இந்திராபார்த்தசாரதி சிறுகதை: அவஸ்தைகள்

எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதி அவர்களைப்பற்றி நேற்று கொஞ்சம் தெரிந்துகொண்டோம்.  இன்று அவரது எழுத்தினை ரசிப்போமா?   கீழே வாசகர்களுக்காக,  அவரது சிறுகதை ஒன்று:

அவஸ்தைகள்

சாமான்களை சரிபார்த்து, நண்பர்களுக்குக் கைகாட்டி விட்டு, என் சீட்டில் உட்காரப் போனபோதுதான் அவரைக் கவனித்தேன்.

பவளம் போன்ற திருமேனி. என் உள்ளுணர்வு சொல்லிற்று, வயது அறுபத்தைந்திருக்கலாமென்று. ஆனால் கண்கண்ட வயது ஐம்பது.  நிரந்தர ‘ஸினிஸிஸ’த்தின்  நிழற்கீற்றாய்ப்  படிந்த ஏளனப்   புன்னகை. கைவிரல் ஒன்பதில், ஒவ்வொரு கல்லென்று நவரத்தின மோதிரங்கள். அவர் அணிந்திருந்த உடையும், அவருடைய தோற்றமும் அவரை ஹிந்தி மாநிலத்தவர் என்று அறிவித்தது. தும்மைப் பூ போல் பளீரென்ற வேட்டி, குர்த்தா.

அவர் அறிதுயில் கோலம் கொண்டிருந்தார், கால்களை தாராளமாக நீட்டியபடி. இன்னொருவர் அங்கு உட்கார வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவருக்கு இருந்ததாகவே தெரியவில்லை. உலகத்தைப் பந்தாகச் சுற்றித் தம் குர்தாப் பையில் வைத்திருப்பவர்போல் அவர் அலட்சியமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் காலருகே இரண்டு பேர் பணிவுடன் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். தமிழர்கள். சென்னை சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனில்  ஒரு வடநாட்டுக்காரருக்குப் பணிவிடை செய்வதுபோல், முறுக்கேறிய மீசையுடன் இரண்டு தமிழர்கள் நின்று கொண்டிருந்தது எனக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.

“பழம் எல்லாம் சரியா?” என்று பாதி ஹிந்தியிலும், பாதி ஆங்கிலத்திலும் அவர் கேட்ட கேள்விக்கு, அவர்கள் தலையை ஆட்டி ‘சரிய்யா’ என்றார்கள் தமிழில். ஸீட்டுக்குக் கீழே இரண்டு பழக்கூடைகள் இருந்தன. அவர் எங்களைப் பார்த்துப் புன்னகை செய்தார்.

”எங்கே போகிறீர்கள்?” என்றார் ஹிந்தியில்.

”டெல்லிக்கு..” என்றாள் என் மனைவி.

”ஹும்!” அவர் ஆமோதிப்பதுபோல் தலையை ஆட்டினார்.

அது ஏ.ஸி. ஸ்லீப்பர்,  இரண்டாம் வகுப்புப் பெட்டி. இன்னொரு ஸீட்டில் உட்கார வேண்டியவன் – அவன் இளைஞன், இருபத்திரெண்டு வயதிருக்கலாம்.  ஒரு சூட்கேஸ், பை சகிதமாக வந்து அவரருகில் நின்றான்.

”என்ன வேணும்?”  என்றார் ஆங்கிலத்தில்.

”இது என் இடம்! எழுந்திருங்கள், உட்கார வேண்டும்.”

”தம்பி, அட்ஜெஸ்ட் பண்ணிகிட்டு உட்காரு. ஐயா..  ரயில்வே போர்ட் மெம்பர்!”

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. இவரா ரயில்வே போர்ட் மெம்பர்? அரசாங்க உத்தியோகத்திலிருப்பவர்களுக்கு முகத்தில் ஒரு தனிக்களை இருக்கும். இவரைப் பார்த்தால், ஜோதிடர் என்று சொல்லாம். இல்லாவிட்டால் ஓர் அரசியல்வாதி என்று  சொல்லலாம்..  ஒரு மந்திரி என்றுகூட வைத்துக் கொள்ளலாம். நிச்சயமாக அரசாங்கத்தில் உயர்தர உத்தியோகத்திலிருப்பவர் என்று யாருமே சொல்லமாட்டார்கள்!  மேலும், ‘ரயில்வே போர்ட் மெம்பர்’  இந்த வகுப்பில் ஏன் பயணம் செய்ய வேண்டும்? அவருக்கு ஸலூன் இருக்கக்கூடுமே!

”அவர் யாரா இருந்தா எனக்கு என்னய்யா? என் இடம் எனக்கு வேணும்..!”  என்றான் இளைஞன்.

அவர் அந்தப் பையன் சொன்னதைக் காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல், ஓர் ஆரஞ்சுப் பழத்தை உரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

”ப்ளீஸ்..  கெட் அப்!  ஐ வான்ட் டு ஸிட்டெளன்..” என்றான் அவ்விளைஞன், குரலில் சற்று கண்டிப்புத் தோன்ற.

”வேறு இடம் பார்த்துக் கொள். .  நான் கண்டக்டரிடம் சொல்லுகிறேன்!” என்றார் அவர் ஹிந்தியில்.

”ஓகே. நானே சொல்லுகிறேன். நீங்கள் யாராயிருந்தாலும் சரி, என் ஸீட்டை உங்களால் ஆக்ரமிக்க முடியாது. நீங்கள் ரயில்வே போர்ட் மெம்பர் என்று சொல்வதே பொய்… அரசியல்வாதியாக இருக்கலாம்! ”  என்றான் அந்த இளைஞன்,  ஹிந்தியில்.

அவன் ஹிந்தியில் சொன்னது, அவருடைய பணியாளர்களுக்குப் புரியவில்லை. அவர்கள் அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்தார்கள். அவர் அவனைச் சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தார்.  பிறகு கால்களை மடக்கிக் கொண்டார்.

”என்னய்யா…  பெரியவரைப் போய் இப்படி..” என்றான் அவருடைய ஆட்களில் ஒருவன்.

”அப்படிச் சொல்லுங்க.. பெரியவர், மரியாதை தரவேண்டியதுதான். ரயில்வே போர்ட் மெம்பர், அது இதுன்னு சொல்லாதீங்க!”

”ரயில்வே போர்ட் மெம்பர்தான்யா!  நாங்களும் ரயில்வேயில்தான் வேலை செய்யறோம்.”

அந்த இளைஞன் அவர்களைப் புன்னகையுடன் நோக்கிவிட்டு உட்கார்ந்தான். அவர்களையும் அவர் இவ்வாறு சொல்லி ஏமாற்றியிருக்கக் கூடுமென்று அந்தப் புன்னகை கூறியது.

அவர் என் மனைவியை நோக்கி ஹிந்தியில் சொன்னார்.  “என் பேர் ரவி ஷங்கர் மிஸ்ரா. இது நான் எழுதிய நூல்.. கவிதைத் தொகுப்பு!”

அவர் தம் பக்கத்திலிருந்த புத்தகத்தை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தார். அவர் கவிஞராக இருக்கக் கூடுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. நானும் இலக்கிய ரசிகனாக இருக்க முடியாதென்று அவர் நினைத்த காரணத்தினால்தான், அந்தப் புத்தகத்தை என் மனைவியிடம் கொடுத்தார் என்று எனக்குத் தோன்றியது. என் மனைவி அந்தப் புத்தகத்தைப்  புரட்டினாள். நானும் பார்த்தேன்.

சின்னச் சின்னக் கவிதைகள். மூன்று வரிகளுக்கு மேலில்லை.

”முன்னுரை யார் என்று பாருங்கள்!”  என்றார் அவர்.

ஓர் அரசியல் பெரும்புள்ளி. புத்தகத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ள அவர் கையை நீட்டினார். கவிதைகளை என் மனைவி படித்தாக வேண்டுமென்று அவர் விரும்பியதாகத் தெரியவில்லை.

”எனக்குப்  பல்கலைக் கழகப் பட்டம் டாக்டர் என்பதோடு, நான் தொழிலிலும் டாக்டர்!” என்றார் அவர்.

கவிஞர், டாக்டர்… இன்னும் என்னென்ன ஆச்சர்யங்கள் காத்திருக்கின்றனவோ..  என்று எனக்குத் தோன்றிற்று. அவர் இன்னொரு புத்தகத்தை எடுத்து என் மனைவியிடம் கொடுத்தார்.

மருத்துவ நூல்.  ஆயுர்வேதம், ஹோமியோபதி, யுனானி எல்லாம் கலந்த ஒரு நூல்.

”அல்லோபதி இல்லையா?”  என்று நான் கேட்டேன்.

”எனக்குத் தெரியும். ஆனால் நம் நாட்டுக்கேற்றவை இவைதான் என்பது என் அபிப்பிராயம். புற்றுநோயைக்கூட குணப்படுத்திவிட முடியும். செய்து காட்டியிருக்கிறேன்!”

“நீங்கள் ரயில்வே போர்ட்மெம்பர் என்று இவர்கள் சொல்லுகிறார்களே?” அவர் அதை மறுக்கவுமில்லை, ஆமோதிக்கவுமில்லை. வெறும் புன்னகைதான் பதில்.

”ரயில்வே அட்வைஸரி கவுன்சில் மெம்பரா இருக்கலாம்..”  என்றான் அந்தப் பையன்.

”இரண்டும் ஒண்ணுதானுங்க! ” என்றான் அந்த இருவரில் ஒருவன்.

”எப்படிங்க ஒண்ணா இருக்க முடியும்? ரயில்வேல வேலை செய்யறீங்க, இதுகூடவா தெரியலே? என்னவா இருக்கீங்க?” என்றான் இளைஞன்.

”பழ காண்ட்ராக்டருங்க!”

எனக்குப் புரிந்தது.  வண்டி புறப்படும்போலிருந்தது.

”கோயிங் ஸார்… குட் ஜர்னி ஸார்!”  என்று கைகளைக் கூப்பி அவரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு, அவர்கள் வண்டியைவிட்டு இறங்கினார்கள்.

”என் பேர் மோகன்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கைகளைக் கூப்பினான் அந்த இளைஞன்.

”நீங்கள் யாரென்று எனக்குத் தெரியும். என் அப்பாவை உங்களுக்குத் தெரியும். ராஜகோபாலன் பிடிஐ ” என்று தொடர்ந்தான்.

”ஓ.. அப்படியா? அவர் எப்படியிருக்கார்?”

”செளக்கியம். நான் இன்ஜினியரிங் முடிச்சிருக்கேன். அடுத்த வாரம் அமெரிக்கா  போறேன்.”

”குட்..  கம்ப்யூட்டரா?”

”ஆமாம்.”

”அங்கேயே செட்டில் ஆயிடுவே..”

”நோ நோ..  திரும்பி வந்துடுவேன்!”

அவர் எங்களிருவரையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரையும் உரையாடலில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்பதற்காக,  நான் மோகன் அமெரிக்கா  போகப்போவதைப்பற்றிச் சொன்னேன்.

”கையை நீட்டு!”  என்றார் அவர்,  எழுந்து உட்கார்ந்தவாறு.

“மன்னிக்கவும். எனக்கு நம்பிக்கையில்லை.”

“அமெரிக்காவில் முக்கால்வாசிப் பேருக்கு நம்பிக்கையுண்டு .. தெரியுமா?”

”இருக்கலாம்..  எனக்கு இல்லை!”

“நான் பெரிய ஜோதிடன். டில்லியில் மிஸ்ரா என்று நீ கேள்விப்பட்டதேயில்லையா? நன்றாக ஹிந்தி பேசுகிறாய், நீ டில்லயில்தானே இருக்கிறாய்?”

“நான் பிறந்து வளர்ந்ததெல்லாம் டில்லியில்தான். எனக்கு உங்களைப் பற்றித் தெரியாது!”

“மொரார்ஜியிடம் எண்பதில் சொன்னேன், உங்களுக்கு இன்னும் கொஞ்ச காலந்தான் பதவியென்று. இந்திராகாந்தி என்னைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார். ’தேர்தலில் ஜெயிப்பீர்கள்’ என்றேன். கைலாஷ் காலனியில் என் வீட்டுக்கு வந்தாயானால், வாசலில் வரிசையாய் கார் நின்று கொண்டிருக்கும், ஜோஸ்யம் கேக்க. உனக்குக் காசு வாங்காமல் சொல்லுகிறேன் என்கிறேன், வேண்டாமென்கிறாய்!”

”மன்னிக்கவும். இறந்த காலத்தைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்குமென்று ஸஸ்பென்ஸ் இருந்தால்தான் வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டால் வாழ்க்கை போரடிக்கும் !” என்றான் மோகன்.

“என்ன நடக்குமென்று தெரிந்து கொண்டால்,  தவறுகள் செய்யாமல் உன்னைத் திருத்திக் கொள்ள உதவுமல்லவா?”

”விதியில் உங்களுக்கு நம்பிக்கையுண்டா?”

”நிச்சயமாக!”

”அப்படியானால், நடப்பது நடந்துதானே ஆகவேண்டும்? தவறுகளை எப்படி திருத்திக் கொள்ள இயலும்?”

”குதர்க்கம் பேசுகிறாய். இந்தக் காலத்து இளைஞர்கள் எல்லோருமே இப்படித்தானிருக்கிறார்கள்!”

”உங்கள்  ரீகன் மனைவியும் ஜோஸ்யம் கேட்கிறாள்,  தெரியுமா?”

”எங்கள் ரீகனா? நான் அமெரிக்காவுக்குப் போகப்போகிறேன் என்பதால் அமெரிக்கனாகி விடுவேனா?”  என்று கூறிவிட்டு மோகன் சிரித்தான்.

