கு. அழகிரிசாமி – எழுத்தே வாழ்க்கை

தமிழின் முன்னோடிப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதையைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அவரைப்பற்றிக் கொஞ்சம் அறிவோம்.

இலக்கியத்தரம் வாய்ந்த சிறுகதைகளை எழுதிய ஆளுமையாகக் கருதப்படும் அவர், தூத்துக்குடி மாவட்டம், கோவில்பட்டிக்கு அருகே இடைசெவல் எனும் கிராமத்தில் பிறந்தவர். எழுத்தாளர்கள் புதுமைப்பித்தன், கி.ராஜநாராயணன், வல்லிக்கண்ணன் போன்றோரின் சமகாலத்தவர். அழகிரிசாமியின் வீட்டில் தெலுங்கு பேசினார்கள். ஆனால் தமிழில் ஆர்வத்தை வளர்த்துக்கொண்டு படிக்கலானார் அவர். கஷ்டப்பட்டு பள்ளி இறுதிவரைதான் படிக்கமுடிந்தது. 1943-ல், இருபதாவது வயதில் அவரது முதல் சிறுகதை ’உறக்கம் கொள்ளுமா’, ஆனந்தபோதினி என்கிற இதழில் வெளிவந்தது. அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுதி 1952-ல் கல்கியின் முன்னுரையுடன் வெளியிடப்பட்டு, அழகிரிசாமியை இலக்கிய உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.

தான் பார்த்துவந்த அரசாங்க உத்தியோகத்தை உதறித் தள்ளிவிட்டு முழுநேர எழுத்துவாழ்க்கையில் மனம் செலுத்தினார் அழகிரிசாமி. ஆரம்பத்தில் பிரசண்ட விகடன், பின்னர் தமிழ்மணி, சக்தி ஆகிய வார இதழ்களில் பணிபுரிந்துகொண்டு, தன் புனைவுகளை வரைய ஆரம்பித்தார். புதுமைப்பித்தன், தொ.மு.சி.ரகுநாதன், வல்லிக்கண்ணன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் இவரது கதைகளைப் படித்துவிட்டு சிலாகித்துப் பேசினார்கள். 1953-57 காலகட்டத்தில் மலேஷியாவில் ’தமிழ்நேசன்’ நாளிதழில் பணியாற்றியபோது அருமையான சிறுகதைகளை எழுதினார் அழகிரிசாமி. தன் பணியில் ஏற்பட்ட அரசியல் சார்ந்த தலையீடுகளைக் காரணம் காட்டி இந்தியா திரும்பியவருக்கு ’நவசக்தி’ நாளிதழில் 1965 வரை பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

நண்பர்களுக்கு நீண்ட, செறிவான கடிதங்கள் எழுதுவதை வழக்கமாகக்கொண்டிருந்தார் அழகிரிசாமி. எழுத்தாளர்கள் சுந்தரராமசாமி, கி.ராஜநாராயணன் ஆகியோருடன் கடிதத்தொடர்பில் இருந்தார். எழுத்தாளர் வட்டத்தில் ரசிக்கப்பட்ட இவரது கடிதங்களைத் தொகுத்து ‘கு.அழகிரிசாமி கடிதங்கள்’ எனும் புத்தகமாக கி.ராஜநாராயணன் (கி.ரா.) வெளியிட்டுள்ளார். உலக இலக்கியங்களை ஆர்வமுடன் வாசித்தவர் அழகிரிசாமி. ரஷ்ய எழுத்தாளர் மாக்ஸிம் கார்க்கியின் (Maxim Gorky) எழுத்து இவரை மிகவும் கவர்ந்தது. மாக்ஸிம் கார்க்கியை முதன்முதல் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் கு.அழகிரிசாமிதான்.

1970-ல் சோவியத் சோஷலிசக் குடியரசு என அப்போது அழைக்கப்பட்ட ரஷ்ய தூதரகத்தின் கலாச்சாரப்பிரிவு வெளியிட்டுவந்த தமிழ் மாதாந்திரியான ’சோவியத் நாடு’ இதழில் பணியில் சேர்ந்தார். ஆனால் வெகுகாலம் நீடிக்கமுடியவில்லை. உடல் நலக்குறைவு காரணமாகத் தன் 47-ஆவது வயதில், 1970-ஆம் வருடம் காலமானார் அழகிரிசாமி. 1940-70 எனும் முப்பதாண்டு காலத்தில் அவருடைய சுமார் 101 சிறுகதைகள் பிரசுரிக்கப்பட்டன. அவருடைய ‘ராஜா வந்திருக்கிறார்’ எனும் சிறுகதை ரஷ்ய மொழி உட்பட்ட பிற மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
அவருடைய காலத்தில் எழுதிய எழுத்தாளர்களைப்போலல்லாமல், கு.அழகிரிசாமியின் கதைகள் அன்றாட வாழ்வின் நிகழ்வுகள், அனுபவங்கள் போன்றவற்றைக் கருவாகக் கொண்டு எளிய மொழிநடையில் அமைக்கப்பட்டவை. கதைகள், கட்டுரைகள், மொழிபெயர்ப்பு எனத் தீவிரமாக வாழ்வில் இயங்கியவர் அவர். குழந்தைகளின் அகஉலகை அழகிரிசாமி அவதானித்திருப்பது அவரது சில குறிப்பிடத்தகுந்த சிறுகதைகள் மூலமாக வெளிப்படுகிறது. (தெய்வம் பிறந்தது, ராஜா வந்திருக்கிறார், குமாரபுரம் ஸ்டேஷன், அன்பளிப்பு, தம்பி ராமையா, இருவர் கண்ட ஒரே கனவு போன்றவை.) குழந்தைகள் உலகத்தின் ஆசைகள், ஏக்கங்கள் போன்ற உணர்வுகளை நுட்பமாக எழுத்தில் வெளிக்கொணர்ந்தவர் அவர். ’அன்பளிப்பு’ என்கிற சிறுகதைத் தொகுப்புக்காக சாஹித்ய அகாடமி கு.அழகிரிசாமிக்கு 1970-ல், அவரது மறைவுக்குப்பின், விருது வழங்கி கௌரவித்தது. கு.அழகிரிசாமியின் படைப்புகள் சில:

நாவல்கள்: டாக்டர் அனுராதா, தீராத விளையாட்டு, ’புதுவீடு புது உலகம்’, வாழ்க்கைப் பாதை

சிறுகதைத் தொகுப்புகள்: அன்பளிப்பு, சிரிக்கவில்லை, கவியும் காதலும், செவிசாய்க்க ஒருவன், துறவு போன்றவை.

நாடகங்கள்: வஞ்சமகள், கவிச்சக்ரவர்த்தி

கட்டுரை நூல்கள்: தமிழ் தந்த கவியின்பம், இலக்கியத் தேன்.

மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள்: மாக்சிம் கார்க்கியின் நூல்கள், லெனினுடன் சில நாட்கள், அமெரிக்காவிலே, யுத்தம் வேண்டும் .

சிறுவர் நூல்கள்: மூன்று பிள்ளைகள், காளி வரம்.

அடுத்த பதிவாக கு.அழகிரிசாமியின் ‘அன்பளிப்பு’ சிறுகதையைப் பார்க்கலாம்.

**

கிருஷ்ணன் நம்பியின் சிறுகதை ’மருமகள் வாக்கு’



கிருஷ்ணன் நம்பி:
1932-ல் அழகியபாண்டிபுரத்தில் (குமரிமாவட்டம்) பிறந்தவர். தனது 18 –ஆவது வயதில் இவரது இலக்கியப் படைப்புகள் வெளிவர ஆரம்பித்தன எனலாம். முதலில் ஒரு கட்டுரை. பிறகு குழந்தைகளுக்கான கவிதைகள் ‘கண்ணன்’ என்கிற பத்திரிக்கையில் வெளிவரலாயின. ஆரம்பத்தில் சசிதேவன் என்கிற புனைபெயரில் எழுதி, பிறகு ‘கிருஷ்ணன் நம்பி’ ஆக எழுத ஆரம்பித்தார். மிகக் குறைவான சிறுகதைகளே எனினும் சில இலக்கியத்தரம் வாய்ந்தவை எனப் பின்னர் விமரிசகர்களால் கருதப்பட்டன. தனது 42-ஆவது வயதில் 1974-ல் காலமானார் நம்பி. சுஜாதா, சுந்தர ராமசாமி போன்ற இலக்கிய ஆளுமைகளால் நல்ல எழுத்தாளர் எனக் கருதப்பட்டும், இவருடைய சில படைப்புகளே புத்தக வடிவம் பெற்றன. அவற்றில் சில :

யானை என்ன யானை– குழந்தைப் பாடல்கள் தொகுப்பு
காலை முதல் மற்றும் நீலக்கடல் – சிறுகதைத் தொகுப்புகள்

சிறுகதை ‘மருமகள் வாக்கு’ : எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் சமீபத்தில் தொகுத்த தமிழின் 100 சிறந்த சிறுகதைகளில் ஒன்றாக இடம்பெற்ற ‘மருமகள் வாக்கு’ சிறுகதையின் மூலம் தமிழ் இலக்கிய வாசகர்களின் கவனத்திற்கு மீண்டும் வருகிறார் கிருஷ்ணன் நம்பி. கதை எப்படி?

