தமிழ்ப் படம் ‘To Let’

தமிழின் சிறந்த ஒளிப்பதிவாளர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுபவர் செழியன். சிவகங்கையில் பிறந்தவர். பொறியியல் பட்டம் முடித்ததும், புகழ்பெற்ற ஒளிப்பதிவாளர் பி.சி.ஸ்ரீராமிடம் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு தமிழ்ப்படங்களில் ஒளிப்பதிவு செய்துகொண்டிருந்தார். குறுகிய காலத்திலேயே வர ஆரம்பித்தன அங்கீகாரமும், புகழும். 2012-ல் நார்வே தமிழ்ப்பட விழாவில் ‘கள்ளத்தோணி’ என்கிற குறும்பட ஒளிப்பதிவிற்காகப் பரிசளிக்கப்பட்டார். அடுத்த ஆண்டே பாலாவின் ‘பரதேசி’ படத்துக்காக லண்டன் திரைப்படவிழா வழங்கிய சிறந்த ஒளிப்பதிவாளர் விருது ஒரு முக்கிய அங்கீகாரமாக அமைந்தது. ’கல்லூரி’-யில் ஆரம்பித்து ரெட்டச்சுழி, மகிழ்ச்சி, தென்மேற்குப் பருவக்காற்று, தார தப்பட்டை, ஜோக்கர் போன்ற குறிப்பிடத் தகுந்த தமிழ்ப்படங்களுக்கு ஒளிப்பதிவுசெய்துள்ளார்.

இலக்கிய ஈடுபாடும் உண்டு செழியனுக்கு. உலகசினிமா குறித்த தொடர் ஒன்றை ஆனந்த விகடனில் எழுதி, பின்னர் ‘உலக சினிமா’ என்கிற நூலாகவும் அது வெளிவந்தது. சிறுகதை எழுத்தையும் முயற்சித்தவர். ‘ஹார்மோனியம்’ என்கிற சிறுகதைக்காக செழியன் ‘கதா’ விருது பெற்றிருக்கிறார். ’தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் உளக்காட்சிகள்’ என்கிற இவரது ஆய்வு நூலுக்கு இந்திய கலாச்சார அமைச்சகம் விருது வழங்கி கௌரவித்துள்ளது. கூடவே, இலக்கிய ஆளுமையான ஜெயகாந்தனை சித்தரிக்கும் ஆவணப்படமான ‘எல்லைகளை விஸ்தரித்த எழுத்துக்கலைஞன்’ படத்திலும் ஒளிப்பதிவுப்பணி.