அப்பொழுது கண்டக்டர் அங்கு வந்தார். ”நீங்கள்தான் மிஸ்டர் மிஸ்ராவா?” என்றார் மிகவும் பவ்யமாக.

அவர்  தலையசைத்தார்.

”எல்லாம் செளகர்யமாக இருக்கிறதா?”

“இருக்கிறது. நான் மிஸ்டர். மிஸ்ரா இல்லை,  டாக்டர்…! “

“மன்னிக்கவும்.  மருத்துவ…”

“ஆமாம்!”

”ஏதாவது வேண்டுமா, உங்களுக்கு?”

”ஒரு தலையணைதான் கொடுத்தான் உங்கள் பையன். போதாது;  இரண்டு வேண்டும்”

”எஸ்.. ஸார்!”

”வண்டி தாமதமாகாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். எனக்கு நாளைக்கு அடுத்த நாள் பதினொன்று மணிக்கு உங்கள் மந்திரி ஸிந்தியாவுடன் அப்பாய்ன்ட்மென்ட்..  புரிந்ததா?”

”எஸ்.. ஸார்!”

”ஏதாவது வேண்டுமானால், பிறகு சொல்லுகிறேன்.”

”எஸ்.. ஸார்!”

இவருக்கு ஏன் இவ்வளவு மரியாதை? ரயில்வே அட்வைஸரி கவுன்ஸிலில் மெம்பர் என்பதாலா, இல்லாவிட்டால் அவர் சொல்வது போல் அரசாங்க ஜோஸ்யர்தானா? அவர் அணிந்திருந்த ஒன்பது மோதிரங்கள் மீது என் கவனம் சென்றது.

”ஒன்று கேட்கலாமா?” என்றேன் நான்.

”கேளுங்கள். ”

”கையில் ஒன்பது மோதிரங்கள் அணிந்திருக்கிறீர்களே.. ”

”அதுவா?” என்று அவர் புன்னகையுடன் கூறினார்: ”நவரத்தினங்கள்.  ஒன்பது என்ற எண்ணின் விசேஷம் தெரியுமா? ”

”தெரியாது!”

”ஒன்பதை இரண்டால் பெருக்கி வரும் தொகையின் எண்களைக் கூட்டிப் பாருங்கள். ஒன்பது. இந்த மாதிரி எந்த எண்ணால் பெருக்கிக் கூட்டிப் பார்த்தாலும் கடைசியில் வருவது ஒன்பதுதான். உதாரணமாக 9 x 102 = 918; 9 + 1 + 8 = 18; 1 + 8 = 9.  இந்த மாதிரி…  இது ஏன் தெரியுமா? ”

”தெரியாது.. ”

”ஒன்பதுதான் இறைவன். எதனாலும் பாதிக்கப் படாதவன். ஒன்பதைக் கடவுளாக ஏற்றுக் கொண்டால், எல்லா நன்மைகளும் ஏற்படும். இன்று என்ன தேதி? ”

”பதினெட்டு. ”

”அதாவது, 1 + 8 = 9.  நான் எந்தக் காரியம் செய்தாலும் ஒன்பதில்தான் செய்வேன். நவக்கிரகங்களின் தாத்பர்யம் இப்பொழுது புரிகிறதா? ”

”எல்லோருக்குமே ஒன்பது நல்லதுதானா?” என்று கேட்டாள் மனைவி.

”நிச்சயமாக. ”

என்னை நவரத்தினக் கல் மோதிரம் வாங்கிப் போட்டுக் கொள்ளுங்கள் என்று நச்சரிக்கப் போகின்றாளோ என்ற பயம் எனக்கு வந்தது.

‘எல்லாருக்குமில்லை.. ’ என்று நான் இழுத்தேன்.

”இல்லை,  எல்லாருக்குந்தான்!” என்றார் அவர்,  உறுதியான குரலில்.

என் மனைவி அவரிடம் கையை நீட்டினாள்.

”ஒரு கேள்வி கேளுங்கள்..  சொல்லுகிறேன்” என்றார் அவர்.

”எனக்கு ஆஸ்துமா உண்டு. அது எப்பொழுது போகும்? ”

அவர் ஐந்து நிமிஷங்கள் கையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

பிறகு சொன்னார். ”நவக்கிரக பூஜை செய்யுங்கள். பூஜை ஒன்பது நாள் நடக்க வேண்டும். நவரத்தினக் கல் மோதிரம் அணிய வேண்டியது அவசியம். பாதிப் பேர் இதுதான் நீலம்,  இதுதான் மரகதம் என்று பொய்க் கல்லைக் காட்டி ஏமாற்றுவார்கள். உண்மையான கல் வேண்டுமானால், இந்தாருங்கள்..” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவர் தம்மருகில் வைத்திருந்த டயரியில் இருந்து ஒரு கார்டை எடுத்துக் கொடுத்தார்.

”இந்த ஆள் நம்பகமானவன். என் பேரைச் சொல்லுங்கள். இந்தாருங்கள், இதுதான் என் முகவரி. ”

”நவகிரக பூஜை நீங்களே வந்து செய்வீர்களா?” என்று கேட்டேன் நான்.

”அது என்னால் முடியாது. நான் ஆட்களை அனுப்பி வைக்கிறேன். ”

அவர் உடனே கண்களை மூடிக்கொண்டார். சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு கண்களைத் திறந்து ”மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள். நான் ஒரு மணிநேரம் தியானம் செய்யவேண்டும்”‘ என்றார்.

”செய்யுங்கள். ”

”இந்த ஆளை நம்பறீங்களா?” என்றான் மோகன்.

”ஏதேனும் சக்தி இருக்கணும்.  இல்லாமலா..  மொரார்ஜி, இந்திராகாந்தி எல்லாரும் இவரைத் தேடிண்டு போறா?” என்றாள் என் மனைவி.

”பதவி வந்துட்டா,  அதுக்கு நாம தகுதியா என்ற சந்தேகம் எல்லா அரசியல்வாதிகளுக்கும் வந்துடும். அதனால் ஜோஸ்யர்களைத் தேடிண்டு போறாங்க. சக்தியுமில்லே ஒரு மண்ணாங்கட்டியுமில்லே! ”

என் மனைவியும் கண்களை மூடிக்கொண்டதிலிருந்து,  அவள் அவனுடன் வாக்காட விரும்பவில்லை என்று தெரிந்தது.

திடீரென்று கண்விழித்தேன். ஒரே சத்தம். ”டாக்டர்..  டாக்டர் !”

நாலைந்து பேராக மிஸ்ராவை எழுப்ப முயன்று கொண்டிருந்தார்கள். அவருக்கு மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவர் கண்களைத் திறக்கவேயில்லை.

”என்ன அவருக்கு?” என்றேன் நான்.

”எங்களுக்குத் தெரியாது, கண்டக்டர் சொன்னார், இவர் டாக்டர்னு. இங்கேயிருந்து மூணாம் கம்பார்ட்மெண்ட்லே ஒரு குழந்தைக்குத் தூக்கித் தூக்கிப் போடுது. என்னன்னு தெரியலே. இவரைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போகலாம்னு வந்தோம்” என்றான் ஒருவன்.

”டாக்டர் மிஸ்ரா, டாக்டர் மிஸ்ரா.. ” என்று நானும் அவரை எழுப்ப முயன்றேன்.

அப்பொழுது என் மனைவி சொன்னாள், ” உங்களுக்குச் சத்தம் கேட்கலியா, அவருக்கே பயங்கர ஆஸ்துமா!  மூச்சு வாங்கறதைப் பாருங்க.. ”

மேலே படுத்துக் கொண்டிருந்த மோகன் கீழே இறங்கினான். அவன் வந்தவர்களிடம் சொன்னான் : ”இவர் டாக்டருமில்லை,  ஒண்ணுமில்லை. குழந்தையைக் காப்பாத்தணும்னா வேற கம்பார்ட்மெண்ட்லே டாக்டர் இருந்தாப் பாருங்க!”

வந்தவர்கள் போய்விட்டார்கள்.

அவரை எழுப்பி, ”என்கிட்டே மருந்து இருக்கு, சாப்பிடறாரா..  கேளுங்கோ.. ‘ என்றாள் என் மனைவி.

மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அவரை எழுப்பினேன். கண்களைத் திறந்து சுற்று முற்றும் பார்த்தார். அவரைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது.

”டெட்ரால் எஸ்.ஏ. இருக்கு..  வேணுமா?” என்றாள் என் மனைவி.

”வண்டியிலே நவகிரக பூஜை செய்ய முடியுமா?” என்று கேட்டான் மோகன்.

”அது தப்பு. கஷ்டப்படறவாளுக்கு உதவி செய்யணும். கிண்டல் செய்யக் கூடாது. ஆஸ்துமான்னா என்னன்னு கஷ்டப்படறவாளுக்குத்தான்  தெரியும்..”  என்றாள் என் மனைவி.

”ஐயாம் ஸாரி, மாமி..” என்றான் மோகன்.

**

நன்றி: இந்திரா பார்த்தசாரதி, அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்/ராம்பிரசாத்

அந்த ஐந்தாவது மூர்க்கன் ?

ஏழெட்டு வருட நீதிப் போராட்டத்தின் இறுதிக்கட்டமாக, டெல்லியில் ஒரு குளிர்கால இரவில், மருத்துவ மாணவி ஒருத்தியை ஓடும் பஸ்ஸில் அவளது நண்பனுக்கு எதிரிலேயே கோரமாக சீரழித்த டிரைவர் உட்பட்ட ஆறு காமக்கொடூரர்களில் நால்வரை, ஒருவழியாகத் தூக்கில்போட்டுவிட்டு கைகளை ‘ஸானிடைஸ்’ செய்துகொண்டது நாடு (மார்ச் 20, 2020). (ஏற்கனவே, கைது செய்யப்பட்ட சிலமாதங்களிலேயே டெல்லியின் திஹார் சிறையில் முக்கிய குற்றவாளி எனக் கருதப்பட்ட ராம்சிங் தற்கொலை செய்துகொண்டான்.)

குற்றம் என்று ஒன்று நிகழ்த்தப்பட்டால்- அதுவும் கொலைக்குற்றம், பெண்ணிற்கு எதிரான குற்றம் என்று வந்தால்- குற்றவாளி  உடனே பிடிக்கப்பட்டு, உச்சபட்ச தண்டனை தரப்படுவது, அதுவும் இழுத்தடிக்கப்படாமல் உடனே நிறைவேற்றப்படுவதே எந்த ஒரு  சமூகத்தின் நலத்திற்கும் உகந்தது. ’க்ரிமினல் கேஸ்’ என ஆரம்பித்து அதுமாட்டுக்கு நடந்துகொண்டே இருந்து, முதலில் அரண்ட, நடுங்கிய குற்றவாளிகளே போலீஸ், நீதிமன்றம் ஆகியவற்றின் நடவடிக்கைகளை ஒரு பொழுதுபோக்காக ’எஞ்ஜாய்’ செய்யும்படி  ஆகிவிட்டால், பொதுமக்களின் வரிப்பணத்தில் தின்று கொழுத்து சிறையிலேயே ’நிம்மதியாக வாழ’ ஆரம்பித்துவிட்டால் – நாட்டின் நீதித்துறை உள்நாட்டிலும், சர்வதேசவெளியிலும், சிரிப்புக்குள்ளாகும். நாட்டில் கொடும் குற்றங்கள் மேலும் பெருக வழி வகுக்கும். தர்மம்  தலைதெறித்து ஓடும். தொடர்ந்து சீரழிக்கப்படுபவர்கள், நாசமாகிறவர்கள் பாதுகாப்பில்லாத அப்பாவிப் பெண்களாகவோ, சிறுமிகளாகவோதான் பெரும்பாலும் இருப்பார்கள். இத்தகைய கேவலமான சமூகச் சூழலின் இடையே, நாட்டின் வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் என்றெல்லாம் திட்டமிட்டு, கதைத்து,  என்ன பிரயோஜனம்? பெண்ணுக்குப் பாதுகாப்புத் தர இயலாத ஒரு  சமூகம் வளருமா? வாழுமா?

நிர்பயா மற்றும் இதுபோன்ற வழக்குகளைப்பற்றி சிந்திப்பதோ, பேசுவதோ, எழுதுவதோ மிகவும் மனச்சோர்வு தரும் விஷயம். இருந்தாலும் நாடெல்லாம் சாமானியக் குடிமக்களின் மனதில் பற்றி எரியும், நீங்காத துக்கம் தரும் ஒரு விஷயத்தை அலட்சியம் செய்யவும் முடியவில்லையே. இந்திய மக்களில்  பலர் 20 மார்ச் காலைவேளையில் மகிழ்ச்சியடைந்தனர் என்பதைவிட, ஒருவாறான நிம்மதி அடைந்தனர் எனச் சொல்லலாம். ட்விட்டர், முகநூல், வாட்ஸப் தடதடத்துகொண்டிருக்கின்றன. ஒரு புதிய ஹேஷ்டேக் வந்துவிட்டது. பெருங்குற்றமொன்றில் பங்காளியாக இருந்துவிட்டு அந்த ஐந்தாவது அயோக்யன்,  எப்படித் தப்பிக்கலாம்? – எனக் கேள்விமேல் கேள்வியாக, குடைய ஆரம்பித்துவிட்டது.

