சுஜாதா – ஸ்டைல், substance . .

சுஜாதாவின் புனைவுகளில், அறுபதுகளில், தமிழ் உரைநடை புதுத்தோற்றம் கொண்டு வாசகர்களை மிரளவைத்தது. மரபு எழுத்துப்பாணியிலேயே மயங்கிக்கிடந்த வாசகர்களைக் கிளப்பி, எழுந்து உட்காரவைத்தவர் சுஜாதா. அவரது மொழி, தமிழோடு ஆங்கிலம் கலந்த பேச்சுமொழி; கூடவே இளைஞர்களின் மொழியாகவும் அது அமைந்துவிட்டதால், இளம் வாசகர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்திருந்தது. அரைத்த மாவையே திருப்பித் திருப்பி அரைக்கும் ஸ்டீரியோ டைப் எழுத்து ஸ்டைலை தூக்கிக் கடாசியவர் சுஜாதா. அந்த வகையில் தமிழ் உரைநடை வளர்ச்சியில் அவரது பங்கு அலட்சியப்படுத்த முடியாதது. அவரது காலகட்டத்தில் மரபுசார் எழுத்தாளர்கள், விமர்சகர்களின் தாக்குதல்கள் அவரைத் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தன. சளைக்காது அவற்றை அவர் இயல்பாக எதிர்கொண்டார். மரபை மீறுகிற, இலக்கணத்தை அனாயாசமாக சிதைத்து எழும் இந்தவகை எழுத்துபற்றி அவர் சொல்கிறார்: ‘மொழி என்பது ஒரு தொடர்புக்கான சாதனமே. புதிய விஷயங்களைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் இலக்கணத்தை வளைக்கவேண்டும். மரபை ஓரளவு ஒத்துப்போகும்போது இது தவறல்ல என்றே நினைக்கிறேன். மேலும் எழுத்து வாசகரின்றி நிறைவு பெறுவதில்லை. என் வாசகர்கள் ஒரு குழப்பமான விதத்தில் பேசினால், புதிய வார்த்தைகளையும் சொற்றொடர்களையும் உபயோகித்தால், அதை எழுதுவதில் என்ன தவறு?’ என்று கேட்கிறார் சுஜாதா.

சுஜாதாவின் நாவல்கள் வெவ்வேறு வகைகளைச் சார்ந்தவை.1963-ல் எழுத ஆரம்பித்த சுஜாதா தன் முதல் நாவலான நைலான் கயிறை 1968-ல் எழுதினார். ’முடிந்தவரை மற்ற எழுத்தாளர்களிலிருந்து நான் வேறுபட முயன்றேன். அந்த நாவல் என்னை ஒரு வித்தியாசமான எழுத்தாளனாக நிறுவியது’ என்கிறார். ஒரு கொலைக்கதை அது. மிகவும் சிறிய, சமயங்களில் தொடர்பற்ற வாக்கிய அமைப்புகளுடன் புது எழுத்து உத்தி தாங்கி வெளிவந்தது. இன்னொரு நாவலான ’காகிதச் சங்கிலிகள்’ மனித உறவுகளின் நிலையற்ற தன்மையைப் பேசுகிறது.அதில் வரும் ஒரு நோயாளி, கிட்னி ட்ரான்ஸ்ப்ளாண்ட்டிற்காகக் காத்திருக்கிறார். உறவினர்கள் சுற்றிக்கொண்டு பேசுகிறார்கள்; கவலைப்படுகிறார்கள். ஆனால் யாரும் கிட்னியை தானம் தர முன்வராது தாமதிக்கிறார்கள். நோயாளி இறந்துவிடுகிறார். (’காகிதச் சங்கிலிகள்’ நாவலைப் படித்த ஒருவர் சுஜாதாவுக்கு ஃபோன் போட்டு அரைமணிநேரம் உருக்கமாகப் பேசி, இறுதியில் அடக்கமுடியாமல் அழுதுவிட்டாராம்). ’காயத்ரி’ எனும் நாவல் ஒரு பெண்ணின் அர்த்தமற்ற திருமணவாழ்வைக் கதைக்களமாக எடுத்துக்கொள்கிறது. ’24 ரூபாய் தீவு’ என்னும் இன்னுமொரு நாவலில் ஒரு பத்திரிக்கைக்காரன் ஏதோ ஒரு குற்றத்தை விசாரிக்கப்போய், வேறேதோ வம்பில் மாட்டிக்கொண்டு விழிக்கிறான். ’பிரிவோம்..சந்திப்போம்’ என்ற நாவல் ஆனந்தவிகடனில் தொடராக வெளிவந்தது. முதல் பகுதிக்குப்பின் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு இரண்டாம் பகுதி வெளிவந்தது. காரணம், அந்தக் கதையின் பின்பகுதி யு.எஸ்.-ல் நடைபெறுவதாக உள்ளது. எனவே சுஜாதா யு.எஸ் போய்த் திரும்புவதுவரை கதை நிறுத்தப்பட்டிருந்ததாம்!(ஆனந்த விகடன் இந்தப் பயணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தது). தமிழ்ச்சூழலில், ஒரு எழுத்தாளரின் பாப்புலாரிட்டியின் உச்சம்.

