனங்களுக்கானது. மனதில் தடதடக்கும் இதமான உணர்வுகள், நினைவுகள், ஆசைகளுக்கானது. ஹ்ம்..எதற்காகவோ ஆரம்பித்து, நான் எங்கெங்கோ போக ஆரம்பித்துவிடுகிறேன்.

நான் சொல்ல வந்தது இளம் வயதில் மனதில் குதித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகங்கள், இலக்கிய இதழ்களைத் தேடிப் படிக்கவேண்டும் என்கிற அடங்காத ஆசைபற்றி. அந்த நாட்களில், புதுக்கோட்டையில் வார இதழ்கள், புத்தகங்கள் – அது பாடப் புத்தகங்களாகட்டும், இல்லை நாவல்கள், சிறுகதைகள் ஆகட்டும்- வாங்குவதற்கு பழைய பஸ் ஸ்டாண்டிற்கு அருகிலிருந்த மீனாட்சி பதிப்பகத்தைவிட்டால் வேறு கதியில்லை. விக்டோரியா ராணி வளைவுக்கு (சரித்திரச் சின்னங்களைப் பாதுகாப்பதற்கு பதிலாக, இதுதான் சாக்கென்று இப்போது அகற்றிவிட்டார்களாம் புண்ணியவான்கள்) அருகில் உள்ள மணிக்கூண்டில் தமிழ், ஆங்கில நாளிதழ்களைப் புரட்டிப்போட்டுவிட்டு, மீனாட்சிப் பதிப்பகத்தில் ஏதாவது வார, மாத இதழ் வந்துள்ளதா என்று ஏக்கத்தோடு பார்த்துவிட்டுப் போவது வழக்கம். குமுதம், ஆனந்தவிகடன், தினமணி கதிர் (சாவியை ஆசிரியராகக் கொண்டு பெரிய சைசில் வெளிவந்தது) போன்ற ஜனரஞ்சக வார இதழ்களில் ஜெயகாந்தன், கண்ணதாசன், சுஜாதா, சாண்டில்யன், விந்தன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் கோலோச்சிய தமிழின் வசந்த காலம். நான் படித்த மன்னர் கல்லூரியின் நூலகம்- உயர்ந்த கூரை, அரண்மனையைப் போன்ற வண்ணக் கண்ணாடிகள் பொருத்தப்பட்ட பெரிய ஜன்னல்கள் என்று ராஜாகாலத்துத் தோற்றம். உட்கார்ந்து புத்தகங்களைப் புரட்ட, படிக்க, ஆழ்ந்துபோக ஏதுவான இடம். கல்லூரிப் பாடங்களில் படிக்க நேர்ந்த ஆங்கிலக் கவிதைகள், கட்டுரைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, ஜான் கீட்ஸ், ஷெல்லி, வில் ட்யூரண்ட் என்று 19, 20-ஆம் நூற்றாண்டுகளின் ஆங்கில இலக்கிய, தத்துவ சிந்தனைகளை அங்கே உட்கார்ந்து அறிந்துகொள்ள முயற்சித்த காலம் அது. அப்போது என் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்னை நூலகத்திலிருந்து வெளியே இழுக்க முயற்சிப்பார்கள். `என்னத்தப் படிக்கிறான் இவன்!` என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டு, நான் படிக்கும் புத்தகங்களை லேசாக நோட்டம் விட்டார்கள். என்னை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு `இவன் ஒரு லூசுடா! தேறமாட்டான்!` என்று தாராளமாக ஆசீர்வதித்தார்கள். நண்பர்களல்லவா..அவர்கள் சொன்னால் சரியாகத்தான் இருக்கும்!

புதுக்கோட்டையில் திரு கிருஷ்ணமூர்த்தி மற்றும் அவரது மனைவி திருமதி டோரத்தியின் முயற்சியால் 1999-ல் புதுக் கட்டிடம் அமைக்கப்பட்டு `ஞானாலயா` நூலகம், சிறப்பாக இயங்கி வருவதாகக் கேள்விப்படுகிறேன். ஒரு லட்சத்துக்கும் மேலான புத்தகங்கள், ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான தமிழ்ச் சிற்றிதழ்களைத் தன்னகத்தே கொண்டு தீவிர வாசகர்களுக்கும், ஆராய்ச்சி மாணவர்களுக்கும் நல்ல சிந்தனைத் தீனிபோடும் நூலகமாக இருக்கிறது போலும். மேலும் புதிய புத்தகங்கள், ஆராய்ச்சி நூல்களைச் சேர்க்கவும், நூலகம் நாளடைவில் சிறப்பாக விரிவுபட்டு இயங்கவும், ஞானாலயாவுக்குத் தமிழ்நாடு அரசின் நிதி உதவி கிடைத்தால் நலமாக இருக்கும். அல்லது அருகில் இயங்கும் அரசுப் பல்கலைக்கழகங்களோடு, ஆராய்ச்சி நூலகமாக இதனை இணைக்க முயற்சிக்கலாம். நூலகமும் வளரும்; மாணவ, மாணவியரும் பயன் பெறுவர்.

