தமிழ்நாட்டில் ஒரு சிறு பயணம் – 3

குணசீலம்

பயணத்தின் மூன்றாவது நாள் காலை, திருச்சிக்கருகே உள்ள குணசீலம் என்ற ஊருக்குப் பயணமானேன். திருச்சி-சேலம் சாலையில் திருச்சியிலிருந்து 24 கி.மீ. தூரத்தில் அமைந்துள்ள கிராமம். பக்கவாட்டில் ஓடும் காவிரி நதியின் வடகரையில் அமைந்துள்ளது. இங்கே ஏதாவது விசேஷமா? ஆமாம். இந்த ஊரில் ஸ்ரீ ப்ரசன்ன வேங்கடாசலபதி கோவில் புகழ்பெற்றது. கடும் தவம் செய்த குணசீல மகரிஷியின் வேண்டுதலுக்கிணங்கி திருப்பதி வேங்கடாசலபதிப் பெருமாள் குணசீலத்தில் காட்சி தந்ததோடு, அங்கேயே விக்ரஹ வடிவத்தில் நின்ற திருக்கோலத்தில் தங்கி பக்தர்களுக்கு அருள்புரிவேன் என அனுக்ரஹித்தார். இங்கே பெருமாளுக்குக் கோவிலைக் கட்டியவன் ஞானவர்மன் என்கிற அரசன். திருப்பதிக்கு போவதென்றால் ப்ரும்மப் பிரயத்தனம் செய்யவேண்டியிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் திருப்பதி ஸ்ரீநிவாசனுக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் குணசீலம் போய் தங்கள் நேர்த்திக்கடனைப் பூர்த்திசெய்துகொள்வது வழக்கம். எங்கப்பா காலத்தில் வருடத்திற்கு ஒருமுறை குடும்பத்துடன் காலையில் வந்து, காவிரியில் ஸ்நானமாடிப் பெருமாளை சேவிப்போம். உச்சிகாலத்துக்குப்பின் கிடைக்கும் புளியோதரையும், தயிர்சாதமும் சாப்பிட ஆனந்தமாய் இருக்கும். எங்களுக்கு குலதெய்வம் போன்றவர் இந்தப் பெருமாள். திருச்சிவரை வந்துவிட்டு, இவரைப் பார்க்காவிட்டால் எப்படி?

அன்று காலையில் ஸ்ரீரங்கத்தில் தெரிந்த ஆட்டோக்காரர் அகப்பட்டார். ‘எங்க சார் போகணும்?’ என்றார். ’குணசீலம் போகணும்.. சத்திரம் பஸ்ஸ்டாண்ட் வரைக் கொண்டுபோய் விடுகிறீரா?’ என்றேன். ’சத்திரமெல்லாம் போகவேண்டாம் சார். டோல்கேட்டில எறக்கிவிட்டுர்றேன். அங்கிருந்து டவுன் பஸ்ஸும் போகும். சேலம், முசிரி வண்டிகளும் வரும். அரைமணில போய்ச்சேர்ந்துரலாம்’ என்றார். ‘சரி. கெளம்புங்க’ என்றேன். கொண்டுபோய்விட்டார் டோல்கேட்டில். கொஞ்சம் காத்திருந்தபிறகு வந்தது சேலம் பஸ். ஏறிக்கொண்டேன்.

