Melukote Temple திருடப்பட்ட விஷ்ணுவின் வைரமுடி !

மேலக்கோட்டைப் பயணம் 3 (தொடர்ச்சி)

திருநாராயணபுரம் என்று வைஷ்ணவர்களால் அழைக்கப்படும் மேலக்கோட்டையில் காட்சிகொடுக்கும் செலுவநாராயண ஸ்வாமி திருக்கோயிலுக்கு நாங்கள் வந்துசேரும்போது காலை 10.45 . மலைப்பிரதேச ஊரானதால் குளுகுளுவென்றிருந்தது. கோவில் மதியம் 1 மணிவரை திறந்திருக்கும் என்றார்கள். கோவில் கட்டிடத்தைப் பார்த்தாலே தெரிந்தது மிகவும் தொன்மையான கோவில் என்று. முதலில் சன்னிதிக்குள் போய் திருநாராயணப் பெருமாளை சேவித்துவிடுவோம் என வேகமாய் உள்ளே சென்றோம். கூட்டம் இல்லை. உள்ளூர்க்காரர்கள் மாதிரி தெரிந்த சிலர் கோவிலுக்குள் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். பின்னேயே நாங்களும் சென்றோம். வந்துவிட்டது மூலவர் செலுவநாராயண ஸ்வாமியின் சன்னிதி. பத்துப்பனிரெண்டு அடி தூரத்தில் நின்ற திருக்கோலத்தில் திருநாராயணன் பிரகாசமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் தன் பக்தர்களை. அவருடைய திருப்பாதத்தில் பீவி நாச்சியாரின் சிறிய விக்ரகம் இருக்கிறது. அந்தத் தூரத்திலிருந்து பார்க்கையில் சரியாகத் தெரியவில்லை. அர்ச்சகராவது கொஞ்சம் சொல்லியிருக்கலாம்.

நின்றிருந்த அர்ச்சகர்களில் ஒருவரிடம் கையில் கொண்டுவந்திருந்த தேங்காய் பழத்தைக் கொடுத்தோம். தேங்காயைப் பார்த்தவுடன் ’வாசலுக்குப் போய் உடைச்சுண்டு வாங்கோ!’ என எங்களை உடன் திருப்பினார் அர்ச்சகர். இது என்னடா, எங்கும் காணாத அதிசயம்! நாமே தேங்காயை உடைத்துவிடவேண்டியதுதானா? ரிவர்ஸ் கியரில் நகர்ந்தோம். எங்கே போய் உடைப்பது? கிட்டத்தட்ட நுழைவாசலே மீண்டும் வந்துவிடும் நிலையில், கோவிலின் நாதஸ்வர வித்வான் ஒருவர் எதிர்ப்பட்டு வலதுபுறம் காட்டி ’அங்கே போய் தேங்காயை உடைச்சிட்டு வாங்க’ என்றார் தமிழில். அட, இது நம்ம ஆளு! சில அடிகள் முன்னேறியவுடன் தேங்காய் உடைப்பதற்கான பிரத்தியேக அமைப்பு தெரிந்தது. ஓ! இப்படி ஒரு ஏற்பாடா ! உடைத்தேன் தேங்காயை. மூடிகளை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் வேகமாக சன்னிதிக்கு வந்தோம். இப்போதாவது வாங்கிக்கொள்வீரா அர்ச்சகரே? வேறேதும் சொல்வீரா என்கிற வகையில் மனம் ஓடியது. அர்ச்சகர் தேங்காய் மூடிகள், பழங்களை வாங்கிக்கொண்டு பெருமாளுக்கு சுருக்கமாக நைவேத்யம் செய்து ப்ரசாதத்தைத் தந்தார். தீபத்தைக் கண்ணில் ஒத்திக்கொண்டவுடன் பெருமாள் தீர்த்தம் கொடுத்தார் எங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும். அருகில் நின்ற அர்ச்சகரிடம் ’உத்சவப் பெருமாள்..’ என்று தயக்கத்துடன் ஆரம்பித்தேன். ‘செல்வப்பிள்ளை!’ என்னைச் சரிசெய்தார் உடனே. ’தரிசிக்க நேரமாகும்!’ என்றார். ’திருமஞ்சனம் முடிந்து அலங்காரமாகிக் கொண்டிருக்கிறதுபோலும்’ : இது என் தர்மபத்தினியின் யூகம்.

செலுவநாராயணப் பெருமாளைப் பார்த்து உருக்கமாக வேண்டி நின்றனர் பக்தர்கள். அதில் ஒரு இளம்பெண், அந்த சிறிய கூட்டத்திலிருந்து சற்றே ஒதுங்கி சன்னிதிக்கு நேரே அங்கேயே உட்கார்ந்துகொண்டாள். சில நிமிடம் கண்மூடி அமர்ந்திருந்தாள். நல்ல காலம், அர்ச்சகர் ஏதும் ஆட்சேபிக்கவில்லை. இன்னும் சிலர் வந்து பெருமாளை அவரவர்க்குத் தோன்றியபடி வணங்கி நிற்க, அர்ச்சகர்கள் அருகில் யாருடனோ அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

திருநாராயணரை அமைதியாக சேவித்தவுடன், இடதுபுறமாக உள்பிரகாரத்தில் நுழைந்து சுற்ற ஆரம்பித்தோம். உள்பிரகார மண்டபத்தில் நிறைய பள்ளி மாணவ, மாணவிகள் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இந்த நேரத்தில் இவ்வளவுபேர் இங்கே எப்படி? இந்த பள்ளிக்கூடவாத்தியார்கள் சொல்லித்தரும் அழகிற்கு, நேரடியாக ஆண்டவனிடமே கேட்டுவிடலாம் பாடத்தை என்று வந்துவிட்டார்களா ! அவர்களைக் கடந்து திரும்புகையில் ஆஞ்சனேய சன்னிதி. சேவித்து தீர்த்தம் வாங்கிக்கொண்டு பிரகாரத்தை தொடர்ந்து சுற்றினோம். சுற்று முடியும் தருவாயில் தாயாரின் சன்னிதி வந்தது. அழகான கல்யாணி நாச்சியார். பரபரப்பின்றி நிதானமாகத் தாயாரை வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தோம். தாயார் சன்னிதியின் அருகில் அழகிய சிற்பவேலைப்பாடுகளுடன் வடிவமைக்கப்பட்ட சிறுமண்டபம் ஒன்று, கடந்துபோய்விட்ட ஒரு காலகட்டத்தின் கட்டிடக்கலையின் நுட்பங்களை பறைசாற்றி நின்றிருந்தது.