கதையின் காலம் இங்கே முக்கியம். இந்திய சுதந்திரத்துக்குப் பின்னான காலம். புதிய சுதந்திர நாட்டில், ஜனநாயகத்தில், உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் பரபரப்பாக, உத்வேகத்துடன் நடக்க ஆரம்பித்துள்ளன என்று தெரிகிறது. அதன் பின்னணியில், நம்மை ஒரு மத்தியதரக் குடும்பத்திற்கு அழைத்துச்சென்று கதையை ஆரம்பிக்கிறார் நம்பி. மீனாட்சி அம்மாளுக்குக் கொஞ்சம் நிலம், சொந்த வீடு உண்டு. சொந்தமாய்ப் பசு ஒன்றும் உண்டு என்பதனால் அவளுடைய அந்தஸ்தைப்பற்றி நீங்கள் எளிதில் புரிந்துகொள்ளலாம். பால் வியாபாரத்தில் கில்லாடி. அரசாங்கத்தில் பியூனாக வேலைசெய்த தன் கணவன் போனபின், தன் ஒரே மகனுக்கு அந்த வேலையை அரசாங்கம் கருணையோடு போட்டுக்கொடுத்துவிட்டதில் அவளது தலை மேலும் நிமிர்ந்துள்ளது. ஒரு கட்டுப்பெட்டியான, ஒல்லியான, ஏழைப் பெண் ருக்மிணியை மருமகளாக வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டாள். மருமகளுக்கு நாளெல்லாம் சமையல்கட்டு, மாட்டுத்தொழுவம் என்று மாயாத வேலை. அவளும் இதுதான் தன் வாழ்வு எனப் புரிந்துகொண்டு சளைக்காமல், நொடிக்காமல் செய்கிறாள். மாமியாரின் நேரடி கண்ட்ரோலில் மருமகள். சமையற்கட்டு, மாட்டுத்தொழுவம் தவிர வெளிஉலகம் பார்த்திராத அப்பாவி ருக்மிணி. வீட்டுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் மீனாட்சி அம்மாளின் ஆர்ப்பாட்டந்தான், கோலோச்சுதல்தான்.

ருக்மிணிக்கு சமையலில் நல்ல கைமணம். பால் கறக்கவும் தெரியும். பால் கறந்தால் மார் வலிக்கும் என்றெல்லாம் சொல்வார்கள். அதையெல்லாம் காதில் போட்டுக்கொள்ளக்கூடாது; ஏன், எதற்கும் பதிலே சொல்லாதிருப்பதுதான் உத்தமம் என்று மாமியார்க்காரி ஆரம்பத்திலிருந்தே மருமகளுக்குக் போதனைசெய்திருந்தாள். வீட்டில் எல்லா வேலைகளும் ருக்மிணிதானா? மாமியார் என்னதான் செய்கிறாள்? நம்பியின் வார்த்தைகளில்:

மருமகளை ஏவி விட்டுவிட்டு மாமியார் மீனாட்சி அம்மாள் ஒன்றும் கையைக் கட்டிக்கொண்டு சும்மா இருந்துவிடவில்லை. அவளுக்கும் வேலைகள் உண்டு. பாலுக்குத் தண்ணீர் சேர்ப்பது, அளந்து விற்பது, வருகிற காசுகளை (ராமலிங்கம் சம்பளம் உள்பட) வாங்கிக் கணக்கிட்டுப் பெட்டியில் பூட்டுவது, பார்த்துப் பார்த்துச் செலவு செய்வது, தபால் சேவிங்க்ஸில் பணம் போடுவது எல்லாம் அவள் பொறுப்புதான். இவை மட்டுமா? ஓய்ந்த நேரங்களில் ஸ்ரீராமஜெயம், ஸ்ரீராமஜெயம் என்று ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் லட்சத்துச் சொச்சம் தரம் எழுதி, அக்ரகாரத்துப் பெண்களை அதிசயத்தில் ஆழ்த்திவிட்டிருக்கிறாள். சாவதற்குள் பத்து இலட்சத்து ஒன்று எழுதி முடித்துவிட வேண்டும் என்பது அவள் திட்டம்.

ருக்மிணியை வெளியே பார்ப்பதே அபூர்வம். எப்போதாவது கோயிலுக்கோ குளத்திற்கோ மாமியார் அனுப்பிவைத்தால், அக்கம்பக்கத்துப் பெண்கள் அவள் பின்னேயே ஓடி, அவளது வாயைக் கிளறப் பார்ப்பார்கள். ஆனால் ருக்மிணி வாயே திறக்கமாட்டாள். இவளை முயற்சிப்பதில் அர்த்தமில்லை என்று தெரிந்துகொண்டுவிட்ட அக்கம்பக்கம், மாமியாரையாவது சீண்டுவோம் என நினைத்தது. மருமகள் எப்படி இருக்கா என்று அவ்வப்போது கேட்டுப் பார்த்தது. மீனாட்சி அம்மாளா? அவளுக்கென்ன, நன்னா இருக்கா என்று எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு சொல்லிவிட்டு பேச்சை உடனே மாற்றிவிடுவாள்.