எதற்காக இவ்வளவு செழியன் புராணம்? இவர் முதன்முதலாக கதைவசனம் எழுதி, இயக்கியும் வெளியிட்ட ‘டு லெட்’ (To Let) என்கிற தமிழ்ப்படத்திற்கு இந்த ஆண்டு தேசியவிருது அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்னும் திரைஅரங்குகளில் வணிகரீதியாக வெளிவரவில்லை இந்தப் படம். ஐ.டி. எனும் பெரும்பூதம் நகர வாழ்வை நாள்தோரும் கபளீகரம் செய்துகொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தில், வாடகைவீட்டுக்காரர்களான ஒரு இளம் தம்பதி, திடீரென வீட்டுக்காரரால் வீட்டைக் காலிசெய்யும்படி சொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் நல்ல குடித்தனக்காரர்களாகத்தானே இருந்தார்கள். சண்டை, சச்சரவு ஏதுமில்லையே? வீடும் பழகிவிட்டதே. இப்போது ஏன் திடீரென விரட்டவேண்டும்? அதிக வாடகை தருவதாக வீட்டுக்காரருக்கு ஐடி-க்காரர்கள் ஆசைகாட்டிவிட்டார்கள். பணத்துக்காக ஆடாத மனமும் உண்டோ? வீட்டுக்காரர் விட்டார் நோட்டீஸு. தம்பி! வேறு வீட்டைப்பார். ஓடிவிடு இங்கிருந்து ஒருமாதத்துக்குள்! ஒரு போக்கிடமில்லா ஊரில், ஏனோதானோ சம்பளத்தில் குடும்பம் நடத்தப் பிரயாசைப்படும் அந்த இளைஞன் பாவம், என்ன செய்வான்? தன் மனைவியையும் சின்னப்பிள்ளையையும் மோபெடில் வைத்துக்கொண்டு சென்னையின் வெயில், தூசிப்படலத்துக்கிடையில் வேர்க்க விறுவிறுக்க நாள்முழுக்க அலைகிறான். படிப்படியாய் ஏறி இறங்குகிறான். தேடுகிறான் நகரின் ஏதோ ஒருமூலையில் தனக்கான ஒரு இருப்பிடத்தை. கேள்விகள், எதிர்க்கேள்விகள், ஏளனம், அவமானம் .. நகரில் மாட்டிக்கொண்ட வீடற்ற ஒரு குடும்பத்தின் தடுமாற்றங்கள், போராட்டங்களை, உயிரோட்டத்துடன், உணர்வுபூர்வமாகத் திரைக்குக் கொண்டுவந்திருப்பதாகச் சொல்லியது திரைவிழாவின் ஜூரி. பாலிவுட், ஹாலிவுட் எனக் கலக்கிய புகழ்பெற்ற இயக்குனரான ஷேகர் கபூரைத் தலைவராகக்கொண்டு, இம்தியாஸ் ஹுசேன், மெஹ்பூப், கன்னட இயக்குனர் சேஷாத்ரி, தமிழ் நடிகை கௌதமி போன்ற பத்துபேர் அடங்கிய தேர்வுக்குழு இப்படத்தை சிறந்த தமிழ்ப்படமாகத் தேசிய விருதுக்குத் தேர்வு செய்துள்ளது. சிலமாதங்கள் முன்பு நடந்த கல்கத்தா திரைப்படவிழாவிலும், ’டு லெட்’ படத்திற்கு சிறந்த பிராந்திய மொழிப்படத்திற்கான விருது கொடுக்கப்பட்டது.

முற்றிலும் புதியவர்களைக்கொண்டு செழியன் இப்படத்தை இயக்கியிருப்பதாய்த் தெரிகிறது. கவிஞர் விக்ரமாதித்யனின் மகன் சந்தோஷ் நம்பிராஜன் முக்கியப்பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார். இவர் செழியனிடம் அசிஸ்டெண்ட்டாக இருந்தவர். செழியன் இந்த ரோலைக் கொடுத்தவுடன் ’நானா?’ என்று ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறார் சந்தோஷ். சர்வதேச அளவில் படம் போகக்கூடும் என்பதால், நடிக்காமல் இயல்பாகக் கேரக்டருக்குப் பொருந்தக்கூடிய ஆள்தான் சரியா இருக்கும். நீ சரியா இருப்ப! என்றாராம் செழியன். சரிதான். இத்தகையப் படத்திற்கு புதியவர்கள்தான் லாயக்கு. ஒத்துவரும். அப்போதுதான் ஒரு உண்மைத்துவம், உயிர்த்தன்மை கதையோட்டத்தில் காணப்படும். ஆட்டம், பாட்டம், அடி, குத்து, வெட்டு, ஆபாசம் என்பதுதான் படம் எனப் பழகிப்போனவர்களுக்கு, செழியன் இந்தப்படத்தில் என்ன சொல்லவருகிறார் எனப் புரிய வாய்ப்பில்லைதான். அவர்களைப் பொறுத்தவரை –தமிழின் மெஜாரிட்டி ரசிகர்கள் அப்படித்தான்– இதெல்லாம் படமே இல்லை! நல்லது. மற்றவர்கள், அதாவது தரமான வித்தியாசமான திரைமுயற்சிக்காக ஏங்குபவர்கள் -கொஞ்சப்பேர்தான் அவர்கள், தமிழில் எப்போதாவது நிகழும் இத்தகைய கலைப்படைப்பு, எப்போது திரையரங்குகளில் வெளிவரும் எனக் காத்திருந்து பார்க்கவேண்டியிருக்கும். என்ன செய்வது, நல்ல விஷயங்களுக்காக, இந்த நாட்டில் காத்துக்கிடக்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது.