கொஞ்சம் நகர்ந்தபின் வந்தது ராமானுஜர் சன்னிதி. கல் விக்ரகத்துக்கு அருகில் தாமிரத்தில் ராமானுஜர் விக்ரகம் ஒன்று பளபளத்தது. செல்வப்பிள்ளையை டெல்லியிலிருந்து மீட்டுவந்தவரை, விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தை, ’நமோ நாராயணா’ என்கிற மந்திரத்தை அனைவருக்குமாக அருளியவரை, பக்தர்கள் எந்தக் குலமாயினும் அனைவரையும் சமமாக பாவித்தவரை, முற்றிலும் வித்தியாசமான ஒரு ஞானியை மனமார வணங்கினோம்.

வெளியே வந்தவுடன் மீண்டும் அந்தப் பெரிய கோவிலை ஒரு முறை நிதானமாகப் பார்த்தேன். பழைய காலத்துத் கற்தூண்களில் நுணுக்கமான சித்திர வேலைப்பாடுகள். அகலவாக்கில் விரிந்திருந்த முகப்பு. வாசலுக்கு எதிரே சுமார் 15 அடிதூரத்தில் சிறிய சன்னிதிபோன்ற அமைப்பு. அதனுள் கைகூப்பியபடி சிலை ஒன்று. கோவிலைக் கட்டிய மன்னனாயிருக்கும் என நான் கூற, ‘கருடன் சன்னிதி. பெருமாளைப் பார்த்துக்கொண்டு யார் நிற்பார்கள்!’ என்று என் அறியாமையை உடனே சுட்டினாள் மனைவி. கேட்டவுடன் உஷாராகி, அருகில் சென்று பார்த்தேன். ஆம், அவரே தான். கோவிலின் முன் நின்று சில புகைப்படங்கள் எடுத்துவிட்டுத் திரும்பினோம். 12-13 வயதிருக்கும் – ஒரு பள்ளி மாணவி – கருடனின் பாதங்களில் குனிந்து, சிரம் வைத்து தியானித்திருந்ததைக் கண்டேன். தொழில்நுட்பம், நவீனநாகரீகம் என்றெல்லாம் ஒரே வேகமாகப் பொங்கும் இப்போதைய காலகட்டத்திலும், பண்டைய கலாச்சார உன்னதத்திலிருந்து நீங்கிவிடாது, நமது குழந்தைகள் நன்றாகவே வளர்ந்துவருகின்றன என்று ஒரு நிம்மதி தோன்றியது மனதில்.

ராமானுஜர் – விஷ்ணுவர்தனுக்குப் பிந்தைய காலத்தில், 16-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆண்ட மைசூர் மகாராஜாவான ராஜ உடையார் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தையும் சுற்றுப்பகுதிகளையும் கைப்பற்றினார். வைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின்மீது பிடிப்புகொண்டார். செலுவநாராயண ஸ்வாமி கோவிலும் சுற்றுப்புறங்களும் அவரால் மேலக்கோட்டை பிராமணர்களுக்கு, கோவிலை செவ்வனே பராமரிக்க, பூஜைபுனஸ்காரங்களைக் கிரமப்படி நடத்தவென வழங்கப்பட்டது. மைசூர் மகாராஜாக்களின் பரம்பரையில் வந்த மூன்றாம் கிருஷ்ணராஜ உடையார் திருநாராயணனுக்கு உபயமாக மணிகள் பதிக்கப்பட்ட தங்கக்கிரீடம் ஒன்றை அளித்துள்ளார். இது கிருஷ்ணராஜமுடி என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்தக் கோவிலிலிருக்கும் ஏனைய தங்க, வெள்ளி நகைகள், பாத்திரங்களில் மூன்றாம் கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் பட்டத்து ராணியரால் உபயம் செய்யப்பட்டவை எனப் பதிக்கப்பட்டுள்ளது. கிருஷ்ணராஜ உடையார், பட்டத்துமகிஷிகளுடன் அடிக்கடி இந்தக் கோவிலுக்கு வந்து தரிசனம் செய்வாராம்.

