தண்ணி வரல !

காலையில் வந்த முதல் வாட்ஸப் சொன்னது: ’தண்ணீர் வரவில்லை. குட் மார்னிங்!’ ’என்ன ப்ரச்னை? வாட்டர் மோட்டார் வேலைசெய்யவில்லையா?’ யாரோ ஒருவரின் பதற்றக்கேள்வி. கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டு வந்தது பதில்: ’மோட்டார் வேலை செய்கிறது. நிலத்தடி நீர்தான் குறைந்துவிட்டது!’ இது ஏதோ நகரின் ஒரு இடத்தில், ஒரு அபார்ட்மெண்ட் ப்ளாக்கின் ப்ரச்சினை என்று நினைக்கவேண்டாம். பெங்களூரில் பெரும்பாலான இடங்களில் லட்சணம் இப்படித்தானிருக்கிறது. காலை எழுந்தவுடன் ஒரு வாக் போனால் எதிர்ப்படுவது தண்ணீர் டேங்கர்கள்தான். இந்தத் தண்ணீர் டேங்கர்களும் இப்போதெல்லாம் சொன்னவுடன் வருவதில்லை. உங்கள் அவசரத்தைப்பற்றி அவர்கள் ஏன் கவலைப்படவேண்டும்? அவர்களது ’ரெகுலர்’ கஸ்டமர்களைக் கவனித்துவிட்டு அப்புறம்தான் உங்களிடம் வருவார்களாம். அவர்கள் ராஜ்யத்தின் நியதிகள். வேறு வழியில்லை. அவஸ்தையிலிருப்பவன் அனுசரித்துத்தான் போகவேண்டும்.

ஒருகாலத்தில் இந்தியாவின் ’கார்டன் சிட்டி’ என்று அழைக்கப்பட்ட அழகான, சிறு நகரமாக இருந்தது இது. இன்று காலத்தின் கந்தர்வகோளத்திற்கேற்ப, ஊதி, ஓவராகப் பெருத்து நடக்கமுடியாமல் தள்ளாடுகிறது. கடந்த 15 வருடங்களாக பெங்களூர் கண்ட அபரிமித ‘வளர்ச்சி’யின் பின்விளைவு இது. City planning என்றெல்லாம் வெளிநாடுகளில்தான் சொல்கிறார்கள். நமது நாட்டில் இதைப்பற்றி ஆரம்பித்தால் ’அப்படீன்னா என்ன?’ என்று திருப்பிக்கேட்பார்கள் தெள்ளுமணிகள். கொள்ளையடிப்பதும், சுருட்டுவதும், சூறையாடுவதையும் தவிர வேறெந்தத் திட்டமும் இங்கே அரசாள்பவர்களிடம் இருந்ததில்லை. எப்படியாவது நாற்காலியைக் கைப்பற்றிவிடவேண்டும் எனத் துடிக்கும் எதிர்க்கட்சிக்காரர்களிடமும் இல்லவே இல்லை. இனியாவது வருமா என்கிற நம்பிக்கையும் நமக்கில்லை. எந்த ஒரு மாநிலத்தையும் கட்சியையும் குறிப்பிட்டு இதனைச் சொல்லவில்லை. பொதுவாகவே இதுதான் சுதந்திரத்துக்குப்பின் ஒரு நாடாக இந்தியா அனுபவித்துவருவது.