2015-ல் வந்த செய்தி

அந்த ஒருவன், ஆறு பயங்கரக்குற்றவாளிகளில் ஒருவன் (கொடூரத்திலும் கொடூரமானவன் என்றன ஆரம்ப விசாரணைக்குப் பின்வந்த செய்திகள், விபரங்கள் விகாரமானவை, தவிர்ப்போம்), நாலுபேரோடு சேர்த்து ஐந்தாவது ஆளாக தூக்குத்தண்டனை பெற்றிருக்கவேண்டியவன், தப்பித்து ’இருக்கிறான்’. ஆரம்பத்தில் குறிப்பிடப்பட்டு, பின்னர்  மீடியாவில் பேசப்படாமலேயே மூடிமறைக்கப்பட்ட அவனது பெயர் முகமது அஃப்ரோஸ். உ.பி.-யைச் சேர்ந்தவன். டெல்லிக்குப் பிழைப்பதற்காக வந்த ஏழையாம். குற்றம் செய்தான். தப்பித்துவிட்டான். எப்படி? இப்படி ஒரு கீழ்த்தரமான குற்றம் செய்த நாளன்று அவனது வயது 18 வருடங்களுக்கு சிலமாதங்கள் குறைவாக இருந்ததாக சில அதிகாரிகளால் பின்னால் ‘கண்டுபிடிக்கப்பட்டது’ (2013). பாவப்பட்ட ‘பையன்’ என அறியப்பட்டு, இரக்கம் மிகக்கொண்டு, அவனது கேஸ் ‘இளம்வயதினர்க்கான நீதிமன்ற’த்திற்கு (Juvenile Justice Board)  மாற்றப்பட்டது. அங்கே ‘போனால் போகிறான் சின்னப்பையன், ’ என அவனுக்கு மூன்று வருடம் ‘சீர்திருத்த வாசம்’ தண்டனையாக வழங்கப்பட்டது. சிறு, சிறு குற்றங்கள் செய்து ’உள்ளே’ வந்திருந்த மற்ற சிறார்களுக்கு, இவன் ‘பாடம்’ எடுத்திருப்பானோ, என்னவோ? நிர்பயா குற்றவாளிப் ‘பையன்’ ஒருகட்டத்தில் ’மனம் திருந்திவிட்டதாக’ கருதப்பட்டு, 2015-ல் விடுவிக்கப்பட்டான். நிர்பயாவின் பெற்றோரோடு, பொதுமக்கள் இயக்கங்கள் எதிர்ப்புக்குரல் கொடுத்தன. அரசியல்வாதிகளில் அவனது விடுதலையைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர் டாக்டர் சுப்ரமணியம் சுவாமி. ’அவனது ‘கதை’ வேறுமாறானது, ‘சிறார் சீர்திருத்தக் கேஸ்’ இல்லை அது’ என சில சான்றுகளுடன் மத்திய அரசுக்கு மனுகொடுத்தார்.  புதிதாகப் பதவிக்கு வந்திருந்த மத்திய அரசு அவனை விடுவிக்கக்கூடாது எனக் கோர்ட் சென்றது. ஆனால்,  ’ஏற்கனவே சிறார்கள் நீதிமன்றத்தினால் மூன்று வருட ‘சீர்திருத்தத்தை’ தண்டனையாகப் பெற்றவன். ’தண்டனை’ முடிந்து அவன் வெளியேறுவதைத் தடை செய்யமுடியாது!’ என்றது டெல்லி ஹைகோர்ட். வெளியே அவிழ்த்துவிடப்பட்டான் ‘அப்பாவிப் பையன்’.

அப்பறம்? இங்கேயும் கொஞ்சம் : அவன் -முகமது அஃப்ரோஸ் (2015-ல்  21 வயது)- எப்போது வெளியே வருவான் என வழிமேல் விழிவைத்துக் காத்திருந்தார் ஒருவர். யாரப்பா அது? பிரிவு தாங்கமுடியாத பாசத் தந்தையா, தாயா? கூடப்பிறந்தவரா?  இல்லை, டெல்லியின் முதலமைச்சர் அண்ணாச்சி கேஜ்ரிவால். குற்றவாளியை  அழைத்து, அவனுக்கு ரூ.10000 அன்பளிப்பு செய்தது டெல்லி அரசு. பொதுமக்களிடமிருந்து கடும்எதிர்ப்பு வர, ஒரு ‘தொண்டு நிறுவனத்திடம்’ அவனை ஒப்படைத்து தையல் மெஷின் போன்றவைகளை வழங்கவைத்தது கேஜ்ரிவால் அரசு. ஏழையாம், திக்கற்றவனாம், எங்கே போவான், ‘டெய்லரிங் கடை’ வைத்துப் பிழைக்கட்டும்!’ என்பது தரப்பட்ட விளக்கம். நிர்பயா பெற்றோரோடு சேர்ந்து மக்களும் வெகுண்டெழ, தொண்டு நிறுவனம் டெல்லி அரசின் ஆலோசனைபேரில் வேறு ஏற்பாட்டைச் செய்தது.

அவனுக்கு யாரிடமிருந்தும், ஏதும் தீங்கு நிகழ்ந்துவிடக்கூடாதே? பாதுகாப்பாக வாழ ஒரு ’வழி’ செய்து கொடுக்க, பெயர் குறிப்பிடப்படாத அந்த ’தொண்டுநிறுவனம்’ அவனை டெல்லியிலிருந்து தூரத்துக்கு தள்ளிக்கொண்டு வந்தது. பாதுகாப்பான இடம்? ஆமாம். வேறு எது, நம்ம தென்னிந்தியாதான். நம்மவர்கள்தானே போக்கில்லாதவர்களுக்கும், போக்கிரிகளுக்கும் வாழ்வு கொடுத்துப் பழக்கப்பட்டவர்கள். இங்கே எங்கோ ஒரு நகரத்தில் -அது சென்னையாகவோ, பெங்களூராகவோ இருந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை- கொண்டுவந்து விட்டார்கள். சும்மா அப்படியே அல்ல. அவனது ’டெல்லி ரெகார்ட்’ வெளியே தெரியாதபடி, பெயரை, அடையாளத்தை மாற்றி ! ’தொண்டு’ நிறுவனம் என்றால் சும்மாவா? ’சப்பாத்தி, புரோட்டா செய்ய வடநாட்டுக்காரன் இருந்தால் தேவலையே’ – எனத் தேடிய உணவகத்தில் வேலைக்கு சேர்த்துவிட்டிருக்கிறார்கள். முதலாளிக்கும் ‘அவன்’ யாரென்று சொல்லப்படவில்லை! ’ஒரு தென்னிந்திய ரெஸ்ட்டாரண்ட்டில், பாதுகாப்பான வாழ்க்கை அவனுக்கு அமைத்துத் தரப்பட்டுவிட்டது. அனாமதேயமாக, ஆனந்தமாக வாழ்கிறான், இப்போது 23 வயதாகிவிட்ட அவன்’- என்கிறது 2017-ல் ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் நாளிதழ்.

இப்போது பார்த்து,  சிலர் கிளம்பியிருக்கிறார்களே, அந்த ஐந்தாவது மூர்க்கன் எங்கே, அவன் எப்படித் தப்பிக்கலாம் என்று …

**

டெல்லி சென்று மீண்டபோது ..

’அபாயகரம்’ என எச்சரிக்கப்படும் ’காற்றுமாசு அளவீடு’க்கும், அடாவடி கேஜ்ரிவாலுக்கும், மேலும் அரசியல்வாதிகள் பலரின் வாய்ச் சவடாலுக்குமாகப் பேர் ‘போன’ நகரம். நமது ராஜதானி – அதாவது நாட்டின் தலைநகரம். குளிர்காலத்தில் டெல்லியில் இருப்பதை பெரிதும் விரும்புபவன் நான். விண்டரில் டெல்லிக்கு என்றே ஒரு தனி அழகு. ஒரு புல்-ஓவரை அல்லது fleece-ஐ அணிந்துகொண்டு இஷ்டத்துக்கும் களைப்பில்லாமல் சுற்றலாம். சுற்றுகையில்  ப(Ba)ட்டூரே-(ச்)சோலே, குல்ச்சா என ஊருக்கேற்றபடி பஞ்சாபி ஐட்டம்களை சூடாக உள்ளே தள்ளும் வாய்ப்பும் வரும். சமீபத்தில் டெல்லி விசிட்டின்போது, சில நாட்களிலேயே போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. பேப்பரில், டிவி-யில் டெல்லியில் காற்று மாசு அபாயகரமான நிலையில் எனப்  படிப்பது, பார்ப்பது, கேட்பது வேறு. அங்கே போய்க் கொஞ்ச நாள் இருந்துவிட்டு, போன உடம்போடு திரும்பிவர முயற்சிப்பதென்பது, முற்றிலும் வேறு விஷயம். அவ்வளவு தூரத்துக்கு மோசமாகிவிட்டிருக்கிறது டெல்லியின் ’மாசு’ நிலை. அக்டோபர்-நவம்பர் மாதங்களில் டெல்லி பகுதியில் பரவும் புகைக்கு, பஞ்சாபின் விவசாயிகளைக் குறைசொல்லிப் பொழுதுபோக்கிக்கொண்டிருக்கும் முதல்வர் கேஜ்ரிவால் இன்றைய தலைவேதனை. இதற்கு முன்னான பின்னணி என்று பார்த்தால், ’தலைநகர்ப் பகுதி’யை (NCR-National Capital Region) வளர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று சொல்லிக்கொண்டு டெல்லியைச்சுற்றி நோய்டா, காஸியாபாத், ஃபரிதாபாத், குருகிராம் பகுதிகளில் பெரு, சிறு தொழிலதிபர்களிடம் துட்டு வாங்கிக்கொண்டு நித்திய புகைக்கு வழிசெய்த, பாதுகாப்பற்ற தொழிற்சாலைகளுக்கு வித்திட்ட எண்பதுகளின் காங்கிரஸ் அரசுகளின் ’மக்கள் சேவை’ இப்படியாக வந்து விடிந்திருக்கிறது, தலைநகரவாசிகளுக்கு.

நவம்பர் கடைசியின் ஒரு மதியத்தில் டெல்லியின் விமானநிலையத்தில் நானிருந்த ஸ்பைஸ் ஜெட்  தரையிறங்க முயற்சித்து, கீழே கீழே தாழ்ந்துகொண்டிருக்கையில், ‘most polluted Indian city-ஆயிற்றே என்கிற நினைவில், குழப்பத்தோடு கீழே பார்த்தேன். அவ்வாறே வேறு சிலரும். ஒரு கர்னாடகா குண்டு – அரசியல்வாதிபோல் தெரிந்தது- பதற்றத்தில், கண்ணாடியை சரிசெய்துகொண்டு, கண்ணை உருட்டி உருட்டிக் கீழே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பட்டப்பகலிலும் இம்மாம்பெரிய நகரின் சுவடுகூடத் தெரியவில்லை. பார்க்கும் கண்கள் பிசுபிசுத்ததுபோல் தோன்றியது. ஒரே இளம்பழுப்புநிற தூசிப்படலம் விரவிப் படர்ந்திருக்க, இந்திராகாந்தி இண்டர்நேஷனல் விமானநிலையப் பகுதியைத் துருவிக்கொண்டே கீழிறங்க முயன்றது விமானம். தூசுப்படலத்தைத் தாண்டித்தான் கீழே இந்திரப்பிரஸ்தா நகரம் இருக்கவேண்டும்! இருக்கும், இருக்கும். எங்கே ஓடிவிடப் போகிறது. மிகத் தொன்மையானதும், பெரும் ஆக்கிரமிப்பு, தாக்குதல் சரித்திரங்களை அனாயாசமாகத் தூக்கிப்போட்டதுமான நகரமாயிற்றே. ஒருவழியாக விமானம் இறங்கிவிட, baggage-களை அள்ளிக்கொண்டு வெளியே வந்து பார்த்தால், மந்தமான அரைகுறை வெளிச்சத்தில் மருளவைத்தது நகரம். ’காற்றாவது, மாசாவது.. சும்மா எதுக்கெடுத்தாலும் பயந்து சாகாம, உள்ளே வாங்கப்பா..’ என விஷமச் சிரிப்புடன் வரவேற்றது டெல்லி.

அங்கு தங்கி இருந்தது ஒரு வாரம். முதல் இரண்டு நாட்களிலேயே உடம்பு முரண்டு பிடிக்கையில், change of weather between Bangalore and Delhi. அப்படித்தான் இருக்கும்; சரியாகிவிடும் என சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டது மனது. மூன்றாவது நாளில் டெல்லியின் இரவுக் குளிரும், தீவிரக் காற்று மாசும் ஜோடிபோட்டுக்கொண்டு, விபரமாக விஜாரிக்கத் தொடங்கியிருந்தன என்பது தெரிந்தது! கண்களில் அவ்வப்போது எரிச்சல், தொண்டையில் இடையறாத கிச்..கிச்ச்.., மார்பில் இருக்கக்கூடாத சங்கதிகள் – எல்லாம் உள்ளே மண்டி, உடம்பை உண்டு, இல்லை எனச் செய்துவிட்டன சில நாட்களிலேயே. Severe air pollution, coupled with the onset of Delhi winter – ராஜதானியின் வரவேற்பு, சிறப்பு கவனிப்பு புரிந்தது.

குறிப்பாக குளிர்காலத்தில் டெல்லி வர நேர்ந்தால், அடுத்த நாளிலிருந்தே கனாட் ப்ளேஸ் என்றும், சௌத் எக்ஸ்டென்ஷனென்றும், ரெஸ்ட்டாரண்டுகள், புத்தகக் கடைகள், சாலையோரக் கடைகள், ஆர்.கே.புரம் கோவில் என, கொஞ்சம் சுற்றிவருவது உண்டு. இந்த முறை அதற்கெல்லாம் வாய்ப்பில்லாமல் போனதில்,  ஒரே இறுக்கமாக வீட்டுக்குள்ளேயே பெரும்பாலும் கிடந்ததில்,  பெரிதும் அலுப்புத் தட்டியது. ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை காய்கறிச் சந்தைக்கு -வீட்டின் அருகில்தான் -ஒரு இரவு நேரத்தில் போய் நோட்டம்விட்டது ஒன்றுதான் கொஞ்சம் மாறுதல். அதுவும் வழக்கம்போல் கலகலப்பான, கலர்ஃபுல்லான விண்டர்-மார்க்கெட்டாக இல்லை. வெங்காயம் இல்லாத காய்கறிச் சந்தை, ஒரு சந்தையா?  உருளைக்கிழங்கும், வெங்காயமும் இல்லாமல் சமைக்கவே தெரியாத வட இந்தியப் பெண்டுகள், இங்கு படும்பாடு இருக்கிறதே, சொல்லிமுடியாது! குளிர்காலத்தில் ரொட்டிக்கு வெங்காயமில்லாமல் ஒரு ஸப்ஜியா.. அட.. சே! குடிமக்களுக்கு அத்தியாவசியமான வெங்காயம் சப்ளை பண்ண முடியல.. ஃப்ரீ வைஃபையாம், இலவச பஸ் பயணமாம்.. என்னடா சர்க்கார் நடத்துறானுங்க இவனுங்க? சாமானிய டெல்லிவாசிகளின் தீரா முணுமுணுப்பு.

