மோனம் போற்று

தேர்தல் காலம். நாடே மொத்தமாய் சத்தக்காடாகிவிட்டிருக்கும் நேரத்தில் இதைப்பற்றிப் பேசவந்திருக்கிறானே இவன் எனத் தோன்றலாம்தான். இரைச்சலின்போதுதானே சப்தமில்லாத் தருணங்களின் தன்மையும், மென்மையும் ஓரளாவாவது மனதைத் தீண்டும்?

பொந்திஷெரி (ஃப்ரென்ச்காரர்கள் ஆசையாய் அழைத்த பாண்டிச்சேரி!) வாழ்வில் சுப்ரமணிய பாரதி அடிக்கடி காணாமற்போயிருந்தார். அதாவது அவரது வாய்மொழி போய்விட்டிருந்தது. வீட்டிலிருப்போருடன், நண்பர்களுடன் அளவளாவுவது  மறைந்துவிட்டிருந்தது. மௌனம். மௌனம். அதுவொன்றே பேசுமொழியாக  வெளிப்படுமாறு தன்னை யோகநிலையில் ஆழ்த்திக்கொண்டிருந்தாராம். ’தினந்தோறும் எதையாவது பேசிக்கொண்டும், பாடிக்கொண்டும் இருப்பவருக்கு என்ன வந்தது? ஊமையைப்போல் சைகை, கையாட்டல், காலாட்டல்.. எந்த மண்ணாய்ப்போகிறவன் இவருக்குக் கற்றுக்கொடுத்தானோ இதை!’ என்று அங்கலாய்த்திருக்கிறார் பாரதியின் மனைவி செல்லம்மா. அத்தகைய மோன நிலைகளின்போதும் ஏதாவது கவிதை எழுதியிருந்தால் அதை, வீட்டிலுள்ளோருக்குப் படித்துக்காட்டுவாராம்! அதாவது வெட்டிப்பேச்சு, வளவளப்புக்குத்தான் வாய்ப்பூட்டு. கவிதை அந்தக் கட்டுக்குள் வராது. குறிப்பாக பாண்டிச்சேரி வாழ்க்கையின்போது தமிழுக்கு உணர்வுபூர்வமாக நிறைய படைத்து அர்ப்பணித்த மாகவிஞன்.  ’மோனம் போற்று’ என்று தன் ‘புதிய ஆத்திச்சூடி’யில் சொல்கிறார் பாரதி. போற்று என்றால் ஒப்புக்கு ’போற்றி.. போற்றி!’ என்று சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு, கூட்டத்தோடு ஓதிவிட்டு ஓடிவிடுவது என அர்த்தமல்ல. மௌனத்தை உணர்; போற்று;  பயில்; அதனால் மெய் தாண்டி உய்.. என நீள்கிறது அதன் அர்த்தம்.

மஹாபெரியவா என்று பக்தியோடு, பரவசத்தோடு அழைக்கப்படும் காஞ்சி மடத்தின் முன்னாள் பீடாதிபதியான ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர ஸ்வாமிகள், தன் வாழ்நாளில் அநேக நாட்களில் மௌன விரதம் இருந்துவந்தவர். அன்று யாராவது பார்க்க வந்திருந்து, எதிர்வந்து வணங்கி நின்றாலும், கையுயர்த்தி ஆசீர்வாதம் அல்லது பழங்களைப் பிரசாதமாகக் கொடுத்தல் என்பதோடு சரி. வார்த்தைகள் சம்பந்தப்படா ஆசி. வந்தவர்களுக்கும் இந்த தரிசனமே, ப்ரசாதமே போதுமானதாய் அமைந்திருந்தது.

ரமண மகரிஷி திருவண்ணாமலையைச் சுற்றிச்சுற்றி, உலவி காலம் கழித்தவர். ஆஸ்ரமத்தில் அமைதியாக உட்கார்ந்து, தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த காலமதிகம். மிகக் கொஞ்சமாகப் பேசிய ஞானி. உலகின் தொலைதூர நாடுகளிலிருந்து அவரைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டு ஆர்வத்தோடு பார்க்க வந்தவர்கள், பிரிட்டிஷ்-இந்தியா காலத்திலேயே சிலருண்டு. நாளின் சில மணிநேரங்கள் அல்லது காலத்தோடு சம்பந்தப்பட்டிராத பொழுதுகள் அவரோடு மௌனத்திலேயே நடந்தன என்பது அவரருகில் வந்தோர்க்குத் தெரியும்.  அத்தகைய நேரங்களில் எங்கிருந்து யார் வந்திருந்தாலும், எத்தனை மணிநேரமாகக் காத்திருந்தாலும், ரமண மகரிஷி வாய்திறந்து பேசியதில்லை. சப்தமற்ற, சமிக்ஞைகூட காணப்படாத மோன நிலையில் இருந்திருக்கிறார். வந்திருந்தவர்களும் நிலைமையை, மற்றவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு, கொஞ்ச நேரம் அவர் முன் இருப்பதே போதுமானது என உணர்ந்தவர்களாய், கைகூப்பி அமர்ந்திருந்துவிட்டுத் திரும்பியிருக்கிறார்கள். ஒருவகை நிம்மதியோ, உள்மாற்றமோ அடைந்திருக்கிறார்கள். ஆங்கில ஆன்மீக எழுத்தாளரான பால் ப்ரண்டனுக்கும் (Paul Brunton) அப்படி நிகழ்ந்திருக்கிறது என்பது அவரின் 20 உலகமொழிகளில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள A Search in Secret India எனும் நூலில் காணப்படுகிறது.