அன்று சில நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஒருவர் ரியல் எஸ்டேட், BBMP, லோக்கல் கவுன்சிலர் என்று உலவுகின்ற ஆசாமி. சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். எங்கள் லொகாலிட்டிக்கு அருகில் புதிய ப்ராஜெக்ட் வரப்போகிறதாம். வேறென்ன? கட்டிடங்கள்தான். வில்லாக்கள் அமையவிருக்கின்றன என தூரத்தில் கைகாண்பித்தார். ’அங்கே ஒரு குளம் இருக்கிறதே!’ என்றார் இன்னொருவர். ‘அது அவர்களின் அலுவலகக் கோப்பில், மேப்பில்தான் இருக்கிறது!’ என்று சிரித்தார் இவர். ’இப்போது போய்ப்பாருங்கள். கொஞ்சம் ஈரம் தென்படலாம். மற்றபடி மூடியாச்சு. குளமெல்லாம் போயே போச்சு!’ என்றார் ரொம்ப சாதாரணமாக. கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கு வயிற்றைக் கலக்கியது. ’மெட்ரோலைன் போடுகிறோம், ரோடை அகலப்படுத்துகிறோம் என்று 50-60 வருட வயதான நாட்டு மரங்களையெல்லாம் வெட்டி வீழ்த்தியாயிற்று. புறநகர்ப்பகுதிகளிலும் மரங்கள், பச்சைவெளிகள் வேகமாக மறைந்துவருகின்றன. புதிய புதிய ரியல் எஸ்டேட் ப்ராஜெக்டுகள் முளைக்கின்றன. அசுரவேகத்தில் வளர்கின்றன. லேக்வியூ அபார்ட்மெண்ட்ஸ் எனப் பெயர்ப்பலகை தெரிகிறது. அபார்ட்மெண்ட் முழித்துக்கொண்டு உற்றுப்பார்க்கிறது. லேக் எங்கே? ஏரிகள், நீர்த்தேக்கங்கள் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டு வருடங்களாகிவிட்டன. அரசியல்வாதிகளின் ஆசீர்வாதத்தோடு கட்டிட முதலாளிகளின் சுற்றுச்சூழல் வேட்டை. அவர்களது ப்ராஜெக்ட் ப்ரோஷர்களைப் (brochure) பார்த்தால் கட்டிடங்களுக்கு மத்தியில் அல்லது ஒருபகுதியில் 70% பச்சைவெளி எனப்போட்டிருக்கும். என்னவோ பெங்களூர் ஏற்கனவே பாலைவனமாக இருந்ததுபோலவும் இந்த மேதாவிகள்தான் வந்து எல்லாவற்றையும் பச்சையாக்கி சுற்றுச்சூழலை மேம்படுத்துவதுபோலவும் விளம்பரம். என்ன ஒரு அயோக்கியத்தனம். மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால், கொஞ்சம் நல்லபேர் வாங்கியிருக்கும் சில கட்டிட கம்பெனிகளின் ப்ராஜெக்ட்டுகளில் கொஞ்ச மரங்களை அழகுக்காக நட்டுவைத்திருப்பார்கள் முகப்பில். எத்தகைய மரங்கள்? வெளிநாட்டு மண்ணின் கூறுகொண்ட பனை ஜாதி மரங்கள், ஈச்சை மரங்கள் போன்றவை. வேம்பு, பூவரசு, பூங்கொன்றை, ஆல், அரசு, மா, தென்னை போன்ற நிலத்தை செழுமைப்படுத்தி, சுற்றுச்சூழலை சீர்படுத்தும், பறவையினங்களுக்கு உணவுதரும், புகலிடமாகும் நாட்டுமரங்களின் இடத்தில் தூண் தூணாகப் பனை, ஈச்சை மரங்கள். ஒரு குருவி, காகம்கூட இவற்றின்மேல் உட்கார்ந்து நான் பார்த்ததில்லை. ஒண்டுவதற்கு நிழலாவது சரியாகக் கிடைக்கின்றதா என்றால் அதுவும் இல்லை.

இப்படி ஆங்காங்கே புதிய புதிய கட்டிடங்கள், கான்க்ரீட் மலைகள் தினந்தினம் எழும்பிக்கொண்டே இருக்கின்றன பெங்களூரில். அங்கு வசிக்கும், வசிக்கப்போகும் மக்களுக்குக் குடிப்பதற்கு, புழங்குவதற்கு தண்ணீர் எங்கிருந்து வரும்? நகராட்சித் தண்ணீர் இணைப்பு பெரும்பாலான குடியிருப்புப்பகுதிகளுக்கு வழங்கப்படவில்லை. அதற்கான சமீபத்திய சாத்தியக்கூறுகளும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு கட்டிட வளாகத்திற்கும் ஆழ்துளைக் கிணறுகளின் மூலமாகத் தண்ணீர் வசதி ஆரம்பத்தில் கட்டிட முதலாளிகளால் செய்துதரப்படுகிறது. ஏற்கனவே ஊரில் இருந்த ஏரிகள், குளங்கள், குட்டைகளைத் தூற்று மூடியாயிற்று. மரங்களை வெட்டி, விற்று ஏப்பம் விட்டாயிற்று. முறையாக மழைவருவதும் பொய்த்துப்போக ஆரம்பித்து விட்டது. தண்ணீருக்காக பூமியை சதா தோண்டிக்கொண்டிருந்தால் என்ன ஆகும்? ஆழ்துளைக்கிணறுகள் எத்தனை நாளைக்குத் தாங்கும்? இரண்டு வருடங்களுக்குப்பின் நீர்வற்றி, வெறும் துளைதானே மிச்சமிருக்கும். நிலத்தடி நீர் என்பதும் கானல்நீராகிவிடுமே? நகரம் இவ்வளவு வேகமாகக் கெட்டுக் குட்டிச்சுவராகியிருக்கிறது. எவனும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. இத்தனை நடந்துகொண்டிருக்கையிலும், புதிய கட்டிட முயற்சிகளை சீர்படுத்த, சில குடியிருப்புப்பகுதிகளிலாவது சூழல் நலம் கருதி மேற்கொண்டு கட்டுமானங்களைத் தவிர்க்க, தடைவிதிக்க, அரசிடமிருந்து எந்த ஒழுங்குமுறையும், வரையறையும் இல்லை. சட்டதிட்டங்கள் இயற்றப்படுவதாக, முயற்சிகள் செய்யப்படுவதாகத் தோன்றவில்லை. அரசியல்வாதிகளின், அரசியல் அமைப்புகளின் பேச்சில் இவை இருக்கலாம். காரியத்தில் ஒரு மண்ணும் இல்லை.