உடம்பு ஒத்துழைக்க மறுக்க, Paracetamol, cough syrup, ’அத்ரக் சாய்’ (இஞ்சி டீ) என மாற்றி மாற்றிப் பொழுதை ஓட்டி, வியாதிக்காரனுக்காகக் காத்திருக்கும்(!)  டாக்டர் கழுகிடம் சிக்கிவிடாமல் இருப்பதில் ப்ரயத்னம் எடுத்துக்கொண்டேன்.  டாக்டரிடம் போய்ப் புலம்பி, ஒரு ஏழெட்டு கம்பல்சரி டெஸ்ட்டுகள் செய்துகொண்டு, பத்துப்பனிரெண்டு கலர்க்கலர் மாத்திரைகளாக வாங்கி  விழுங்கிக்கொண்டு, அதன் பக்க அல்லது பின்-விளைவுகள் என்னவாக இருக்கும் என மண்டையைப் பிய்த்துக்கொள்வதை விட, ஒரேயடியாக அந்த ஸ்டெதஸ்கோப்-வாலாவை டபாய்த்து, ஏர்ப்போர்ட் பாய்ந்து, விஸ்தாரா பிடித்துப் பறந்துவிட்டேன், நம்ம பெங்களூருக்கு. பெங்களூர் மற்றும் சுற்றுவட்டாரத்தின் ’காற்றுத்தர அளவீடு’ (Air Quality Index -AQI) பொதுவாக 50-லிருந்து 170 வரைதான் இருக்கிறது. அதாவது காற்றுமாசு – ’பாதுகாப்பான அளவிலிருந்து சற்றே மோசமான நிலை’ வரை! டெல்லியைப்போல் 400, 500 என கிரிக்கெட் ஸ்கோர் போல,  ‘அபாய’ நிலைக்குத் தாவிக் குதிப்பதில்லை என்பதில் ஒரு ஆசுவாசம்.

Bye, bye Delhi, for the time-being! அதற்குள் காற்று மாசு, சேற்றுமாசு என்று எல்லாவற்றையும் சரிசெய்துகொண்டு, அப்பறமா நிதானமாக் கூப்பிடு. அவசியம் வர்றேன்..!

**

இந்தியா : தொடர்கிறது மோதி சர்க்கார் !

நடந்துமுடிந்த இந்தியப் பொதுத் தேர்தலில்,  நரேந்திர மோதியே பிரதமராகத் தொடர்வதற்கு, மக்கள்  வாக்களித்துவிட்டார்கள். Clear and  solid mandate for the PM, no doubt. தெளிவான, அழுத்தமானவகையில், வலிமையான நிலையில்,  பாரதீய ஜனதா கட்சியை மீண்டும் ஆட்சி செய்ய அனுப்பியிருக்கிறார்கள். ஆளும் கட்சி அறுதிப் பெரும்பான்மை பெற்றதோடு,  இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு பார்லிமெண்ட்டில் 303 சீட்டுகளைப் பெற்று (மொத்தம் 542), தன் பலத்தை சந்தேகமற நிரூபித்திருக்கிறது.

Women celebrating BJP’s splendid victory

எந்த ஒரு துக்கடாக் கட்சியின் ஆதரவை நம்பியும் ஆட்சியமைத்து, பின் ஒவ்வொரு சிக்கலின்போதும்  ஆட்டம்போடும் நிலை இல்லாமல், தடையின்றி நிலையான ஆட்சி செய்யும் வகையில் பாரதீய ஜனதாவுக்கு மக்கள் வாக்களித்தது இந்த தேர்தலின் நிறைவான ஒரு விஷயம். வலிமையான, ஸ்திரமான மத்திய அரசிற்குத்தான் உள்நாட்டில் மட்டுமல்ல, சர்வதேச வெளியிலும் மதிப்பும், மரியாதையும் தொடர்ந்து கிடைக்கும். அதுதான், இந்தியா போன்ற ஒரு மாபெரும் ஜனநாயக தேசத்தின்  பொதுவான நன்மைக்கும், வளர்ச்சிக்கும், கௌரவத்துக்கும் வழிவகுக்கும்.

மாறாக, எந்த ஒரு தேசிய கட்சிக்கும்  தனிப்பெரும் மெஜாரிட்டி கிடைக்காமல், தேர்தல் முடிவுகள் கட்சிகளிடையே சிதறிப்போய், அதன் விளைவாக, மத்தியில் எதிர்க்கட்சிகளின் கூட்டணி ஆட்சி அமையுமாறு ஒரு நிலை ஏற்பட்டிருந்தால்? அரசியல் கூட்டணி என்கிற பெயரில் கோமாளிகள், கொள்ளைக்காரர்களின் குழுவொன்று டெல்லியில் அமர்ந்து அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு, பாரதத்தை ‘ஆள’ ஆரம்பித்தால், நாட்டின் நிலை என்னவாகும்? ஆணவமும், அடாவடித்தனமும் கொண்ட, நிர்வாகத் திறமையற்ற  – ஒரு மம்தா பானர்ஜி, மாயாவதி, கேஜ்ரிவால், அகிலேஷ் யாதவ், ஏன் அரசியல்வாதிகளில் அதிமேதாவி என நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்ட காங்கிரஸின் ராகுல் காந்தி –  இப்படி ஒரு நமூனாவை, சாம்பிளை டெல்லியின் சிம்மாசனத்தில் அமரவைத்து கற்பனை செய்து பாருங்கள். இத்தகைய ஒரு பலவீனமான தலைமையின்கீழ், நாட்டில் எத்தகைய காரியங்கள் நடைபெறும்? பொதுநலத் திட்டங்கள் என்கிற பெயரில், விவசாயிகளுக்கான, ஏழைகளுக்கான இலவசங்கள் என்கிற பெயரில் என்னென்ன கூத்தெல்லாம் நடக்கும்? பொதுமக்களின் வரிப்பணம் எப்படியெல்லாம் நாலாபுறமும் விசிறி அடிக்கப்படும், அது எங்கெங்கெல்லாம் போய்ச்சேரும்? திட்டங்களை அமுல்படுத்துகிறோம் என்கிற சாக்கில், இன்னும் எத்தனை எத்தனை ஊழல் கதைகள், ஒவ்வொரு துறையிலிருந்தும் வெடிக்கும்? நாட்டின் கஜானா எவ்வளவு சீக்கிரம் காலியாகும்? அவற்றைப்பற்றி வாய்திறப்பவர்கள், வெளிக்கொணர்பவர்கள் எப்படியெல்லாம் தாக்கப்பட்டு, அழிக்கப்படுவார்கள்? பொது நிறுவனங்கள், அரசு இயந்திரங்கள் எப்படியெல்லாம் ஊழல் மயமாகி, செயலிழந்துபோகும்? இத்தகைய கெட்டகாலத்தில் இந்தியா என்கிற மகாதேசத்தின் பொருளாதாரம், பாதுகாப்பு என்ன ஆகும்? நாட்டின் கோடிக்கணக்கான மக்களின் தீராத துன்பங்கள் ஒரு பக்கம்; இன்னொரு பக்கத்திலிருந்து, சர்வதேச வெளியில் இந்தியா என்கிற தேசத்தின் இமேஜ், கௌரவம், ஆளுமை எப்படியெல்லாம் கேலிக்குரியதாகிவிடும்? கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பயங்கரக் காட்சிகள் விரியும். மேலும் விஷயம் புரியும்.

இப்படியெல்லாம் அபத்தங்கள் நிகழ வாய்ப்பில்லாதவாறு, பெரும்பாலான இந்திய மக்கள் சரியான முடிவெடுத்து, இந்தத் தேர்தலில் வாக்களித்திருப்பது இந்திய அரசியல்வெளியில் அமைதியை உண்டுபண்ணியிருக்கிறது. எந்த ஒரு பிரதமர் கடந்த ஐந்தாண்டுகளாக, தேச மக்களின் நலம், நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சி என சிந்தித்து செயல்பட்டாரோ, எவருடைய தலைமையின் கீழ் இந்தியா வலிமையான உலகப் பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக உருவெடுத்ததோ, எவருடைய திறன்மிகு ஆளுமையினால் இந்திய நாட்டின் பாதுகாப்பு ஸ்திரப்பட்டதோ, அவரையே மீண்டும் ஆட்சி செய்ய அழைத்திருக்கிறார்கள்.

நரேந்திர மோதியே, நல்ல தலைவனே, நடத்திச்செல் நாட்டை.. March on !

**

பிற்சேர்க்கை :

1. ” Mr. Narendra Modi is an exceptional politician; in 2014, he came to power riding the hopes of millions. He has introduced more people-friendly schemes than all PMs since Independence. If even 60 per cent of these are implemented in full, India will be transformed beyond recognition. Voters have given him a second chance; he must finish the unfinished business of nation-building.”   – Political comment in ‘Deccan Chronicle’ dt. 24/5/2019.
2.  The US President Mr. Donald Trump:  “Just spoke to Prime Minister Narendra Modi . I congratulated him on his big political victory. He is a great man and leader for the people of India . They are lucky to have him!”.
**

உங்களுக்குத்தான் தெரியுமே ..

டெல்லியில் குளிர் அகன்று, கோடை கால் பதித்திருக்கும் காலைப்பொழுதொன்றில் கனாட்ப்ளேஸ் ஒரு ரவுண்டு போய்வரலாம் என ஆட்டோவில் ஏறினேன். ரேட் சம்பந்தப்பட்ட வழக்கமான வார்த்தைப் பரிமாற்றத்திற்குப்பின் வண்டியில் உட்கார, ஆட்டோ கிளம்பி ட்ராஃபிக்குக்குள் வித்தைகாட்டி முன்னேறியது. ஓட்டுனர் பேசும் மூடில் இருந்தார். ’மூணுமாசமாச்சு வண்டியைத்தொட்டு. இதுதான் முதல் சவாரி’. வண்டி ரிப்பேரா என்று கேட்டதற்கு ’இல்ல சார். ஒடம்பு சரியில்லாமப் போயிருச்சு..’ என்றார் சோகமாக. அப்போதுதான் கவனித்தேன். ஹோலிப்பண்டிகைக்குப் பின் டெல்லியே ஸ்வெட்டரைக் கழட்டித் தூக்கி எறிந்துவிட்ட நிலையில், இன்னும் ஸ்வெட்டரைப் போட்டுக்கொண்டு வண்டியில் உட்கார்ந்திருக்கிறார். ‘வண்டி கிடக்கட்டும் உங்க உடம்பைக் கவனிச்சுக்கவேண்டாமா. அதுதானே முக்கியம்?’ என்றேன். மேலும், ’மகன் கூட இருந்து பாத்துக்கறான்ல ?’ – கேட்டேன். விரக்தியை உருண்டையாய் தொண்டையில் விழுங்கி, ’ஆப்தோ ஜான்த்தே ஹை(ன்)!’ என்றார். சற்றே திடுக்கிட்டேன். நானே ஓரிடத்தில் இல்லாமல் ஊர்சுற்றுபவன். நாடோடி. இவரை அறிந்தவனுமில்லை. ’உங்களுக்குத்தான் தெரியுமே’ என்கிறாரே.. எனக்கென்ன தெரியும் என்று நினைத்துவிட்டார் எனக் குழம்பியவாறு, ’என்ன சொல்கிறீர்?’ என்றேன். பதில் சொன்னார்:

ஆப் சஹி ஹை(ன்)
துனியா பி சஹி ஹை(ன்)
ஃபிர் பி ..
கோயி கிஸிகா நஹி ஹை(ன்)

நீங்கள் சரி
உலகமும் சரிதான்
ஆனால் ..
யாரும் யாருக்காகவும் இல்லை

என்று தத்துவமாய்த் தெறித்தார். ஓ! கவிஞரல்லவா வந்திருக்கிறார் ஓட்டுனராக.
கொஞ்சம் யோசித்து ’உண்மைதான் நீங்க சொல்றது’ என்றேன். சீட்டில் கோணலாக உட்கார்ந்துகொண்டு சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவர், ட்ராஃபிக் விலகிக் கொடுக்க, வேகமெடுத்தார். சாதாரண மனிதர்கள், வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்களில், சுக துக்கங்களில் தினமும் விழுந்துவிழுந்து எழுந்திருப்பவர்கள். அன்றாடப் போராட்டங்களில் அடிக்கப்பட்டு, நிமுக்கப்பட்டுப் புடம்போடப்படுபவர்கள். அனுபவம் தத்துவமொழியாகப் பேசுகிறது அவர்களது வாயிலிருந்து.