தமிழ்நாட்டில் வருஷக்கணக்கில் மழையே இல்லாமல் வறண்டு கிடக்கிறதே என்று பதறியவாறே இரண்டுபக்கத்திலும் பார்த்தேன். நல்ல வேளை. அவ்வளவு மோசமாக இல்லை. பச்சை தெரிந்தது. சின்னவயதில் திருச்சி-குணசீலம் பஸ் பயணத்தை வெகுவாக ரசித்திருக்கிறேன். வாழைகள், தென்னைகள் எனப் பச்சைப்பசேலென மண்டியிருக்கும் சாலையின் இருமருங்கிலும். ஒரு பக்கம் புதருக்குப்பின்னால் காவிரி சலசலத்து ஓடுவதைப் பார்த்து குதூகலித்த பொற்காலமது. பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, வண்டியின் வேகம் குறைய ’குணசீலம் எறங்கிக்குங்க!’ என்று எச்சரிப்பார் கண்டக்டர். இப்போது ஒருவிதக் கவலையுடன் சேலம் சாலையின் இருபக்கத்திலும் பார்த்துக்கொண்டுவந்தேன். கலகலத்த காவிரியைக் காணவில்லை. மண்ணில் எங்கோ ஆழத்திலிருந்த கொஞ்சம் ஈரப்பசையை வைத்து வாழையும் தென்னையும் ‘இன்னும் எத்தனை காலத்துக்கோ நாம்’ என்கிற பதற்றத்தில் ஒன்றோடொன்று பேசி நிற்பதாய்ப்பட்டது. சிந்தனையோடு குணசீலம் வந்து இறங்கினேன்.

இறங்கிய பக்கத்திலேயே படித்துறை. காவிரியில் அவ்வளவு தண்ணீர் இல்லையெனினும் பள்ளத்திலாவது நீர் இருக்கும். கொஞ்சம் கையிலெடுத்துத் தலையில் தெளித்துக்கொண்டு கோவிலுக்குள் போகலாம் என நினைத்துப் படியில் கால்வைத்து ஆற்றங்கரைப்பக்கம் பார்த்தபோது அங்கும் எழும்பி பயமுறுத்தியது மணல்வெளி. என்னோடு அங்கே இறங்கிய பெரியவர் ‘என்ன அந்தப்பக்கம் பாக்குறீங்க! காவிரியெல்லாம் வத்திப்போச்சு. ரோட க்ராஸ் பண்ணுங்க. கோவிலுக்குப்போவோம்!’ என்றார் சோகமாக. ‘செல்ஃபோன் செழிப்பைத் தவிர வேறொன்னுமில்லையா இந்த நாட்ல..’ என்று நினைத்தவாறே சாலையைக் கடந்து கோவிலுக்கு செல்லும் பாதையில் நடந்தேன்.

ஆரவாரமின்றி இருந்தது கோவில். புதன்கிழமையாதலால் கூட்டமில்லை. பூக்கடையில் துளசிமாலை, கோவில் பிரஹாரத்தின் டிக்கெட் கௌண்ட்டரில் அர்ச்சனை சீட்டு என வாங்கிக்கொண்டு கோவிலுக்குள் பக்தர்கள் சிலருடன் நுழைந்தேன். நேரே உள்பிரஹாரத்தில் பெருமாளிடமிருந்து சில அடிதூரத்தில் நின்று வணங்கும் பாக்யம் கிடைத்தது. அமைதியான தரிசனம். உத்சவர் ஸ்ரீதேவி, பூதேவித் தாயார் சமேத ஸ்ரீனிவாசப்பெருமாள். மூலவர் ஸ்ரீ ப்ரஸன்ன வேங்கடாசலபதி. மார்பிலே மஹாலக்ஷ்மியைத் தாங்கி, சங்கு, சக்ரத்துடன் காட்சி. வலதுகையில் ஒரு செங்கோல். இந்த செங்கோலின் மூலமாகத்தான் பக்தர்கள் மீது கவிந்திருக்கும் தோஷங்கள், செய்வினைகள், பிலி சூன்யங்களைப் அவர் போக்கி அருள்வதாக ஐதீகம். பெருமாளை சேவித்து, தீர்த்தம், துளசி வாங்கிக்கொண்டு ப்ரஹாரத்தை சுற்றிவந்தேன்.