இப்படிப் பெரிதாக வாயைத் திறந்துவைத்து, சுற்றுச்சூழல், வாழ்வாதாரம் என எல்லா நலன்களையும் கபளீகரம் செய்து பூதாகாரமாக வளர்ந்துவரும் நகரில், ஏற்கனவே வசிப்பவர்களும், புதிதாகக் குடியேறியவர்களும் தொடர்ந்து காலட்சேபம் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. குடிநீர், மின்சாரம், சுகாதாரம், பாதுகாப்பு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளை எப்படியோ தங்களால் இயன்ற அளவுக்குப் பூர்த்திசெய்ய முயற்சித்தபடி.

**

இன்னும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் என்னாவது ?

நண்பர் ஜிஎம்பி-யின் ‘எங்கள் வீட்டு மாமரம்’ (http://gmbat1649.blogspot.in) படித்தபிறகு, இளம்பிராயம் நோக்கி, இழந்துவிட்ட ஆகாயம் நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தது மனது. அமைதியான கிராமப்புற வாழ்க்கையின் காட்சிக்கோப்புகளை எடுத்துவைத்துக்கொண்டு, மீள்பார்வை பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அதற்குத் தெரியும். எதுவுமே நம்மோடு எப்போதும் இருக்கப்போவதில்லை. அல்லது கூட வரப்போவதுமில்லை. ஆதலால் காணொலிக்கோப்புகளை உடனுக்குடன் தயார் செய்து ஆழடுக்குகளில் பதுக்கிவைப்பது அதன் வழக்கம். ஏதோ, அதனால் முடிந்த காரியம்!

இப்போது பேசவந்தது இந்த மனதின் சாதுர்யம், சாகசம் பற்றி அல்ல. நாலாபுறமும் நாம் காணும் நாசகார காரியங்கள் பற்றி; சுற்றுச்சூழல் சிதைவு பற்றி. பொருளாதாரத்தின் தவிர்க்கமுடியாத கூறுகளில் ஒன்றான தொழிற்பெருக்கத்திற்கென, நாட்டின் குளிர்ச்சியான குக்கிராமங்கள் தடயம் தெரியாமல் காணாமல்போகுமாறு செய்யப்பட்டுவிட்டன. அதனிடத்தில், மழைக்காளான்களாய் முளைத்துவருகின்றன தொழிற்பேட்டைகளும், போதிய வசதியில்லாப் புறநகர்ப்பகுதிகளும். அசுரவேகத்தில் பெருநகரங்களாக உருமாறுகின்றன சிறு நகரங்கள். தவிர்க்கவியலாத, சூழல்நெருக்கடி மிகுந்த இக்காலகட்டத்தில், சரியான ஆரோக்யமான நகர்ப்புற வளர்ச்சித் திட்டங்களின்றி, கான்க்ரீட் மலைகள் ஆங்காங்கே, தாறுமாறாகப் பொங்கி, கூட்டம் கூட்டமாக எழுந்து நின்று மனிதனின் ஆரோக்கிய வாழ்வையே அச்சுறுத்தும் அவல நிலை உண்டாகிவிட்டிருக்கிறது.