டெல்லியின் மெட்ரோவையும், DTC எனப்படும் டெல்லி போக்குவரத்துக்கழக பஸ் சர்வீஸையும் தவிர்த்துப் பார்த்தால், பொதுமக்கள், அதாவது ஸ்கூட்டர், கார்போன்ற வாகனமில்லா அசடுகள் தினமும் முட்டி மோதவேண்டியது ஆட்டோக்காரர்களிடம்தான். மெட்ரோ ஸ்டேஷன்களிலும், மற்ற இடங்களின் குடியிருப்பு மற்றும் சந்தைப் பகுதிகளிலும் சைக்கிள் ரிக்ஷாக்கள் ஓடுகின்றன. இதுவெல்லாம் போதாதென்று இப்போது எலெக்ட்ரி ரிக்ஷாக்கள் பிரபலமாகியிருக்கின்றன. ஒன்றிரண்டு வருஷங்களுக்கு முன், டெல்லியின் தீவிர காற்றுமாசுக் குறைப்பு நடவடிக்கைகளின் பலனாகத் துவக்கப்பட்டவை. பாட்டரியில் இயங்குவதால் சத்தமே இல்லாமல் சாலையில் கடந்துவிடுகிறது. காற்று மாசும் இல்லை. ஏற்கனவே இங்கு ஆட்டோக்கள் இயற்கைவாயுவினால்தான் இயக்கப்படுகின்றன. இருந்தும், டெல்லியில்தான் காற்றுமாசு அதிகம் எனப் புலம்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். காற்றுமாசிற்குத் தலைநகரின் சுற்றுப்பகுதிகளின் முரட்டுத்தனமான தொழில்மயமாக்கமும் முக்கிய காரணம் என்பதை வசதியாக மறந்துவிட்டு அளந்துகொண்டிருப்பார்கள்.

இந்தமுறை டெல்லி பயணத்தின்போது, நாங்கள் குடியிருக்கும் தலைநகரின் கிழக்குப்பகுதியில் எலெக்ட்ரிக் ரிக்ஷாவில் அடிக்கடி பயணம் செய்துபார்த்தேன். சென்னையின் ஷேர்-ஆட்டோ மாதிரி, பொதுவாக பத்து ரூபாய்- ஒரு சவாரி என்று வாங்கிக்கொள்கிறார்கள்; சுமார் ஒரு கி.மீ. தூரம்வரை. தூரம் அதிகமானால் இருபது, முப்பது எனக் கேட்பதும் உண்டு. சத்தமில்லாமல், புகையில்லாமல் வசதியாக இருக்கிறது. எலெக்ட்ரிக் ரிக்ஷாவின் வருகைக்குப் பின், சைக்கிள் ரிக்ஷா ஓட்டுனர்களின் கதை அதோகதியாகிவிட்டதுபோல் தோன்றுகிறது. மூலைக்கு மூலை சோகத்துடன் காலிவண்டியுடன் நிற்கிறார்கள். சவாரிகள் அவர்களிடம் வரத் தயங்குகிறார்கள்.

ஒரு நாள் மாலை, அருகிலுள்ள பிள்ளையார் கோவிலுக்குப் போய்வரலாம் என குடியிருப்பு வளாகத்தின் முகப்புவாயிலுக்கு வந்தேன். என் தலையைக் கண்டதும் மெல்லப் போய்க்கொண்டிருந்த எலெக்ட்ரிக் ரிக்ஷா தயங்கி நின்றது. கூடவே வயதான சைக்கிள் ரிக்ஷாக்காரர் ஒருவரும் அருகில் கொண்டுவந்து நிறுத்தி முகத்தைப் பார்த்தார். சரி, சைக்கிள் ரிக்ஷாவில் ஏறிக்கொள்வோம். மெதுவாகப் போகட்டும் அவசரம் ஒன்றுமில்லை என்று நினைத்து ஏறினேன். பேச்சுக்கொடுத்தேன். என்ன இது, இந்த குறைந்த தூரத்துக்கு இருபது, முப்பது என்கிறீரே. அந்தவண்டிக்காரர் (எலெக்ட்ரிக் ரிக்ஷா) பத்துரூபாய்தானே வாங்குகிறார் என்றேன். அதற்கு அவர், ‘ஓ தோ பேட்டரிவாலா ஹை ஜி! ஹமே தோ ஷரீர் ஸே மெஹ்னத் கர்னா பட்த்தா ஹை’ (அது பேட்டரிவண்டி ஐயா. எங்களுக்கு உடம்பினால் உழைக்கவேண்டியிருக்கிறதே) என்றார் பரிதாபமாக. அவரைப் பார்த்தேன். 65 வயதிருக்கலாம். நலிந்த உடம்பு. இந்த வயசான காலத்தில், பொழுதெல்லாம் மிதி மிதி என்று சைக்கிள்ரிக்ஷாவை மிதித்து உழைத்து சம்பாதிக்கும் மனிதர். மின்சக்தியும், மனித வியர்வையும் ஒன்றா? சரீர உழைப்புச் செய்து சம்பாதிப்பவருக்குப் பணம் சற்றுக்கூடுதலாகக் கொடுப்பதில் நியாயம் இருக்கிறது. ’ஆப் கி பாத் சஹி ஹை’ (நீங்க சொல்றது சரிதான்) என்றேன்.

வண்டிபோய்க்கொண்டிருந்தது. ஊர்ல எலெக்ட்ரிக் ரிக்ஷா அதிகமாகியிடுச்சே.. உங்களோட தினப்படி வருமானமெல்லாம் இப்போ எப்படி? என்றேன். அதை ஏன் கேக்குறீங்க. சவாரிக்காக நாங்க மணிக்கணக்காக் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கு. ஒங்கள மாதிரி ஒன்னு ரெண்டு பேருதான் வர்றாங்க. முன்னே கொடுத்த பணத்தில கொறச்சிகிட்டுத்தான் கொடுக்கறாங்க.. நாங்க எப்படித்தான் பொழக்கிறது சொல்லுங்க என்றார். கஷ்டந்தான். நீங்க டெல்லிதானா, எந்த ஊரு? எனக் கேட்டதற்கு பிஹார்ல இருக்கு எங்க கிராமம். அங்கேயிருந்து பொழப்புக்காக டெல்லிவந்து பத்து வருஷமாகுது..ஏதோ ஓடிக்கிட்டிருக்கு. என்றார். குடும்பம்? ’பொண்டாட்டி அக்கம்பக்கத்துல வீட்டு வேலக்குப்போயி ரெண்டுகாசு சம்பாதிக்கிறா. பையன் ஸ்கூல்ல கொஞ்சம் படிச்சான். பதினாறு வயசாகுது. வேறொரு சர்க்கார் ஸ்கூல்ல கூட்டிப்பெருக்கிற வேல கெடச்சிருக்கு’. ’பொண் கொழந்த இல்லயே’ என்றேன் கவலையுடன். ’ஒரு பொண்ணு. மூத்தது. கட்டிக்கொடுத்திட்டேன்’ என்றார் திருப்தியுடன். நல்லவேளை, ஒங்களோட பாதிக் கஷ்டத்தை ஆண்டவன் தீத்துட்டான் என்றேன். ’ஹா(ன்) ஜி. காலயில எழுந்து முகம் கழுவியதும், அந்த ’ஊப்பர்வாலா’வத்தான் ரெண்டு நிமிஷம் நெனச்சுக்குறேன். எனக்குத் தெரிஞ்சமாதிரி ஏதோ ஒழச்சுத்தான் சாப்டுறேன். யாரயும் ஏமாத்தல, கெட்டகாரியம் செய்யல’ என்றார் குரல் தழதழக்க.

இந்தியா முழுதும் பெருகிக் கிடக்கின்றனர் ஏழை ஜனங்கள். அதிலும் நகரங்களுக்குப் பிழைப்பு தேடிவரும், ஒரு வேலையையும் முறையாகச் செய்வதறியா கிராமத்து ஏழைகளின் பாடு இருக்கிறதே சொல்லி மாளாது. முன்பெல்லாம் டெல்லியின் எண்ணற்ற மேம்பாலங்களின் கீழ்ப்பகுதியில் இத்தகைய ஏழைகள் கொத்துக்கொத்தாக உட்கார்ந்திருப்பதை, படுத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்களில் முதியவர்கள், (வடநாட்டு கிராமவழக்கப்படி முக்காடுபோட்டுக்கொண்டு) கற்களை அடுக்கி, விறகுகளைச் செருகி, நசுங்கிய அலுமினியப் பாத்திரங்களில் எதையாவது சமைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் பெண்கள், உடம்பில் சரியாகத் துணியில்லாமல் அங்குமிங்குமாக அலையும் குழந்தைகள் என சோகத்தின் விதவிதமான உருவங்கள். பெரும்பாலும் பக்கத்து மாநிலங்களான உத்திரப்பிரதேசம், உத்தராகண்ட், ஹரியானாவிலிருந்து நகரில் பிழைப்புதேடிவந்து செய்வதறியாது திகைக்கும் அபலைகள். இந்தமுறை டெல்லி திரும்பியபோது, சிலமாறுதல்களைக் காண்கிறேன். மேம்பாலங்களின் அடிப்பகுதியில் சாலையோரமாக இரும்புக்கிராதிபோட்டு, உள்ளே செடிகளை வளர்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறது முனிசிபல் நிர்வாகம்.

சரி, திக்கற்ற இந்த அபலைகள் எங்கே போனார்கள் ? நகரின் உட்பகுதிகளுக்குள் சிறுகூட்டமாக நகர்ந்து, அவ்வளவு பிரதானமாக இல்லாத சிறு சாலையோரங்களில், பாலித்தீன், தார்ப்பாலின் எனக் கிடைப்பதைக்கொண்டு சிறிய முக்கோண டெண்ட்டுகளைப் போட்டுக்கொண்டு குடியேறியிருக்கிறார்கள். அதே ஏழ்மை, முகத்தில் நிரந்தரமாகக் குடியிருக்கும் துக்கம். தினசரி சோத்துக்கான தொடரும் போராட்டம், வேதனை. அந்தக் குடிசைகள் முன்னும் சில சமயம் எரிகிறது அடுப்பு. கொதிக்கிறது ஏதோ அந்த ஏழைகளின் பாத்திரங்களிலும், அவ்வப்போதாவது.

**

மீண்டும் இந்த நாய்

என்னுடைய முந்தைய டெல்லி வருகைகளின்போது இந்த நாயைக் கவனித்திருக்கிறேன். மென்பழுப்பு நிறம். எங்கள் அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பின் கீழ் தளத்தில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். நிழலில் எப்போதாவது படுத்துக்கொண்டிருக்கும். எங்கள் காம்ப்ளெக்சில் வசிக்கும் பெரும்பாலானவர்களை இது கண்டுகொள்வதில்லை என்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். செலக்டிவ்-ஆகத்தான் வாலாட்டும் அல்லது பின்னே வரும். அதிகம் குலைக்காது. ஆனால் விசிட்டர்களில் சிலரைப் பார்த்ததும் ஏதோ புரிந்துகொள்கிறது. அவர்களை குரைத்து விரட்டிவிடப்பார்க்கும். குறைந்தபட்சம் அவர்கள் காரேறி, பைக்கேறி வெளியேறியபின்தான் நிம்மதியாகத் தன் இருப்பிடத்துக்குத் திரும்பும். எதனாலேயோ அவர்களில் ஓரிருவரை இது ப்ளாக்-லிஸ்ட் செய்துவைத்திருக்கிறது. பாஷை தெரியாததால் இதனை இண்டர்வியூ எடுக்கமுடிவதில்லை எனும் வருத்தமுண்டு. நாய்களில் இது கொஞ்சம் வித்தியாசமானது. இரவிலோ, பகலிலோ மற்ற தெருநாய்களின் கூச்சல், குழப்பங்களை இது சட்டை செய்வதில்லை. சேர்ந்து குரைப்பதில்லை. அதிகாலையில் ஊளையிடுவதில்லை. நாய்களின் சத்தமான பகல் பஞ்சாயத்துகளில் மூக்கை நுழைப்பதேயில்லை. தூரத்திலிருந்து பார்க்கும். சிந்தனை வயப்படும். அவ்வளவுதான். நாய் சமூகத்தின் அறிவுஜீவியோ என்னவோ, யார் கண்டது?

இதற்கு ஏதாவது திங்கக் கொடுக்கலாம் என்று அவ்வபோது தோன்றும். ஆனால் அதுவும் அவ்வளவு எளிதல்ல. ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன் – கொஞ்சம் தனித்துவமானது இது. பத்தோடு பதினொன்னு என்று நினைத்துவிடமுடியாது. சாப்பாட்டிலும் அப்படித்தான். யார் எதைப்போட்டாலும் சாப்பிட்டுவிடாது. அருவருத்த சாப்பாட்டிற்கு விறுவிறுத்த பட்டினிமேல் எனும் சித்தாந்தம் கொண்டது. கீழ்வீட்டுக்காரி (ஹிமாச்சல் ப்ரதேஷி) ஒருத்தி, ஒரு குளிர்காலக் காலையில், முந்தைய நாளின் மிஞ்சிப்போன ப்ரெட்-ஸ்லைஸை இதன் பக்கத்தில் வீசிவிட்டுப் போவதைப் பார்த்தேன். நாய்தானே.. தின்னுடும் என்கிற மனித மேட்டிமைவாத எண்ணம். ஆனால், நம்ப ஆளென்ன – ஐ மீன் – நாயென்ன, லேசுப்பட்டதா? கீழே கிடந்த ப்ரெட்டைப் பார்த்தது. அவள் உள்ளே போவதையும் நோட்டம்விட்டது. நகன்றுவிட்டது அந்த இடத்திலிருந்து. எனக்கும் வயசு பத்தாகப்போகுது. ஒன்னப்போல எத்தனப்பேரப் பாத்திருப்பேன் என்று நினைத்திருக்குமோ?