தன் எழுத்தினால் அவ்வப்போது சர்ச்சைக்குள்ளாகியிருக்கிறார் சுஜாதா. ’ரத்தம் ஒரே நிறம்’ என்கிற சுஜாதாவின் கதை சென்ற நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த நாடார்களைப்பற்றியது. அமெரிக்க சமூகவியலாளரின் ஆய்வுக்கட்டுரைகளின் பின்னணியில்தான் அதனை சுஜாதா எழுதியிருந்தார். தங்களது பழைய வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் பார்க்க விரும்பாத நாடார் சமூகத்தினரில் சிலர், எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். மிரட்டல் கடிதங்கள், ஃபோன் கால்கள் பத்திரிக்கை ஆசிரியருக்கு வந்தன. எழுத்தாளருடைய கையைத் துண்டித்துவிடப்போவதாகவும் பயமுறுத்தல்கள். பிறகு, தான் கதையை மாற்றி எந்த சமூகத்தினரையும் குறிப்பிடாமல் எழுதியதாகச் சொல்கிறார் சுஜாதா. திருப்தியடைந்துவிட்டனர் நம் மக்கள்.

சுஜாதாவின் கதைத் தலைப்புகளும் சர்ச்சையைக் கிளப்பியிருக்கின்றனபோலும். அவருடைய தலைப்புகள் சமூகநியதிகளை மீறும் போக்குகளைக் கொண்டிருக்கின்றன அல்லது வாசகர்களுக்குக் கிச்சுகிச்சு மூட்டும்படி அமைந்துள்ளன என்றெல்லாம்கூட விமர்சனங்கள். பாவம், தமிழில் எழுதுவதில், ஒரு பாப்புலர் எழுத்தாளராயிருப்பதில் உள்ள சிரமங்கள்தான் எத்தனை, எத்தனை! சுஜாதா கதைகளின் சில தலைப்புகள்: ’இளமையில் கொல்’, ’தப்பினால் தப்பில்லை’, ’ஆ!’, ’நில், கவனி, தாக்கு!’, ’வசந்தகாலக் குற்றங்கள்’. சுஜாதா திருப்பிக்கேட்கிறார்: ’ஏன் ஒன்றிரண்டு நாவல்களையே பார்க்கிறீர்கள். முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட வகைகளில் நான் எழுதியிருக்கிறேனே..’ என்கிறார். மேலும் ‘நீங்கள் கூறுகிற தலைப்புகள் கதையின் mood-ஐ ஒருவகையில் உணர்த்துகின்றனதான். நான் ஒரு எழுத்தாளன் என்கிற வகையில் கூர்ந்து கவனிப்பதைச் செய்கிறேன். இதில் அறநெறிக்கு – moralizing-க்கு இடமில்லை. மனிதருக்கு வாழ்வில் நீதி என்பது ஒவ்வொரு கணமும் மறுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. மொத்த வாழ்க்கையே unfairதான். அப்படி இருந்தாலும் வாழ்க்கை என்பது precious. அப்போது நியதிகளோடு, நீதியோ, ஒழுக்கங்களோ வாழ்க்கையைவிட உயர்ந்ததாகிவிடமுடியாது’ என்பது அவரது வாதம்.

எழுதுவதற்காக ஏதேனும் உத்திகள் வைத்திருக்கிறாரா அவர்? சுஜாதா சற்று விபரமாகச் சொல்கிறார்: ஒரு எழுத்தாளனுக்கு நல்ல அப்ஸர்வேஷன் பவர் வேண்டும். நான் ஆண்டுக்காண்டு இதை வளர்த்துவருகிறேன். எனது கண்களையும், காதுகளையும் எப்பொழுதும் கவனமாகத் திறந்துவைத்திருக்கிறேன். கதைகளையும், கதைகள் அல்லாதவற்றையும் எப்பொழுதும் வாசிப்பேன். வாசிப்பது எழுதுவதற்குப் பெரிதும் துணை புரிகின்றது. ஒருவருக்கு எதைப்பற்றித் தெளிவாகத் தெரிகிறதோ, அதைப்பற்றியே எழுதவேண்டும். எழுத்து என்பது அவரது தோலிலேயே ஊறிப்போய்விடவேண்டும். ஒருவர் எழுதும்போது தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதாகத்தான் பொருள்- எனச் சொல்கிறார்.

