எனக்காகப் பரிந்துகொண்டுவந்த அம்மா ..

 

ஒன்பது வயதுதானிருக்கும் எனக்கு அப்போது. அன்று அந்த பெரிய லைப்ரரியில் முன்பு எடுத்த புத்தகத்தைத் திருப்பிக்கொடுத்தபின், வரிசை வரிசையாக நின்றிருந்திருந்த விதவிதமான புத்தகங்களை, ஆசை ஆசையாய்ப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அம்மா திரும்பி வந்து என்னை பிக்-அப் செய்யுமுன், ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பவேண்டும்.

அப்போதுதான் என் கண்ணில் பட்டது அந்தப் புத்தகம் . பார்த்தவுடனேயே பிடித்துவிட்டது. குறிப்பாக  அட்டையில் வரையப்பட்டிருந்த அந்தப் படங்கள்..ஆஹா! என்ன அழகு.. உள்ளே கடலுக்கடியில் ஏதோ இருப்பதாக…ஒரு புது உலகத்தை அல்லவா அது காண்பித்தது. கடலுக்கடியில் வாழ்வது என்கிற ஐடியாவே எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அது ஒரு பெரிய புத்தகம் என்பதோ, அதன் எழுத்துக்கள் சிறியதாக, நெருக்கமாக அச்சடிக்கப்பட்டிருந்ததோ எனக்கு ஒரு பொருட்டாக இல்லை. நான் அதையெல்லாம் பார்க்கவேயில்லை. அதைத் தூக்கிக் கொண்டு லைப்ரரியன்  முன் வந்து நின்றேன்.

லைப்ரரியன் அந்தப் புத்தகத்தைப் பார்த்தார். ‘Twenty Thousand Leagues Under the Sea’  by Jules Verne. பிறகு குனிந்து என்னை ஆழமாகப் பார்த்தார். என்ன பார்க்கிறார்? நானும் குனிந்து என்னை ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டேன். சட்டையை நான் சரியாகப் போட்டுக்கொண்டிருக்கவில்லை.. என் ஒரு காலின் ஷூ லேஸ் அவிழ்ந்துவிட்டிருந்தது. அவர் என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார். ’இந்தப் புத்தகம் உனக்குக் கடினமானது!’ அதைத் தூக்கித் தன் பின்னாலிருந்த ஒரு ஷெல்ஃபின் வரிசையில் போட்டார். அதற்கு ஒரு லாக்கரிலேயே அதை வைத்துப் பூட்டியிருக்கலாம் எனத் தோன்றியது எனக்கு. ஏமாற்றத்துடன், தலை குனிந்தவாறு திரும்பினேன். மேற்கொண்டு குழந்தைகளுக்கான புத்தகப் பகுதிக்கு வந்தேன். குரங்குப் படம் போட்ட ஒரு படக்கதைப் புத்தகம். எடுத்துக்கொண்டு லைப்ரரியனிடம் வந்தேன். அவர் அதை உடனே ஸ்டாம்ப் அடித்துக் கொடுத்துவிட்டார்.

சிறிது நேரத்தில் என் அம்மா. லைப்ரரி முன் எங்கள் கார் மெல்ல வந்து நின்றது. நான் லைப்ரரி வாசல் கதவைத் திறந்துகொண்டு இறங்கினேன். காரில் ஏறி அம்மாவுடன், முன் சீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டேன். மடியில் அந்த குரங்குப் புத்தகம்.  அம்மா இக்னிஷனை ஸ்டார்ட் செய்தாள். கார் நகர்ந்தது. மெல்ல என் புத்தகத்தை நோட்டம் விட்டாள்.

‘நீ இந்தப் புத்தகத்தை முன்பே படித்திருக்கவில்லை?’  கேட்டாள் அம்மா.

’ம்..!’ என்றேன் எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு.

’பின் ஏன் வேறொரு புத்தகம் எடுக்கவில்லை?’ மீண்டும் விடாது அம்மா.

”அது எனக்குக் கடினமானதாம். அவர் சொன்னார்..’ என்றேன்.

’யார் அந்த அவர்? என்ன கடினமானது உனக்கு?’

’அந்த லைப்ரரியன் லேடிதான் அப்படிச் சொன்னது!’.

அம்மா வண்டியை உடனே திருப்பினாள். மீண்டும் லைப்ரரி முன்வந்து நின்றாள். என்னை அழைத்துக்கொண்டு வேகமாக நடந்தாள். கதவைத் திறந்துகொண்டு லைப்ரரிக்குள் சென்றோம். லைப்ரரியன் முன் நாங்கள் இருவரும் இப்போது.  என்ன? – என்பதுபோல் எங்கள் இருவரையும் பார்த்தார் அந்த லைப்ரரியன்.