வைரமுடி ப்ரம்மோத்சவம்

செலுவநாராயண ஸ்வாமி திருக்கோவிலில் நடத்தப்படும் வைரமுடி பிரும்மோத்ஸவம் அதிவிசேஷமானது. தென்னாட்டில் நடக்கும் 4 புகழ்பெற்ற பிரும்மோத்ஸவங்களுள் ஒன்று. ஒவ்வொரு வருடமும் பங்குனி மாதத்தில் (மார்ச்-ஏப்ரல்) இது நடக்கும். மேலக்கோட்டையே புத்துயிர் பெற்று திருவிழாக்கோலத்தில் பரபரக்கும் மாதம்; ஏகப்பட்ட பக்தர் வெள்ளத்தை ஈர்க்கும் மகாவைபவம். கிட்டத்தட்ட 4 லட்சம்பேர் கூடுகின்றனர். இந்த உற்சவத்தின்போது செல்வப்பிள்ளை அணிந்து வலம்வரும் வைரக் கிரீடம் அல்லது வைரமுடி மிகவும் தொன்மையானது. இந்த வைரமுடி, பிரும்மோத்ஸவ காலத்தில் (13 நாட்கள்) மட்டும்தான் கோவிலுக்கு மைசூர் கருவூலத்திலிருந்து காவல் பாதுகாப்புடன் கொண்டுவரப்படுகிறது. பிரும்மோத்ஸவத்தின்போது இது ராமானுஜரின் சன்னிதிமுன் செல்வப்பிள்ளக்கு அணிவிக்கப்படுகிறது. உத்சவருக்கு அணிவிக்குமுன் இதனைப்பார்க்கக்கூடாதாம். ஆதலால் அர்ச்சகர் தன் கண்களில் துணிகட்டிக்கொண்டு செல்வப்பிள்ளைக்கு இதனை அணிவிக்கிறார். செல்வப்பிள்ளையின் சிரசின்மீதுதான் இதனை யாரும் பார்க்கவேண்டும். உத்சவம் முடிந்தபின் பட்டுத்துணியால் சுற்றப்பட்டு செல்வப்பிள்ளையின் சிரசிலிருந்து ஜாக்ரதையாக அகற்றப்பெற்று மிகுந்த பாதுகாப்புடன் மைசூர் கருவூலத்திற்கு (அந்தக்காலத்தில் ராஜாவின் கருவூலம்) அனுப்பப்படுகிறது. இந்தமுறை இப்போதும் நீடிக்கிறது. இத்தகைய புகழ்பெற்ற வைரமுடி புராணகாலத்தைச் சேர்ந்தது என்கிறது வைஷ்ணவ குருபரம்பரைக் கதை. அதனைக் கொஞ்சம் பார்ப்போம்:

ஒரு காலத்தில், வைகுண்டத்தில் ஸ்ரீமன் நாராயணனின் வைரக்கிரீடம், அவன் சயனித்திருக்கையில் திருட்டுப்போய்விட்டது! யார் இந்த துஷ்ட வேலையைச் செய்தது? விரோச்சனன் என்கிற அசுரர்களின் மன்னன். யார் இவன்? பக்த ப்ரஹலாதனின் புதல்வன். விஷ்ணுவின் பரமபக்தனான ப்ரஹலாதனுக்கு இப்படி ஒரு பிள்ளை! நாராயணன் ஜாஸ்தி அலட்டிக்கொள்ளவில்லையோ! விஷ்ணுப்ரியர்களான தேவர்களால் இதனைத் தாங்கமுடியவில்லை. கருடபகவானை அழைத்து ‘நீர் போய் அந்த விரோச்சனனை வென்று மீட்டுக்கொண்டுவாரும் வைரமுடியை!’ என்று கேட்டுக்கொண்டனர். கருடனும் பெருமாள் அனுமதிபெற்று ராட்சசலோகம் சென்றார். நீண்டகாலம் நடந்த பெரும்போரில் விரோச்சனனை ஒருவழியாக வென்றார். திருமாலின் வைரமுடியோடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்.
வைரமுடியில் ப்ரதானமாக இருந்த ஒரு நீலமணி அவர் வருகிற வழியில் கீழே விழுந்துவிட்டது. அந்த நீலமணி பூமியில் விழுந்த இடம் கும்பகோணத்துக்கு அருகிலிருக்கும் நாச்சியார் கோவில். நீலக்கல் விழுந்த இடத்தில் ஆறு ஒன்று புறப்பட்டு திடுதிடுவென ஓட ஆரம்பித்தது. தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் இன்றும் ஓடும் மணிமுத்தாறுதான் அது என்கிறது புராணம்.

கருடன் திரும்பி வந்துகொண்டிருக்கையில், பிருந்தாவனத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்தார் ஒரு பகற்பொழுதில். கீழே பார்த்தால் கிருஷ்ணன்! தன் நண்பர்களுடன் வெயிலில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். நாராயணன் அல்லவா இது! வெயில் இவர்மேல் தாக்குமோ என நினைத்துத் தன் பிரம்மாண்டமான இறக்கைகளை பிருந்தாவனத்தின் மீது விரித்து மையம்கொண்டார் கருடன். நிழல் படர்ந்தது பிருந்தாவனத்தில். பின்னர் கீழிறங்கி தான் கொண்டுவந்த வைரக்கிரீடத்தைக் கிருஷ்ணனுக்கு அணிவித்து வணங்கினார். மனிதரூபத்தில் இருந்த கிருஷ்ணனோ அதனைத் தான் வணங்கும் நாராயண விக்ரஹத்துக்கு (புராணகாலத்தில் ராமப்ரியா -தற்போது செல்வப்பிள்ளை) அணிவித்து மகிழ்ந்தானாம். இப்படியாக மேலக்கோட்டைப் பெருமாளிடம் வந்துசேர்ந்ததாம் இந்த வைரமுடி.