சுஜாதாவின் கணேஷ்-வஸந்த் கதைகள் துப்பறியும், சஸ்பென்ஸ் போக்குகளைக்கொண்டு வாசகர்களை வெகுவாக வசீகரித்தவை. அவருடைய சராசரி வாசகர்களைத் தாண்டி, சக எழுத்தாளர்களில் சிலரையும் இவை கவர்ந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. ஒரு சந்திப்பில் எழுத்தாளர் வாஸந்தி சுஜாதாவிடம் கேட்டாராம்: ’கணேஷ்-வஸந்த் கதையை எப்போது தொடருவீங்க!’ (ஆனந்த விகடனில் வெளியான ‘கற்றதும் பெற்றதும்’ தொடரில், ஓரிடத்தில் சுஜாதா). தன்னுடைய த்ரில்லர் வகைக் கதைகள் பற்றி சுஜாதா மேலும், ‘சஸ்பென்ஸ்’ என்பதற்கு வழக்கமான பொருளை நான் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. சஸ்பென்ஸ் என்பது அடுத்து என்ன நடக்கும் என வாசகனை நினைக்கவைப்பதும் அதற்கு தயார்ப்படுத்துவதும்தான். நான் நகைச்சுவையோடு எழுதுவதை விரும்புகிறேன் . அவ்வாறு எழுதுவது சற்றுக் கடினமானது. எனினும் அதுவே நல்ல எழுத்து.’ என்கிறார்.

தன் உரைநடை ஸ்டைல்பற்றி சுஜாதா மேலும் விவரிக்கிறார்: உரைநடையை ஒரு craft என்கிற அளவில், தொடர்ந்து பரீட்சை செய்து பார்க்கிறேன். க்ரைம் த்ரில்லர்ஸ் மட்டும் நான் எழுதுவதில்லை. எனக்குக் கவிதையில் அளவுகடந்த ஈடுபாடு உண்டு. கவிதைகள் நிறைய எழுதியிருக்கிறேன். குறிப்பிடத்தக்க சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறேன் (பிரபல தமிழ் எழுத்தாளர்களால் சிலாகித்துக் குறிப்பிடப்படும் சுஜாதா சிறுகதைகள்: ’நகரம்’, ’ஃபிலிமோத்ஸவ்’, ’எல்டொராடோ’ ஆகியவை. மகாகவி பாரதி நூற்றாண்டுவிழா நினைவுத் தொகுப்பாக வெளியிடப்பட்ட சிறந்த எழுத்தாளர்களின் ‘பாரதி சிறுகதைகள்’ (’பாரதி பதிப்பகம்’-பாரதியைக் குறிப்பிட்டு, முன்வைத்து எழுதப்பட்ட சிறுகதைகள்) என்கிற தொகுப்பில் சுஜாதாவின் ‘ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள்’ என்கிற சிறுகதை இடம்பெற்றுள்ளது). சில நல்ல சிறுகதைகள் அவரது ’ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள்’ தொகுப்பில் இருக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்றான ‘வேதாந்தம்’ என்கிற கதை தமிழ்நாட்டின் ஹிந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை மையமாகக் கொண்டது. சமீபத்தில் ஒரு ஆங்கிலப்பத்திரிக்கைக்கான கட்டுரையில் எழுத்தாளர் சாரு நிவேதிதா அடிச்சுவிட்டிருக்கிறார் இப்படி– தமிழ்நாட்டு அரசியலின் முக்கியமான பகுதியான 60-களில் நிகழ்ந்த ஹிந்தி எதிர்ப்புப்போராட்டம் எந்த ஒரு எழுத்தாளராலும் பதிவு செய்யப்படவில்லை, அதைப்பற்றி எந்த ஒரு குறிப்பும் இல்லை என்பது அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது.. (தமிழ் இலக்கியத்தில் இப்படியெல்லாம் சில பெரிசுகள்!)

ஒரு சாதாரண செய்திகூட கதையாகிவிடுமா? சுஜாதாவின் சிந்தனை இப்படிச் செல்கிறது: நான் ஒரு கிராமத்துப்பெண்ணை கவனிக்கிறேன் என்று வைத்துக்கொள்வோம். தன் முதுகில் இரண்டுவயதுக் குழந்தையோடு எப்போதும் புலம்புகிறாள். கணவனைத் திட்டுகிறாள். அவன் ஒரு குடிகாரன். அவளை அடிக்கடி உதைக்கிறான். இதைப் பார்த்தது பார்த்தபடியே நான் எழுதினால், பத்திரிக்கைச் செய்திபோல்தான் இருக்கும். ’அவளது கணவன் கெட்டவன். அவள் மிகவும் துன்பப்படுகிறாள்..’ –இப்படி இருக்கும். இதையே வாசகர்களைச் சிந்திக்கவைக்கும்படி, அதே சமயம் சுருக்கமாகவும் தரவேண்டும். அவள் தன் குழந்தையைப் பார்த்து ‘ராஜா! நீயாவது குடிக்காதே.. என்னையும் அடிக்காதே!’ என்று எழுதினால் பத்திரிக்கைச் செய்தியே கதையாகிவிடுகிறது.