பதிவர் சந்திப்புக்காகப் புதுக்கோட்டை செல்கையில், அதன் நேர்கோட்டுச் சித்திரங்களாகிய ராஜ வீதிகளில், அவை மீட்டுத்தரும் கனவுலகில் சஞ்சரிக்க ஆவலாகிறேன். கூடவே, ஞானாலயா சென்று உட்கார்ந்து, கொஞ்சம் புத்தகங்களைப் புரட்ட முடிந்தால் எப்படி இருக்கும் எனவும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

**

ஈர்க்கும் இணையம் – தமிழ்ப்பதிவர் சந்திப்பு

புதுக்கோட்டை. தொண்டமான் அரசர்கள் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்த நகரம். ஆங்கிலேயர்கள், வேறுவழியின்றி இந்தியசுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு அடிபணிந்து, ஆட்சியை இந்தியர்களிடம் ஒப்படைத்து வெளியேறிய தருணம். பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் கீழ் மன்னர்களால் ஆளப்பட்ட வெவ்வேறு தனி ராஜ்யங்கள் (சமஸ்தானங்கள்), சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் உள்துறை அமைச்சர் சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல் அவர்களின் சீரிய முயற்சியினால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு `இந்திய யூனியன்` என்கிற நவீன இந்தியா உருவானது. அப்படி வல்லபாய் பட்டேலால் இணைக்கப்பட்ட சமஸ்தானங்களில் (Princely States) ஒன்று புதுக்கோட்டை. இந்திய நாட்டின் வரலாற்றில் நீங்கா இடம் பெற்றிருக்கும் நகரம், பகுதி.

அத்தகு முன்னாள் ராஜ்யத்தின் தலைநகரில், 11 அக்டோபரில் நிகழவிருக்கிறது தமிழ் வலைப்பதிவர் சந்திப்பு, 2015. ஒரு விழாவினைப்போல ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன, புதுக்கோட்டை மற்றும் ஏனைய இணையத்தமிழ் அன்பர்களால். தமிழ்நாடு அரசின் “தமிழ் இணையக் கல்விக் கழகமும்“ இணைந்து இச்சந்திப்பை நடத்துகிறது.
கவிதை, கட்டுரைப் போட்டிகள் அதற்கான பரிசுகள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. இளம் பதிவர்களை, வலைக்குப் புதியவர்களை, தமிழில் நன்றாக எழுத இது வெகுவாக ஊக்குவிக்கும். வலைத்தமிழ் வளரப் பயன்படும்.
முதன்முறையாக “தமிழ் வலைப்பதிவர் கையேடு“ ஒன்று வெளியிடுவது இந்தச் சந்திப்பின் சிறப்புகளில் ஒன்று. இது வருகை தரும் பதிவர்களுக்கு இலவசமாக வழங்கப்படவிருக்கிறது.மேலதிக விபரங்களுக்குப் பாருங்கள் இதற்கான பிரத்தியேக வலைப்பக்கத்தை. முகவரி: http://bloggersmeet2015.blogspot.com

வலைப்பதிவர் சந்திப்புக்கு எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனும் வருகை தருகிறார் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது; பதிவர்களுக்கு உற்சாகமூட்டும் செய்தி இது. அவர் ஒரு இலக்கியப் பேச்சாளரும்கூட என்பதால், வலைப்பதிவர் சந்திப்பில் அவர் என்ன பேசப்போகிறார் என்பதனை அறிய அனைவரும் ஆர்வம் கொள்வர்.

விழாக்குழுவினர், புதுக்கோட்டைத் தமிழ்ப்பதிவர், மற்றும் முன்வந்து சிறப்பு ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்கும் தோழமைகளுக்கு இனிய வாழ்த்துக்கள்.

-ஏகாந்தன், டெல்லி