கோவிலுக்கு வெளியே வந்தோம். எங்கள் காரை எங்கே பார்க் செய்திருக்கிறார் ஒட்டுனர் எனத் தெரியவில்லை. ஒன்றும் அவசரமில்லை என வீதியில் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். சீதோஷ்ணநிலை ப்ரமாதமாக இருந்தது. கொஞ்ச தூரம் நடந்ததும் வந்தது ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீமத் ஆண்டவன் ஆசிரமம். அதற்கடுத்தாற்போல், ராமானுஜருக்குப்பின் வந்த வைஷ்ணவ ஆச்சாரியர்களுள் முக்கியமானவரான ஸ்வாமி மகாதேசிகனின் சன்னிதி இருந்தது. சன்னிதி திறந்திருந்ததால் படியேறி உள்ளே சென்றோம். மிகவும் வயதான அர்ச்சகர் சன்னிதியில் அன்புடன் வரவேற்றார். ஸ்வாமி தேசிகன் மிகவும் அழகான தோற்றத்தில் காட்சி அளித்தார். ஆச்சாரியனுக்கு தீபாராதனை செய்துவிட்டு, தீர்த்தம், துளசி தந்தார் பெரியவர். அவருடைய கனிவு கண்டு கொஞ்சம் பேசலாம் எனத் தோன்றியது. அவரிடம் ஸ்வாமி தேசிகன் ராமானுஜரைப்போலவே மேலக்கோட்டை வந்து தங்கியிருந்திருக்கிறாரா என்று கேட்டேன். ‘இல்லை. தங்கியிருக்கவில்லை. ஆனால் வந்திருக்கிறார். இந்த ஸ்தலத்தை ஸ்லாகித்திருக்கிறார். ஒரு ஸ்லோகத்தில் மேலக்கோட்டையைப்பற்றிக் குறிப்பிட்டு ‘எல்லா விசேஷங்களும் கொண்ட உன்னத ஸ்தலம்’ எனப்பொருள்படும்படி பாடியிருக்கிறார் என்றார். அந்த சமஸ்கிருத ஸ்லோகத்தின் கடைசிவரியைப் பாடியும் காட்டினார் பெரியவர். அடியேனின் அஞ்ஞானத்தில் என்ன பெரிதாகப் புரிந்துவிடப்போகிறது? அர்ச்சகர் ஸ்வாமியிடம் விடைபெற்று வெளியே வந்தோம்.

கொஞ்சதூரத்தில் பக்தர்களுக்கான தங்கும்விடுதி ஒன்று காணப்பட்டது. தெருவோரத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிறுசிறுகடைகள். சாலையில் சில அந்தணர்கள் – மேலக்கோட்டை ஐயங்கார்களாக இருக்கும் – நெற்றியில் பளிச்சென்ற நாமத்துடன் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அக்ரஹாரத் தெருவாக இருக்கும் எனப்பட்டது. தூரத்திலிருந்து எங்களைப் பார்த்துவிட்ட ஓட்டுனர், வண்டியை எடுத்துக்கொண்டுவந்து நிறுத்தினார். கிளம்பினோம். உயரத்திலிருந்து கவர்ந்திழுக்கும் இன்னுமொரு பழங்காலக் குன்றுக்கோவிலை நோக்கி. யோகநரசிம்ஹ ஸ்வாமியைத் தரிசிக்கவேண்டாமா ?

(தொடரும்)

**

மேலக்கோட்டை பயணம் – 2


மங்கையின் மனம் புகுந்த மாயன் !

டெல்லி சுல்தானின் அரண்மனைக் கிடங்கு. தென்னாட்டிலிருந்து கொள்ளையடித்துக் கொணரப்பட்ட இந்து கோவில்களின் விலை மதிக்கமுடியாத உத்சவ விக்ரஹங்கள் குன்றாய்க் குவிந்து கிடந்தன. அவற்றை அரண்மனைக் கொல்லர்களிடம் கொடுத்து உருக்கி, ஆபரணங்கள் போன்றவை செய்துகொள்வது டெல்லி தர்பாரின் வழக்கம். அவ்வாறு அவை அரண்மனைக்கிடங்கிலிருந்து அகற்றப்படும் வேலையை அன்று சுல்தான் மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது அங்குவந்தாள் சுல்தானின் இரண்டாவது மகள் சூரத்தானி பீவி (லச்சமார் சுல்தானி பீவி என்று குறிப்பிடுவோரும் உண்டு). பருவ வயதெய்தி அழகாக இருந்தும் குழந்தை மனம் கொண்டவள். விக்ரஹங்களை வியப்பான கண்களுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். எத்தனை விசித்திர உருவங்கள், எத்தனை வடிவங்கள், எத்தனைக் கலைநுட்பம் ! அப்போது அவளது பார்வை அந்தக் குவியலின் மேல்கிடந்த, மேலக்கோட்டையின் உத்சவப் பெருமாளின் மீது விழுந்தது. கண்கள் மலர்ந்தன. உடனே அதனைக் கையில் எடுத்து உச்சியிலிருந்து பாதம் வரை ஆசையாகப் பார்த்தாள். பார்த்தாள். . பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சுல்தான் அதனைக் கவனித்தான். ’’சூரத்தானி! அதனை மற்றவைகளோடு போடு. உருக்குவதற்கு போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. உனக்கு அழகழகான ஆபரணங்கள் அதிலிருந்து செய்யலாம் !’’ என்றான்.

உத்சவ மூர்த்தியின் அழகில் உற்சாகித்திருந்த சூரத்தானி பீவி பதறினாள். உருக்குவதா! நிச்சயம் இல்லை என்று படபடத்தது அவள் மனம். ’இது எனக்கு வேண்டும். நான் தரமாட்டேன் !’ என்றாள். சுல்தான் பார்த்தான். ஆள்தான் வளர்ந்திருக்கிறாளே தவிர பொம்மை வைத்து விளையாடும் வழக்கம் இவளைவிட்டு இன்னும் சென்றபாடில்லை. ஹ்ம்.. இவளிடம் பேசிப் பிரயோஜனம் இல்லை. ‘சரி! நீயே வைத்துக்கொள்!’ என்றான். மற்றவைகளை எடுத்துப்போகச்சொல்லி உத்திரவிட்டுத் தானும் நகன்றான்.