தன் எழுத்துப்பற்றி தொடர்கிறார்: ‘சிலநேரங்களில்தான், கதையை நான் எழுதுவதற்கு பதிலாக, கதையே என்னை எழுதுமாறு தூண்டும். இவ்வாறு எழுதுவது சிறப்பாகவும் அமையும். உங்களுக்குக் கதை தெரியும். எப்படி முடியும் என்றும் தெரியும் ஆனால் இடையில் திடீரென்று சில கேரக்டர்களும் வருவதுண்டு. சிலவேளைகளில் இந்த கேரக்டர்களே கதையில் முக்கிய இடத்தை வகிக்கலாம். உதாரணமாக அவர் குறிப்பிடுவது- ‘பத்து செகண்ட் முத்தம்’ என்கிற கதை. இதில் வரும் ஃபோட்டோகிராபர் கேரக்டரைக் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் அவர் ‘நான் எதையும் எழுதுவதற்கு சரிதானா என்று ஒப்பாய்வு செய்துவிடுவேன். எழுத்துகள் எப்பொழுதும் ஆகாயத்திலேயே தொங்கிக்கொண்டிருக்கக்கூடாது. அவற்றை பூமிக்கு இழுத்து வந்துவிடவேண்டும்’ என்கிறார்.

சுஜாதாவின் சில கதைகள் திரைப்படமாக்கப்பட்டுள்ளன. காயத்ரி, ப்ரியா, இது எப்படி இருக்கு, கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ போன்றவை. காயத்ரி, ப்ரியா போன்றவை வெற்றிப்படங்கள். ஒரு எழுத்தாளரின் கதையைப் படமாக்கும்போது கதையின் தரம் குறைந்துவிடுகிறது என்கிற விமர்சனம் குறித்து சுஜாதாவின் பதில்: கதையைப் படமாக்கும்போது எங்களால் ஏதும் செய்யமுடியாது. அந்த ஆட்டத்தின் விதிகளே வேறு. இதுபற்றி தீவிரமாகச் சிந்திப்பதானால், நமது கதைகளை யார் யார் வாசிக்கிறார்கள் என்று தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். வாசிப்பது என்பது அறிவார்ந்த நிலை. இது மத்தியதர, மேல்தர மக்களால் மட்டுமே ஆகக்கூடியது. (இதனை சுஜாதா எண்பதுகளில் சொல்லியிருக்கிறார்; இன்றும் இந்த நிலையே நீடிக்கிறது). படங்களோ மீதியுள்ள மக்களையும் போய்ச்சேரவேண்டும். அவர்கள் பட விமர்சனங்களை வாசிக்கப்போவதில்லை.

தமிழ் சினிமா உலகோடு வெகுவாகத் தொடர்பில் இருந்த எழுத்தாளர் அவர். இயக்குனர் ஷங்கரின் ’முதல்வன்’, ’சிவாஜி’, ’இந்தியன்’ போன்ற படங்களுக்கு சுஜாதாதான் வசனகர்த்தா. ஷங்கர் ஓரிடத்தில் சொல்கிறார்: ’நான் கதைகள், புத்தகங்கள் எனப் படிக்க ஆரம்பித்தது சுஜாதாவின் புத்தகங்களிலிருந்துதான். பின்னர், நான் திரைப்படங்களில் பணியாற்றத் துவங்கியபோது, ‘இந்தியன்’ திரைப் படத்துக்காக அவரை வசனம் எழுதவைக்க வேண்டும் என்று அவரிடம் போனோம். அப்போது அவர் குமுதம் ஆசிரியராக இருந்தார். பெரிய எழுத்தாளராச்சே என்ற யோசனையுடன் போன எனக்கு அவரது எளிமையும் சுலபமான அணுகுமுறையும் ஆச்சரியம் தந்தது. விஷயத்தைச் சொன்னதும், ‘ஓ பண்ணலாமே… ஒரு நாளைக்கு கதை சொல்லிடுங்க… வேலையை ஆரம்பிச்சிடலாம்’ என்றார். தனக்கு இவ்வளவு சம்பளம் வேண்டும் என்று கூட அவர் என்னிடம் கேட்கவில்லை. அதுபற்றிக் கேட்டபோது, ‘உங்க முந்திய படத்து டயலாக் ரைட்டருக்கு என்ன கொடுத்தீங்களோ, அதையே கொடுங்க போதும்’ என்றார்.

பத்திரிக்கைக்காரர்களோடு மட்டுமல்லாமல், மாணவர்கள், ரசிகர்கள், சினிமா பிரபலங்களான நடிகர்கள் கமல்ஹாசன், சிவகுமார், நடிகை சுஜாதா, நடிகை லட்சுமி, இயக்குனர் மகேந்திரன் ஆகியவர்களோடும் இலக்கியம், சினிமாபற்றியெல்லாம், வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் விவாதித்துள்ளவர் சுஜாதா.

**

மீண்டும் சுஜாதா . .

