ஐதரேய உபநிஷதம்

 

தொடர்ச்சி…

’ஸ ஏதமேவ புருஷம் ப்ரஹ்ம ததமமபச்யத்.. இதமதர்சமிதீ ||’ – என்று முடியும் மந்திரம் இப்படிச் சொல்கிறது: (இப்படிப் படைக்கப்பட்ட மனிதன்) மற்ற உயிரினங்களைப்பற்றி யோசிக்கலானான். இங்கே சிந்திக்க, (தான் படைக்கப்பட்ட விதத்திலிருந்து வேறுபட்டு, அன்னியமாக யோசிக்க) என்ன இருக்கிறது என்றும் தோன்றியது அவனுக்கு. (தன் உடம்பைப் பார்த்து) இந்த உடம்பில் இருக்கும் பிரும்மமே எல்லா உயிரிலும் இருக்கிறது என்று ஆத்மபூர்வமாக உணர்ந்தவன், எல்லையில்லா ஆச்சரியத்திற்குட்பட்டான். ‘’நான் ’இதனை’ (பிரும்மத்தின் ரகஸ்யத்தை) கண்டுகொண்டேன்..’’ என இனம்புரியா சந்தோஷத்துடன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான் மனிதன். (’இந்த மனிதனே’ நம்  ஆதி,  தொல்மூதாதை எனப் புரிந்துகொள்ளல், மனதுக்குப் பரமசுகம் தரும் விஷயம்).

இப்படி பிரும்மத்தை உணர்வுபூர்வமாக அறிந்தவனின் ’அறிதல்’ மேலும் அவனுக்குள் பரவுகிறது. பிரும்மம் (இறை) எப்படி எப்போதும் நம் அருகிலேயே இருக்கிறது என அவன் வியந்துபோனான். அடுத்துவரும் மந்திரம் அந்த வியப்பை இப்படிக் காட்டுகிறது: ’தஸ்மாது இதந்த்ரோ நாம இதந்த்ரோ ஹ வை நாம|’ . அதாவது, தஸ்மாது இதந்த்ரோ நாம – எனில் ’அதனால்தான் இதற்கு (பிரும்மம்) ’இதந்திரன்’ எனப் பெயர்போலும்’ என்று அர்த்தம்.  ’ஹ வை.. – நிச்சயமாக’ (இப்படி அருகிலேயே இருக்கும்) இது இதந்திரன் தான். இங்கே கவனிக்கவேண்டியது இது இந்திரன் அல்ல. இதந்திரன்.  இதந்திரன் என்பதற்கு ‘இதோ..இங்கே’ எனக் காணப்படுவதாக அருகில் ‘இது’ (பிரும்மம்) இருக்கிறது’ – எனப் பொருள் வரும். இதனால்தான் இதனை ‘இதந்திரன்’ என ஒரு ரகசியத் தன்மையுடன் பூடகமாக அழைக்கின்றனர்.

மனிதனும் உயிர்களும் வாழ்வதற்காக பிரபஞ்சத்தில் உலகைப் படைத்து அதனைப் பாதுகாக்க தேவ சக்திகளையும் உண்டாக்கிய பிரும்மம், தன்னை எங்கும் நிதர்சனமாக வெளிப்படுத்தவில்லை. மறைந்திருந்து இயங்கும் இயல்பினது அது. ஏனென்றால் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாது மறைந்திருந்து செய்யும் செயல்களே உன்னதமான பலன்களைத் தருகின்றன. ’’ பரோக்ஷப்ரியா இவ ஹி தேவா:| பரோக்ஷப்ரியா இவ ஹி தேவா:’’ என்று முடிகிறது இதில் வரும் ஒரு மந்திரம். இதன் பொருள்: தேவ (தெய்வங்கள், தேவர்கள்), பரோக்ஷப்ரியா – மறைந்திருப்பதையே  விரும்புபவர்கள் என இருமுறை சொல்லி உறுதிப்படுத்துகிறது.

இந்த உபநிஷதம் மேலும் சிருஷ்டியின்போது, உடம்பில் புதிய உயிர் உருவாதல் பற்றிய ரகசியங்களைப் பேசுகிறது. ஆணின் (தந்தையின்) உடம்பில் அவனது அனைத்து அங்கங்களின் சக்தியின் சாரமாக விந்து உருவாகிறது. அத்தகைய ஆண் –தந்தையானவன்- தன்னையே தனக்குள் இப்படித் தாங்கியிருக்கிறான். பெண்ணின் (மனைவியின்) உடம்பிற்குள் இந்த சக்தியை  எப்போது செலுத்துகிறானோ, அப்போது அவன் தன்னையே குழந்தையாகப் பிறப்பித்துக்கொள்கிறான். மனைவியின் உடம்புக்குள் புகுந்த விந்து, அவளுடைய அங்கமே போல, அவளுக்குள் இசைந்து ஒன்றிவிடுகிறது. அந்தப் பெண்மணி,  அவ்வாறு தனக்குள் புகுந்த உயிரைத் தன் இயற்கை இயல்பினால், கவனமாகப் பாதுகாக்க ஆரம்பிக்கிறாள் என்கிறது.