ப்ரஹாரச் சுவர்களில் குணசீல முனிவரின் பக்திக்கதை படங்களாய் விரிகிறது. அவர் தன் குருவிடம் வேதம் பயின்றது, திருப்பதி வேங்கடாசலபதி குணசீலத்திற்கு வந்து தனக்கும், பக்தர்களுக்கும் அருள்புரியவேண்டும் எனக் காட்டில், தகிக்கும் பஞ்ஜாக்னிக்கு நடுவே ஒற்றைக்காலில் நின்று கடும் தவமியற்றியது, தேவேந்திரன் அவரது தவவலிமை கண்டு குழம்பி, அவரால் தனக்கே ஆபத்துவந்துவிடுமோ எனப் பயந்து, இடி, மின்னல், மழையென கிடுகிடுத்து அவரது தவத்தைக் கலைக்க முயன்றது, எதற்கும் அசைந்துகொடுக்காத குணசீலரின் ஞான வைராக்யம், இறுதியில் பெருமாளின் இனிய தரிசனம், என அழகழான படங்கள் அந்தக்கால காட்சிகளைக் கண்முன் நிறுத்த முயலுகின்றன. ஓவியரை மனதாரப் பாராட்டலாம். யாரென்றுதான் தெரியவில்லை.

இந்தக் கோவிலில் பெருமாள் சன்னிதிக்கெதிரே சிறியதாய் கருடன் சன்னிதி; தவிர வேறு சன்னிதிகள் ஏதுமில்லை. ஸ்ரீவைகாநஸ பகவத் சாஸ்திரப்படி கோவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கிரமப்படி எம்பெருமானுக்கு தினமும் ஆறுகால பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. திருப்பதி போன்றே புரட்டாசிமாதத்தில் இந்தக் கோவிலிலும் ப்ரும்மோஸ்த்தவம் நடைபெறுகிறது. ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும், பிரதி மாதம் வரும் திருவோண நட்சத்திரமும் விசேஷ பூஜைகளுக்கான நாட்கள். திருப்பதிக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் இங்கு ப்ரார்த்தனையை நிறைவேற்றிக்கொள்ளலாம். ஆனால் இந்தப் பெருமாளுக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள், இந்தக் கோவிலில்தான் நேர்த்திக்கடனைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளவேண்டும். வேறெங்கும்போய் பூர்த்தி செய்யமுடியாது என்பது ஐதீகம்.

துவஜஸ்தம்பத்திற்கெதிரே தரையில் விழுந்து வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தேன். கோவில் நோட்டீஸ்போர்டில் 12.30-க்கு உச்சிக்காலம் என்றிருந்தது. மணி 11-தான் ஆகியிருந்தது. வெளியேவந்து, பூக்கடைகளுக்கருகில் இருந்த வெளியில் கொஞ்சம் உலாத்தினேன். அப்போது ஒரு ஓரமாய் நின்றிருந்த என் பக்கத்தில் யாரோ வந்து நிற்பதாய்ப் பட்டது. திரும்பிப் பார்த்தால் ஒரு செந்நிற இளம் பசு. அதற்குத் தருவதற்கு என்னிடம் ஒன்றுமில்லையே என நினைத்து அதன் நெற்றியில் தடவிக்கொடுத்தேன். காண்பித்துக்கொண்டிருந்தது. சற்று நேரம் கழிந்து கொஞ்சம் முன்னால் நடந்துபோய் வருவோர் போவோரை வேடிக்கைப் பார்த்தேன். மறுபடியும் பக்கத்தில் வந்துநிற்கிறது அது. தடவிக்கொடுக்கவேண்டுமாம்! சரி. செய்வோம்.