முன்னர், அக்கம்பக்கத்தில் பச்சைப்பசேலென்று வளர்ந்து சூழ்ந்திருந்தருந்த, குளிர்ச்சிதரும் நாட்டு மரங்களான ஆல், அரசு, வேம்பு, புளி, மா, தென்னை, பூவரசு, பூங்கொன்றை போன்ற பூ, காயெனப் பொழிந்துதள்ளிய மரங்கள், பணம்பண்ணும் முதலைகளின் பேராசைக்கெனக் காவுகொடுக்கப்பட்டுவிட்டன. கொடுக்கப்பட்டும் வருகின்றன. ஒருகாலத்தில் ஏரிகளால், குளம், குட்டைகளால், நீர்நிலைகளால், நிழல்தரும் மரங்களால் நிறைந்திருந்த, மனிதனுக்கான அழகான வாழ்விடங்களாக இருந்த சிறுநகரங்கள், ரியல் எஸ்டேட்காரர்களின் தீக்கண்கள்பட்டு, சிதைந்து சின்னாபின்னமாகி வருவதை நம் கண்முன்னே காண்கிறோம். ‘கார்டன் சிட்டி’ என்று ஆசையாக ஒருகாலத்தில் அழைக்கப்பட்ட பெங்களூரு, இன்று நாட்டின் மற்றுமொரு ‘கான்க்ரீட் சிட்டி’ என்றாகிவிட்டது. பத்தோடு பதினொன்று. அத்தோடு இது ஒன்று. குறுகிய காலகட்டத்திலேயே, கண்முன்னே நிகழ்ந்த பரிதாபம்.

நமது கிராமங்கள், நகரங்களின் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சிக்கென, தொலைநோக்கு வளர்ச்சித் திட்டங்கள் வரையமுடியாத, செயலாக்கமுடியாத, எதையும் உருப்படியாக செய்ய விரும்பாத அரசியல்வாதிகளால் மனித வாழ்வு சீர்குலைந்துவிட்டது. மனிதனோடு சேர்ந்து வாழநேர்ந்த துர்ப்பாக்கியம் கொண்ட ஜீவன்களான, ஆடு, மாடுகள், பறவைகள் என, இவைகளின் பாடும் பெரும் திண்டாட்டம்தான். இவைகளின் வாசம், வாழ்வாதாரத்துக்கு, நீர்நிலைகள், நிழல், காய்கனிதரும் மரங்கள், செடிகொடிகள் முக்கியமல்லவா? சிலருக்குப் பணம் காய்ப்பதற்காக, இவைகள்தானே கொடூரமாகப் பலியாக்கப்பட்டுவிட்டன. அல்லது பலியாகிக்கொண்டிருக்கின்றன. பொதுவாக எங்கும் நிறைந்து காணப்படும் சிட்டுக்குருவிகளை, இப்போதெல்லாம் காண்பதே அறிதாக இருக்கிறதே, கவனித்தீர்களா? அதிகாலையிலும், மாலையிலும் இப்போதெல்லாம் கேட்காத பறவைகளின் கீச்கீச்சு சப்தங்களுக்காக மனம் ஏங்குகிறது.

நாட்டை ஆள்வதற்கென நாம் ஓட்டுப்போட்டு அனுப்பிவைத்த அரசியல் வாதிகள், பசப்புவார்த்தைப் பேடிகள் பெரும்பணத்தை லஞ்சமாக ரியல் எஸ்டேட் பேய்களிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டு, நம் சுற்றுச்சூழலை, இயற்கை வளங்களை, சிதைக்க அனுமதித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாடெங்கும் சீராக நடக்கிறது சீரழிவு. இன்னமும் நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

பெங்களூரில், மூன்றாவது அடுக்குமாடிவீட்டின் பால்கனியிலிருந்து சிந்தனையோடு சுற்றுவெளியைப் பார்க்கிறேன். குத்துக்குத்தாக தனிவீடுகள், அடுக்குமாடிக் கட்டிடங்களுக்கிடையே, ஆங்காங்கே கொஞ்சம் பச்சைத் திட்டுகள் இன்னும் தெரிகின்றன. ஒரு இளம் வேப்ப மரம், ஆலமரம், பெயர்தெரியாத சில மரங்கள் – இன்னும் பெரிதாகவில்லை- தூரத்தில் சிறுகூட்டமாக யூகலிப்டஸ் மரங்கள்.. தெரியாத்தனமாக விட்டுவைத்திருக்கிறார்களோ? சந்தோஷம் தலைதூக்குகிறது. கூடவே பயமாகவும் இருக்கிறது.யார் கண்ணாவது பட்டுவிடாமல் இருக்கவேண்டுமே !
**