அடுத்த நாள் அதிரடித் தேர்தல். பூனை அபேட்சகருக்கும் கிளி அபேட்சகருக்கும் கடும் போட்டி. எங்கும் தேர்தல் பற்றியே பேச்சு. யாருக்கு வாக்களிப்பார்கள் மாமியாரும் மருமகளும் என்று பெண்டுகள் கிண்டிப் பார்த்தன:

மீனாட்சி அம்மாள் வாக்கு யாருக்கு என்பது நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும், “ஒங்க ஓட்டு கிளிக்குத்தானே மாமி?’’ என்று விஷமமாக வாயைக் கிளறினாள் ஒருத்தி. “ஏண்டி எல்லாம் தெரிஞ்சு வெச்சுண்டே என்னச் சீண்டறயா?’’ என்றாள் மீனாட்சி அம்மாள். “ஒங்க மாட்டுப் பொண் ஆருக்குப் போடப் போறாளோ?’’ என்று இன்னொருத்தி கண்ணைச் சிமிட்டவும், மீனாட்சி அம்மாளுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. “பொண்டுகளா, என்னயும் அவளயும் பிரிச்சாப் பேசறேள்? நானும் அவளும் ஒண்ணு, அது தெரியாதவா வாயிலே மண்ணு’’ என்று அவள் ஒரு போடு போடவும் எல்லாரும் பெரிதாகச் சிரித்தார்கள்.

தேர்தல் அன்று காலையிலேயே போய் ஓட்டுப் போட்டுவிட்டாள் மீனாட்சி அம்மாள். ஆற்றங்கரைக்குப் பக்கத்தில்தான் ஓட்டுச்சாவடி. ராமலிங்கம் (ருக்மிணியின் கணவன்) குளித்துவிட்டு வரும்போதே அவனை இழுத்துப்போய்விட்டார்கள் ஓட்டுச்சாவடிக்கு. ஈரத்துண்டுடனேயே அவன் ஓட்டுப் போடும்படி ஆனது.

ருக்மிணி? அவள் மாட்டுத் தொழுவத்தில் பசுவுக்குத் தீனி போடுகிறாள். அது சாப்பிடுவதை ஆசையாய்ப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். மாட்டைத் தடவிவிட்டுக்கொண்டே, அதோடு மனம்விட்டுப் பேசுவதில் அவளுக்கு ஒரு ஆத்ம திருப்தி. இதற்கு மீனாட்சி அம்மாளின் அனுமதி தேவையில்லை :

“நான் இன்னிக்கு ஓட்டுப் போடப்போறேன். ஒனக்கு அந்த ஒபத்ரவம் ஒண்ணும் கெடையாது. நான் ஆருக்குப் போடணும் நீ சொல்லு. சொல்லுவியா? நீ ஆருக்குப் போடச் சொல்றயோ அவாளுக்குப் போடறேன். ஒனக்குப் பூனை பிடிக்குமோ? கிளி பிடிக்குமோ? சொல்லு, எனக்கு ஆரப் பிடிக்குமோ அவாளைத்தான் ஒனக்கும் பிடிக்கும், இல்லையா? நெஜமாச் சொல்றேன், எனக்குக் கிளியைத்தான் பிடிக்கும். கிளி பச்சப்பசேல்னு எம்பிட்டு அழகா இருக்கு! அது மாதிரி பறக்கணும்னு எனக்கு ரொம்ப ஆசை. பூனையும் எனக்குப் பிடிக்கும். ஆனா, அதைவிடக் கிளியைப் பிடிக்கும். ஆனா பூனைக்குக் கிளையைக் கண்டாலே ஆகாது.’’

மீனாட்சி அம்மாளின் ஏற்பாட்டின்படி பக்கத்துவீட்டுப் பெண்கள் மதியம் வந்திருந்தார்கள், ருக்மிணியை வாக்குச்சாவடிக்குக் கூட்டிக்கொண்டுபோக. ருக்மிணி இருக்கிறதிலேயே சுமாராக உடுத்திக்கொண்டு, தலையை வாரிக்கொள்ள சீப்புக் கிடைக்காமல் அவசர அவசரமாக கையினால் தலைய ஒதுக்கிக்கொண்டுப் படியிறங்குகிறாள். மாமியார் கூப்பிடுகிறாள் :

’’இந்தா, சொல்ல மறந்துட்டேனே, ஒரு நிமிஷம் இங்க வந்துட்டுப் போ’’ என்று வீட்டுக்குள் கூட்டிப் போனாள். குரலைத் தணித்து, “ஞாபகம் வைச்சிண்டிருக்கியா? தப்பாப் போட்டுடாதே. ஒரு சீட்டுத் தருவா. பூனப் படமும் கிளிப் படமும் போட்டிருக்கும். பூனப் படத்துக்குப் பக்கத்திலெ முத்திரை குத்திடு. வழிலெ இதுகள்கிட்ட வாயெக் குடுக்காத.. போ! ’’ என்றாள்.

வாக்குச்சாவடிக்கு வந்த ருக்மிணிக்கு எல்லாமே விசித்திரமாக, வேடிக்கையாகத் தெரிந்தன. தூரத்து அனிச்ச மரமொன்று அவளது பால்யகால நினைவை மீட்டது. சின்ன வயதில் வேம்பனூரில், அவள் படித்த பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்த அந்த மரத்தில் ஏறி எத்தனைப் பழம் பறித்துத் தின்றிருக்கிறாள். அவளுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. சாவடியிலிருந்து ஓட்டுப் போட்டவர்கள் விதவிதமான முகபாவத்துடன் வெளியேறினர். ருக்மிணியின் கியூவும் வேகமாக நகர்ந்தது.