உச்சிக்காலத்தை நெருங்கும் நேரத்தில் ஸ்கார்ப்பியோ, இன்னொவா, இண்டிகா, டிஸைர் எனக் கார்கள் வந்து தங்களுக்கான இடம்தேடி நின்றுகொண்டன. கோவிலின் பிரஹாரத்தினுள் சென்று ஒரு ஓரமாய் அமர்ந்தேன். எதிரே ஒரு பக்தர் ராமநாமத்தைப் பாட்டாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கருகில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு மத்திமவயது தம்பதியில் அவர் பேச்சுக்கொடுத்தார். கோயம்புத்தூரிலிருந்து வருகிறாராம். இந்தக்கோவிலுக்கு இதுவே முதன்முறை என்றார். ‘சாமியக் கும்புட்டீங்களா?’ என்றேன். ’ஆச்சு. வேறேதும் விசேஷமுண்டா?’ என்று கேட்டார். ‘புறப்பட்றாதீங்க. இன்னும் பதினஞ்சு நிமிஷத்திலே உச்சிக்காலம். தீர்த்தம் தெளித்ததும் போகலாம். அதுதான் விசேஷம்’ என்றேன். ’தீர்த்தம் தெளிப்பாங்களா?’ என்றார் புரியாமல். ’ஆமா. பெருமாளுக்கு செய்த அபிஷேக தீர்த்தத்தை உச்சிக்காலத்தின்போது பக்தர்களை வரிசையா நிக்கச்சொல்லி முகத்தில் தெளிப்பாங்க. மனோவியாதி, மனசஞ்சலம், வேறுவிதமான தோஷங்கள் எதுவானாலும் இந்தத் தீர்த்தத்தினால விலகிடும்னு நம்பிக்கை’ என்றேன். ’அப்படியா!’ என்று அவர் கேட்க, அவரது மனைவியும் கூர்மையாகக் கேட்டுக்கொண்டார். ’முன்னேல்லாம் மனநிலை சரியில்லாதவங்களை குணமாகவென இந்தக்கோவிலில் இருக்கும் சத்திரங்கள்ல குடும்பத்துக்காரங்க விட்டுட்டு போவாங்க. உச்சிக்காலங்கள்ல பக்தர்களோட இவங்களயும் கொண்டுவந்து நிறுத்தி தீர்த்தத்தை முகத்தில அடிப்பாங்க. நான் சின்ன வயசில பார்த்திருக்கேன். இப்ப அதல்லாம் நின்னுபோச்சு போலிருக்கு’ என்றேன். ஆச்சரியத்துடன் கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

கோவில் அலுவலர் ஒருவர் எங்களை ப்ரஹாரத்தின் இடதுபுறமாகப்போய் வரிசையில் காத்திருக்கச் சொன்னார். நான் அந்த தம்பதியரை அங்கு அழைத்துச் சென்றேன். அங்கு சென்றதும்தான் தெரிந்தது- ஏற்கனவே 50-60 பேர் வரிசையாக உச்சிக்கால தீர்த்தத்திற்காக உட்கார்ந்திருந்தார்கள். இன்னும் பக்தர்கள் வந்து சேர்ந்துகொண்டார்கள். 12-30 -க்கு ஒரு அர்ச்சகர் வெள்ளிக்குடத்தில் தீர்த்தம் கொண்டுவர, இன்னுமொரு இளம் அர்ச்சகர் அதிலிருந்து தன் கையிலிருந்த வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் தீர்த்தம் எடுத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு பக்தரின் முகத்திலுமாக வேகமாக அடித்து வரிசையில் முன்னேறினார். ஒவ்வொருவராக பெருமாள் தீர்த்தத்தை பக்தியோடு இவ்வாறு பெற்றுக்கொண்டு கோவிலின் முன்வாயிலில் வந்து கைகூப்பி சேவித்துவிட்டு வெளியே வந்தோம். வாசலில் ஒருவர் ப்ரசாதமாகத் தயிர்சாதத்தை வினியோகித்துக்கொண்டிருந்தார். வாங்கி வாயில்போட்டுக்கொண்டு அருகில் சுவற்றில் பதித்திருந்த குழாயில் கைஅலம்பி பஸ்ஸ்டாப்பு நோக்கி நடந்தோம்.