மனித நேயம்

சமீபத்திய சென்னை வெள்ளம் நாட்டையே ஒரு குலுக்கு குலுக்கியது. உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களால், எந்த ஒரு பெருநகரத்தையும் இயற்கையால் எளிதில் புரட்டிப்போட்டுவிடமுடியுமே என ஃப்ரான்ஸ் அரசையும் கவலைகொள்ள வைத்தது. பாரிஸில் நடந்த உலக சுற்றுச்சூழல் மாநாட்டில், இயற்கையே மனிதனுக்கு எதிராக பெரிதாகக் கிளம்பிவிட்டால் என்னாகும் மானிடர் வாழ்வு என உலகத் தலைவர்களை மிரளவைத்தது. பெருநகர சொகுசு வாழ்வை நொடியில் சிறிசாக்கிச் சின்னாபின்னம் செய்தது.

ஆனால், பேரழிவின் நடுவில் எங்கோ மறைந்து கிடந்த மனிதம் சிலிர்த்தெழுந்து நின்றது. கூப்பிட்ட கூக்குரலுக்கு ஓடோடி வந்தது. பேதமேதும் பாராட்டாது நீரில் இறங்கி நெருப்பாய்ப் பணி செய்தது. நாமெல்லாம் இதுகாறும் மறந்துவிட்டிருந்த, ஒடிந்தவருக்கு உதவும், தொய்ந்தவரைத் தோளில் சாய்த்துக்கொள்ளும் மனித நேயம் பிரகாசமாய் ஒளிவிட்டது சென்னையில். இத்தகைய நெகிழ்வான பின்னணியில் கவிதை ஒன்று -என் வழக்கத்துக்கு மாறாக சற்றே நீளமானது- எழுந்தது. நேற்றைய (14-12-15) தினமணி வெளியிட்டது (நன்றி:தினமணி). கீழே :

மனித நேயம்

மாறிக் கொண்டிருக்கும் காலம் தினமும்
மாற்றியது தன் வீச்சில் அனைத்தையும்
மாறினான் மண்வாழ் மனிதனும்
தான் தன் வீடு பெண்டு பிள்ளை
தவிர்த்து எதுவுமில்லை அவனுக்கு உலகில்

பகலிரவு நேரம் பாராமல்
பணம் சேர்க்கும் எந்திரமானான்
எண்ணத்தில் வேறெதுவுமில்லை
எதிரே வருபவர் தெரிவதில்லை
காசு காசு காசு என்கிற
காயத்ரி ஜெபத்தைத் தவிர
பேசுவதற்கு விஷயமில்லை
பெருமைப்பட ஏதுமில்லை
அடுத்தவன் வாழ்ந்தாலென்ன
அடியோடு அழிந்தால்தானென்ன
சுயநலம் எனும் கோரப் பயிரின்
விளைநிலமாய் மாறிவிட்டான்

காலந்தாண்டிய பெருவெளியில்
கால்நீட்டிக் கண்ணயர்ந்திருந்த கடவுள்
விழித்தது திடீரென ஒரு நாள்
விண்ணதிர்ந்து பொங்கியது
பேய்மழையாய் மண்மீதிறங்கி
பெருவெள்ளமாய்க் கிழித்தோடியது
கண்வரை வெள்ளநீர் எகிர்ந்துயர
விண்பார்த்து அலறினான் மனிதன்
மண்மீதில் செய்துவிட்டான் பல பாவம்
மண்டையைப் பிய்ப்பதில் என்ன லாபம்

இருந்தும் நாட்டில் நல்ல உள்ளம்
எங்கெங்கோ மூலையில்
இருக்கவே செய்தது
இடரிலிருந்து மீட்கும் சுடரென
எழுந்தோடி வந்தது விரைந்து
வெள்ளநீர் கண்டு
உள்ளம் கலங்கிடாமல்
பணிவிடை பலசெய்து
பாதித்த பாமரர்களுக்கு
பாங்காய் உதவி மகிழ்ந்தது

அழிந்துவிட்டதோ மனிதரிடையே
அன்பும் பாசமும்
அளவிலா நேசமும்
வாடிய முகம் கண்டு
ஓடிவரும் நற்பண்பும்
என்றெல்லாம் எண்ணி எண்ணி
இளைத்திருந்த வேளையில்
இடையிலே புகுந்து உலுக்கிப்போட்ட
இயற்கைப் பெரும் சக்தியே
மனித நேயம் மாசற்ற உயிரன்பின்
மாண்புதனை மீண்டும் நினைவுறுத்தி
மனிதரை மாபெரும் இடரிலிருந்து
மீட்டு நிமிர்த்துவிட்டாய் நீ, வாழ்க !