’ஏதோ கடினமானது இவனுக்கு என்று சொன்னீர்களாமே!’ – அம்மா ஆரம்பித்தாள். குரலில் சற்றுக் கோபம்.

லைப்ரரியனின் முகம் இறுகியதைப் பார்த்தேன். பின் பக்கம் திரும்பி ஷெல்ஃபிலிருந்து அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்தார். மேஜையின் மேல் வைத்தார்:

‘ஜூல்ஸ் வர்ன்’-இன்,  ’ட்வெண்ட்டி தௌஸண்ட் லீக்ஸ் அண்டர் த ஸீ ! ’ என்றார் புத்தகத்தைக் காண்பித்து. இப்போ புரியுதா இது இவனுக்கு சரியா வராதுன்னு என்பதுபோலிருந்தது லைப்ரரியனின் பார்வை.

என் அம்மா புத்தகத்தை சரியாகப் பார்க்கக்கூட இல்லை. ’இதை இஷ்யூ பண்ணுங்கள் முதலில்!’ என்றார் குரலை உயர்த்தி, அழுத்தமாக. வயது முதிர்ந்தவர்களிடம் இப்படியெல்லாம் பேசுபவளில்லை,  என் அம்மா . நான் பயந்துபோனேன்.

லைப்ரரியன் வேறு வழியின்றி அதனை ஸ்டாம்ப் செய்ததுதான் தாமதம்.

’இனிமேல் இவனுக்கு எதுவும் கடினமானது என்று சொல்லாதீர்கள்!’ அம்மா அதனை உடனே எடுத்து என் கையில் திணித்தாள்.

‘வா!’ என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு வேகமாகக் கதவை நோக்கி நடந்தாள். அம்மாவின் பின்னே புத்தகத்துடன் ஓடினேன். கதவைத் திறந்து காரில் ஏறினாள். நான் அம்மாவுக்கருகில் உடனே தவ்வி உட்கார்ந்துகொள்ள, காரை ஸ்டார்ட் செய்து வேகமெடுத்தாள். நாங்கள் இருவரும் ஏதோ ஒரு வங்கியைக் கொள்ளையடித்துவிட்டுத் தப்பி ஓடுவதுபோன்ற குற்ற உணர்ச்சி பரவியிருந்தது என் மனதில். கூடவே, போலீஸ் நம்மைத் துரத்திக்கொண்டுவருவார்கள்.. நாம் மாட்டிக்கொள்ளப்போகிறோம் என்பதுபோன்ற கடும் அச்சம். பதற்றத்துடன் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன். சலனமில்லை. நிதானமாகக் காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தாள்..

*

நாம் மிகவும்  நேசிக்கும் ஒரு நபருடன் கழிக்க, மீண்டும் ஒரு நாள் கிடைத்தால், அந்தப் பொழுதை எப்படி செலவழிப்போம்  என்கிற ஏக்கமான சிந்தனை எழுப்பும் நெருக்கமான உணர்வினைப்பற்றிச் சொல்கிறது, அமெரிக்க எழுத்தாளரான மிட்ச் ஆல்பம் எழுதிய ’இன்னுமொரு நாளுக்காக’ (‘For one more day’ by Mitch Albom) என்கிற தத்துவார்த்தமான நாவல்.

மேலே நான் எழுதியிருப்பது, ‘For One More Day’-ல், தன் அம்மா சம்பந்தப்பட்ட சிறுவயது நிகழ்வொன்றை, பிற்காலத்தில் ஹீரோ அசைபோடும் அத்தியாயம் ஒன்றிலிருந்து.

மேலும் –

Mitch Albom, American Writer

எழுத்தாளர்களின் பாடு பெரும்பாடுதான்போலிருக்கிறது எங்கும். இந்திய, குறிப்பாக தமிழ்நாட்டு படைப்பு/பதிப்புச் சூழல் மிகவும் அபத்தமானது. வெளிநாடுகளில் இவ்வளவு மோசமில்லை. பிரசுரித்து வெளியிட்டுவிடலாம், ஓரளவு முயற்சியும், வசதியும், சரியான தொடர்பும் இருந்தால். ஆனாலும்  எழுத்தாளன் என்றாலே, ஒரு எகத்தாளம்தான், கிண்டல்தான், கேலிதான் அங்கும்.  ஒரு பிரபல அமெரிக்க பிரசுரிப்பாளர், எழுத்தாளர் மிட்ச் ஆல்பமிடம் சொன்னது: ‘உங்களால், கடந்தகால நினைவுகளின் தொகுதி (Memoirs) ஒன்றை எழுதவேமுடியாது !’ பப்ளிஷிங் ஹவுஸ் நடத்துபவர்கள், பணம்படைத்தவர்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள் உலகெங்கும். இதையெல்லாம் தாண்டித்தான், எழுத்தாளர்கள் முளைவிட்டு வளரவேண்டியிருக்கிறது..

