மனிதர்கள்

நகரமொன்றின் புறநகர்ப் பகுதி. ஒரு மத்திமவயது பெண்மணி மெல்ல நடந்துவருகிறார், நிழல்போல் ஒரு உருவம் தன்னைத் தொடர்வதை கவனிக்காமல். இதோ வந்தாயிற்று. ஏடிஎம்(ATM). யாருமில்லை அக்கம் பக்கம். உள்ளே நுழைந்து பணம் எடுத்து வெளியே வருகிறார். மறைந்திருந்த உருவம் திடீரென எதிரே.  கையில் மின்னும் கத்தி

‘கொண்டா இப்படி! சத்தம்கித்தம் போட்டே சொருகிருவேன்!’ பெண் மிரள்கிறார். உயிர் பயம். எடுத்த பணத்தை எதிர்ப்பு ஏதுன்றி, அப்படியே அந்த உருவத்திடம் கொடுத்துவிடுகிறார். உடம்பு நடுங்குகிறது. பணத்தை பறித்தாயிற்று. போகவேண்டியதுதானே. போகவில்லை. உருவம் மேலும் மிரட்டுகிறது. ;போ உள்ளே.. கார்டைப்போட்டு இன்னும் பணம் எடு. கொடு! ஜல்தி.. ம்..!’ அவரைப் பதில் சொல்லவிடவில்லை கத்தியின் மின்னல். உள்ளே போகிறார் அந்தப் பெண். கார்டைப்போட்டு, ஸ்க்ரீனில் விரலால் பாலன்ஸை (‘balance’)-ஐத் தொடுகிறார் நடுங்கிக்கொண்டே. திருடன் ஆவலாய் பார்த்திருக்க, ’பாலன்ஸ் மினிமம். மேற்கொண்டு எடுக்கமுடியாது’ என எச்சரிக்கிறது ஸ்க்ரீன்! அந்தப் பெண்ணுக்கு அவமானமாகவும் இருக்கிறது. திருடன் என்ன சொல்வானோ.. செய்வானோ.. பயம்வேறு. பதற்றத்துடன் முகம் வியர்க்க,  திருடன் பக்கம் திரும்புகிறார் அந்தப் பெண்.

‘ஆ! இவ்வளவுதானா உன்னிடம் பணம்?  இத்தனை ஏழையா நீ?’ கத்தியை மடக்கி உள்ளே வைத்துக்கொள்கிறான். ’சாரிம்மா! தெரியாமல் தொந்திரவு செஞ்சுட்டேன். இந்தா.. உன் பணம்!’ என்று அவ்வளவு பணத்தையும் அவளிடம் திருப்பிக்கொடுத்தான். அங்கிருந்து  நகர்ந்து ஒதுக்குப்புறமாக வேகமெடுக்கிறான் மென்மனத் திருடன்.

ஆனால் அவனுடைய நேரம் காலத்தைப்பற்றி என்ன சொல்ல. கெட்டகாலம். மறைந்திருந்து மோப்பம் பிடித்துக்கொண்டிருந்த போலீஸ், திடீரெனப் பாய்ந்து அவனை லபக்குகிறது. ’ஏய்.. எங்கடா ஓட்றே! பணத்தையும் திருடிட்டு, அந்தப் பொண்ணைக் கொலை செய்யவேறு பார்த்தியா?  ஏறு வண்டில..’

’சார்.. திருடப்போனது நெஜந்தான். ஆனா.. ஆனா.. அவங்ககிட்ட பணத்தத் திருப்பிக் கொடுத்துட்டேன்.. என்னிடம் இப்போ ஒன்னுமில்லை.. செக் பண்ணிக்கிங்க சார்.. ப்ளீஸ்..விட்ருங்க.’

’இந்தக் கதையை  ஸ்டேஷன்ல வச்சிப்போம். ஏறு.. இப்ப..!’ திருட்டு முயற்சி மற்றும் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்த முயற்சி  எனக் குற்றம் சாட்டி அவனை உள்ளே போட்டுவிட்டது சட்டம்.

*

கடந்த வருடம், இன்னுமொரு நகரில்.. படிக்க வந்திருக்கும் ஒரு மாணவி. லேப்டாப்பைத் தொலைத்துவிட்டாள். திருட்டுப்போய்விட்டது. என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் தோழிகளிடம் சொல்லிக் கவலைப்படுகிறாள். அடுத்த நாள் அவளுடைய மெயிலில்:

’சாரி.. நீங்கள் ஒரு மாணவி.. படிக்கத்தான் இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள். தெரியும். இருந்தாலும் எனக்கு பணம் அவசியமாகத் தேவைப்படுகிறது. வேறுவழி தெரியவில்லை. அதனால்தான் லேப்டாப்பைத் திருடிவிட்டேன். ஆனால், பணம் வேண்டும் என்பதற்காக ஒரேயடியாக ஆசைப்படவில்லை. உங்கள் வாலட், மொபைல் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டேனே.. பார்த்தீர்களா..

உங்களது லேப்டாப்பில் படிப்பு, ப்ராஜெக்ட் சம்பந்தமாக ஏதாவது இருக்கிறதா என்று பார்த்து, அப்படி ஏதேனும் இருந்தால் உங்களது மெயிலுக்கே அனுப்பிவிடுவேன். படிப்பு விஷயத்தில் உங்களுக்குக் கஷ்டம் வரக்கூடாதல்லவா.

மற்றபடி, சிரமத்திற்கு மன்னிக்கவும்.’

என்று வந்திருந்தது லேப்டாப் திருடியவனிடமிருந்து அந்த மெயில்.