ருக்மிணி என்ன செய்தாள்? கிருஷ்ணன் நம்பியின் கதைக்குள் பயணியுங்கள் அன்பர்களே:

லிங்க்: http://azhiyasudargal.blogspot.in/2008/10/blog-post_3258.html

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள் இணைய தளம். படத்திற்கு நன்றி: விகடன்.காம்/இணையம்
w

**

வெங்கட் சாமிநாதன்: அஞ்சலியும் மேற்கொண்டும்

சமீபத்தில் மறைந்த வெங்கட் சாமிநாதனுக்கான கூட்டம் 1-11-2015 அன்று காலையில் பெங்களூர் – சி.வி.ராமன் நகரில் நடக்க இருப்பதுபற்றிய அறிவிப்பை எழுத்தாளர்-பதிவர் ராமலக்ஷ்மியின் வலைப்பக்கம் வழியாக அறிந்தேன். கலை-இலக்கிய விமரிசன உலகின், தவிர்க்கமுடியாத ஆளுமையான வெ.சா.வுக்கான கூட்டமா? விடக்கூடாது எனத் தோன்றியது. கூட்டத்திற்குச் சென்றேன்.

நண்பர் சம்பந்தம் & கோ-வின் சீரிய முயற்சிகளினால் நன்றாக ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்ட கூட்டம். பெங்களூரில் வசிக்கும் எழுத்தாளர் பாவண்ணன் கலந்துகொண்டார். கூடவே பெங்களூர்வாழ் தமிழ் எழுத்தாளர்கள், ஆர்வலர்கள் வந்திருந்தனர். பெண்கள் சிலரும், இளைஞரும் காணப்பட்டனர்.

வெ.சா.வின் உருவப்படம் திறந்து வைக்கப்பட்டது. அனைவரும் எழுந்து நின்று, மறைந்தவருக்காக ஒரு நிமிடம் மௌன அஞ்சலி செய்தோம். சம்பந்தம் நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்து வெ.சா. என்கிற ஆளுமையைப் பற்றிக் கொஞ்சம் பேசித் துவங்கிவைத்தார். ராமசாமி, கிருஷ்ணன், கிருஷ்ணசாமி, ஜடாயு போன்றோர் வெங்கட் சாமிநாதனின் விமரிசனப்பாங்கு, அவர்களால் வெ.சா.வின் விமரிசனத்தில் காணப்பட்ட நிறை, குறைகள், அவருடனான தங்கள் பரிச்சயம் பற்றிப் பேசினார்கள். கிருஷ்ணசாமி பேசுகையில், திருவனந்தபுரத்தின் பின்னணியில் எழுத்தாளர்கள் ஹெப்சிகா ஜேசுதாசன், ராஜமார்த்தாண்டன் இவர்களின் மூலம் தனக்கு வெ.சா.வுடன் நீண்டகால நெருக்கம்பற்றிக் குறிப்பிட்டார். பேச்சின், விவாதத்தின் போது, தன் கருத்தை நிறுவும் வகையில் நிர்தாட்சண்யமாக, ஆவேசமாகப் பேசக்கூடியவர் வெ.சா. என்பதால், அவரைப்பற்றி பொதுவாக தமிழ்ப்பரப்பில் நிலவும் பிம்பம் அவர் மூர்க்க சுபாவம் உடையவர், சண்டைக்கோழி என்பன என்று சிலர் சொன்னார்கள். மாறாக, வெ.சா.வுடன் நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்புப்பெற்ற இன்னொருவரான ஜடாயு, அவரது நேசமனம் பற்றி சிலாகித்துப் பேசினார். இளைஞர் என்கிற வயது வித்தியாசம் பாராமல், தோளில் கைபோட்டு அன்னியோன்யமாகப் பேசி வெ.சா. பழகியது ஆச்சரியம் அளித்ததாகச் சொன்னார். அசோகமித்திரன் போன்ற ஒரு சிறந்த ஆளுமையின் படைப்புகளை வெ.சா. கண்டுகொள்ளாததைத் தன்னாலும் ஒப்புக்கொள்ளமுடியவில்லை என்று மேலும் கூறினார் அவர். மறைவதற்குச் சிலநாட்கள் முன்பு வரை நாடகக்கலைஞர் செ.ராமானுஜம் பற்றிக் கட்டுரை ஒன்றை எழுதிக்கொண்டிருந்தாராம் வெ.சா. பிறகு பாவண்ணன் பேசினார்.