கொஞ்சம் இடைவெளிவிட்டு இப்போது திரும்பவும் கையில் கிடைத்திருக்கிறார் சுஜாதா. பொதுவாகவே உயிர்ப்பான எழுத்து அவருடையது. அவருடைய எழுத்தின் சாகஸம், அவர் மறைந்த பின்னும் வாசகர்களை அவரைத் தேடி வரவைக்கிறது.
சமீபத்திய சென்னை விசிட்டை முடித்துவிட்டு, பெங்களூர் திரும்ப லால்பாக் எக்ஸ்ப்ரெஸைப் பிடிக்குமுன் கொஞ்சம் நேரம் கிடைத்தது. சென்னை சென்ட்ரலில் உள்ள ஹிக்கின்பாதம்ஸ் புத்தகக்கடைக்குச் சென்றிருந்தேன். வார, மாத இதழ்களாக முன்வரிசையில் கடை பரப்பியிருந்தார்கள். வழக்கமான பத்திரிக்கைகளைத் தாண்டியும் கேள்விப்பட்டிராத சில பத்திரிக்கைகள். பெங்களூரில் தேடியும் தென்படாத தீராநதியை வாங்கிக்கொண்டு, மேற்கொண்டு நோக்கினேன். கடைக்குள்ளே புத்தகங்களின் வரிசை. உள்ளே போய்ப் பார்க்கலாமா, தமிழ் புத்தகம் தேவை என்று சொன்னேன். சிலவினாடிகள் என்னைப் பார்த்துவிட்டு, பெரியமனசுபண்ணி உள்ளே அனுமதித்தார் கடைக்காரர். புத்தகம் வாங்க வருபவர்களை, புத்தகம் விற்பவர்களே வேற்றுக்கிரக வாசிகள்போல் பார்க்கும் வினோதமான மாநிலம் தமிழ்நாடு! அன்றிருந்த அந்த சூழலில் இன்றுவரை எந்த மாற்றமும் இல்லை.

மிகச்சிறிய கடை அது. ஆங்கிலப் புத்தகங்கள், தமிழ்ப்புத்தகங்கள் மட்டுமே பிரிக்கப்பட்டு அடுக்கப்பட்டிருந்தனவே தவிர, தமிழ் எழுத்தாளர்கள் வரிசையாக வகைப்படுத்தப்படவில்லை. பாலகுமாரன், இந்திரா சௌந்திரராஜன், இன்னும் ஏதேதோ பேர்களோடு முண்டியடித்துக்கொண்டு ஒரு மூலையில் சாய்ந்திருந்தார் சுஜாதா. எனக்குப் பழக்கப்பட்ட சில தலைப்புகளோடு மேலும் சில சுஜாதாக்கள். ‘விவாதங்கள் விமர்சனங்கள்’ என்கிற அவருடைய புத்தகம் ஒன்று தென்பட்டது. அதனை எடுத்து உள்ளே வேகமாகக் கண்களை ஓட்டினேன். வெவ்வேறான காலகட்டத்தில் சிறுபத்திரிக்கைகளுக்கு சுஜாதா கொடுத்த நேர்காணல்களும், சில பிரபலங்களுடனான அவரது உரையாடல்களும் கொண்ட ‘விசா’ வெளியிட்டிருக்கும் 250+ பக்கங்களில் ஒரு சிறு புத்தகம். வாங்கிவந்தேன்.

வருகிற வழியிலேயே லால்பாகின் ஏசி சேர்காரின் சுகத்தில் அடிக்கடி பாடாவதி டீ, காஃபியைக் குடித்துக்கொண்டு, கவிதை, கட்டுரை என தீராநதியைத் தீர்த்தேன். வீட்டுக்கு வந்து சில நாட்களுக்குப்பின் சாவகாசமாக சுஜாதாவைக் கையிலெடுத்து வாசிக்க ஆரம்பிக்கிறேன். பிரபங்களும், பத்திரிக்கைக்காரர்களும் அவரோடு உரையாடியிருக்கிறார்கள். எழுபது/எண்பதுகளில் அவர் கொடுத்த நேர்காணல்கள். ஏதேதோ பெயர் தெரியாப் பத்திரிக்கைகளுக்கும்கூடப் பேட்டி கொடுத்திருக்கிறார். பத்திரிக்கையா முக்கியம்? சுஜாதா தன் எழுத்தைப்பற்றி, பொதுவாக இலக்கியம், சினிமா போன்ற விஷயங்கள்பற்றி என்ன சொல்லியிருக்கிறார் என்பதல்லவா நாம் தேடுவது.