குஷியான சூரத்தானி செல்வப்பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு தன் அறைக்கு வந்தாள். கதவைத் தாழிட்டாள். பஞ்சலோக விக்ரஹத்தைப் பாசத்தோடு பார்த்தாள். அதற்குத் தன் கையாலே குளிப்பாட்டிவிட்டாள். பார்த்துப்பார்த்துப் பட்டுத்துணியால் துடைத்துவிட்டாள். அழகழகான வஸ்திரங்களால் அலங்காரமாய் உடுத்திவிட்டு, தலைக்கு கிரீடம் போன்றெல்லாம் மனம்போனபடி சிங்காரித்து ஆனந்தமடைந்தாள். அழகன் மஹா அழகனான். அவள் கண்களைப் பறித்ததோடு மனதினுள்ளும் சென்றான். வசதியாக அங்கே உட்கார்ந்துகொண்டான். இப்படித் தினம் அதனைக் குளிப்பாட்டிச் சிங்காரிப்பதும், தான் உண்ணுமுன் அதற்குப் ப்ரியமாய் ஊட்டிவிடுவதுமாய் லயித்திருந்தாள் இளவரசி. கண்ணன் வந்தபின் காலை, பிற்பகல், மாலை என்கிற காலக்கிரமங்கள் அவளைக் கடந்துபோயின. அந்த உலோகச்சிலை தாண்டி உலகமில்லை என்றானது அவளுக்கு. இரவிலும் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு, கையை அதன்மேல் போட்டுக்கொண்டு தூங்கினாள். அகமகிழ்ந்தான் அனந்தன். கனவிலும், கனவு, நினைவு என்கிற நிலைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட கணங்களிலும் காட்சிகள் தோன்றின அவளுக்கு. விந்தைகள் பல செய்யும் மாயன். விதவிதமான கோலங்களில் அவள்முன் தோன்றி வசீகரப்படுத்தினான். அந்த தர்ஷன்களின் முக்கியத்துவத்தை குழந்தை மனத்தினளான அவள் அறிந்தாளில்லை. ஆயினும், அவனில் தன்னை முழுமையாக இழந்துவிட்டாள் சூரத்தானி பீவி.

இப்படி எல்லாம் சுகமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கையில்தான் டெல்லி அரண்மனையில் தன் சிஷ்யர்களோடு பிரவேசித்தார் அந்த ஹிந்து சன்னியாசி. மேல்கோட்டையிலிருந்து கால்கடுக்க வந்திருந்த ராமானுஜர். டெல்லி சுல்தான் அவர்களை சந்திக்க சம்மதித்துவிட்டான். பிற மதத்துத் துறவிகளை அவன் சந்திப்பதே அவர்களை ஏளனம் செய்து மகிழத்தான். ராமானுஜரிடமும் அப்படித்தான் ஆரம்பித்தான் முதலில். ஆனால் யதிராஜரின் கருணைப்பார்வையும், அன்புமொழியும், 80-ஐ நெருங்கிய வயதிலும் அவரிடம் காணப்பட்ட கம்பீரம், தேஜஸ் போன்றவையும் அவனை வழக்கத்திற்கு மாறாகக் கொஞ்சம் மென்மையாக நடந்துகொள்ளவைத்தன.

’எதற்காக இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?’ என்ற சுல்தானின் கேள்விக்கு ராமானுஜர் சூறையாடப்பட்ட மேல்கோட்டைக்கோவில், அங்கிருந்து எடுத்துவரப்பட்ட நாராயண விக்ரஹம், அதன் மகிமை, அது இல்லாது நின்றுபோன கோவில் உத்சவங்கள், பூஜிக்க வழிதெரியாது தவிக்கும் ஜனங்கள் என சுருக்கமாகச் சொன்னார். அந்த பெருமாள் விக்ரஹம் சுல்தானின் அரண்மனையில் இருப்பதாக அறிந்து அதனை வாங்கிப்போகவே இத்தனை தூரம் கால்நடையாக வந்திருப்பதைக் கூறினார். ’தயைகூர்ந்து பாதுஷா அதனை எங்களிடம் திருப்பித் தரவேண்டும்’ என வேண்டினார் ராமானுஜர்.

’வேறேதும் கேட்க விரும்புகிறீர்களா?’ என வினவினான் டெல்லியின் சுல்தான். ’விக்ரஹத்தைத் தவிர வேறெதுவும் வேண்டாம்!’ கம்பீரமாக பதில் வந்தது ராமானுஜரிடமிருந்து.
ஆச்சரியப்பட்டான் அவன். ’’உங்களுடைய நாலுகை தெய்வங்கள் பல எங்கள் கிடங்கில் கிடக்கின்றன. அவற்றில் உங்களதை எப்படி அடையாளம் காண்பீர்கள்?’’ கேட்டான்.

’’ஒவ்வொன்றாய்த் தயவுசெய்து காட்டுங்கள். அடையாளம் காண்கிற வேலையை என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள் !’ என்று தெளிவாக்கினார் ராமானுஜர்.

ஆட்களை அனுப்பி அரண்மனைக் கிடங்கிலிருந்து தேடி எடுத்துவர உத்திரவிட்டான். அவர்கள் திரும்பி வந்து காண்பித்த விக்ரஹங்களில் செல்வப்பிள்ளை இல்லை! வேறெந்த சிலையும் கிடங்கில் இல்லை என்றனர். ’உருக்குவதற்குப் போய்விட்டதோ இவர் கேட்பது?’ – சிந்தித்தவனுக்குள் அந்தக் காட்சி தோன்றியது : ’இளவரசி தனக்கு வேண்டும் என்று அன்று ஒரு சிலையை எடுத்துச்சென்றாளே! ஒரு வேளை…’ சூரத்தானியை தர்பாருக்கு உடன் வரச் சொல்லிக் கூப்பிட்டனுப்பினான். அவளும் வந்தாள் – கையில் மேல்கோட்டை விக்ரஹத்தோடு !

