ஆதிசங்கரர்- 3 : வாடிப்போன மாலை

(`ஆதிசங்கரர்- பால சந்நியாசி` மற்றும் `எதிரே வந்தவன்` ஆகிய பாகங்களின் தொடர்ச்சி)

மகிஷ்மதியில் வாழ்ந்துவந்த மண்டன மிஷ்ரா, கர்மமீமாம்ச முறையில் நம்பிக்கை கொண்டவர். பூஜைகள், ஹோமங்கள் போன்று கிரமப்படி பக்தியோடு செய்யப்படும் சடங்குகளே பரப்பிரும்மத்தை நோக்கி ஒருவனை அழைத்துச் செல்லும் சக்தி உடையவை என்கிற தீர்மான முடிவு கொண்டவர். கடவுளை நோக்கிய சந்நியாசிகளின் வழியை ஒருபோதும் அங்கீகரிக்காதவர். ஆதிசங்கரர் மண்டனமிஷ்ராவின் வீட்டை அடைந்தபோது, கதவுகளைச் சாத்திக்கொண்டு வீட்டினுள் அக்னி வளர்த்து ஹோமம் செய்துகொண்டிருந்தார் மண்டன மிஷ்ரா. தன் யோகசக்தியால் கதவைத் திறக்காமலே உள்ளே புகுந்த ஆதிசங்கரரை ஆத்திரத்துடன் பார்த்தார். தன் ஹோமத்தை கெடுக்க வந்தவன் எனக் கருதி ஆரம்பத்தில் கோபப்பட்டாலும், அவருடன் கொஞ்சம் பேசிக்கொண்டிருந்தபின், ஆதிசங்கரரின் ஆழ்ந்த ஞானத்தைக் கண்டு வியந்தார் மிஷ்ரா. இருந்தும் பரம்பொருள் குறித்த ஆதிசங்கரரின் கருத்துக்களை அவர் ஏற்கத் தயாராக இல்லை. இறுதியில், இருவரும் வாதப்போர் புரிந்து யார் வெல்கிறாரோ அவருக்கு தோற்றவர் சிஷ்யராகிவிட வேண்டும் என்கிற முடிவுக்கு வந்தனர். இருந்தும் யார் வென்றார் என எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?

இருவரிடையே நடக்கும் விவாதத்தைக் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார் மண்டன மிஷ்ராவின் மனைவியான சரசவாணி. அவரும் கல்வி கேள்விகளில், யோகநிலைகளில் சிறந்தவர். ஆதிசங்கரரின் உயரிய ஞானநிலையை உணர்ந்திருந்த சரசவாணிக்கு அவரே வெல்வார் எனத் தோன்றியது. இருப்பினும் கணவருக்கு முன்னே அப்படி சொல்லமுடியாதே. எனவே, சரசவாணி ஒரு உபாயம் சொன்னார். ஒரேவகைப் புஷ்பங்களாலான இரு மாலைகள் அவர்கள் முன் வைக்கப்படும் அவற்றை ஆளுக்கொன்றாக அணிந்துகொண்டு வாதத்தை ஆரம்பிக்கவேண்டும். யாருடைய மாலை முதலில் வாடுகிறதோ, அவர் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு மற்றவரின் சிஷ்யராகிவிட வேண்டும் என்பதே அது. இருவரும் ஒப்புக்கொண்டனர். அவர்கள்முன் தட்டில் வைக்கப்பட்ட மாலைகளை ஆளுக்கொன்றாக அணிந்து தத்தம் வாதத்தை இருவரும் துவக்கினார்கள். மணிக்கணக்காக நடந்தது கடுமையான வாதப்போர். வெகுநேரம் வரை இருவரின் மாலைகளும் வாடாது பிரகாசமாக இருந்தன. சரசவாணி இருவர் முன்னும் இருந்து கூர்மையாகக் கவனித்து வந்தார். ஒரு நிலையில், மண்டன மிஷ்ரா அணிந்திருந்த மாலையானது வாட ஆரம்பித்தது தெரிந்தது. ஆதிசங்கரர் அணிந்திருந்த மாலை வாடாது ஒளியுடன் இருந்தது. இதனை நன்றாக ஊர்ஜிதம் செய்துகொண்டபின் போதும், நிறுத்தலாம் என்றார் சரசவாணி. தன் கணவரான மண்டன மிஷ்ராவிடம் அவரது மாலை வாட ஆரம்பித்துவிட்டதை சுற்றிக்காட்டி, ஆதிசங்கரரின் மாலை வாடாதிருப்பதையும் காட்டினார் சரசவாணி. மண்டன மிஷ்ரா தான் தோற்றதை ஒப்புக்கொண்டு ஆதிசங்கரரின் பாதம்பணிந்து வணங்கினார். தன்னை சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேண்டினார்.

மண்டன மிஷ்ராவை சீடராக ஏற்றுக்கொண்டதும், மிஷ்ரா ஆதிசங்கரருடன் பயணிக்க ஆயத்தமானார். அதைக் கவனித்த அவரது மனைவி சரசவாணி, ஆதிசங்கரரிடம், தம்பதியான தானும் தன் கணவரும் என்னதான் இருவேறு உடல்களாக இருந்தும் ஆத்மார்த்தமாக ஒருவரே ; ஆதலால் தன் கணவரைப் பிரிந்து தான் இருக்கலாகாது எனறார் சரசவாணி. மேலும் தானும் அவர்களுடன் கூடவர விரும்புவதாகச் சொன்ன அவர், அதற்குமுன், தனக்கும் ஆன்மீக விஷயங்களில் சந்தேகங்கள் சில இருப்பதாகவும் தன் கேள்விகளுக்கும் ஆதிசங்கரர் விளக்கமாக பதில்கூறவேண்டும் எனவும் வேண்டினார். ஆச்சரியப்பட்ட ஆதிசங்கரர் அவரைக் கேள்வி கேட்க அனுமதித்தார். சரசவாணியின் சாரமிகுந்த கேள்விகளையும், கூர்மையான வாதங்களையும் ஆதிசங்கரர் உன்னிப்பாகச் செவிமடுத்தார். அவற்றிற்கான சரியான விளக்கங்களை அழகாக அவருக்குப் புரியும்படி எடுத்துரைத்தார். சந்தேகங்கள் தீர்ந்து, திருப்தியுற்று மனமகிழ்ந்த சரசவாணி, ஆதிசங்கரரை வணங்கி அவரது மற்றும் தன் கணவரது அனுமதிபெற்று அவர்களுடன் பாத யாத்திரை செய்தார்.