கீழ் தளத்திலே இன்னொரு வீட்டில் ஒரு பஞ்சாபிக் குடும்பம். வீட்டுக்காரர் பொதுவாக நாய்களின்மீது ப்ரியமுள்ளவர் என்று தோன்றுகிறது. இரவில் சாப்பாடுபோடுவதோடு (என்ன போடுகிறாரோ), குளிரில் இது நடுங்குமே என்பதற்காக ரப்பர்-மேட்டை, படுப்பதற்காக வாசலில் போட்டுவைப்பார். அதில் சுருண்டு படுத்துக்கொள்ளும். என்னுடைய நேரெதிர் வீட்டில் ஒரு உத்தராகண்ட் உத்தமி. எப்போதாவதுதான் கதவைத் திறந்துகொண்டு அவள் வாசலுக்கு வந்து நிற்பாள். சொல்லிவைத்தாற்போல், அந்தச்சமயம் பார்த்து இது அங்கே நின்றுகொண்டிருக்கும். அவள் அந்தப்பக்கம், இந்தப்பக்கமென வேடிக்கைப் பார்த்திருக்கையில், மெல்ல முன்னேறி வீட்டுக்குள் தலை நீட்டுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இதன் நடவடிக்கையைக் கவனித்தவுடன் அவள் படபடத்து, ‘ச்சல்! ச்சல்! ஜா இதர்ஸே!’ (போ! போ! போய்த்தொலை இங்கிருந்து) என்று வெடிப்பாள். இதனை வெளியே தள்…ளி, வாசலை மறைத்து நின்றுகொள்வாள். இதற்கும் அவளைச் சீண்டுவதில் ஆனந்தமோ? ஒருநாள், நான் இந்த டிராமாவை பார்த்துவிட்டதைக் கவனித்தவள், ‘ஜாத்தாஹி நஹி ஹை Bhaahar.. அந்தர் ஆநா ச்சாத்தா ஹை! (வெளியே போகமாட்டெங்கிறது (சனியன்)..உள்ளே வரணுமாம்!) என்றாள். ‘இதற்கு ஏதாவது சாப்பிடக்குடுத்திருக்கீங்களா? என்னதான் சாப்பிடும் இது?’ என அவளைத் துருவப் பார்த்தேன். ’குச் நஹி!’ என்றாள். ஒன்றுமே சாப்பிடாதா என்றேன் ஆச்சரியமாக. ’கபீ, கபீ.. பிஸ்க்கூட் காத்தா ஹை. Bachchonwaali பிஸ்க்கூட். மேரி-கோல்ட்!’ {சிலசமயம் பிஸ்க்கெட் சாப்பிடும். குழந்தைகளுக்கான பிஸ்க்கெட். மேரி-கோல்ட்(Marie Gold)} என்றுமென்சிரிப்போடு சொன்னவள், கதவை அழுத்திச் சாத்திவிட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.(இவனோடு ஜாஸ்தியாகப் பேசுகிறோமோ என்று நினைத்திருக்கலாம். பெண்மனதில் எப்போது, என்ன தோன்றுமோ, யாருக்குத் தெரியும்?)

இரண்டாவது தளத்தில் இன்னுமொரு உத்தராகண்ட். (டெல்லிக்குள் இப்போதெல்லாம் நிறையப் புகுந்துவிட்டது உத்தராகண்ட்). அந்த வீட்டில் இரண்டு கன்னிகைகள். அவர்களில் மூத்தவள் கருணை தேவதை – நாய் விஷயத்தில். நம்ப நாயைப் பார்த்ததும் மெல்லச் சிரித்துக்கொண்டே தலையில் தட்டுவாள், தடவிக்கொடுப்பாள். இது சிலிர்த்துக்கொண்டு நெளியும்.வளையும். ரெண்டுகால்களில் நின்று முன்னங்கால்களை உயர்த்தும். பிஸ்கட்டை உடைத்துப்போடுவாள். இப்படி சில கைங்கரியங்கள். சின்னவள்? பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். இருவரும் காலையில் கீழிறங்கிச் செல்கையில் அவர்கள் பின்னே செல்லும் நம்ப தோஸ்த். அவர்கள் தங்களின் பழைய மாருதி ஜென்னின் கதைத் திறந்து உள்ளே போவதைப் பார்த்து நிற்கும். கதவைச் சரியாகச் சாத்திக்கொண்டார்களா என்று உன்னிப்பாகக் கவனிக்கும். கார் கிளம்பி மறைந்ததும் தன் இருப்பிடத்துக்குத் திரும்பிவிடும்.

சமீபத்தில் டெல்லிக்கு மீண்டும் வந்தபின் ஒரு பிற்பகலில், பக்கத்துக்கடையில் கொஞ்சம் சாமான் வாங்கிக்கொண்டு படியேறினேன், அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பின் முதல் தளத்திலிருக்கும் ஃப்ளாட்டை நோக்கி. கீழ்வீட்டு வாசலில் படுத்திருந்த இது மெல்ல எழுந்தது. மெல்ல? ஆம், கொஞ்சம் குண்டு, வயதும் ஆகிறதல்லவா? என்னைத் தொடர்ந்து படியேறி மேலே வந்தது. இரும்புக்கதவு, உள்கதவெனத் திறந்து உள்ளே போகையில், இதுவும் தலையை உள்ளே நுழைத்துக்கொண்டு, தலை உள்ளே, உடம்பு வெளியே என அகமும் புறமுமாக நின்றது. உள்ளே வர ஆசையா? கதவை சாத்தாதே – நான்தான் நிற்கிறேனே காவலுக்கு என்கிறதா? திங்க ஏதாவது வேண்டுமா? அதன் தலையை லேசாகத்தட்டிவிட்டு, மெதுவாக வெளியே தள்ளி இரும்புக்கதவை சாத்தினேன். ஓட்டை வழியே வெளியே பார்க்கையில், கதவைப் பார்த்து நிற்பது தெரிந்தது. சில நொடிகளில் அங்கேயே படுத்துக்கொண்டுவிட்டது. என்னடா இது, காலை வேளையில் தர்னா?

இதற்குப் போடுவதற்காக அவள் சொன்னமாதிரி, குழந்தைகள் பிஸ்கட் பாக்கெட் ஒன்று வாங்கி வந்திருக்கலாம். ஞாபகத்தில் இல்லை. கடைக்காரனோடு கேஜ்ரிவாலைப்பற்றிக் கதைத்துவிட்டு சாமானை வாங்கிக்கொண்டு வந்துவிட்டேன். (கேஜ்ரிவாலை நினைத்த மனதில் அப்போது, நாயைப்போன்ற அப்பாவி ஜீவன் வருவதற்கான சாத்தியம் குறைவுதான்). ஏதாவது இதற்குத் தின்பதற்குப் போட்டால் நல்லது. கிட்ச்சனைத் திறந்து ஆராய்ந்தேன். சப்ஜி கதகதப்பாக இருந்தது. ப்ரயோஜனமில்லை. பக்கத்தில் ஒரு பாத்திரத்தில், ரெஸ்ட்டாரண்ட்டிலிருந்து வாங்கிவந்திருந்த ஃபுல்க்கா ரொட்டி. அதனைக் கொஞ்சம் விண்டு (இதனை நம்பி முழுசாகப்போட்டால், சாப்பிடாது; எறியவும் மனசு வராது. தர்மம் தோய்ந்த சங்கடம்!) வாசலைத் திறந்து அதன் முகமருகே ரொட்டித்துண்டைக் காட்டிவிட்டு (ஏதோ கடவுளுக்குக் காட்டுவதுபோல்), பக்கத்தில் வைத்தேன். குனிந்து பார்த்தது. போனால்போகிறதென்று என்னையும் பார்த்தது. தலையைத் திருப்பிப் பக்கத்துப் பார்க்கைப் பார்க்க ஆரம்பித்தது. வேண்டாமாம். பிடிக்கவில்லையா? பசியில்லையா? பிஸ்க்கெட்டிற்காக இப்போது நான் கடைக்குப்போகப்போவதில்லை.

உள்ளே நுழைந்து நான் சாப்பிடுவதற்காக, ஃபுல்க்காவில் நெய்தடவி, மைக்ரோவேவுக்குள் தள்ளி, முப்பது செகண்ட் கொடுத்தேன். ஃபுல்க்கா சூடாகி, நெய்யால் மினுமினுத்தது. ஒரு தட்டில் எடுத்துக்கொண்டு, சப்ஜிக்குப்போகையில், மீண்டும் மனதில் வாசலில் படுத்திருக்கும் நாய். ஒருவேளை, நெய்தடவிய, கதகதப்பான ’ஃபுல்க்கா-வர்ஷன் 2’-ஐ இதற்குப் பிடிக்குமோ? கொஞ்சம் அதிலிருந்து விண்டு எடுத்துக்கொண்டேன். வாசல்கதவைத் திறந்து, அதன்முன்னே வைத்தேன். முகர்ந்தது. ஆராய்ந்தது. வாயில் கவ்வி எடுத்துக்கொண்டு மெதுவாக சாப்பிட ஆரம்பித்தது. அட! நெய் தேவைப்படுதா இந்தக் கழுதைக்கு? சே, இந்த நாய்க்கு? உள்ளே சென்று மிச்சமுள்ள விள்ளலை எடுத்துவந்து போட்டேன் ஒரு முழு ஃபுல்க்காவை சண்டித்தனம் செய்யாமல் சாப்பிட்டது. அதற்குமேல் உள்ளே போகாது. தெரியும்.

இப்போது நம்பநாய், நெய்ரொட்டி சாப்பிட்ட கதையைச் சொல்லிவிடவேண்டுமென்று ஆசை. எதிர்த்தவீட்டு எழில், எப்போது திறப்பாளோ கதவை ?

**

ஹிந்தி மீடியம் !

டெல்லியின் சாந்தினி சௌக்கில் வசிக்கிறார் ராஜ் பத்ரா (Raj Batra), ஒரு இளம் பிஸினெஸ்மேன். தொழில்நுணுக்கம் தெரிந்தவர். நன்றாக நடக்கிறது ஜவுளிக்கடை. செல்வச்செழிப்பு. மற்றபடி ஆள் சராசரி. அவருக்கு ஆங்கிலம் பேசிப்பழகும் மீட்டா (Mita) ஒரு நாகரீக மனைவி. அவர்களின் ஒரே குழந்தை பியா (Pia) பள்ளிக்கூடம் போக ஆரம்பித்திருக்கிறாள்..

ஒரு நாள் பள்ளி முடிந்ததும் யுகேஜி-யில் இருக்கும் தன் குழந்தையைக் கூட்டிவரச் செல்கிறாள் மனைவி. மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் இவளது மகள் அம்மாவிடம் ஓடிவந்து தன்னோடு கூடப் படிப்போரில் ஒரு சிறுவனைக் காண்பித்து முறையிடுகிறாள். ’இவன் என்னோட பேசமாட்டேங்கறான்!’

அம்மாக்காரி அந்தச் சிறுவனிடம் போய் இதமாகச் சொல்கிறாள்(ஹிந்தியில்): ’ஏன் பேசமாட்டேங்கறியாமே..பேசுடா கண்ணு! நீங்கள்லாம் ஒன்னாத்தானே படிக்கிறீங்க!’

வாண்டுப்பயல் இங்கிலீஷில் பதில் சொல்கிறான். ’இவளோட நான் பேசமாட்டேன். இவ ஹிந்தியில பேசறா!’

துணுக்குற்ற இவள் நம் குழந்தைக்கும் இங்கிலீஷ் சொல்லித்தரணுமே..என்கிற சிந்தனையுடன் சிறுவனிடம் நைச்சியமாகக் கெஞ்சுகிறாள்: ‘ ஒனக்கும்தான் ஹிந்தி தெரியுமே! இவளோட பேசேன்!’

‘ஹிந்தியிலலாம் பேசக்கூடாது. இங்கிலீஷில்தான் பேசணும்’னு அம்மா சொல்லியிருக்காங்க! ’ என்கிறான் அந்தப் பொடியன்.

கவலையோடு அவனைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் பெண்ணைக்கூட்டிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வருகிறாள் அம்மா. அவளது சிந்தனை வலுக்கிறது. மாலை வீடு திரும்பி விளையாட்டாகப் பேசவிரும்பும் கணவனிடம் முகம் கொடுக்காமல் சீரியஸாக நடந்துகொள்கிறாள். அவனுக்குப் புரியவில்லை. ‘என்னாச்சு மீட்டி! வா டார்லிங்!’ என்று குலவப் பார்க்கிறான். கதை ஓடவில்லை. மேற்கொண்டு அவன் விஜாரிக்க, ’அரசாங்கப் பள்ளிக்கூடங்கள்ல படிச்சுட்டு நாமப்பட்ட கஷ்டம், அவமானம்லாம் போறும்! நம்ம குழந்தய தரமான இங்கிலீஷ் ஸ்கூல்ல போட்டாகணும். ஆகவேண்டியதப் பார்!’ என்கிறாள். ’அதுக்கென்ன, போட்டாபோச்சு!’ என்கிறான் சாதாரணமாக அவன்.