’ஒன்னத்துக்கும் நீங்கள் லாயக்கில்லை. திருடியாவது பிழையுங்க.. போய்த் தொலைங்க!’  என்று, மேலே சொன்ன இருவரையும் வாழ்க்கை பின்பக்கம் ஒரு கிக் கொடுத்து விரட்டிவிட்டுவிட்டதுபோலும். முதலாமவன் ஷாங்காய், சீனாவிலிருந்து. இரண்டாமவன் பிரிட்டனின் பர்மிங்காமிலிருந்து. இது ஒரு ரெஃபரென்ஸுக்காக மட்டும்தான். ஊரும், நாடுமா முக்கியம்?

வாழ்க்கை எனும் மாபெரும் வெளியில், திருடிக் காலத்தைக் கழிக்கும்படி நேர்ந்துவிட்டவர்கள் அவர்கள். இருந்தாலும், மனிதர்கள்..

**

ஆடும்வரை ஆட்டம்

We dance round in a ring and suppose
But the Secret sits in the middle and knows

– Robert Frost

அடுத்த கணம் என்ன ஆகப்போகிறது எனத் தெரியாத ஒரு மர்மம் நிறைந்த வாழ்க்கை, நம் எல்லோருக்கும் இந்தப் பிரமாதமான உலகில் வாய்த்திருக்கிறது. இருந்தும், காலமெல்லாம் நாம் ஆடுகிற ஆட்டம், போடுகிற திட்டம், கொண்டிருக்கும் ஆசை – கட்டுக்குள் அடங்காதது. ஒரு வகைக்குள் வராதது. எதிலும் ஒரு அளவில்லை. கமா, ஃபுல்ஸ்டாப் இல்லாத கதை நம் கதை. அதாவது, ஃபுல்ஸ்டாப் தானாக முன்வந்து விழும்வரை.

ஆடும்வரை ஆட்டம்
ஆயிரத்தில் நாட்டம்
கூடும்வரை கூட்டம்
கொள்ளிவரை வருமா?

என்று நினைத்துக் கவலையுற்றான் கண்ணதாசன். ஏனென்றால் அவன் கவிஞன். அன்பானவன். எதனையும் ஆழமாகப் பார்க்கத் தெரிந்தவன். நிகழ்வுகளைத் தாண்டிப் பயணித்தவன். சராசரி மனிதனோ, இத்தகைய யோக்யதைகள் இல்லாதவன். வாழ்க்கை என்பதில் அடிபட்டு அலைக்கழிக்கப்படுபவன். ஆதலால் நிகழ்வுகள், அவை எவையாயினும் அவற்றிற்கேற்பக் குதிப்பவன் அல்லது குலைந்துபோகிறவன். வேறு வழியில்லை அவனுக்கு.

வாழ்வின் நடப்புகளை, சம்பவங்களை நம்மால் விருப்பப்படி ஏற்படுத்தவோ, மாற்றியமைக்கவோ முடிவதில்லைதான். சில அதிர்ச்சிகள், தடாலடி நிகழ்வுகள் நம் கனவுகளை சிதைத்துவிடுகின்றன. நம்மை அமைதி இழக்கச் செய்கின்றன. நம்மைப் புறம் தள்ளிவிட்டு மற்றவர்கள் -அதில் சிலர் தகுதி இல்லாதவர்கள்கூட- முன்னேறிச் சென்றுவிடுகிறார்கள். மாறாக, நம்மில் சிலருக்கோ, உழைப்பு, முயற்சிகளைத் தாண்டியும் வாழ்வு அதலபாதாளத்தை நோக்கிச் சரிகிறது. பெரும் வேதனை, சோர்வு தரும் விஷயம். அதற்காக எதற்கெடுத்தாலும் சிடுசிடுப்பு, ஆத்திரம் தேவையா? எல்லாவற்றின் மீதும் ஒரு துவேஷம், வெறுப்பு கொள்ளுதல் மனிதத்தன்மை ஆகுமா? ஆனால் இன்றைய சமூகம் பொறுமையற்றதாக, பொறுப்பற்றதாக, தொட்டதற்கெல்லாம் ஆத்திரம் கொள்வதாகத்தான் மாறிவிட்டிருக்கிறது. நமது ஜனங்களின் பிரதான பொழுதுபோக்கு அம்சமான ஜனரஞ்சக சினிமா – அதன் வணிகநோக்கில் – பெரும்பாலும் இதைத்தான் படைத்து, போதித்துப் பணம் சம்பாதிக்கிறது. விளைவு? குரோதம், வக்கிரம், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கெதிரான வன்மம் ஆகிய தனிமனித உக்கிரங்கள் இளைஞரிடையே பெருகி, வாழ்வமைதியை சிதைக்க ஆரம்பித்துள்ளன. ஆசை அடுக்கில் வேகவேகமாக ஏறும் அவசர வாழ்வின் அபத்தக் காட்சிகள்.

மானம் சிறிதென்றெண்ணி
வாழ்வு பெரிதென்றெண்ணும்
ஈனர்க்கு உலகந்தனில் – கிளியே!
இருக்க நிலைமையுண்டோ ?

என்று ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்னமேயே கோபப்பட்டான் சுப்ரமணிய பாரதி. நிலைமை இன்னும் மோசமாகிக்கொண்டுதான் வருகிறது. சமூகக்காவலர்கள், புத்திஜீவிகள், நிபுணர்கள் என்றெல்லாம் தங்களை அழைத்துக்கொள்பவர்கள் மேடைகளில், டிவி பேனல்களில் பேசி மகிழ்கிறார்கள்; தலைமயிரைக் கோதிவிட்டுக்கொள்கிறார்கள்; பொழுதுபோக்குகிறார்கள்; சம்பாதிக்கிறார்கள். வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கிறது அதுமாட்டுக்கு …

**