–ஏகாந்தன்

**

மழையின்மீதா பிழை ?

சென்னையை சமீபத்தில் தாக்கிய அசுர வெள்ளம், நகரவாசிகளின் மென்னியைப் பிடித்து ஒரேயடியாக இறுக்கிவிட்டது. கடுமையாக பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வைப் புனரமைப்பதில், அரசுக்கும் மூச்சுத் திணறுகிறது.
சென்னையும் சுற்றுப்புறமும், பல வருடங்களாக வானம் பார்த்துக் காய்ந்துபோயிருந்த பூமி. காலம் தவறிப் பெய்யும் பருவமழை. சமீபகாலங்களில், நகருக்கு நீர் தரும் ஏரிகளில் நீர்மட்டம் அபாயகரமாகக் குறைந்து, சில சிறு நீர்நிலைகள் காணாமலேகூட போய்விட்டன. அண்டை மாநிலத்துக்காரன் எப்போதடா அவன் அணையைத் திறந்து நமக்குத் தண்ணீர் விடுவான் என, வாயைப் பார்க்கவேண்டிய நிலை வழக்கமாகிவிட்டிருந்தது. பெருமழை இந்த நகரத்துக்கு இனி வரவே வராது என்கிற சிந்தனைப்போக்கை மக்களும், ஆள்பவர்களும் கொள்ளத் துவங்கிவிட்ட நேரம். திடீரென இயற்கை மாற்றி யோசித்தது. 118-வருடங்களாகக் காணாத பெரும் திறப்பு சென்னையின் தலைக்கு மேலே, வானில் ஏற்பட்டது. விளைவு? ஆத்திரம் மிகக்கொண்டு, கொட்டோ கொட்டென்று நாலு வாரங்களாகக் கொட்டித் தீர்த்தது பேய்மழை. நகரை நடுநடுங்கவைத்தது. பெருக்கெடுத்த வெள்ளம், சாதாரணரின் வாழ்வைச் சிதைத்துச் சின்னாபின்னமாக்கியது

பல வருடங்களாக நகரமயமாக்கல் என்கிற பேரில் இயற்கையோடு மனிதன் விளையாடிய தப்பாட்டத்தின் கொடும் விளைவுதான், கண் முன்னே கட்டற்ற வெள்ளமாய்ப் பொங்கி ஓடியது. ஏரிகள், கண்மாய்களை நிறைத்து, ஆறுகளில் ஓடி, கடலில் கலக்கவேண்டிய உபரி நீர்வெள்ளம், நகரத்தின் தெருக்களில், சந்துபொந்துகளில் ஓடி, வீடுகளில் புகுந்து மனிதனை அலறி அடித்துக்கொண்டு மொட்டைமாடிகளுக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளின் மேல்தளங்களுக்கும் விரட்டிவிட்டது. சென்னைப் பக்கம் இனி தலைவைத்துக்கூடப் படுக்கமாட்டேன் எனச் சிலரை, ஊரைவிட்டே தலைதெறித்து ஓடவைத்தது.

நாளுக்குநாள் பூதாகாரமாக வளர்ந்துவரும் சென்னைப் பெருநகரின் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு இன்று, நேற்று நிகழ்ந்ததல்ல. கடந்த 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகவே, கேட்பாரற்று நடந்து வருகிறது. ஓட்டுவங்கிகளை மட்டும் பிரதானமாக எண்ணத்தில்கொண்டு, இரு கழகங்களும் மாற்றி மாற்றித் தமிழ்நாட்டை ஆண்ட லட்சணம்தான் இது.