இங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறது தங்கள் குழந்தையை, டெல்லியின் ஆகப்புகழ்பெற்ற இங்கிலீஷ் ஸ்கூலில் சேர்க்க ப்ரயத்தனப்படும் இந்தப் பெற்றோரின் கடும் முயற்சிகள். குழந்தைக்கான இண்டர்வியூ, பெற்றோருக்கான கவுன்சலிங், பயிற்சி, தடுமாற்றங்கள், குழப்பங்கள், தோல்விகள் எனத் திரையில் விரிந்து செல்கிறது கதை. நமக்கு இங்கிலீஷ் சரியாகப் பேசவரவில்லை என்பதனால் நம் குழந்தையின் ஸ்கூல் அட்மிஷன் ஆகாதுபோலிருக்கிறதே என்று அப்பன் பரிதவிக்கும் அளவிற்கு நிலைமை சீரியஸ். பெண்டாட்டி வேறு ’ஒன்னாலதான் எல்லாப் ப்ரச்னையுமே! நீ இந்த சாந்தினி சௌக் ஸ்டைல ஒடனே மாத்து. குழந்தைக்காகவாவது நாகரீகமாக இங்கிலீஷ் பேசப் பழக கத்துக்க’ எனப் புருஷனை அவ்வப்போது குத்திவிடுகிறாள். எத்தனையோ முயன்றும் ஜெனரல் கோட்டாவில் முடியாது போக, ஏழைகளின் கோட்டாவில் தன் குழந்தைக்கு அட்மிஷன் வாங்க முடிவெடுக்கிறார்கள்; போலி ஏழைகளாக குடிசையில் போய் வாழ்கிறார்கள் பெற்றோர்கள். எப்படியோ தகிடுதத்தம் செய்து ஏழைக்கோட்டாவில் குழந்தை பியாவிற்கு அந்த புகழ்பெற்ற ஸ்கூலில் அட்மிஷன் ஆகிவிடுகிறது. மனைவி மீட்டா ஒரே குஷி. ராஜ் பத்ராவின் மனமோ மேலும் தடுமாற்றத்தில். தனது புதிய நண்பனும் நேர்மையாளனுமான குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷின் பிள்ளைக்குக் கிடைக்கவேண்டிய ஏழைக்கோட்டா சீட்டை, தன் பெண்ணிற்காகப் போலி ஆவணங்களின் மூலம் அநியாயமாகப் பறித்துவிட்டோமே என மனம் வேகிறான் ராஜ். ஷ்யாமின் மகன் படிக்கும் அரசாங்கப்பள்ளிக்கு நிறையப் பண உதவிகள் செய்து, தரமான ஆங்கில டீச்சரையெல்லாம் நியமிக்கச் செய்து பள்ளியை மேம்படுத்துகிறான். ஒருகட்டத்தில் குற்ற உணர்வு தாங்கமுடியாமல் போய், மனைவி தடுத்தும் கேளாமல், தன் பெண் குழந்தையை அந்த இங்கிலீஷ் பள்ளியிலிருந்து நீக்கிவிடுகிறான்; ஷ்யாம் ப்ரகாஷின் மகன் படிக்கும் அரசாங்கப்பள்ளியிலேயே தன் குழந்தையைச் சேர்க்கிறான் ராஜ் பத்ரா, என்று மனதைப்படுத்தும் கதை பாலிவுட்டின் இந்தவருட ரிலீஸ்களில் ஒன்றான ‘ஹிந்தி மீடியம்’.

இதில் மிகச்சிறப்பான நடிப்பென குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷாக வருபவரின் நடிப்பைச் சொல்வேன். இந்தப் படத்தின் பல இடங்களில் இவரது நடிப்புத்திறன் மின்னுகிறது. ஏழைகளுக்கான கோட்டாவில் குடிசைக் குழந்தைகள் சிலருக்கு அட்மிஷன் தர நினைக்கும் அந்த புகழ்பெற்ற ஸ்கூலிற்கு, சிலர் போலி விலாசம் கொடுத்து அந்தக்கோட்டாவில் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு தவறான முறையில் அட்மிஷன் வாங்க முயல்கின்றனர் என டிவி சேனல் ஒன்றின் மூலமாகக் புகார் வந்திருக்கிறது. அதை சரிபார்ப்பதற்காக ஸ்கூலிலிருந்து ஒரு ஆசிரியர் குடிசைப்பகுதிக்கு வந்து, ஏழைக்கோட்டாவில் விண்ணப்பித்தவர்கள் உண்மையில் அந்த குடிசைப்பகுதியில்தான் வசிக்கிறார்களா என சோதிக்கிறார். அப்போது ஏழையாக வேஷம் போட்டிருக்கும் ராஜ் பத்ராவின் உள்ளங்கையைத் தொட்டுப் பார்த்து ‘உன் கை ஏன் இவ்வளவு மென்மையாக இருக்கிறது, ஏழை உழைப்பாளியின் கைபோல் தெரியவில்லையே !’ என்று சொல்லி அவரது ஏழ்மையை சந்தேகிக்கிறார். பதில் சொல்லத் தடுமாறுகிறார் ராஜ் பத்ரா. அப்போது அவரது நண்பரான குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷ், தன் நண்பனுக்கு உதவி செய்ய நினைத்து ‘ஏற்கனவே கொஞ்சம் நல்லா இருந்தவர்தான் இவரு! நேரம் சரியில்ல..எல்லாத்தயும் இழந்துட்டாரு.. ஏழையாயிட்டாரு !’ என்று பரிசோதகரிடம் சொல்கிறார். ’ஓ’ என்பதுபோல் தலையாட்டிய பரிசோதகர் ஷ்யாம் ப்ரகாஷையும் கூர்மையாகக் கவனிக்கிறார். அப்போது பதற்றத்துடன் ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் சொல்கிறார்: ’ஸாஹிப்! மே கரீப்(gharib) ஹூன்! (ஐயா, நான் ஒரு ஏழை!’) என்று ஆரம்பித்து ‘… என் அப்பன் ஒரு ஏழை. என் பாட்டனார் ஏழை.., ஏன் என் முப்பாட்டனாரும்கூடக் கடைசிகாலம்வரை ஏழையாகவேதான் இருந்தார். சிலரைப்போல் கொஞ்சநாள் பணக்காரனாக இருந்துவிட்டு அப்புறம் ஏழையானவனல்ல நான். நம்புங்கள்! ஆரம்பத்திலிருந்தே நான் ஏழைதான்.. ஒரிஜனல் ஏழை!’ என்பார். எங்கே அந்த பரிசோதகர் தன் ஏழ்மையையும் நம்பாது போய்விடுவாரோ-அதனால் தன் பையனுக்கு அட்மிஷன் கிடைக்காமல் போய்விடுமோ என்கிற பயம் கண்களில் தெரிகிறது. இந்த இடத்தில் தியேட்டரில் சிலர் சிரிக்கிறார்கள். ஆனால் மனதை உருக்கும் காட்சியது.

இன்னும் சில இடங்கள்: விண்ணப்ப முகவரிகளை சரிபார்த்த ஸ்கூல் ஆசாமி, குடிசைவாசிகளிடம் ‘சரி. உங்கள் விண்ணப்பங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். சீட் கம்மி. லாட்டரி போடுவோம் அதில் அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் உங்கள் குழந்தைகளில் சிலருக்கு அட்மிஷன் கிடைக்கும். எதற்கும் 24000 ரூபாய் தயார் செய்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்பார். அப்போது ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் குழம்பி ‘ எங்களுக்குத்தான் கட்டணமெல்லாம் கிடையாது. இலவசம்னீங்களே!’ என்பார். அதற்கு ஸ்கூல் ஆசாமி ’அட்மிஷன் கட்டணம் கட்டவேண்டியதில்லை. ஆனால் எக்ஸ்ட்ரா-கர்ரிகுலர்,, அதான் விளையாட்டு, ஆட்டபாட்டம் மாதிரி- இதுக்கெல்லாம்தான் 24000ரூ கட்டச்சொல்றோம்!’ என்பார். குடிசைவாசிகள் திருதிருவென முழிக்க, ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் பரிதாப முகத்துடன் ‘இங்க பாருங்க! எங்க எடத்துலேயே பிள்ளைகள் ஆடி, பாடி, விளையாடி எஸ்ட்டா குர்ரிகுலோர் தெனம் தெனம் நெறய நடக்குதுங்களே! அப்புறம் எதுக்கு ஸ்கூல்ல பணம் கட்டணும்?’ என்பார் அப்பாவியாக. என்ன ஒரு நடிப்பு!

ஏழைகளின்கோட்டா அட்மிஷனுக்காக குடிசையில் தங்கி ஏழையாக நடித்துக்கொண்டிருக்கும் ராஜ் பத்ரா, இந்த 24000 ரூபாயை எடுப்பதற்காக இரவில் பதுங்கிப்பதுங்கி ஏடிஎம் மெஷினுக்கு வருவார். அவரிடம் கார்டு இருக்கிறது பணமிருக்கிறது ஆனால் குடிசைவாழ் ஏழைகளுக்குத் தான் உண்மையில் பணக்காரன் என்பது தெரியக்கூடாதல்லவா? அதுக்குத்தான் பதுங்கல்! குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் தன் நண்பன் ராஜ் பத்ரா உண்மையிலேயே ஏழை என நம்பிக்கொண்டிருப்பவர். அவருக்கு ஏடிஎம் மெஷின்பற்றி, அதிலிருந்து பணம் வருமென்பதெல்லாம் ஒன்றும் தெரியாது. ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் அந்த இரவில் அந்த மெஷினைக் கடக்க நேருகிறது. உள்ளே தன் நண்பன் ராஜ் பத்ரா ஏதோ செய்வதை ஆச்சரியமாகப் பார்ப்பார். மெதுவாகப் பின்னால்போய் அவரிடம் நெருங்கி ’இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் ?’என்று கேட்கிறார். பத்ரா பதற, மெஷின் சத்தத்துடன் பணத்தை வெளியே தள்ளுகிறது. அதைப் பார்த்து ஏதோ தப்பான காரியம் செய்கிறான் தன் நண்பன் என நடுங்கிய ஷ்யாம் ப்ரகாஷ், அங்குமிங்கும் பார்த்துக்கொண்டு ராஜ் பத்ராவைத் தரதரவென வெளியே இழுத்துச் செல்கிறார். ’கொஞ்சம் இரு. அதோ பாரு! பணம் வருது..என் குழந்தைக்காகத்தான். எடுத்துட்டு வந்துர்ரேன்!’ என்று குழறுகிறார் ராஜ் பத்ரா. காதில் வாங்கிக்கொள்ளாத ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் முரட்டுத்தனமாக அவரை அமுக்கித் தள்ளிக்கொண்டுபோய் அழுத்தமாகச் சொல்கிறார். ‘இத பார் ராஜ்! நீ செய்யறது தப்புக்காரியம். நாமல்லாம் ஏழைகள். இந்தமாதிரித் திருட்டுக் காரியங்களை செய்யவே கூடாது. பெரிய ஆபத்தில் மாட்டிக்கொள்வோம். உன் குழந்தைக்குப் பணம்தானே வேணும். நான் எப்படியாவது ஏற்பாடு செய்யறேன். அந்தப் பக்கம்போகாதே..என்னுடன் வா!’ என்று ராஜை இழுத்துச் செல்கிறார். வெளியே தள்ளிய பணத்தை உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது மெஷின். இந்த இடத்தில் இருவரின் நடிப்புமே ப்ரமாதம்.

குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷாக பார்ப்போரின் மனதை உருக்கி, படத்தில் ஜொலிப்பவர் தீபக் தோப்ரியால் (Deepak Dobriyal) எனும் நடிகர். நாடக நடிகராகத் தன் தொழில்வாழ்வைத் துவக்கியவர். ’ஓம்காரா’, ‘டெல்லி-6,’ ’மக்பூல் (Maqbool)’, Tanu weds Manu ஆகிய பாலிவுட் படங்களில் நடித்து ரசிகர்கள்/விமரிசகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறார். இர்ஃபான் கான் (Irrfan Khan) ஏற்கனவே பாலிவுட்டில் ப்ரபலமான நடிகர். ப்ரபலம் என்றால் ஷா ருக் கான், ஆமீர் கான், சல்மான் கான் போன்ற ஜனரஞ்சகப் ப்ராபல்யம் அல்ல. மசாலாப்பட மன்னனல்ல இந்த இர்ஃபான். பாலிவுட்டின் தரமான off-beat படங்களில் சிறப்பாக நடித்து புகழ்பெற்றிருக்கும் நடிகர். இந்தப் படத்திலும் எதிர்பார்த்தபடி, ராஜ் பத்ராவாக தன் ரோலை நன்றாக செய்திருக்கிறார். அவரது மனைவி மீட்டாவாக கவனிக்கத்தக்கப் பங்களிப்பு செய்திருக்கிறார் ஸபா கமர் (Saba Qamar) – பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த டிவி நடிகை. உருதுப்படங்களில் நடித்துப்புகழ்பெற்றவர். சிறுமி பியாவாக வருபவர் தில்ஷிதா சேகல் (Dilshita Sehgal). இந்தக் குழந்தையை நீங்கள் கோத்ரெஜ் ஹேர்டை விளம்பரத்தில் பார்த்திருக்கலாம். படத்தைத் திறமையாக இயக்கியிருக்கிறார் டைரக்டர் சாகேத் சௌத்ரி.

வில்லனில்லாத, ரத்தம் சொட்டாத, பழிவாங்காத படக்கதை. நல்ல படம் பார்க்கவேண்டும் என்கிற ஆர்வம் உள்ளவர்கள் ‘ஹிந்தி மீடியம்’ எனும் இந்தப் புதிய பாலிவுட் படத்தைப் பாருங்கள். ‘எனக்கு ஹிந்தியெல்லாம் தெரியாதே!’ என்று டபாய்க்கப் பார்க்காதீர்கள். மொழி என்ன பெரிய மொழி! போய்ப்பாருங்கள். புரியும். தரமான படங்கள் என எந்த மொழியில் இருந்தாலும் பார்க்கத் தவறாதீர்கள். வித்தியாசமான நடிப்பு, இயக்கம், இசை, ஒளிப்பதிவு யுக்திகள் என்றெல்லாம் அறிய, நம் சினிமா ரசனை விரிவடைய இது ஒன்றே வழி.