**

இரண்டு குஞ்சுகள்

மிஸோரம். இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலம்.  சைரங் எனும் கொஞ்சம் பெரிய கிராமம். அங்கு ஒரு ஆரம்ப சுகாதார நிலையம். ப்ரைமரி ஹெல்த் செண்டர். சிறு க்ளினிக்போல இயங்கி வருகிறது. கிராமத்துக்காரர்கள் யாராவது உடம்பு சரியில்லை என்று காய்ச்சலும் இருமலுமாக வந்து நின்றாலோ, வேறேதும் சிறுசிறு மருத்துவ உதவிகள் தேவைப்பட்டாலோ  செய்ய என, கொஞ்சம் மருந்துகள், இத்தியாதிகள் சிறிய அலமாரியில் உள்ளே. அந்த க்ளினிக்கில்,  அந்த நேரத்தில் ஒரு நர்ஸ் மட்டும் இருக்கிறாள்.

Derek

நுழைவாசலில் லேசான சத்தம். மென் குரலொன்று  கூப்பிட்டது ‘டாக்டர்.. டாக்டர்..!’ யாரோ சின்னப்பிள்ளையின் குரலாக அல்லவா இருக்கிறது.  ஏதோ காரியமாக உள்ளே இருந்த நர்ஸ் வெளியே வந்து பார்க்கிறாள். ஐந்தாறு வயதிருக்குமா? ட்ரவுசரும் சட்டையுமாய் ஒல்லியாக, அப்பாவி முகத்துடன் ஒரு பொடியன் நிற்கிறான். இவனா கூப்பிட்டது என ஆச்சரியத்தோடு பார்க்கையில் கையை நீட்டுகிறான். சின்னக்கையில் ஒரு கசங்கிய பத்து ரூபாய் நோட்டு. என்ன இது? யாருக்கோ மருந்து வேண்டுமோ.. இத்தனைச் சின்னப்பிள்ளையையா அனுப்புவது..  குழம்பியவளாய், ’என்னடா கண்ணா! என்ன வேணும் ஒனக்கு?’ எனக் கேட்க,  அடுத்த கையை அப்போது தான் சிறுவன் காண்பிக்க, பார்க்கிறாள். என்ன அது பஞ்சுபோல? ’கோழிக்குஞ்சுக்கு ஒடம்பு சரியில்ல.. படுத்தே கெடக்கு. சைக்கிள்ல அடிபட்டிருச்சு..  மருந்து கொடுங்க. இந்தாங்க பணம் !’  அதிர்ச்சியில் உறைகிறாள் அந்தப் பெண். இப்படி ஒரு பேஷண்ட்டை இதுவரை கண்டதில்லையே.. சிறுவனின் பரிதாப முகம் அவளை என்னவோ செய்தது. அவளது இடதுகை,  சிறுவனின் தலையில் மெல்லப் படர, அடுத்த கையினால் வாங்கிப் பார்க்கிறாள். கோழிக்குஞ்சு விறைத்துவிட்டிருந்தது. ஆ…!  ஒரு குஞ்சு செத்துப்போயிருச்சு.. இன்னொரு குஞ்சுக்கு அதை எப்படிச் சொல்வேன்? செவிலித்தாய் சிதறுகிறாள். என்னென்னமோ சொல்லி, கையை விரித்துக்காட்டி, அவனுக்குப் புரியவைத்துவிட்டதாக நினைத்து வீட்டுக்குத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டாள்.

செத்த கோழிக்குஞ்சுடன் தேம்பிக்கொண்டே வீடு திரும்புகிறான் சிறுவன். அப்பாவிடம் பத்துரூபாயைக் காண்பித்து, ’இது போறாது.. நூறு ரூபாய் தா! ஆஸ்பத்திரிக்குத் திருப்பிப் போகணும்.. இந்தக் குஞ்சை சரியாக்கணும்!’ என்று அடம்பிடித்திருக்கிறான். அவனது அப்பா அந்தக் கோழிக்குஞ்சு திரும்பவும் எழுந்திருக்காது, இனி நடக்காது, ஓடாது என்று அவனது அறியாமனத்துக்கு திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி சாந்தப்படுத்துவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டதாம்.  சிறுவனின் பெயர் டெரெக் லால்ச்சானிமா (Derek Lalchhanhima).

இந்த டெரெக் ஒருவேளை, அந்த காசி சிறுவனின் மறுபிறப்போ? யாருக்குத் தெரியும்? அந்தச் சிறுவனுக்கும் கிட்டத்தட்ட இப்படி நடந்திருக்கிறதே அந்தக் காலத்தில். எழுபது, எழுபத்தைந்து வருடங்கள் முன்பு..