நகரின் நீர்வழிப்பாதைகளையும், ஏரி, கண்மாய்க்கரைகளையும் ரியல் எஸ்டேட் முதலைகளுக்கும், நில ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கும் அரசு தாரை வார்த்ததின் விளைவுகளை, சென்னையின் சாதாரணக் குடிமக்கள் இன்று கண்ணீருடன் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு காலத்தில் தென்னகத்தை ஆண்ட சேர, சோழ, பாண்டிய அரசர்களும், பல்லவ, நாயக்க, தொண்டமான் மன்னர்களும், சிற்றரசர்களும், மக்களின் பொருளாதார, சமூக, மதத் தேவைகளை ஒருங்கே பாதுகாத்து நல்லாட்சி செய்தார்கள். கோயில்கள் கட்டினார்கள், கூடவே தெப்பக்குளங்களும் கட்டினார்கள். ஏரிகள், கண்மாய்கள், குளங்களைக் கட்டியதோடு, முறைப்படி தூர்வாரிச் செம்மைப்படுத்தினார்கள். மழைநீர் சேமிப்பு, நீர்வளப் பாதுகாப்பு, விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் என்று அவ்வப்போது மேடையேறி வசனம் பேசிக்கொண்டிருக்காமல், பட்டிமன்றங்கள் நடத்திப் பல்லிளிக்காமல், காரியத்தில் காட்டினார்கள். மக்கள் தொண்டை மனநிறைவாகச் செய்தார்கள். இப்போதுதான் மக்களாட்சியாயிற்றே. எல்லோரும் இன்னாட்டு மன்னர்கள் ஆகிவிட்டார்கள் அல்லவா! யாருக்கும் தன் ஊர், தன் நகரம், தன் நாடு என்கிற பொறுப்புணர்வு (Civic sense), தேசபக்தி எள்ளளவும் இல்லை. அரசாளும் மக்களின் பிரதிநிதிகள், ஏரி,குளங்களின் தூர் வாருவதற்கு பதிலாக, பொது இடங்களை, மழைகாணா நீர்நிலைப் பரப்புகளைக் கூறுபோட்டு விற்று, மக்களின் காலை வாருகிறார்கள். இயற்கைப்பேரிடர், அது இதுவென்று வம்பில் மாட்டிக்கொண்டால், இவர்கள் அவர்கள் மீதும், அவர்கள் இவர்கள் மீதும் மண்ணை வாரி இறைப்பார்கள். எவரும் தாங்கள் ஆண்டபோது என்ன செய்து கிழித்தோம் என்று வெளிப்படையாகக் கூறமாட்டார்கள். தங்கள் கையாலாகாத்தனத்தை ஒத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள்.

சென்னை நகரினூடே காலங்காலமாக கூவம், அடையாறு ஆறுகள் ஓடுகின்றன. மேலும் பக்கிங்ஹாம் கால்வாய். ஒரு காலத்தில் உல்லாசப் படகுகள் ஓடிய கால்வாய். விருகம்பாக்கம், அரும்பாக்கம் கால்வாய்கள், கேப்டன் காட்டன் கால்வாய் போன்ற கால்வாய்களும் உள்ளன. காலக்கிரமப்படி இத்தகைய நீர்நிலைகள், வடிகால்கள் ஆழப்படுத்தப்பட்டு, பெரிதுபடுத்தப்பட்டு, தூர்வாரப்பட்டிருந்தால், தீவிர உணர்வோடு கழிவுகள் அகற்றப்பட்டிருந்தால், இந்தப் பேய்மழையை தந்த வெள்ள உபரிநீரையும் சென்னை நகரம் பெரும் சேதம் இன்றி சமாளித்திருக்கும். ஆனால் நடந்தது என்ன? நகரம் நாளுக்கு நாள் பெரிதாக விஸ்வரூபம் எடுக்க, குப்பை கூளங்கள், ப்ளாஸ்டிக், பாலித்தீன் கழிவுகள், கந்தல் துணிகள், கட்டடக்கழிவுகள் என அங்கும் இங்குமாய் வீசப்பட்டதால், வடிகால்களும், நீர்முகத்துவாரங்களும் கழிவுகளால் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. வெள்ளநீர் ஆறை நோக்கி, கடல் நோக்கிச் சீராகச் செல்ல வழியில்லாமல், முடியாமல் எதிர்த்துத் திரும்பி, நகருக்குள்ளேயே கட்டுக்கடங்காது சீறிப்பாய்ந்தது. எவன் இப்படியெல்லாம் செய்தவன் எனத் தேடிவந்ததுபோல, குடியிருப்புகளை வளைத்துத் தாக்கி அழித்தது, நகரவாழ்வை நொடியில் நிர்மூலமாக்கியது. நாற்றமெடுத்து நகருக்கே ஒரு பெரிய அவமானமாக மாறியிருக்கும் கூவம் ஆற்றை சுத்தப்படுத்திப் புனரமைக்கப் போவதாக தமிழக அரசு, பல ஆண்டுகளாக நாடகமாடி வருகிறது. `எங்களாட்சியில் கூவம் மணக்கும்` என்று அப்போது அலட்டிக்கொண்டவர்கள், தங்கள் சொந்த வாழ்வில், பணம் மிகச் சேர்த்து மணம் பரப்பிக்கொண்டார்கள். இப்போதிருக்கும் அரசை குறைகூறிக் கொக்கரிக்கிறார்கள். இரண்டு பக்கமும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு, செய்வதறியாமல் தலைவிதியே என வாழ்கிறார்கள் தமிழ்நாட்டு மக்கள்.