**

Advertisements

எழுத்தாளர் கந்தர்வன்

முன்னோடித் தமிழ் எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான கந்தர்வனின் கதை ஒன்றைப் பார்க்குமுன், படைப்பாளிபற்றி சிறு குறிப்பு.

கந்தர்வன் (படம்: இணையம். நன்றி)

இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் சிக்கல் எனும் ஊரில் பிறந்த இவரின் இயற்பெயர் நாகலிங்கம். புதுக்கோட்டையில் அரசு வருவாய்த்துறையில் உயர்பதவியில் இருந்ததோடு, தீவிர இடதுசாரியாக, தொழிற்சங்கம், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் என்றெல்லாம் இயங்கியவர். இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, தன் சித்தாந்தம், அதையொட்டிய செயல்பாடுகள் போன்றவை, தன் படைப்புத்திறனை சிதைத்துவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டவர் கந்தர்வன். அழகான கலைப்படைப்புகள் மூலம் தன்னைத் தமிழின் சிறந்த இலக்கியகர்த்தாக்களில் ஒருவர் என நிலைநாட்டிக்கொண்டவர் என்பதே நாம் நாடுவது . ’மைதானத்து மரங்கள்’ எனும் இவரது உருக்கமான சிறுகதை ஜெயகாந்தனால் ‘இலக்கிய சிந்தனை’ விருதுக்காக தேர்வு செய்யப்பட்டது எனில், இவரது எழுத்தின் தரத்தை அறிந்துகொள்ளலாம்.

கண்ணதாசனால் நடத்தப்பட்ட இலக்கிய இதழான ‘கண்ணதாச’னில் இலக்கிய விமரிசனம் எழுதியதன்மூலம் தமிழ் இலக்கிய உலகில் மெல்லப் பிரவேசித்தவர். பின்னர், சிறுகதைகள், கவிதைகள் எனத் தன் படைப்பாற்றலைப் பரவலாக்கி வெளிப்படுத்திய ஆளுமை. சுபமங்களா, தாமரை போன்ற சிற்றிதழ்களிலும் எழுதியிருக்கிறார். இவருடைய சிறுகதைகள் கலைநுட்பமானவை. மனித உணர்வுகளை ஆழத்தில் சென்று தரிசிப்பவை. 1999-ல் குமுதத்தில் வந்திருந்த கந்தர்வனின் ஒரு சிறுகதையை பஸ்ஸுக்காகக் காத்திருந்த தருணத்தில் படித்த அனுபவத்தை, ஜெயமோகன் தன் வலைப்பக்கத்தில் இப்படி எழுதியிருக்கிறார் :’’நான் ஊருக்கு வந்ததுமே குமுதத்துக்கு ஒரு வாசகர் கடிதம் எழுதி, அக்கதை ஒரு சாதனை என்று சொன்னேன். என் நண்பரும் வாசகருமான ஒருவருக்கு எழுதிக் குமுதத்திலும் விகடனிலும் கந்தர்வன் எழுதிய எல்லாக் கதைகளையும் எடுத்துத் தரச் சொன்னேன். பல கதைகளில் தமிழின் பெரும் கதைசொல்லி ஒருவரைக் கண்டுகொண்டேன்.’’ மேலும் சொல்கிறார் ஜெயமோகன்: ‘’கந்தர்வனின் கடைசிக்காலம் என்பது உச்சகட்ட படைப்பூக்கம் வெளிப்பட்ட தருணம். அத்தகைய ஒரு மலர்ச்சியை வாழ்நாளின் இறுதியில் அடைந்த கலைஞர்கள் தமிழில் குறைவே.’’ புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின், காலப்போக்கில் வரட்சிகண்ட நிலப்பரப்பும், விவசாயம் செய்யமுடியாமல் தடுமாறும் விவசாயிகளின் துன்பமிகு வாழ்வும் அவரது கடைசிக் கதைகளின் களமாக அமைந்திருக்கின்றது.