குணசீலம் என்கிற திருத்தலத்திற்கான விசிட்டோடு, இந்த சிறிய பயணம் நிறைவுபெற்றது. அன்றிரவே பெங்களூர் திரும்பினேன்.

**

ஆதிசங்கரர்- 3 : வாடிப்போன மாலை

(`ஆதிசங்கரர்- பால சந்நியாசி` மற்றும் `எதிரே வந்தவன்` ஆகிய பாகங்களின் தொடர்ச்சி)

மகிஷ்மதியில் வாழ்ந்துவந்த மண்டன மிஷ்ரா, கர்மமீமாம்ச முறையில் நம்பிக்கை கொண்டவர். பூஜைகள், ஹோமங்கள் போன்று கிரமப்படி பக்தியோடு செய்யப்படும் சடங்குகளே பரப்பிரும்மத்தை நோக்கி ஒருவனை அழைத்துச் செல்லும் சக்தி உடையவை என்கிற தீர்மான முடிவு கொண்டவர். கடவுளை நோக்கிய சந்நியாசிகளின் வழியை ஒருபோதும் அங்கீகரிக்காதவர். ஆதிசங்கரர் மண்டனமிஷ்ராவின் வீட்டை அடைந்தபோது, கதவுகளைச் சாத்திக்கொண்டு வீட்டினுள் அக்னி வளர்த்து ஹோமம் செய்துகொண்டிருந்தார் மண்டன மிஷ்ரா. தன் யோகசக்தியால் கதவைத் திறக்காமலே உள்ளே புகுந்த ஆதிசங்கரரை ஆத்திரத்துடன் பார்த்தார். தன் ஹோமத்தை கெடுக்க வந்தவன் எனக் கருதி ஆரம்பத்தில் கோபப்பட்டாலும், அவருடன் கொஞ்சம் பேசிக்கொண்டிருந்தபின், ஆதிசங்கரரின் ஆழ்ந்த ஞானத்தைக் கண்டு வியந்தார் மிஷ்ரா. இருந்தும் பரம்பொருள் குறித்த ஆதிசங்கரரின் கருத்துக்களை அவர் ஏற்கத் தயாராக இல்லை. இறுதியில், இருவரும் வாதப்போர் புரிந்து யார் வெல்கிறாரோ அவருக்கு தோற்றவர் சிஷ்யராகிவிட வேண்டும் என்கிற முடிவுக்கு வந்தனர். இருந்தும் யார் வென்றார் என எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?

இருவரிடையே நடக்கும் விவாதத்தைக் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார் மண்டன மிஷ்ராவின் மனைவியான சரசவாணி. அவரும் கல்வி கேள்விகளில், யோகநிலைகளில் சிறந்தவர். ஆதிசங்கரரின் உயரிய ஞானநிலையை உணர்ந்திருந்த சரசவாணிக்கு அவரே வெல்வார் எனத் தோன்றியது. இருப்பினும் கணவருக்கு முன்னே அப்படி சொல்லமுடியாதே. எனவே, சரசவாணி ஒரு உபாயம் சொன்னார். ஒரேவகைப் புஷ்பங்களாலான இரு மாலைகள் அவர்கள் முன் வைக்கப்படும் அவற்றை ஆளுக்கொன்றாக அணிந்துகொண்டு வாதத்தை ஆரம்பிக்கவேண்டும். யாருடைய மாலை முதலில் வாடுகிறதோ, அவர் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு மற்றவரின் சிஷ்யராகிவிட வேண்டும் என்பதே அது. இருவரும் ஒப்புக்கொண்டனர். அவர்கள்முன் தட்டில் வைக்கப்பட்ட மாலைகளை ஆளுக்கொன்றாக அணிந்து தத்தம் வாதத்தை இருவரும் துவக்கினார்கள். மணிக்கணக்காக நடந்தது கடுமையான வாதப்போர். வெகுநேரம் வரை இருவரின் மாலைகளும் வாடாது பிரகாசமாக இருந்தன. சரசவாணி இருவர் முன்னும் இருந்து கூர்மையாகக் கவனித்து வந்தார். ஒரு நிலையில், மண்டன மிஷ்ரா அணிந்திருந்த மாலையானது வாட ஆரம்பித்தது தெரிந்தது. ஆதிசங்கரர் அணிந்திருந்த மாலை வாடாது ஒளியுடன் இருந்தது. இதனை நன்றாக ஊர்ஜிதம் செய்துகொண்டபின் போதும், நிறுத்தலாம் என்றார் சரசவாணி. தன் கணவரான மண்டன மிஷ்ராவிடம் அவரது மாலை வாட ஆரம்பித்துவிட்டதை சுற்றிக்காட்டி, ஆதிசங்கரரின் மாலை வாடாதிருப்பதையும் காட்டினார் சரசவாணி. மண்டன மிஷ்ரா தான் தோற்றதை ஒப்புக்கொண்டு ஆதிசங்கரரின் பாதம்பணிந்து வணங்கினார். தன்னை சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேண்டினார்.