ஜெயகாந்தனின் `ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள்` நாவலில் நாயகி, நாயகனிடையே ரோஜாச் செடி வளர்ப்பதின் பயன், பயனின்மை குறித்தான உரையாடலின்வழி வெளிப்படுத்தப்பட்ட அழகு பற்றிய படைப்பாளியின் அவதானிப்பை நினைவு கூர்ந்தார் பாவண்ணன். புற அழகில் மனம் ஈடுபட்டு லயிப்பதின் மூலம், அக அழகினுள்ளும் மனம் நுழையும் சாத்தியம், நுட்பம் பற்றிக் குறிப்பிட்டார். வெங்கட் சாமிநாதனின் உலகம் இத்தகையதுதான் என்றார். வெ.சா. எந்தவித கலைப் படைப்பையும் நுட்பமாகக் கவனித்தார் என்றும், அது சரியாகத் தோன்றாதபோது, அதுபற்றிய தன் விமரிசனத்தைக் கடுமையாக முன்வைத்தார்; அதன் காரணம் அது மேலும் சரியாக, அழகுற வந்திருக்கவேண்டும் என்கிற விமரிசகனின் ஆதங்கம்தான் என்று எடுத்துரைத்தார். லினோகட் ஓவியம் பற்றி வெ.சா. எடுத்துக் கூறுகிறவரை, அப்படி ஒரு ஓவிய வகை இருப்பதே தமிழ் உலகில் யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை என்றார் பாவண்ணன். இது நிகழ்ந்தது 1970-களில். இணையம் போன்ற வசதிகள் இல்லாத காலம் அது. இப்படி கலை, இலக்கியத்துறைகளின் பல்வேறு வடிவங்களை நுட்பமான, கறாரான ஆய்வுக்குள் நிறுத்தியவர் வெ.சா. அவைபற்றி, எதிர்ப்புகள், கேலிகளுக்கு மத்தியில், ஒரு அரை நூற்றாண்டுக் காலம், தீவிரமாக சிறுபத்திரிக்கைகளில், இணைய இதழ்களில் எழுதிவந்தார்.

கூட்டத்தின் இறுதிக் கட்டமாக, ஆவணப்பட இயக்குநர் அருண்மொழி தயாரித்திருந்த வெ.சா.பற்றிய ஆவணப்படம் (இன்னும் முழு வடிவம் தரப்படவில்லை)-சில காட்சிகள்- திரையிட்டுக் காண்பிக்கப்பட்டது. விட்டல்ராவ், இந்திரா பார்த்தசாரதி, நாஞ்சில் நாடன், திலீப் குமார், சாரு நிவேதிதா, இந்திரன், வண்ணநிலவன், ந.முத்துசாமி, அம்ஷன் குமார் போன்ற எழுத்தாளர்கள் வெங்கட் சாமிநாதனைப்பற்றி, அவரின் விமரிசனப்போக்குபற்றிக் கூறிய கருத்துகள் அவற்றில் இருந்தன. தற்காலத் தமிழ்ச்சூழலில், வெங்கட் சாமிநாதன் போன்ற, வெகுவாக சர்ச்சைக்கு உள்ளான ஆளுமையைப் படமாக்குவது எளிதான காரியமல்ல என்றார் இயக்குனர் அருண்மொழி. வெ.சா.வுடன் நெடுங்காலம் தனிப்பட்ட முறையில் பழகியவர். அவருடைய குணநலன்களை அறிந்தவர் அவர். வெ.சா.பற்றிய முக்கிய விஷயங்கள் மேலும் சேர்க்கப்பட்டு, எடிட் செய்யப்பட்டு விரைவில் இது வெளியாகும் எனத் தெரிகிறது.

முன்னதாக, கூட்டத்துக்கு நான் வந்து இறங்கியவுடன் நண்பர் சம்பந்தத்தினால் அறிமுகம் செய்யப்பட்டு, எழுத்தாளர் பாவண்ணனைச் சந்தித்தேன். மிருதுவான குரலில், பிரியத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். திண்ணை இணைய இதழில் வெ.சா.பற்றி அவர் எழுதியிருக்கும் அஞ்சலிக் கட்டுரையை நான் படித்ததைச் சொன்னேன். `நிசப்தம்` வா.மணிகண்டன் அங்கு நின்றிருந்ததைப் பார்த்து சுயஅறிமுகம் செய்துகொண்டேன். கூட்டத்திலும் அவரிடமிருந்து வந்தது நிசப்தமே. பெங்களூர் வாசிகளான டாக்டர் கணபதி, விஜயன், முகமது அலி, ஜடாயு, கிருஷ்ணன், மகாலிங்கம் ஆகிய மொழிஆர்வலர்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பும் கிட்டியது. பக்கத்தில் இருந்து ஃபோட்டோ எடுத்துத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த, படு இளைஞராக இருந்தவரைப் பார்த்துப்பேசியதில், அவர் ராம் சின்னப்பயல் என்று தெரிந்தது. முன்பே அவரைப்பற்றி அறிந்திராததால், ப்ளாக் ஏதும் எழுதுகிறீர்களா எனக் கேட்டேன். தன் கவிதைகள் தினமணி, விகடன், மற்றும் நிறைய இணைய இதழ்களில் வந்திருப்பதாகச் சொன்னார். பெரியப்பயல் போலும் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