வார்த்தைப் பரிமாறலின் நடுவே அங்கங்கே அவர் சுவாரஸ்யமாகத் தொட்டுச்சென்ற சிலவற்றைப் பார்ப்போம். படிகள் என்கிற ஒரு சிற்றிதழோடு தமிழின் சமகால எழுத்துபற்றிக் கலந்துரையாடுகிறார். பேச்சு மரபு எழுத்து, புதிய வகை எழுத்து, மாற்றங்கள் எனச் செல்கிறது. ‘ஏன் அகிலன், நா.பா., சாண்டில்யன், சிவசங்கரி போன்ற ஃபார்முலா எழுத்தாளர்களை உங்களால் ரசிக்க முடியவில்லை?’ என்கிற கேள்விக்கு சுஜாதா சொல்கிறார்: ’புதிய எழுத்தாளர்களில் மிகப் பலரை நான் ரசிக்கிறேன். ஃபார்முலா எழுத்தாளர்களின் ஃபார்முலா ரகசியத்தை மிகவும் தெரிந்தவன் என்கிற ரீதியில் என்னால் அவர்களை ரசிக்கமுடியவில்லை. செயற்கைத்தனமான எழுத்தை என்னால் மிகச் சுலபமாகக் கண்டுபிடித்துவிடமுடிகிறது. இதே காரணத்தினால்தான் என்னால் வண்ணநிலவன், சுந்தரராமசாமி, அசோகமித்திரன் போன்றவர்களை ரசிக்கமுடிகிறது. அவர்கள் எழுத்தில் இருக்கும் sincerity-யினால் என்றுகூடச் சொல்லலாம். Good writing is also an exercise in style’ என்கிறார். ’அசோகமித்திரனின் எந்தக்கதைகளை ரொம்ப ரசித்தீர்கள்?’ என்கிற கேள்விக்கு சுஜாதா: ‘வழி’ என்று ஒரு கதை. மற்றும் புலிக்கலைஞன், எலி, விமோசனம் – நிறையக் கதைகள்’.

இலக்கியத்தில் சிறுகதை வகைமைபற்றி, சிறுகதையில் சொல்லப்படும் ‘message’-பற்றிப் பேச்சு தொடர்கிறது. சுஜாதா சொல்கிறார்: ’சிறுகதை என்பது ஓர் முரண்பாட்டைச் சித்தரிக்கும் உரைநடை இலக்கியம்.. அந்த முரண்பாடு உண்மையானதாக, பிரச்சாரமில்லாமல் செயல்பட்டிருக்கிறதா என்பதுதான் முக்கியம். நல்லகதைகளில் அந்த முரண்பாடு மிகவும் பொதிந்து மறைந்திருக்கும்’ என்கிறார். மேலும், ’சிறுகதையில் ‘message’ கூடாது என்று சொல்லவில்லை. அது ‘implied’-ஆக, அமுக்கலாய் இருக்கவேண்டும்’ என்றவர், தன்னுடைய ‘கரைகண்ட ராமன்’ ஆரம்ப எழுத்தாளருக்குப் பாடமாகக்கூடிய நல்ல கட்டிட அமைப்புக்கொண்ட கதை என்கிறார். இப்போது ’நிறையப்பேர் நல்ல சிறுகதை எழுதுகிறார்கள் என்றவர் பூமணி, வண்ணநிலவன், வண்ணதாசன், அசோகமித்திரன், கி.ராஜநாராயணன், லா.ச.ரா. போன்றோரை உதாரணங்களாகக் குறிப்பிடுகிறார். ’இப்படி 50-60 பேர் இருப்பார்கள். எல்லோருடைய நல்ல கதைகளையும் தொகுத்துப் போடலாம். அப்படிப்போட்டால் என்னுடையது ஒண்ணு, ரெண்டு தேறும்’ என்கிறார் சுஜாதா!

தன்னைக் கவர்ந்த தமிழ் நாவலாசிரியர்கள்/நாவல்கள் என்பதாக அவர் குறிப்பிட்டவை: ஜி.நாகராஜனின் ‘நாளை மற்றுமொரு நாளே’, சுந்தரராமசாமியின் ‘ஒரு புளியமரத்தின் கதை’, நீலபத்மனாபனின் ‘தலைமுறைகள்’ , தி.ஜானகிராமனின் ‘மோகமுள்’.

சமகாலத் தமிழ் மொழியில் இலக்கிய விமரிசனம் என்பதாக ஒன்று இருக்கிறதா? அப்படியிருப்பின் அந்த வகைமைபற்றி என்ன சொல்கிறார் சுஜாதா? ’விமரிசனத்தில் நிறையப்பேர் எழுதுகிறார்கள்தான். Deep–ஆக யார் எழுதுகிறார்கள்? Objective-ஆக எழுதுபவர்கள் இருப்பதாகத் தெரியலே.. சிலர் எழுதுவதில் அவர்களுடைய சொந்தக் கோபங்களெல்லாம் நிறைய வந்துடுது..’

இந்தப் புத்தகத்தில் சுஜாதாவழி பல சுவாரஸ்யங்கள் வாசகருக்குக் கிடைக்கின்றன. சோ-வின் துக்ளக் பத்திரிக்கை சுஜாதாவை பேட்டி கண்டிருக்கிறது என்பது ஆச்சரியம். துக்ளக்கின் ஒரு கேள்வி: ’திடீரென்று சுஜாதா என்ற பெண் பெயருக்குள் ஒளிந்துகொண்டது ஏன்? உங்களுக்கு சொந்தப் பெயரிலேயே எழுதும் தைரியம், தன்னம்பிக்கை இல்லையா?’ சுஜாதா பதில் சொல்கிறார்: ’ஒளிந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது. ‘சாகே’ என்கிற புனைபெயரில் ஒரு வெளிநாட்டு எழுத்தாளர் எழுதினார். ‘சாகே’ என்றால் மது ஊற்றித் தருகிற பெண் என்று அர்த்தம். புனை பெயரில் செக்ஸ் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. ‘கரிச்சான்குஞ்சு’ என்றுகூடப் புனைப்பெயர் இருக்கிறது..’