மத்திய அரசின் அறிவியல் சுற்றுச்சூழல் ஆய்வுக் கழகம், 1980-களில் இருந்த சென்னை நீர்நிலைகளின் நிலையை, தற்போதுள்ள அவலநிலையோடு ஒப்பீடு செய்துள்ளது. நகரிலும் சுற்றுப்புறங்களிலும், அப்போதிருந்த 600-க்கும் மேற்பட்ட சிறு, பெரு நீர்நிலைகளில் பெரும்பாலானவை காணாமற்போயிருந்தது, 2008-ல் நடந்த சர்வேயின்போது தெரிய வந்தது. அப்போதைய கணக்கெடுப்பின்படி, நகரின் 19 பிரதான ஏரிகளின் பரப்பளவு, 2,792 ஏக்கராக இருந்திருக்கிறது. இது வெகுவாகச் சுருங்கி, 2000-ஆவது ஆண்டில், 1,594 ஏக்கராக ஆகிவிட்டது. எங்கே போயிற்று முன்பிருந்த நிலப்பரப்பு? அந்நிய நாடா வந்து ஆக்கிரமித்துவிட்டது? இல்லை. நமது ஆட்சியாளர்கள், மக்கள் நலன்பற்றிக் கவலைகொள்ளாத தர்மவான்கள், மழையின்றி காய்ந்திருந்த பூமியை, நம்நாட்டு, வெளிநாட்டுப் பெருமுதலாளிகள் கட்டடங்கள், தொழிற்சாலைகள் கட்டிப் பணம்பண்ணுவதற்கென, சலுகைவிலையில் விற்றிருக்கிறார்கள். அவ்வப்போது பெரும் கமிஷன் தொகைகள், இந்த பணமுதலைகளிடமிருந்து அரசியல்வாதிகளின் கறுப்புப்பண அக்கவுண்ட்டுகளுக்குப் போயிருக்கும் எனத் தனியாகச் சொல்லவேண்டியதில்லை. இந்த மூதேவிகள்தான் தேசத்தின் வளர்ச்சிக்காக என்னென்ன செய்யவேண்டும் என புத்தி சொல்கிறார்கள். மக்களுக்கு வாழ்வுபற்றியும், வளர்ச்சிபற்றியும், தேர்தல் சமயத்தில் ராத்திரி, பகலாக லெக்ச்சர் அடிக்கிறார்கள்.

ஐரோப்பிய நாடுகளில் இருப்பது போன்று, வளரும் நகரங்களுக்கான புதிய சாலைகள், ஏரிகள், நீர்த்தேக்கங்களை உண்டுசெய்தல், ஏற்கனவே இருப்பனவற்றைப் பாதுகாத்தல், காலக்கிரமப்படி நகரக்கழிவு அகற்றல், சுற்றுச்சூழல் கெடாது பாதுகாத்தல் போன்ற தொலைநோக்குத் திட்டங்கள் (City planning), நம் நாட்டில் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. அப்படியே திட்டமிட்டிருந்தாலும் அவை பேப்பர், கோப்புகளோடு நின்றுவிட்டன. சுனாமி, புயல், வெள்ளம் போன்ற இயற்கைப் பேரிடர்களிலிருந்து நமது அரசுகள் ஏதாவது பாடம் கற்றுள்ளனவா? ம்..ஹூம். அடுத்து தேர்தல் வருகிறது. கூட்டணிகள் போடவேண்டும். கூட இருந்தவர்களுக்குக் குழிபறிக்கவேண்டும். தரப்போகும் இலவசங்கள் பற்றி இந்தப் பாவிஜனங்களுக்கு விளக்கவேண்டும். குமித்துவைத்துள்ள கருப்புப்பணத்திலிருந்து வாக்காளர்களுக்கு ஓட்டுக்கு 2000ரூ. கொடுத்தால் போதுமா? 5000 வரை அழவேண்டியிருக்குமா? இப்படி எத்தனையோ வேலைகள் பாக்கியிருக்கிறது! கவலைவிடுங்கள் ஐயா. அடுத்த வெள்ளம் வர இன்னும் 117 ஆண்டுகள் இருக்கின்றன. அதுவரை விடாது சுருட்டுவோம். எதிர்ப்போரை நாட்டைவிட்டே விரட்டுவோம்.

**