மதியச் சாப்பாட்டின்போது, கிருஷ்ணன், காலச்சுவடு இதழ் பெங்களூரில் தனக்கு அஞ்சல்வழி சரியாகக் கிடைப்பதில்லை என்றார். தற்போதைய இழில் வெளிவந்திருக்கும் கோபால் கிருஷ்ண காந்தியின் அம்பேத்கர் பற்றிய மொழிபெயர்ப்புக் கட்டுரையில் மிகைப்படுத்தல்கள், நிஜத்திலிருந்து மாறுபட்டவை உள்ளன என்றார் கிருஷ்ணன். ஒருவரை ஹீரோ ஒர்ஷிப் செய்கையில், இல்லாத குணங்கள், சிறப்புகளையெல்லாம் இருப்பதாகக் காட்டி உயர்த்திப் பிடித்தல், இந்திய கலாச்சார மரபுகளில் ஒன்று என்றேன். முடவன்குட்டி முகமது அலியின் கட்டுரை ஒன்று காலச்சுவடின் சு.ரா.சிறப்பிதழில் வெளிவந்திருப்பதாகச் சொன்னார் மகாலிங்கம். எதிரே உட்கார்ந்திருந்த முகமது அலியைப் பார்த்தேன். சலனமில்லை! வீட்டுக்கு வந்ததும் திருச்சியிலிருந்து வாங்கி வந்திருந்த காலச்சுவடு இதழைத் திறந்து முகமது அலியைப் படித்தேன். சுந்தர ராமசாமியுடனான 1980-ல் நிகழ்ந்த தனது முதல் சந்திப்பிலிருந்து சு.ரா.காட்டிய பரிவு, தொடர்ந்து வளர்ந்த நட்பினைப்பற்றி எழுதியுள்ளார் அலி. சொல்வனம் (www.solvanam.com) இணைய இதழ் வெ.சா. சிறப்பிதழாக 31.10.2015-ல் வெளிவந்துள்ளது. அதில் இருக்கிற ஜடாயுவின் கட்டுரை, வெ.சா. மீதான வெட்டி விமரிசனங்களைச் சந்திக்கிறது.

மறைந்த ஆளுமை வெங்கட் சாமிநாதனின் நினைவாக நிகழ்த்தப்பட்ட கூட்டம், தமிழ் எழுத்தாளர், ஆர்வலர், வாசகரின் பங்களிப்பில், ஒரு இலக்கிய நிகழ்வாகப் பரிணமித்தது. தமிழ்ப் படைப்புகள்பற்றிய ஆர்வத்தை மேலும் கிளறுவதாய், வெ.சா.எழுத்துபற்றி, கலை-இலக்கிய விமரிசனம்பற்றி இன்னமும் அறிந்துகொள்ளத் தூண்டுவதாய் அது அமைந்தது, மனதுக்கு நிறைவு தந்தது.

**

வெங்கட் சாமிநாதன்

நான் படிக்கப்படாமல் அலட்சியப்படுத்தப்படுவதைவிட, விமரிசனம் என்கிற பெயரால் தாக்கப்படுவதையே விரும்புவேன்.
-சாமுவேல் ஜான்சன்.

எந்த ஒரு கலாச்சாரத்திலும், மொழியிலும் இலக்கிய-கலை விமரிசனம் என்பது ஒரு சீரிய கலை. எளிதான விஷயம்போல் தோன்றும் சிக்கலான சங்கதி! எளிதில் கைவரும் கலை அல்ல. நவீனத்தமிழின் இலக்கிய விமரிசக முன்னோடிகளாக வ.வே.சு ஐயர், க.நா.சுப்ரமணியம், சி.சு.செல்லப்பா ஆகியோரைக் குறிப்பிடமுடியும். அண்மைக்காலத்தில், சமகாலத் தமிழ்ப் படைப்புகளின் சிறந்த விமரிசகராக அறியப்பட்டவர் வெங்கட் சாமிநாதன். இலக்கியம் மற்றுமன்றி, நாட்டியம், சங்கீதம், நாட்டார் கலை என, தமிழ்க்கலாச்சாரத்தின் அனைத்துத் திக்குகளிலும் பாய்ந்தது, அலசியது அவரது பேனா.

மிகுந்த நேர்மையோடு, ஒரு படைப்பாளி, கலைஞனைப்பற்றிய முன் முடிவுகள் ஏதும் மனதில் கொள்ளாது, படைப்பினை அவதானித்தால்தான் முறையான விமரிசனம் எழுத வாய்க்கும். “தமிழகக் கலைச் சூழல் பற்றி எழுதுவது, சிக்கல்களிலும் முரண்களிலும் அகப்பட்டுத் தவிப்பதாகும். கலைவடிவங்கள் அத்தனையும் ஒரு சீரான கலை உணர்வால் பேணப்படுவதில்லை. ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு வித சூழல்களால் ஆக்கப்பட்டும் அழிக்கப்பட்டும் வருகின்றன. இக்கலைகளின் வாழ்நிலையைக் கொண்டு இவற்றை இரண்டு பிரிவாகப் பிரிக்கலாம் முதலாவது, மரபார்ந்த நீண்ட வரலாறு கொண்ட வடிவங்கள். மற்றது புதியன- ஆங்கிலேயர்களின் வருகைக்குப் பின், இம்மண்ணில் அறிமுகப்படுத்தவை’’ என்று கூறுகிறார் வெங்கட் சாமிநாதன். ’’பண்பாடு என்ற அறுபடாத செயல்பாட்டின் ஒரு துளியே இலக்கியம். ஒரு காலகட்டத்தின் இலக்கியம் அக்காலகட்டத்தின் பிற அனைத்துக் கலைகளுடனும் தொடர்புடையது’’ என்று கருத்துரைத்தவர் அவர்.