சோ மேலும் கேட்கிறார்: ’பெண் பெயரில் எழுதுகிற நீங்கள் பெண்களைப்பற்றி நிறைய வர்ணிப்பதால்தான் உங்களுக்கு மவுசு ஏற்படுகிறது என்கிறேன்?’ அதற்கு சுஜாதா சொல்கிறார்: ’அப்படியில்லை. சுஜாதா என்பவர் பெண் இல்லை என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான்…’ ’எழுத்தில் உங்களது சாதனைகள் என்ன?’ எனும் சோவின் கேள்விக்கு சுஜாதாவின் பதில்: ‘நீங்கள் என்னைப் பேட்டி காணுகிற அளவுக்கு நான் வளர்ந்திருப்பதே ஒரு சாதனைதானே?’

’உங்கள் சாதனைகள்பற்றி நீங்கள் பெருமைப்படுகிறீர்கள்?’ தொடர்கிறார் சோ.

’சில கதைகளைக்குறித்து நான் பெருமைப்படுகிறேன். ‘கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ’வில் நான் ஏராளமான உத்திகளைக் கையாண்டிருக்கிறேன். {ஆனந்தவிகடனில் வெளியான தொடர். பின்னர் அதே பெயரில் படமாகவும் வெளிவந்தது (1981)}. அதற்காக நாட்டுப்பாடல்களைப்பற்றி நிறையப் படித்தேன். அவற்றை ஆய்வு செய்து அந்தத் தொடரில் பயன்படுத்தினேன்’ என்று தெளிவாக்குகிறார் சுஜாதா.

(தொடரும்…)

கவிஞர் நா. முத்துக்குமார்

தமிழ்த் திரைப்பாடலாசிரியராகப் புகழ்பெற்றவர் நா.முத்துக்குமார். 1500-க்கும் மேற்பட்ட பாடல்களை மிகக் குறுகிய காலத்தில் எழுதித் தள்ளிய பாடல் எக்ஸ்பிரஸ். திரைப்பாடல்கள் என்கிற பெயரில் அபத்தங்களின் பரிமாணங்கள் உலவிவரும் ஒரு மோசமான காலகட்டத்தில், கருத்தாழமும், கவிநயமும் உடைய பாடல்களைத் தமிழ்த் திரை ரசிகர்களுக்குத் தந்தவர் (இயக்குனர்களுக்கு ஏற்ப சிலவற்றை அவர் எழுதியிருக்கிறார் என்றாலும்). இருமுறை சிறந்த திரைப்பாடல்களுக்காக (ஆனந்த யாழை மீட்டுகிறாய், அழகே..அழகே…) தேசிய விருதுகள் அவரை கௌரவித்திருக்கின்றன. தமிழ்நாடு அரசு விருதும், ஃபிலிம்ஃபேர் விருதுகளும் அவரை நாடியிருக்கின்றன.

திரைப்பாடல்களில் தனக்கு முந்தைய சாதனையாளர்களான கவிஞர்கள் கண்ணதாசன், வாலி ஆகியோர் மீது பெருமதிப்பு வைத்திருந்தார் அவர். `தி இந்து` நாளிதழின் நேர்காணல் ஒன்றில் நா. முத்துக்குமார், கண்ணதாசன்பற்றி இவ்வாறு கூறியிருக்கிறார் :

‘’ எந்த மொழியில் எழுதினாலும், உலகின் எந்த மூலையில் வாழ்ந்தாலும், படைப்பாளிகளுக்கு மாபெரும் சவாலாக இருப்பது எளிமை. ஜென் (zen) மனநிலையைத் தனதாக்கிக்கொண்டால் மட்டுமே ஒரு படைப்பாளி எளிமையைச் சென்று அடைய முடியும். போட்டி, பொறாமை, வஞ்சகம், சூழ்ச்சி, அழுக்காறு, அகந்தை போன்ற குணங்களைத் தூக்கி எறியும்போது நீங்கள் ஜென் மனநிலையை அடைய முடியும். இதைத்தான் “உள்ளத்தில் உண்மையொளி உண்டாயின், வாக்கினிலே ஒளி உண்டாகும்” என பாரதி சொல்லிச் சென்றார். கண்ணதாசன் உள்ளத்தில் உண்மை கம்பீரமாகக் கொலுவீற்றிருந்தது. அதனால் அவரது வாக்கினில் ஒளி பிறந்தது. அதனால்தான் அவர் “நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும்“, “நினைக்கத் தெரிந்த மனமே.. உனக்கு மறக்கத் தெரியாதா” என்று எழுத, எளிமை அவரிடம் தலைவணங்கி நின்றது. “

திரை உலகத்திற்கான படைப்புகளைத் தாண்டி, முத்துக்குமார் தமிழின் முக்கியமான இளம் கவிஞர்களுள் ஒருவராகவும் இருந்தார். எழுத்தாளர் சுஜாதாவினால் ஆரம்பத்திலேயே அடையாளம் காணப்பட்டு, கணையாழி இலக்கிய இதழின் கூட்டத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவர். முத்துக்குமாரின் கிராமம் நகரம் மாநகரம், பட்டாம்பூச்சி விற்பவன், நியூட்டனின் மூன்றாம் விதி ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்திருக்கின்றன. இதர நூல்களில் சில: குழந்தைகள் நிறைந்த வீடு, வேடிக்கை பார்ப்பவன், என்னை சந்திக்க கனவில் வராதே போன்றவை.