கந்தர்வன் ஒரு கவிஞரும் கூட. திறமையான மேடைப்பேச்சாளருமாகவும் செயல்பட்டிருக்கிறார். மக்களோடு தன் நேரடி உரையாடலுக்குக் கவிதையைப் பயன்படுத்தியவர். கந்தர்வனின் சிறுகதைகளில் காணப்பட்ட கலானுபவம், கவிதைகளில் இல்லையே எனும் விமரிசனம் வந்தபோது , அதை ஒத்துக்கொண்டு இப்படிக் கூறியிருக்கிறார் கந்தர்வன்: “எனக்கு அது வேற, இது வேற. கவிதை நேரடியா களத்துல, ஜனங்களோட பேசுறதுக்கு. கோவிலுக்குப் போனா சிங்காரிச்சிட்டு போகலாம். சண்டைக்குப் போகும்போது சிங்காரிச்சிட்டு இருக்கமுடியுமா?’’

புழங்குமொழியில், நேரடி சொல்லாடலில் கவிதை சொன்ன கந்தர்வன், கேட்கும் சராசரி மனிதர்களைச் சிந்திக்கவைத்தார்; சீண்டியிருக்கிறார்; சிரிக்கவும்வைத்திருக்கிறார் என்பது கீழ்க்காணும் கவிதை வரிகளில் தெரிகிறது:

சமூகத்தில் சாதாரணப் பெண்களின் வாழ்வு நெருக்கடிகள்கொண்டது; ஓய்வில்லாதது என்பதை

நாளும் கிழமையும்
நலிந்தோர்க்கில்லை
ஞாயிற்றுக் கிழமையும்
பெண்களுக்கில்லை

-என சொல்லிச் சென்றார்.
**

தமிழ்ச்சமூகத்தைப் பார்த்து எக்கச்சக்கமாக ஒரு கேள்வி கேட்டிருக்கிறார்:

விதவிதமாய் மீசை வைத்தாய் – உன்
வீரத்தை எங்கே தொலைத்துவிட்டாய் ?

**

அரசியலில் புரையோடிப்போய்விட்ட ஊழலை, அந்தக் காலத்திலேயே கிண்டல் செய்தார் கந்தர்வன் :

எம்.எல்.ஏ சட்டையில் ஒரு பை வைத்தார்.
எம்.பி.சட்டையில் பல பை வைத்தார்.
மந்திரி, பையையே சட்டையாக மாட்டிக்கொண்டார்

**

தன் வாழ்நாளில் சாரமான ஒரு நாவல் எழுத ஆசைப்பட்டார் கந்தர்வன். ஆனால், அரசுப்பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற நிலையில் உடல்நலம் குன்றியிருந்தார். நாவல் ஆசை நிறைவேறாமல், 2004 ஆம் வருடம் தன் அறுபதாவது வயதில், சென்னையில் மகள் வீட்டில் மறைந்தார். வெளியாகியிருக்கும் கந்தர்வனின் படைப்புகள்:

சிறுகதைத் தொகுப்புகள்:

சாசனம், பூவுக்குக் கீழே, அப்பாவும் மகனும், கொம்பன், ’ஒவ்வொரு கல்லாய்’ மற்றும் ’கந்தர்வன் சிறுகதைகள்’ எனும் நூல்(வம்சி புக்ஸ் வெளியீடு)

கவிதை நூல்கள் :

மீசைகள், சிறைகள், கிழிசல்கள், ’கந்தர்வன் கவிதைகள்’ (அன்னம் வெளியீடு)

**

வாசிப்பின்பம்

ஆரம்பத்தில் சிறுவயதுப் பிள்ளைகளைத் தூங்கவைக்க பாட்டி, தாத்தா சொன்ன ராஜா-ராணி கதைகள். பிறகு வந்தன நீதிக்கதைகள் – பிஞ்சு மனதிற்கு அந்தக்கால ஆரம்பப் பள்ளிக்கூடங்களின் அரும்பங்களிப்பு. பிறகு மொழி பிடிபட ஆரம்பித்தபின், தானே ரசித்துப் படித்தல் துவங்கியது. அப்போது உள்ளே புகுந்தன வணிகப்பத்திரிக்கைகளின் வாயிலாக சராசரி எழுத்தாளர்களின் குடும்பக்கதைகள். பலர் இப்படி ஆரம்பித்திருந்தாலும் மேலும் வாசிப்பில் தேர்ந்து கல்கி, நா.பா. அகிலன், சாண்டில்யன், சிவசங்கரி, வாஸந்தி என ஹைஸ்கூல் படித்து முடித்தனர். சிலர் அதனையும் தாண்டி, ஜெயகாந்தன், லாசரா, சுஜாதா, சுந்தரராமசாமி, தி.ஜானகிராமன், ஆதவன், கி.ராஜநாராயணன், அசோகமித்திரன் என பட்டப்படிப்பும் அதற்கு மேலும் செல்லலாயினர். அவரவர்க்கு வாய்த்த மொழியின்பம்!