**

சொல்வனத்தில் அம்ரிதா ப்ரீத்தம்

புகழ்பெற்ற பஞ்சாபிக் கவிஞரான அம்ரிதா ப்ரீத்தமின் காதல் வாழ்க்கை, கவிதைகள் பற்றி ‘அம்ரிதா ப்ரீத்தம்: பஞ்சாபிக் கவிதாயினி’ என்கிற தலைப்பிலான எனது கட்டுரை நடப்பு `சொல்வனம்` இதழில் வெளிவந்துள்ளது. அன்பர்களை வாசிக்க அழைக்கிறேன். லிங்க் கீழே:

http://solvanam.com/?p=48724

நன்றி: சொல்வனம்
-ஏகாந்தன்

கிரிக்கெட்: டெல்லி மேட்ச்சை நழுவவிட்ட இந்தியா

நியூஸிலாந்துக்கெதிரான ஒரு-நாள் கிரிக்கெட் தொடரின் இரண்டாவது போட்டி நேற்று(20-10-16) டெல்லியில் நடந்தது. வழக்கம்போல் நியூஸிலாந்து முதல் பேட்டிங் செய்தது. உமேஷ் யாதவின் வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்கமுடியாத மார்ட்டின் கப்ட்டிலை முதல் ஓவரிலேயே இழந்தது. தோல்விமேல் தோல்வியாகப் பார்த்து அலுத்துப்போன கேப்டன் வில்லியம்சன் நியூஸிலாந்தின் விதியைத் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டார்போலும். இந்தியா டூரில் முதன்முதலாக மிகச்சிறப்பான ஆட்டத்தை வெளிப்படுத்திய அவர் டாம் லேத்தத்துடன் சேர்ந்து நல்லதொரு பார்ட்னர்ஷிப்பைக் கொடுத்தார். லேத்தம் 46 ரன்கள் எடுத்தபின் கேதார் ஜாதவின் ஸ்பின்னில் வீழ்ந்தார். வில்லியம்சன் தொடரின் முதல் சதத்தை விளாசி 118 ரன் சேர்த்தபின், அமித் மிஷ்ராவிடம் தன் விக்கெட்டை பறிகொடுத்தார். அடுத்துவந்த ராஸ் டேய்லர் என்னதான் அடித்து விளையாட முயன்றும், பந்து பேட்டில் படுவேனா, பௌண்டரிக்குப்போவேனா என அடம்பிடித்தது. அவரும் கோரி ஆண்டர்சனும் தலா 21 ரன் மட்டும் எடுத்து மிஷ்ராவின் சுழலுக்குப் பலியாகினர். அடுத்துவந்தவர்கள் யாரும் நிலைக்கமுடியவில்லை. ரன் அதிகம் கொடுக்காமல் சிக்கனமாக வேகப்பந்து வீசினார் ஜஸ்ப்ரித் பும்ரா. டெத் ஓவர்களில்(death overs) ஒரேயடியாக யார்க்கர்போட்டு நொறுக்கிய பும்ராவுக்கு 3 விக்கெட்டுகள். என்னதான் முயற்சித்தும் நியூஸிலாந்தினால் 242 ரன்களைத்தாண்ட முடியவில்லை.

280-க்குமேல் எடுத்தால்தான் நியூஸிலாந்து இந்தியாவுக்கு நெருக்கடி கொடுக்கமுடியும் என்றனர் கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர்கள். ஆதலால், 243 என்கிற வெற்றி இலக்கு மிகச்சாதாரணமாகப்பட்டது டெல்லி ரசிகர்களுக்கு. இந்தியா ஊதித் தள்ளிவிடும் என்றே எதிர்பார்த்தார்கள். ஆனால் நியூஸிலாந்தின் பௌலிங், ஃபீல்டிங் சிறப்பாக இருந்தது. குறிப்பாக ட்ரெண்ட் போல்ட். அதிதுல்லியம். பௌலர்களை வேகவேகமாக மாற்றியதில் வில்லியம்சனின் தலைமைத்திறன் வெகுவாக வெளிப்பட்டது. ரோஹித் ஷர்மா வழக்கம்போல் அதிரடியாக ஆரம்பித்து நிற்காது ஓடிவிட, ரஹானே, கோஹ்லி, பாண்டே என இந்திய ஊர்வலம் பெவிலியன் நோக்கி ஆரம்பித்தது. மிடில் ஆர்டரில் கேதார் ஜாதவும், தோனியும் சேர்ந்து பொறுப்பாக ஆட முயற்சி செய்தனர். நியூஸிலாந்து ஸ்பின்னர்களைத் தாக்கிய ஜாதவ் 41 ரன்கள் எடுத்தார். பௌலிங் கெடுபிடியாக இருப்பதை உணர்ந்த தோனி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரன் சேர்க்கப் பார்த்தார். ஆனால் டிம் சௌதியின் பௌலிங்கில் அவரிடமே கேட்ச் கொடுத்து தொங்கிய தலையுடன் அவர் வெளியேற நேரிட்டது. இந்த நிலையில் மாற்றி யோசித்த நியூஸிலாந்து கேப்டன் யாரும் எதிர்பாராதபடி மார்ட்டின் கப்ட்டிலை ஸ்பின் போட அழைத்தார். ஒரே ஓவரில் 4 வைடுகளைத் தானமாகத் தந்த கப்ட்டில், அக்ஷர் பட்டேல், அமித் மிஷ்ரா இருவரையும் அதே ஓவரில் வீட்டுக்கு அனுப்பிவைத்தார். நியூஸிலாந்து அணிக்குப் புத்துயிர் ஊட்டப்பட்டது. பின்வந்த இந்திய பேட்ஸ்மன்களில் ஹர்தீக் பாண்ட்யா மட்டுமே சிறப்பாக ஆடி 36 ரன் எடுத்தார். அவருடைய விக்கெட் இந்திய ஸ்கோர் 232-ல் வீழ்ந்தது. இந்தியா நொண்ட ஆரம்பித்தது. உமேஷ் யாதவ் முயற்சித்தும் கடைசி ஓவரில் யார்க்கர் போட்டுத்தாக்கிய சௌதீயிடம் பும்ரா ஒரே பந்தில் க்ளீன்–போல்ட் ஆனார். தோல்விக்கரடி இந்தியாவை இறுகத் தழுவிக்கொண்டது. 6 ரன் வித்தியாசத்தில் நியூஸிலாந்துக்கு கிடைத்தது இந்தத் தொடரின் முதல் வெற்றி.

டெல்லியின் கோட்லா மைதானம் பேட்டிங் பிட்ச்சாக இருந்தும், இந்திய பேட்டிங் இந்தப் போட்டியில் எடுபடவில்லை என்பது கவனிக்கப்படவேண்டிய விஷயம். ஒருவராலும் அரைசதம்கூட எடுக்கமுடியவில்லை. வெற்றிமிதப்பில் இருந்த இந்திய அணிக்கு இத்தகைய அடி தேவைதான். ஒரு-நாள் தொடரும் 1-1 என்கிற சமநிலையில் சூடுபிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அடுத்த போட்டியில், மொஹாலியில் மோத சுரேஷ் ரெய்னா வருவாரா?

**

IPL : க்றிஸ் மாரிஸ் – திடீர் டேர்டெவில் ! (Daredevil)

ஐபிஎல்-இல் நேற்று (27-4-16) ஒரு ரன்னில் டெல்லி டேர் டெவில்ஸ் அணியை, டெல்லியில் வென்றது ரெய்னாவின் குஜராத் லையன்ஸ். இது மேட்ச் ரிசல்ட். இதுமட்டுந்தானா அந்த மேட்ச்சில் நடந்தது ?

முதலில் பேட் செய்த குஜராத் லையன்ஸ், துவக்கவீரர்களான ட்வேன் ஸ்மித்(Dwayne Smith), ப்ரெண்டன் மெக்கல்லம் (Brendon McCullum) ஆகியோரின் அதிரடி அஸ்திவாரத்தில் ப்ரமாதமாக ஆரம்பித்தது. ஆனால் ரெய்னா, கார்த்திக், ஜடேஜா என்று வரிசையாக வழிய, 172 தான் அதனால் எடுக்க முடிந்தது.

டெல்லியின் பதில் பிணாத்தலாக இருந்தது. குல்கர்னி வரிசையாக 3 விக்கெட்டுகளை சாய்த்துவிட்டார். 16 ரன்களில் 3 விக்கெட் என சிதறிக் கிடந்தது டெல்லி. ஜே.பி டூமினி(JP Duminy) இறங்கி ஒழுங்காக பேட்செய்ய, தடுமாறலில் இருந்து மீள்வதாகப் பட்டது. 57 ரன்களில் நான்காவது விக்கெட்டும் வீழ்ந்துவிட, டெல்லி 140-க்குள் காலியாகிவிடும்-குஜராத் வெற்றி நிச்சயம் என முடிவு செய்து, பாப்கார்னும், பெப்சியுமாக இளைப்பாறியிருந்தது ரசிகர் கூட்டம். எல்லாம் நார்மல்.

அப்போதுதான் அது நிகழ ஆரம்பித்தது. 6-ஆம் நம்பரில் விளையாட ஒரு புயல் வந்து இறங்கியிருப்பதை ரசிகர்கள் மட்டுமல்ல. அவரை மைதானத்துக்கு அனுப்பிவைத்த டெல்லி கேப்டனுக்கே ஒரு மண்ணும் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. ஐபிஎல் அப்படிப்பட்ட கிரிக்கெட்.

க்றிஸ் மாரிஸ் (Chris Morris). டெல்லியின் சிறந்த பௌலர். வந்திருப்பதோ பேட்டிங் செய்ய. நிலைமையோ அபத்தம். 56 பந்துகளில் 116 ரன் தேவை டெல்லிக்கு. மாரிஸைப்போய் யார்தான் கண்டுகொள்வார்கள்? பௌண்டரியும் சிக்ஸருமாக ஆரம்பித்ததற்குக் கொஞ்சம் கைதட்டல் கிடைத்தது. `என்ன, பயல் ஒரு ரெண்டு, மூணு சிக்ஸர் அடித்துவிட்டு ஓடிவிடுவான் !` – என டெல்லியின் கேப்டன் உட்பட அனைவரும் நினைத்திருந்தனர் போலும். ஆனால் கிரிக்கெட் எனும் விசித்திர விளையாட்டு தன் வேலையைக் காண்பிக்க டெல்லியைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தது நேற்று!

வெறும் 17 பந்துகளில் கடந்தார் மாரிஸ், அரை சதத்தை. என்ன! ஒரு வேளை, டெல்லி ஜெயிச்சிருமா ! கூட்டம் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தது. இதுவரை ரிலாக்ஸ்டாக இருந்த எதிரி டீமின் கேப்டன் ரெய்னாவுக்குக் கவலை பற்றிக்கொண்டது. பௌலர்களை வேகவேகமாக சுழல், வேகம் என மாற்றினார். ம்ஹூம்! ப்ரயோஜனம் இல்லை. ஜெயிக்கப்போற நேரத்துல எங்கேருந்துடா வந்தான் இந்த மாரிஸ்? இவன் பௌலர் அல்லவா? பேட்டிங்கும் தெரியுமா! யாரைக் கூப்பிட்டு என்ன மாதிரி பந்துபோடச் சொல்வது இவனுக்கு? எந்த பௌலர் வந்து, என்ன எழவைப்போட்டாலும், பறக்குதே பந்து சிக்ஸருக்கு. எல்லாம் நம்ப நேரம்… நாக்குத் தள்ளியது ரெய்னாவுக்கு.

18 ஆவது ஓவரில் டுமினி அவுட் ஆகியும், ஒருவேளை மாரிஸ் ஒண்டி ஆளாக நின்று, தனக்குக் கிடைக்கவேண்டிய வெற்றியைப் பறித்து டெல்லிக்குக் கொடுத்துவிடுவாரோ என்கிற பயம் குஜராத்திடம் கடைசி பந்துவரை இருந்தது. கடைசி ஓவர்களை ப்ரவீண்குமாரும், ப்ராவோவும் (Bravo) பிரமாதமாகப் போட, பவுண்டரி, சிக்ஸர் விழாது போனதால், குஜராத் ஒரு ரன் வித்தியாசத்தில் தப்பித்துவிட்டது மாரிஸிடமிருந்து.

மாரிஸ் 32 பந்துகளில், 4 பௌண்டரி, 8 சிக்ஸரென 82 ரன் எடுத்து, கிட்டத்தட்ட கதையையே மாற்றி எழுதிவிட்டிருந்தார். கிரிக்கெட் ரசிகர்கள், வர்ணனையாளர்கள், நிபுணர்கள் என எல்லோரையும் ஒரு மணி நேரத்துக்குள், முழுப்பைத்தியமாக்கிவிட்டிருந்தார் டெல்லியில். சோனி சேனலின் chatterbox-ஆன, ஹிந்தி கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர் நவ்ஜோத் சித்து (Navjot Sidhu)(BJP’s MP), மாரிஸின் ஆட்டத்தை வர்ணிக்க வார்த்தை தேடித் திணறியது இன்னுமொரு சுவாரஸ்யம். இறுதிவரை நாட் அவுட். தடாலடி ஆட்டத்தினால் கிடைத்தது ஆட்டநாயகன் விருது. அதுவல்ல விஷயம்- க்றிஸ் கேல்(Chris Gayle), டிவில்லியர்ஸ் (de Villiers), கோஹ்லி, மெக்கெல்லம் ஆகிய ஜாம்பவான்களின் முன்னால், டி-20 கிரிக்கெட்டில், ஐபிஎல்-லில், ஒரு புது நாயகனின் திடீர் காட்சி !

“என்ன மாரிஸ், இவ்வளவு நீங்கள் உழைத்தும் மேட்ச் ரிசல்ட் டெல்லிக்கு இப்படி ஆகிவிட்டதே..“ என்று அங்கலாய்க்கிறார் கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர் சஞ்சய் மஞ்ச்ரேகர். “அதனாலென்ன, சூரியன் நாளை மீண்டும் எழும்! புதிய நாளொன்றும் பிறக்கும்!“ என்று பதில் சொல்கிறார் க்றிஸ் மாரிஸ். உயர்விலும் அடக்கம். அதிர்ச்சியிலும் அமைதி. தென்னாப்பிரிக்காவின் க்றிஸ் மாரிஸ்.

**