41 வயது என்பது நம்மை எல்லாம் விட்டுப் போவதற்கான வயதல்லதான். இருந்தும், வேகமாக இயங்கிய இளங்கவியை, வேகமாகவே அழைத்துக்கொண்டுவிட்டது அவ்வுலகம். அதிர்ந்துபோவதை விடுத்து வேறென்ன செய்யமுடியும் நம்மால்?

அவருடைய கவிதை உலகத்திலிருந்து சிலவற்றை வாசிப்பதன் மூலம் அவரைக் கொஞ்சம் நம்மிடையே மீட்டுவருவோம் இப்போது:

ஸ்தல புராணம்

பெருமாள் கோயில் பிராகாரமும்
பல்லக்குத் தூக்கிகளின் கோஷமும்
ஆயிரங்கால் மண்டபத்தின்
அமானுஷ்ய இருட்டும்கூட
காலத்தில் கரையாமல்
அப்படியே இருக்கின்றன நண்பா!

தன் தம்பியுடன் வந்து
நம் பார்வைகளுடன் திரும்பும்
காயத்ரியின்
கால் தடங்களில் மட்டும்
சிமென்ட் பூசியிருக்கிறார்கள்

**
முதல் காதல்

காற்றில் பறந்து
பறவை மறைந்த பிறகும்
கிளை தொடங்கிய
நடனம் முடியவில்லை!

**
ஆதாம் ஏவாள் கனவில்
ஆப்பிள் துரத்துகிறது
ஆப்பிள் கனவில் பாம்பு துரத்துகிறது
பாம்பின் கனவில் சைத்தான் துரத்துகிறது
அனைவரில் கனவிலும் தோன்றி
கடவுள் சொல்கிறார்
காதலித்து கெட்டுப் போங்கள் !

**
உயில்

மகன் பிறந்த பிறகுதான்
அப்பாவின் பாசத்தை
அறிந்துகொள்ள முடிந்தது
என் அன்பு மகனே
உன் மகன் பிறந்ததும்
என்னை நீ அறிவாய் !

**
நெஞ்சொடு கிளத்தல்

சுடலையேகி வேகும் வரை
சூத்திரம் இதுதான் சுற்றிப் பார்
உடலைவிட்டு வெளியேறி
உன்னை நீயே உற்றுப் பார்

**
வாழ்க்கை

கடவுளுடன் சீட்டாடுவது
கொஞ்சம் கடினமானது
எவ்வளவு கவனமாக இருந்தாலும்
பார்க்காமலே அறிந்துகொள்கிறார்

..

கூர்வாள்

நான் ஏன் நல்லவனில்லை
என்பதற்கு மூன்று காரணங்கள்.

ஒன்று
நான் கவிதை எழுதுகிறேன்.

இரண்டு
அதைக் கிழிக்காமலிருக்கிறேன்.

மூன்று
உங்களிடம் அதைப்
படிக்கக் கொடுக்கிறேன்

**

எழுத்தாளர் சுஜாதாவைக் கவர்ந்து, நா.முத்துக்குமாரை மேடையில் அறிமுகப்படுத்தவைத்த நா.முத்துக்குமாரின் கவிதை:

தூர்

வேப்பம்பூ மிதக்கும்
எங்கள் வீட்டுக் கிணற்றில்
தூர் வாரும் உற்சவம்
வருடத்திற்கொருமுறை
விசேஷமாய் நடக்கும்

ஆழ்நீருக்குள்
அப்பா முங்க முங்க
அதிசயங்கள் மேலே வரும்

கொட்டாங்கச்சி, கோலி, கரண்டி
கட்டையோடு உள் விழுந்த
துருப்பிடித்த ராட்டினம்
வேலைக்காரி திருடியதாய்
சந்தேகப்பட்ட வெள்ளி டம்ளர்
சேற்றிற்குள் கிளறி
எடுப்போம் நிறையவே

சேறுடா சேறுடாவென
அம்மா அதட்டுவாள்
என்றாலும்
சந்தோஷம் கலைக்க
யாருக்கு மனம் வரும்?

பகை வென்ற வீரனாய்
தலைநீர் சொட்டச் சொட்ட
அப்பா மேல் வருவார்

இன்றுவரை அம்மா
கதவுகளின் பின்னிருந்துதான்
அப்பாவோடு பேசுகிறாள்
கடைசிவரை அப்பாவும்
மறந்தேபோனார்
மனசுக்குள் தூரெடுக்க

**