மூவரும் வெகுதூரம் பயணித்து துங்கபத்திரா நதிக்கரையில் இருக்கும் சிருங்கேரி என்னும் ஊரை அடைந்தனர். சரசவாணி அந்த இடத்திற்கு வந்ததும் மேற்கொண்டு நகலாது அங்கேயே நின்றுவிட்டார். தன் தெய்வீக சக்தியால் அவர் மேற்கொண்டு பயணிக்கமாட்டார் ; அங்கேயே அவருக்கு ஆன்மீகப்பணி உள்ளது என அறிந்துகொண்டார் ஆதிசங்கரர். சிருங்கேரியில் சரசவாணி தங்கியிருந்து, அத்வைதக் கருத்துக்களைப் பரப்பி தெய்வ சேவை செய்யவென, அங்கு ஒரு பீடத்தை நிறுவினார் ஆதிசங்கரர். அதுவே பின்னாளில் சாரதா பீடம் என அழைக்கப்பட்டது. இதுவே ஆதிசங்கரர் நிறுவிய முதல் பீடம். இதன் மடாதிபதிகள் சங்கராச்சாரியார் என அழைக்கப்படுவர் எனவும் அவர்களுக்கு சிஷ்யர்களும் வழித்தோன்றல்களும் இருப்பர் எனவும் கூறினார் ஆதிசங்கரர்.

சிருங்கேரியில் இருக்கையில் ஆதிசங்கரர் தன் யோகசக்தியால், தன் தாயின்மீது அந்திமக்காலத்தின் நிழல் பட ஆரம்பித்திருப்பதை உணர்ந்துகொண்டார். உடனே அங்கிருந்து புறப்பட்டு காலடி சென்று, தாயாரைச் சந்தித்தார். உயிர் பிரியுமுன் தன் மகனைக் கண்டதும் தாய் குளிர்ந்துபோனார். தன் தாயாரின் நற்கதிக்காக திருப்பதி வெங்கடேசப் பெருமானை வேண்டிக்கொண்டார் ஆதிசங்கரர். தாயாரின் மூச்சு பிரிந்தபின் அவருக்கான இறுதிச்சடங்குகளை அவர் செய்ய ஆரம்பித்தபோது, காலடியில் வாழ்ந்த நம்பூதிரிகள் அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். சந்நியாசியான அவர் இத்தகைய சடங்குகளைச் செய்யக்கூடாது என்பது அவர்களது வாதம். ஆனால், ஆதிசங்கரர் இதனைப் பொருட்படுத்தவில்லை. தான் தன் தாயாருக்குக் கொடுத்த வாக்குப்படி, ஒரு மகன் தன் தாய்க்கு செய்ய வேண்டிய இறுதிச்சடங்குகளை முறைப்படி செய்தபின்னர்தான் காலடிவிட்டு அகன்றார்.

ஆதிசங்கரர் திருவிடைமருதூர், திருச்சி அருகே திருவானைக்காவல், ஆகிய தலங்களுக்கும் சென்று அங்கு வழிபடுபவர்களுக்கு அத்வைத சாரத்தை எடுத்துச்சொன்னார். திருவானைக்காவலில் வீற்றிருக்கும் அம்பாளான அகிலாண்டேஸ்வரி அக்காலத்தில் மிகவும் உக்கிரமாகக் காட்சி அளித்ததாகவும் பக்தர்களும் நெருங்கி வணங்க முடியாத நிலை இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. ஆதிசங்கரர் இதுபற்றி கேள்விப்பட்டு அந்தக் கோவிலுக்கு வந்து அன்னையின் உக்கிரத்தைத் தணிக்க ஸ்ரீசக்ர ஸ்வரூபமாகத் திகழும் தாடகங்கள் என்று அழைக்கப்படும் இரண்டு தோடுகளை அன்னையின் சந்நிதியில் பிரதிஷ்டை செய்து அவரது உக்கிரத்தைத் தணித்தார் என தலவரலாறு கூறுகிறது.

ஆதிசங்கரர் திருப்பதி சென்று வெங்கடேசப் பெருமாளை வழிபட்டார். ஏழுமலையானாக வீற்றிருக்கும் மஹாவிஷ்ணுவின் திருப்பாதம் முதல் கேசம் வரையிலான அழகை வர்ணிக்கும் `ஸ்ரீவிஷ்ணு பாதாதி கேஷாந்த ஸ்தோத்திரம்` இயற்றிப் பாடினார் சங்கர பகவத்பாதர். வெங்கடாசலபதிப்பெருமாளின் சந்நிதிக்கு ஏராளமானோர் வந்து தரிசித்து அருள்பெறவேண்டும் என விரும்பி, மந்திரசக்தி வாய்ந்த இயந்திரங்களை திருப்பதி கோவிலின் கர்ப்பகிருஹத்தில் ஆதிசங்கரர் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டார் எனக் கூறப்படுகிறது. (தொடரும்)
**