அவள் கையில் தாங்கியிருந்த விக்ரஹத்தைப் பார்த்ததும் புரிந்துகொண்டார் ராமானுஜர். ‘இதுவா நீங்கள் தேடி வந்தது?’ என சுல்தான் முடிக்குமுன் ’இதுதான்! இதற்காகத்தான் நான் வந்திருக்கிறேன்!’ என்றார் உடையவர். சுல்தான் உடனே ’’சூரத்தானி! அந்த விக்ரஹம் இவருடைய கோவிலைச் சேர்ந்ததாம். வாங்கிச் செல்வதற்காக இத்தனை தூரம் வந்திருக்கிறார். நானும் தருவதாக வாக்குக் கொடுத்துவிட்டேன். அதை இந்த சந்நியாசியிடம் கொடுத்துவிடு. தன் ஊர்க் கோவிலுக்கு எடுத்துச் செல்லட்டும்’’ என்றான்.

சூரத்தானி பீவி அதிர்ச்சியடைந்தாள். விக்ரஹத்தின் மீதிலிருந்து கண்ணெடுக்காமல் ’‘இது என்னுடையது. இதனைப் பிரியமாட்டேன்; தரமாட்டேன்’’ என்றாள் அழுத்தமாக.
சுல்தானின் உத்தரவுக்கு மறுபேச்சா? அவனது கோபம் உச்சத்தைத் தொட்டது. ‘சொன்னபடி கேள்! கொடுத்துவிடு அதை!’ எனப் பெரிதாக உறுமினான். அவையிலிருந்தோர் பயத்தில் கிடுகிடுத்தார்கள். சுல்தானின் கோபத்தில் நடுங்கினாள் இளவரசி. தலைகுனிந்து நின்றாள். பொங்கிய கண்ணீர்த்துளிகள் தரையில் விழுந்தன.செல்வப்பிள்ளையை அவள் கைகள் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டன.

ராமானுஜர் நிலைமையின் தீவிரத்தை உடனே உள்வாங்கிக்கொண்டார். வளர்ந்து பெரியவளாகத் தோன்றுகிறாளே தவிர பாவம், குழந்தை இவள். சுல்தானிடம் கோபத்தைத் தணிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டு தான் அவளிடம் நேரடியாகக் கேட்க விரும்புவதாகக் கூறினார். அவனும் சம்மதிக்க, கேட்டார் உடையவர்:

’குழந்தாய்! நீ வைத்திருப்பது எங்கள் பிள்ளை. எங்களூர்க் கோவிலில் இருந்தது. எங்களை எல்லாம் காத்து ரட்சிக்கும் தெய்வம். அவரை என்னிடம் வந்துவிடுமாறு நான் உன் முன்னேயே அழைக்கிறேன். அவர் தானாக வந்துவிட்டால், நான் எடுத்துக்கொண்டு போகலாம் அல்லவா? அதில் ஆட்சேபம் இல்லையே உனக்கு !’ என்றார் இதமாக.

சூரத்தானி இப்போது கொஞ்சம் சாந்தம் அடைந்தாள். முதன்முறையாக எதிர் நின்ற ஹிந்து சந்நியாசியை நேராக நோக்கினாள். ’என்ன! இவர் கூப்பிட்டால் இது இவரிடம் போய்விடுமா! இது நடக்காது. பாவம் இந்தத் தாத்தா! ஏதோ சொல்கிறார்.. இதற்கு சம்மதித்துவிடுவோம்.’ என உள்ளுக்குள் எண்ணமிட்டாள். மிக மிருதுவாக ’சரி!’ என்றாள் இளவரசி. சுல்தான் ஆச்சரியமானான். என்ன நடக்கிறது என் தர்பாரில் !

ராமானுஜர் கண்களை மூடி திருநாராயணனை தியானித்தார். ’அப்பா! ஏனிந்த விளையாட்டு இப்போது? நீ இங்கிருந்தது போதும். சொன்னால் கேள்! திரும்ப வந்துவிடு உன் இடத்துக்கு..’. என்று மனதில் கெஞ்சினார்; அரற்றினார். கண்திறந்து இளவரசியின் கைகளிலிருக்கும் மேல்கோட்டைப் பெருமாளை வாஞ்சையோடு பார்த்தார். கண்களில் நீர்முட்ட, ’’நாராயணா ! ரகுநாதா! வா ! என்னிடம் வந்துவிடு! உன் ஊருக்கே திரும்பிப் போய்விடலாம். என் செல்வப்பிள்ளையே.. கண்ணா! நீ வாராய்…!’’ என்றார் உருக்கத்துடன்.

சுல்தான் அதிசயித்துப் பார்த்திருக்க, சூரத்தானி குழப்பத்திலிருக்க, அவளது கையில் அசைந்தார் நாராயணன். விடுபட்டது விக்ரஹம். மெல்ல நகர்ந்து சென்று ராமானுஜரின் ஏந்திய கைகளுக்குள் தஞ்சம் புகுந்தது. ஆச்சரியமும் பதற்றமுமாய் செய்வதறியாது நின்றாள் சூரத்தானி பீவி. பேயறைந்தது போலானான் சுல்தான். ‘என்ன ஒரு சித்து வேலை! என் அரண்மனையில்.. அதுவும் என் கண்முன்னாலேயே.. இந்த சந்நியாசியை இன்னும் இங்கே இருக்கவிட்டால் எதுவேண்டுமேனாலும் நடந்துவிடும்’ என அவன் நினைத்திருக்கையில், அவனது மகளின் விசும்பல் ஈனமாய்க் கேட்டது. அவன் அவள் பக்கம் திரும்ப, ‘வாப்பா! அது என்னுடையது. அதில்லாமல் நான் இருக்கமாட்டேன்!’ என்று தாங்கமுடியாது விம்மினாள். .

கோபத்தில் முகம் சிவக்க, ‘போ உள்ளே!’ என்று கர்ஜித்தான் சுல்தான். நடுக்கமும் அழுகையுமாய் அந்த இடத்தை விட்டு ஓடினாள் சூரத்தானி பீவி.