மண்டன மிஷ்ராவை சீடராக ஏற்றுக்கொண்டதும், மிஷ்ரா ஆதிசங்கரருடன் பயணிக்க ஆயத்தமானார். அதைக் கவனித்த அவரது மனைவி சரசவாணி, ஆதிசங்கரரிடம், தம்பதியான தானும் தன் கணவரும் என்னதான் இருவேறு உடல்களாக இருந்தும் ஆத்மார்த்தமாக ஒருவரே ; ஆதலால் தன் கணவரைப் பிரிந்து தான் இருக்கலாகாது எனறார் சரசவாணி. மேலும் தானும் அவர்களுடன் கூடவர விரும்புவதாகச் சொன்ன அவர், அதற்குமுன், தனக்கும் ஆன்மீக விஷயங்களில் சந்தேகங்கள் சில இருப்பதாகவும் தன் கேள்விகளுக்கும் ஆதிசங்கரர் விளக்கமாக பதில்கூறவேண்டும் எனவும் வேண்டினார். ஆச்சரியப்பட்ட ஆதிசங்கரர் அவரைக் கேள்வி கேட்க அனுமதித்தார். சரசவாணியின் சாரமிகுந்த கேள்விகளையும், கூர்மையான வாதங்களையும் ஆதிசங்கரர் உன்னிப்பாகச் செவிமடுத்தார். அவற்றிற்கான சரியான விளக்கங்களை அழகாக அவருக்குப் புரியும்படி எடுத்துரைத்தார். சந்தேகங்கள் தீர்ந்து, திருப்தியுற்று மனமகிழ்ந்த சரசவாணி, ஆதிசங்கரரை வணங்கி அவரது மற்றும் தன் கணவரது அனுமதிபெற்று அவர்களுடன் பாத யாத்திரை செய்தார்.

மூவரும் வெகுதூரம் பயணித்து துங்கபத்திரா நதிக்கரையில் இருக்கும் சிருங்கேரி என்னும் ஊரை அடைந்தனர். சரசவாணி அந்த இடத்திற்கு வந்ததும் மேற்கொண்டு நகலாது அங்கேயே நின்றுவிட்டார். தன் தெய்வீக சக்தியால் அவர் மேற்கொண்டு பயணிக்கமாட்டார் ; அங்கேயே அவருக்கு ஆன்மீகப்பணி உள்ளது என அறிந்துகொண்டார் ஆதிசங்கரர். சிருங்கேரியில் சரசவாணி தங்கியிருந்து, அத்வைதக் கருத்துக்களைப் பரப்பி தெய்வ சேவை செய்யவென, அங்கு ஒரு பீடத்தை நிறுவினார் ஆதிசங்கரர். அதுவே பின்னாளில் சாரதா பீடம் என அழைக்கப்பட்டது. இதுவே ஆதிசங்கரர் நிறுவிய முதல் பீடம். இதன் மடாதிபதிகள் சங்கராச்சாரியார் என அழைக்கப்படுவர் எனவும் அவர்களுக்கு சிஷ்யர்களும் வழித்தோன்றல்களும் இருப்பர் எனவும் கூறினார் ஆதிசங்கரர்.