The Doors of Perception, The Art of Seeing, The Genius and the Goddess, Brave New World, Heaven and Hell போன்ற நூல்களை எழுதிய  பிரபல பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர் ஆல்டஸ் ஹக்ஸ்லி (Aldous Huxley) சொன்னார் ஒருமுறை இப்படி: ”வார்த்தைகளில் கொண்டுவரமுடியாத ஒன்றை (expressing the inexpressible) சொல்ல,  மௌனமே சரியான மொழி. அதைத் தவிரவும் ஒன்று உண்டென்றால் அது இசை”. இங்கிலாந்தில் ஒரு மாலையில்,  ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியோடு ஒரு ‘நடை’ போய்வரும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது. நகரங்களின் இரைச்சல்களைத் தாண்டி மலைகள், ஆறுகள் என இயற்கைச் சூழல் அமைந்த சிற்றூர்களில் ஜேகே தங்கி இருப்பார் – தன் பயணங்களின்போது இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா, ஸ்விட்ஸர்லாந்து போன்ற நாடுகளில் இருக்க நேர்கையில். தன் காட்டேஜிலிருந்து மாலை நடை செல்கையில் சில நண்பர்கள்,  நெருங்கியவர்கள் அவரைத் தொடர்வதுண்டு. ஜே.கே-யோடு அன்று ’வாக்’ போகப்போகிறோம் என்கிற உணர்வு தந்த மகிழ்ச்சியில் சில கேள்விகளைத் தயாராக்கி மனதில் உட்காரவைத்திருந்தார் ஹக்ஸ்லி. அவரிடம் இவற்றிற்கு விடை காணவேண்டும். ஆனால் நடந்தது வேறு. நடையின் ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவு வரை, ஹக்ஸ்லி ஜே.கே. யிருந்து சிறிது தள்ளி கூட நடந்து சென்றாரே தவிர, கேட்கவில்லை எதையும். Simply, it didn’t happen. மெல்ல, மௌனமாக நடந்துகொண்டிருந்த ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியைத் தொந்தரவு செய்யவேண்டாம் என்கிற ஜாக்ரதை உணர்வு ஆரம்பத்தில். அப்புறம் அது அப்படியே தொடர, ஹக்ஸ்லியிடம் ஆரம்பத்திலிருந்த பரபரப்பு காணாமற்போயிருந்தது. அந்த அலாதி சூழலின் அமைதியில் அவரும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்ததை  உணர்ந்தார். ”மௌனம் என்பதின் அழகை, ஆழத்தை, சக்தியை அந்த மாலையில் நான் தரிசித்தேன்” என்கிறார் பிறிதொரு சமயத்தில் ஹக்ஸ்லி.

சாதாரண மனிதன்கூட தனது சராசரி தினசரி வாழ்வினூடே, ஒரு விழிப்புணர்வோடு சில மணிநேரங்கள் பேசாது இருந்து பார்த்தால், வித்தியாசம் தெரியும்.  சலசலக்கும் மனது தன் ஆட்டபாட்டத்தைக் கொஞ்சம் குறைத்துக்கொள்வதை நாளடைவில் உணரநேரும். பலர் இதுபற்றிப் படிக்கிறார்கள். கேள்விப்படுகிறார்கள். ஆனால் ஏனோ முயற்சிப்பதில்லை. தினப்படி வாழ்க்கை நிகழ்வுகளில் சலசலப்பதில், அல்லது பதில் சொல்லி நேரத்தைக் கடத்துவதில் மும்முரம் காட்டுவதே வழக்கமாகிவிட்டிருக்கிறது நம்மில் பலருக்கு. இதையெல்லாம் தாண்டி, அலுவலக, அவசர காரியங்கள் ஏதும் இல்லையெனில், வீட்டிலேயே ஒரு மூலையில் அமர்ந்து சில மணிநேர மௌனத்தை முயற்சிக்கலாம். வீட்டில் யாருமில்லாத தனிமை கிடைப்பதும் ஒரு பாக்யம்! ஆனால் அப்பேர்ப்பட்டோர் அதன் அருமையை உணராதவர்களாகவே இருப்பார்கள், பெரும்பாலும். யாரையாவது வெளியே பார்த்து நலம் விஜாரித்தால் இப்படி சில சமயங்களில் பதில் வருவதுண்டு: ”வீட்டுல யாருமில்ல சார். ஊருக்குப் போயிருக்காங்க. தனியா ஒக்காந்துகிட்டு என்ன செய்ய? டிவி-யையே எவ்வளவுதான் பாக்க? அதான் இப்படி ஒரு ரவுண்டு போய்ட்டுவரலாம்னு..!” தனிமையைக் கண்டு பயப்படுபவர்கள், மௌனத்தை எப்போது சந்திப்பார்கள்?

**