ராமானுஜர் தான் கொண்டுவந்திருந்த பட்டுத்துணியில் செல்வப்பிள்ளையை சுற்றி எடுத்துக்கொண்டு, சுல்தானைக் கனிவோடு பார்த்தார். வந்தனம் தெரிவித்தார். தன் குழாமுடன் அரண்மனையை விட்டு வேகமாக வெளியேறினார்.

அடுத்த நாள் தன் மகளைப் பார்க்க நேர்ந்த சுல்தான் மனம் கலங்கினான். வெளிறிய முகத்துடன், தலைவிரிகோலமாய் பித்துப்பிடித்தவள்போல் தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு அரண்மனையில் அலைந்துகொண்டிருந்தாள் சூரத்தானி.

அவளிடம் சென்று ’‘மகளே! கவலைப்படாதே..இந்த சிற்பத்தைவிடவும் அழகான சிற்பத்தை உனக்காகச் செய்யச்சொல்கிறேன். வருந்தாதே!’’ என மன்றாடினான் அந்த அப்பன். மகளோ மறுத்துவிட்டாள். ’’அதைத்தவிர வேறெதையும் மனம் நாடாது’’ என்றாள் எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு. ஒருகணம் மனம் சிதறியவனாய் சுல்தான் தன்னவர்களை அழைத்து ’அந்த ஹிந்து சந்நியாசியைத் துரத்திச்சென்று அந்தச் சிலையைப் பறித்துவாருங்கள்’ எனச் சீறினான். அவனது ஆலோசகர்கள் சொன்னார்கள்: ‘பாதுஷா! இரவு கடந்துவிட்டது. நம் எல்லையை அவர்கள் வேகமாகக் கடந்திருப்பார்கள். அடர்ந்த வனங்களுக்குள் இன்னேரம் எங்கோ போயிருப்பார்கள். இனி அவர்களைக் காண்பது எளிதல்ல!’ என்றனர். குழம்பிய சுல்தானிடம் சூரத்தானி பீவி சொன்னாள்: ’’வாப்பா! நான் போய் அதனை மீட்டு வருகிறேன். எனக்குத்துணையாக ஓரிரு வீரர்களை மட்டும் அனுப்புங்கள்!’’ ‘ஒருபக்கம் தன் பொம்மையை விட்டுத் தராத குழந்தையாக அடம்பிடிக்கிறாள். இன்னொரு பக்கம் பெரியமனுஷியாய்ப் பேசுகிறாளே! இவளை எந்தவகையில் சேர்ப்பேன் நான்’ எனக் குழம்பினான் டெல்லி சுல்தான். வேறுவழி தெரியா நிலையில் ‘ சரி! ஜாக்ரதையாகப் போய்வா !’ என்று சிலவீரர்களுடன் அனுப்பிவைத்தான். குதிரையில் பாய்ந்து ஏறிய சூரத்தானி பீவி, சிட்டாகப் பறந்தாள் தெற்குத் திசை நோக்கி.

ராமானுஜரும் அவருடைய சீடர்களும் பாதுகாப்பு கருதி பாதையை மாற்றி மாற்றி முன்னேறிப் பயணித்தனர்; பெருவனங்களை, பேராவேசமாய்க் கடந்து, ஒரு வழியாகத் தென்னாடு திரும்பினர். மேலக்கோட்டைக்குள் நுழையும் தருவாயில் கொள்ளைக்காரர்களாலும் இடைமறிக்கப்பட்டனர். அவர்களிடமிருந்து தப்பிக்க அருகிலிருந்த கிராமத்தின் சேரிக்குள் புகுந்தார் ராமானுஜர். மறைந்திருக்க இடம் கேட்டார். நெற்றியிலே திருமண்ணுடன் தங்கள் இருப்பிடத்துக்கு வந்திருக்கும் சாமியாரைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்ட அந்த ஊர்ப் பறையர் இனத்தவர் அவரை வணங்கி, ஒதுங்கியிருக்க வீடு திறந்துவிட்டனர். ஊருக்குள் புகமுயன்ற வழிப்பறிக்கொள்ளையர்களையும் போக்குக்காட்டித் திருப்பிவிட்டனர். அவர்கள்போனபின் ராமானுஜரை வெளிவரச்சொன்ன அந்த ஏழை ஜனங்கள், அவர் கையிலிருக்கும் துணிமூட்டையைப்பார்த்து ’அதுல என்ன சாமி இருக்குது?’ என்று வினவினர். அவர் திறந்து காண்பிக்க, கண்களில் பரவசம் மின்ன ‘அட! இது நம்ம ஊரு சாமிடா !’ என்று கூவி வீட்டிற்குள் வேகமாகச் சென்றனர். கம்பங்கூழையும், பச்சைக்காய்கறிகளையும் கொண்டுவந்து சாமி அருகில் வைத்துவிட்டுத் தள்ளி நின்று கைகூப்பினர். ஏழை ஜனங்களின் கள்ளமில்லா பக்திகண்டு கண்கலங்கினார் ராமானுஜர்.

’’நாராயணனையே பாதுகாத்தவர்கள். அதனால் அவன் மனைவி லக்ஷ்மியின் குலத்தைச் சார்ந்தவரே நீங்கள். திருக்குலத்தோர்! வாருங்கள் என்னுடன் . நம் சாமியை கோவிலுக்குள் வைத்துக் கும்பிடுவோம்!’’ எனக் கூறி அவர்களையும் கோவிலுக்குள் வர அழைத்தார் ராமானுஜர். ’என்ன சொல்றீங்க சாமீ!’ என்று அதிர்ச்சியும் தயக்க்கமுமாய் நின்ற அவர்களைத் தைரியமூட்டி, உற்சாகத்துடன் கோவிலுக்குள் இட்டுச் சென்றார் அவர். செலுவநாராயணர் கோவிலில் உரிய இடத்தில் செல்வப்பிள்ளையை வைத்து, மந்திர கோஷங்களோடு திருமஞ்சனம் செய்வித்து, அலங்காரம் செய்து, நைவேத்தியம் , தீபாராதனை என்று கிரமப்படி எல்லாம் செய்வித்தார் உடையவர். பக்தர்கள் கூடி நின்று ‘கோவிந்தா! கோவிந்தா!; என்று கோஷமிட்டனர். கும்பிட்டுக் குதூகலித்தனர்.