வெங்கட் சாமிநாதன் சிறந்த வாசகரும்கூட. எண்ணற்ற தமிழ், ஆங்கில இலக்கியங்களைத் விரும்பி, தேடிப் படித்தார். நாவல், கவிதை, கட்டுரை, நாடகம் என்று ஒரு படைப்பு எந்தப் பிரிவினதாக இருப்பினும், ஆழ்ந்து படித்து, ரசித்து தன் கறாரான இலக்கிய விமரிசனத்தை வரைவதில் வல்லவர். ஒரு படைப்பாளி/கலைஞனைப் பற்றிய தனிப்பட்ட விருப்பு, வெறுப்புகளை விலக்கி, பாரபட்சமின்றி படைப்புகளை நேர்மையாக அணுகும் திறம் வாய்க்கப்பட்டிருந்தவர் வெ.சா. தமிழின் முக்கியமான ஆளுமைகளுள் ஒருவரான எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமி, ” தமிழின் மீதான அக்கறையில், வெங்கட் சாமிநாதனை பாரதியுடனே மட்டுமே ஒப்பிடமுடியும்” என்று கூறுகிறார்.

1950-களிலிருந்து, எழுத்தாளர் சி.சு.செல்லப்பாவினால் தொடங்கப்பட்ட `எழுத்து` சிற்றிதழ் மூலம் தன் விமரிசனப் பார்வையை முன்வைத்துக் கட்டுரைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். சமீபகால இணைய இதழ்களான திண்ணை, சொல்வனம் போன்றவற்றிலும் கலை, இலக்கிய விமரிசனக் கட்டுரைகளத் தனியாகவும், தொடர்களாகவும் எழுதி வந்தார். வெங்கட் சாமிநாதனின் `இச்சூழலில் `, `கலை வெளிப்பயணங்கள் `, `திரை உலகில் `. `ஓர் எதிர்ப்புக் குரல்`, ‘பான்ஸாய் மனிதன்` ஆகிய கலைவிமரிசனத் தொகுதிகள் புத்தக வடிவம் பெற்றுள்ளன. ` அன்றைய வறட்சியிலிருந்து இன்றைய முயற்சி வரை ` என்கிற தலைப்பில் சமகால நாடகக்கலை பற்றிய இவரது விமரிசனக் கட்டுரைகளும் தொகுதியாக வெளியாகியுள்ளது. சுயசரிதைக் கட்டுரைத்தொடர் `நினைவுகளின் சுவட்டில்` திண்ணை இணைய இதழில் தொடராக வெளிவந்தது.

1998-ல் இந்திய சுதந்திரத்தின் பொன்விழாவினையொட்டி `இந்தியப் பண்பாட்டு உறவுக் கழகம்` (Indian Council for Cultural Relations), கடந்த 50 ஆண்டுகளில் வெவ்வேறு இந்திய மொழிகளின் போக்கும் வளர்ச்சியும் பற்றி ஆய்வுக்கட்டுரைகளைத் தயாரித்து ‘Indian Horizon’ என்கிற தலைப்பில் ஆங்கிலத் தொகுதியாக வெளியிட்டது. அதில், தமிழ் மொழிக்காக வெங்கட் சாமிநாதன் தயாரித்த ஐம்பதாண்டுகளில் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சி பற்றிய, தமிழ்ச் சிறுகதைகள், கவிதைகள் சில அடங்கிய கட்டுரை ‘The Enigma of Abundance’-என்கிற தலைப்புடன் சேர்க்கப்பட்டது. ஜான் ஆப்ரஹாம் இயக்கி, விருதுபெற்று புகழீட்டிய திரைப்படமான `அக்ரஹாரத்தில் கழுதை` படத்திற்கு திரைக்கதை, வசனம் எழுதியவர் வெங்கட் சாமிநாதன்.

கனடா நாட்டின் டொரண்ட்டோ பலகலைக்கழகம் வழங்கும் `இயல்` விருது வெங்கட் சாமிநாதனுக்கு 2003-ல் வழங்கப்பட்டது. தமிழ் நாடு அரசின், இந்திய அரசின் விருதுகள் எதுவும் இந்த மொழிக்கலைஞருக்கு இதுவரை வழங்கப்படவில்லை என்பது சோர்வு தரும் விஷயம்.

நவீனத்தமிழின் விமரிசக வித்தகர் வெங்கட் சாமிநாதன் நேற்று (21-10-2015) பெங்களூரில் காலமானார்.
அன்னாரின் மறைவுக்கு நமது ஆழமான அஞ்சலி.

**