சிருங்கேரியில் இருக்கையில் ஆதிசங்கரர் தன் யோகசக்தியால், தன் தாயின்மீது அந்திமக்காலத்தின் நிழல் பட ஆரம்பித்திருப்பதை உணர்ந்துகொண்டார். உடனே அங்கிருந்து புறப்பட்டு காலடி சென்று, தாயாரைச் சந்தித்தார். உயிர் பிரியுமுன் தன் மகனைக் கண்டதும் தாய் குளிர்ந்துபோனார். தன் தாயாரின் நற்கதிக்காக திருப்பதி வெங்கடேசப் பெருமானை வேண்டிக்கொண்டார் ஆதிசங்கரர். தாயாரின் மூச்சு பிரிந்தபின் அவருக்கான இறுதிச்சடங்குகளை அவர் செய்ய ஆரம்பித்தபோது, காலடியில் வாழ்ந்த நம்பூதிரிகள் அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். சந்நியாசியான அவர் இத்தகைய சடங்குகளைச் செய்யக்கூடாது என்பது அவர்களது வாதம். ஆனால், ஆதிசங்கரர் இதனைப் பொருட்படுத்தவில்லை. தான் தன் தாயாருக்குக் கொடுத்த வாக்குப்படி, ஒரு மகன் தன் தாய்க்கு செய்ய வேண்டிய இறுதிச்சடங்குகளை முறைப்படி செய்தபின்னர்தான் காலடிவிட்டு அகன்றார்.

ஆதிசங்கரர் திருவிடைமருதூர், திருச்சி அருகே திருவானைக்காவல், ஆகிய தலங்களுக்கும் சென்று அங்கு வழிபடுபவர்களுக்கு அத்வைத சாரத்தை எடுத்துச்சொன்னார். திருவானைக்காவலில் வீற்றிருக்கும் அம்பாளான அகிலாண்டேஸ்வரி அக்காலத்தில் மிகவும் உக்கிரமாகக் காட்சி அளித்ததாகவும் பக்தர்களும் நெருங்கி வணங்க முடியாத நிலை இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. ஆதிசங்கரர் இதுபற்றி கேள்விப்பட்டு அந்தக் கோவிலுக்கு வந்து அன்னையின் உக்கிரத்தைத் தணிக்க ஸ்ரீசக்ர ஸ்வரூபமாகத் திகழும் தாடகங்கள் என்று அழைக்கப்படும் இரண்டு தோடுகளை அன்னையின் சந்நிதியில் பிரதிஷ்டை செய்து அவரது உக்கிரத்தைத் தணித்தார் என தலவரலாறு கூறுகிறது.

ஆதிசங்கரர் திருப்பதி சென்று வெங்கடேசப் பெருமாளை வழிபட்டார். ஏழுமலையானாக வீற்றிருக்கும் மஹாவிஷ்ணுவின் திருப்பாதம் முதல் கேசம் வரையிலான அழகை வர்ணிக்கும் `ஸ்ரீவிஷ்ணு பாதாதி கேஷாந்த ஸ்தோத்திரம்` இயற்றிப் பாடினார் சங்கர பகவத்பாதர். வெங்கடாசலபதிப்பெருமாளின் சந்நிதிக்கு ஏராளமானோர் வந்து தரிசித்து அருள்பெறவேண்டும் என விரும்பி, மந்திரசக்தி வாய்ந்த இயந்திரங்களை திருப்பதி கோவிலின் கர்ப்பகிருஹத்தில் ஆதிசங்கரர் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டார் எனக் கூறப்படுகிறது. (தொடரும்)
**