இத்தகைய தருணத்தில் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள் சூரத்தானி பீவி. தன் உயிருக்கும் உயிரானதை இழந்துவிட்ட துக்கம், தூக்கமின்மை, சரியான சாப்பாடின்மை, நெடும்பயணக் களைப்பு என்று தேய்ந்து ஓடாகியிருந்தாள் இளவரசி. கோவிலுக்குள் வேகமாய் நுழைந்து உள்சென்றவளுக்கு அங்கே கண்ட காட்சி முதலில் சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது. செல்வப்பிள்ளையின் எதிரே போய் நின்றாள். என்ன நடக்கிறது எனக் கவனித்தவள் பெரும் சோர்வுக்குள்ளானாள். மாலையும் அலங்காரமுமாய்க் காட்சியளித்த அவளுடைய மனம் கவர்ந்த கள்வனுக்கு தீபாராதனை நடந்துகொண்டிருந்தது. கூப்பிய கைகளுடன் பக்தர்கள் ‘நாராயணா’ நாராயணா!’ எனக் கூறியவாறிருந்தனர். அவள் புரிந்துகொண்டாள். உடல் நடுங்கியது. கண்கள் நிரம்பின. ‘இனி என்னிடம் நீ வரமாட்டாய், இல்லையா!’ என அவனைப் பார்த்து உருகினாள்; தேம்பினாள். அவளின் மனம் கவர்ந்த மாயன் கனிவோடு பார்த்திருந்தான். அவளை அறியாமல் அவளது மெலிந்த கைகள் தலைக்கு மேலே கூப்பியவாறு உயர்ந்தன. கால்கள் தள்ளாடி மடங்க மூர்ச்சையாகி, விக்ரஹமாய் நின்றிருந்த மாலவன் முன் தடாலென விழுந்தாள் சூரத்தானி பீவி. பக்தர் கூட்டம் பதறியது. பெண்கள் வரிசையிலிருந்து சிலர் உடன் முன்வந்து அவளை நிமிர்த்தி முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்தனர். ஆனால் அவளது மூச்சு அடங்கிவிட்டிருந்தது. தனக்குப் பிடித்தமானவனுடன் இரண்டறக் கலந்துவிட்டிருந்தாள் அவள்.

நடந்ததைக் கேள்விப்பட்ட ராமானுஜர் விரைந்துவந்தார். அவளுக்கு உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று அவருக்குத் தெரிந்துவிட்டிருந்தது. கண்ணனோடு கலந்துவிட்டவளுக்கு உரிய சடங்குகள், மரியாதைகளைக் குறைவின்றி செய்வித்தார். அவளது புகழை பக்தர்கள் புரிந்துகொள்ளுமாறு செய்தார். பெண்களுக்கான இஸ்லாமிய வழக்கப்படி தலையில் பர்தாவுடன் கூடிய அவளுடைய அழகிய பஞ்சலோக விக்ரஹம் ஒன்று செய்து திருநாராயணரின் (மூலவரின்) காலடியில் வைத்துப் பூஜை செய்ய ஏற்பாடுகள் செய்தார் ராமானுஜர். சூரத்தானி பீவி, பீவி நாச்சியார் ஆகிவிட்டாள். இன்றும் ஸ்ரீ பாதபூஜையின் போது, திருநாராயணனின் திருவடிக்கருகில் நின்றிருக்கும் பீவி நாச்சியாருக்கு தீபாராதனை காட்டப்படுகிறது.

பீவி நாச்சியாரின் ஆழமான பக்தியைப் பெரிதும் போற்றிய ராமானுஜர் வெவ்வேறு கோவில்களிலும் அவளுக்கென்று சிறப்பு பூஜை நியமங்களை உண்டாக்கினார். ஸ்ரீரங்கத்தின் துலுக்க நாச்சியாரும் இவளேதான். அரங்கனின் கோவிலின் கிளிமண்டபத்துக்கருகில் இவளுக்கான சிறிய சன்னிதி உள்ளது. உருவவழிபாட்டில் நம்பிக்கை வைக்காத இஸ்லாமிய குடும்பத்தில் பிறந்தவளாதலால், இவளது ஒவியம் மற்றுமே சன்னிதியில் இருக்கிறது. கூடவே இஸ்லாமிய சின்னங்களும், ராமானுஜர் சித்திரமும் அங்கு காணப்படுகின்றன. முகலாய முறைப்படி சமைக்கப்பட்ட நெய் சேர்த்த ரொட்டி (Roti) எனப்படும் சப்பாத்தியும், சர்க்கரையும், பருப்பு சேர்த்த கிச்சடியும் இவளுக்கான நைவேத்யம். துலுக்க நாச்சியாருக்கு நைவேத்யம் ஆனபிறகுதான் அரங்க நாதனுக்கு நைவேத்யம் நடக்கிறது ஸ்ரீரங்கத்தில். ஆந்திரத்துக் கோவில்களில் இவளது சன்னிதிக்கு வரும் விஷ்ணுபக்தர்கள், இவளை ’பீவி நாஞ்சாரம்மா’ என்று ப்ரியத்துடன் வணங்குகிறார்கள்.
(தொடரும்)

**