முன்னோடித் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் சிலவற்றைப் படித்த அனுபவம்பற்றி அவ்வப்போது கொஞ்சம் எழுதலாம் என்கிறது மனம். முன்னோடி எழுத்தாளர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுவது ஆதவன், தி ஜானகிராமன், நீல.பத்மனாபன், எம்.வி.வெங்கட்ராம்,மௌனி, அசோகமித்திரன், கந்தர்வன், லாசரா, ஆர்.சூடாமணி போன்றவர்களை. இவர்களில் பலரின் எழுத்துக்கள் தமிழின் புகழ்பெற்ற வாரப்பத்திரிக்கைகளான குமுதம், ஆனந்தவிகடன், கல்கி, கலைமகள் ஆகியவற்றில் அனேகமாக வெளிவராதவை. அல்லது எப்போதாவது ஒரு வாரப்பத்திரிக்கையில் அல்லது தீபாவளிமலரில் போனால்போகிறதென்று ஒரு கதையைப் பிரசுரித்திருப்பார்கள். இலக்கியத்தரம் வாய்ந்த இத்தகைய படைப்புகள் பெரும்பாலும் சிறுபத்திரிக்கைகள் என அழைக்கப்பட்ட, மிகக்குறைவான பேர்மட்டும் வாங்கிப் படித்த இலக்கியப் பத்திரிக்கைகளில்தான் வெளிவந்தன. சரஸ்வதி, எழுத்து, கணையாழி, தீபம், ஞானரதம், கசடதபற, கனவு, சுபமங்களா போன்ற இலக்கியப் பத்திரிக்கைகள் இயங்கிய காலமது.

தமிழின் புதிய எழுத்தாளர்கள் அப்போது வித்தியாசமான, தரமான படைப்புகளைத் தர ஆரம்பித்திருந்தார்கள். தமிழ் உரைநடையில் புதுப்புது உத்திகளைப் புகுத்த முனைந்தார்கள். எழுத்து நடை, கதையின் கரு, சொல்லாடல் என ஜனரஞ்சக எழுத்திலிருந்து மிகவும் மாறுபட்டிருந்தது இவர்களின் எழுத்து. இத்தகைய எழுத்தைப் பொதுவெளியில் அறிமுகம் செய்தால்தானே சராசரி வாசகரில் சிலராவது இந்தப்பக்கம் திரும்புவார்கள்? நல்ல எழுத்தை நாடுவார்கள்? ம்ஹூம்.. தமிழ்நாட்டில் இதற்கெல்லாம் சான்ஸே இல்லை. ’நம்ப வாசகர்களுக்கு இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராதுப்பா!’ என்று வணிகப்பத்திரிக்கைகள் இவர்களை அண்டவிடாது அலட்சியம் செய்தன. பத்திரிக்கை முதலாளிகள் தங்களுக்குள் போட்டிபோட்டுக் காசு சம்பாதிப்பதுதானே முக்கியம்? இலக்கியத்தை இங்கே யார் கேட்டது?