அடுத்த ஸ்லோகம் ஒரு உன்னதமான விஷயத்தை சொல்லி ஆரம்பிக்கிறது. ’ஸா பாவயித்ரீ பாவயிதவ்யா பவதி |’ என்கிறது. அப்படியென்றால்? இது அர்த்தம்: ’அப்படித் தன்னுள் வந்துசேர்ந்திருக்கும் (உருவாகியிருக்கும்) உயிரைப் பாதுகாக்கும் பெண், பாதுகாக்கப்படவேண்டியவள்

மனிதனின் முதல் பிறப்பாக, விந்தாக பெண்ணுடலில் சேர்ந்த உயிர் அமைகிறது. அது மெல்ல இனிதே வளர்ந்து குழந்தையாக அவளுக்குப் பிறப்பது அவனது இரண்டாவது பிறப்பு. குழந்தை பிறந்த பிறகு அதனைத் தானாகவே எண்ணித் தந்தை அதனைக் கவனமாகக் காலமெலாம் உணர்கிறான்; பாதுகாக்கிறான். இப்பிறப்பு, அடுத்த பிறவி என மனித உயிர் சங்கிலியாகத் தொடர்வதற்கே அவன் இவ்வாறு செய்யுமாறு இயற்கையாக அமைந்திருக்கிறது. முதுமை அடைந்து காலமாகின்ற அவன், தன் கர்மவினைகளுக்கேற்ப மறுபிறவி எடுக்கிறான். அதுவே அவனது மூன்றாவது பிறப்பு என்கிறது .

கருப்பையின் உள்ளே வளரும் உயிர் காணும் இறைக்காட்சிகளை, அது ரட்சிக்கப்படுவதை பூடகமாக உணர்த்துகிறது இந்த உபநிஷதம். மேற்கோள்போல வாமதேவர் குழந்தையாக தாயின் கருப்பையில் கண்ட காட்சிகளைச் சொல்கிறது. தேவர்களுக்கும் மறுபிறப்பு இருந்திருக்கிறதெனவும் அவற்றைத் தான் கண்டதாகவும் வாமதேவர் கூறுகிறார். நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளாய்த் தான் பிறந்துவருவதை அவர் தாயின் வயிற்றிலிருக்கையிலேயே ‘கண்டு’,  நூறு இரும்புக்கோட்டைகளைப் பிளந்துகொண்டு ஒரு பருந்தைப்போல் அவற்றிலிருந்து ‘வெளிவந்ததாக’  கூறுகிறார். தாயின் கர்ப்பப்பையில் தனக்கு இறை அனுபூதி நிகழ்ந்ததாகக் கூறி, தான் பிறப்பு-இறப்பு வளையத்தை உடைத்துப் பிறந்து, வாமதேவராகத் தன்பிறவி முடிந்தபின் மரணமில்லாப் பெருவாழ்வுபெற்றதாக சொன்னதாய் இந்த உபநிஷதம் சொல்கிறது.

இப்போது ஆன்மா அல்லது பிரும்மத்திற்குத் திரும்புகிறது உபநிஷதம். யாருடைய சக்தியினால் பார்க்கிறோமோ, யாரால் கேட்கிறோமோ, யாரால் நுகர்கிறோமோ, யாரால் நம்மிடமிருந்து வாக்கு வெளிப்படுகிறதோ அவரே, அதுவே பிரும்மம் எனச் சொல்கிறது. பேருணர்வுப்பொருளான பிரும்மம் அனைத்தையும் கடந்ததாக இருப்பினும், அதுவே நமக்கு மனமாகவும், புத்தியாகவும், உணர்ந்தறிதல் (perception), உள்ளுணர்வு (insight), நினைவு (thought/memory), பிராணன் என்றெல்லாமாகவும் வெவ்வேறு பரிமாணம் கொள்கிறது.

‘’ஏஷ ப்ரஹ்மைஷ..’’ என ஆரம்பிக்கும் ஸ்லோகம் இதுவே (பிரும்மம்) –  படைப்புக்கடவுளான பிரும்மா, இந்திரன், பிரஜாபதி, தேவர்கள், ஐந்து ஆதார மூலங்கள் (the five elements), நுண் உயிரினங்கள், முட்டைகளில் தோன்றுபவை, விதைகளில் போன்றவை, கருப்பையில் தோன்றுபவை, வியர்வையில் தோன்றுபவை போன்ற எண்ணற்ற உயிர்களும், ஜடப்பொருட்கள் உட்பட எல்லாமுமே – ‘’ப்ரஜ்ஞா நேத்ரம்.. ப்ரஜ்ஞானே ப்ரதிஷ்ட்டிதம்.. ப்ரஜ்ஞானம் ப்ரும்ஹ|| ’’ என்கிறது –அதாவது  எல்லாமே பிரும்மத்தால் வழிநடத்தப்படுபவை, பிரும்மத்தில் நிலைபெற்றவை; அனைத்திற்கும் ஆதாரம் பேருணர்வுப்பொருளான பிரும்மமே என விவரிக்கிறது.

இத்தகைய ஆன்மாவை –பிரும்மத்தை- உணர்பவன், உயிர் உடம்பிலிருந்து விலகியதும் சொர்கம் செல்கிறான். அங்கே எல்லா ஆசைகளும் பூர்த்திசெய்யப்பட்டு, ’’அம்ருத: ஸமபவத் ஸமபவத் ||’’ என்கிறது. அதாவது – ’மரணமில்லா வாழ்வை அடைகிறான்.. அடைகிறான்’ என்பதாக உறுதிப்படுத்தி ஐதரேய உபநிஷதம் நிறைகிறது.

**