இத்தகைய இலக்கிய எழுத்தாளர்களில் சிலர், தங்கள் கதைகளில் ஒன்றாவது, நிறையப்பேர் வாசிக்கும் வார இதழ்களில் பிரசுரமாகவேண்டும் என விரும்பி, அதை அப்பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்பிவைப்பர். ஆனால் அவை பிரபல இதழ்களால் பெரும்பாலும் பிரசுரத்துக்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதில்லை. கதைகள் திரும்பி வந்தன. அல்லது ஒரு பதிலும் இல்லாமல், கிடப்பில் போடப்பட்டன. யோசித்துப் பாருங்கள். அந்தக்காலத்தில் லேப்டாப், டெஸ்க்டாப் கம்ப்யூட்டர்கள், பென்-ட்ரைவ்,பிரிண்டிங், காப்பி எடுத்து வைத்துக்கொள்ளும் வசதி எதுவும் கிடையாது. சொந்தமாகப் பேப்பர், நோட்புக் வாங்கிவைத்துக்கொண்டு பக்கம் பக்கமாக ராப்பலாக உட்கார்ந்து பேனாவினால் எழுதினார்கள் நமது எழுத்தாளர்கள். அதுவும் ஒரே ஒரு காப்பி; அதனை வணிகப்பத்திரிக்கைக்கு என்று அனுப்பி, அவர்கள் அதனைப் பிரசுரிக்காததோடு, திருப்பியும் அனுப்பாதுபோய்விட்டால், மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதிய படைப்பாளியின் கதி? அவரது எழுத்தை அவரேகூட திரும்பிப் பார்க்கமுடியாதே? எழுத்தாளரின் மன உளைச்சலைக் கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். ஒருமுறை அசோகமித்திரன், தன் சிறுகதை ஒன்றை ஒரு பிரபல வார இதழிற்கு அனுப்பிவைத்திருக்கிறார். அது பிரசுரிக்க தேர்வு செய்யப்படாததோடு, போதிய ஸ்டாம்பு வைத்து அனுப்பியிருந்தும், அவருக்குத் திருப்பி அனுப்பப்படவுமில்லை. தன்னுடைய கதையை மீட்டு எடுத்துவர, தானே அந்த அலுவலகத்திற்கே சென்று தேடினாராம் அசோகமித்திரன். நிராகரிக்கப்பட்ட எத்தனையோ கதைகள் கிடந்தன அங்கே, மூலையில் குப்பைக் குவியலாக. அவர் எழுதிய கதை எங்கே? அவர் அப்போது தியாகராஜன் என்கிற தன் இயற்பெயரில் எழுதி அனுப்பியிருந்தார். அவர் தேடத்தேட, காகிதக் குப்பைகளிலிருந்து கிடைத்தவை- வேறெவரோ தியாகராஜன் என்கிற பெயரில் அனுப்பி நிராகரிக்கப்பட்ட கதைகள்! அசோகமித்திரனின் சிறுகதை, அதன் ஒரிஜினல் காப்பி அவரிடம் சிக்கவேயில்லை. போனது போனதுதான். இப்படி ஒவ்வொரு எழுத்தாளனுக்கும் எத்தனை எத்தனை துன்பங்களோ? ஏழை எழுத்தாளனின் சோகத்தை யாரறிவார்?

இயலாமையிலும், வறுமையிலும் கிடந்து உழன்றுதான் பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள், தங்கள் படைப்புகளால் தமிழுக்கு அணி சேர்த்திருக்கிறார்கள். ஆனால், தமிழுக்காக நாங்கள் இதைச்செய்தோம், அதைச் செய்தோம் என்றெல்லாம் அரசியல்வாதிகளைப்போல் அவர்கள் ஒருபோதும் பிதற்றியதில்லை. தன் கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே என எழுதிப்போயினர் தமிழ் முன்னோர். இவர்களின் உன்னத எழுத்துக்கள் சேகரம் செய்யப்பட்டு பிற்பாடு புத்தகங்களாக வெளிவந்திருக்கின்றன. இணையத்திலும்ம் வாசிக்க சில கிடைக்கின்றன என்பது நாமும், வரப்போகிற இளைய தலைமுறையினரும் செய்த பாக்யம் என்றே சொல்லலாம். வாருங்கள், வாய்ப்பு, அவகாசம் கிடைக்கும்போதெல்லாம், தமிழின் சிறப்பான எழுத்துப்படைப்புகளைப் படித்து மகிழ்வோம். Pleasure of text என்கிறார்களே, அந்த வாசிப்பின்பத்தை அவ்வப்போது அனுபவிப்போம்.

**