உத்திரப்பிரதேசம். சன்னியாசிகள், சாதுக்களென இந்த லௌகீக உலகத்தின் பரபரப்போடு சம்பந்தப்படாத ஜீவன்களுக்குப் பேர்போன காசி நகரம். நகரின் வெளிப்புறத்தில் தன் வீட்டின் சுற்றுப்புறத்தில் எப்போதும் விளையாடிக்கொண்டிருப்பான் சிறுவன் ராம் சூரத். பள்ளிக்கூடம் போகின்ற பையன். அன்று அம்மாவுக்குத் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது என்பதற்காக தன் வீட்டுப் பின்புறத்தில் இருந்த ராட்டினம்போட்ட பழைய கிணறு ஒன்றிலிருந்து வாளியில் தண்ணீர் இறைத்துப் பாத்திரத்தில் நிரப்பி வீட்டிற்குள் சென்று ஊற்றிவிட்டு, மீண்டும் கிணற்றடிப் பக்கம் வந்தான், ஏதாவது விளையாடலாம் என. அப்போதுதான் அதைப் பார்த்தான்.

கிணற்றுச் சுவர் மேலே, ராட்டினம் போட்டிருக்கும் மர உத்திரத்தின் மேலே என்று ஒரு சிட்டுக்குருவி. அங்குமிங்கும் தாவி விளையாட்டுக் காட்டிக்கொண்டிருந்ததில் அவன் மனம் ஆழ்ந்திருந்தது. கொஞ்ச நேரம் பார்த்தவன், அது அருகில் வருகையில் ராட்டினக் கயிறின் நுனியினால் அதனை அடிப்பதுபோல் வீசி, சீண்டிக்கொண்டிருந்தான். அது மீண்டும் மீண்டும் அவன் பக்கம் வருவதும் பறப்பதுமாய் போக்குக்காட்ட, இப்போது கயிற்றை வேகமாக அதன் மீது வீசினான். கயிற்றின் நுனி முடிச்சு குருவியின் மீது பட்டுவிட்டது. குருவி அடிபட்டுக் கீழே விழுந்தது. ஓடிப்போய்ப் பார்த்தவன் பயந்துவிட்டான். குருவி மேல்தூக்கிய கால்களுடன் குப்புறக் கிடந்தது.  கால்கள் கொஞ்சம் அசைந்தன. பிறகு சலனமில்லை. சிறுவன் அதனைக் கையிலெடுத்து நிமிர்த்தி உட்காரவைத்துப் பார்த்தான். சரிந்து கீழே சாய்ந்தது. கால்கள் ஊன்றாதது அவனுக்குப் பதற்றத்தைக் கொடுத்தது. கீழே சிந்தியிருந்த சிறிது நீரைக் கையிலெடுத்து அதன் மேல் தெளித்துப் பார்த்தான். அசைவேதுமில்லை. அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கவலையாகவும் இருந்தது. ஏன் இது பறக்கவில்லை? நிற்கக்கூட மாட்டேன் என்கிறதே.. என்ன ஆகிவிட்டது இப்போது? போகிற வருவோரைக் கேட்டுப் பார்த்தான். ’அதத் தூக்கிப் போட்டுரு. செத்திருச்சு..’ என்றார்கள்..

அசையாத, பறக்காத அந்தக் குருவி சிறுவன் ராம் சூரத்துக்கு கலக்கத்தைத் தந்தது. நான் என்ன செய்துவிட்டேன்.. மனம் நிம்மதியின்றித் தவித்தது. செத்திருச்சா? அப்படீன்னா? இதுவரை அதற்குள் என்ன இருந்தது? எவ்வளவு சந்தோஷமாகக் குதித்துக்கொண்டிருந்தது, வட்டமடித்துப் பறந்துகொண்டிருந்தது.. அது எங்கே போய்விட்டது இப்போது? ஏன், நிற்கக்கூட மாட்டேன் என்கிறது.. சிந்திக்க, சிந்திக்க மனம் கனத்தது. தலை வலியெடுத்தது.  சோர்வாக இருந்தது. சிலர் சொன்னதைப்போல், குருவியைத் தூக்கி எறிய மனமில்லை. மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தான் ராம் சூரத், கையில் செத்துப்போன குருவியுடன்.

ஆரம்பத்திலிருந்தே ராம் சூரத் மற்ற பிள்ளைகளைப் போலில்லை. தனியாக விளையாடிக்கொண்டிருப்பான்.  நேரம் கிடைக்கும்போது காசியின் கங்கை நதிக்கரைப்பக்கம் போய்விடுவான். அங்கு சுற்றிக்கொண்டிருக்கும், படுத்துக்கொண்டிருக்கும்,  சும்மா உட்கார்ந்து ஏதேதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருக்கும் காவி வஸ்திரமணிந்த சாதுக்களை, அவர்களது மீசையும், தாடியும், சாம்பலுமான விசித்திரத் தோற்றத்தை நேரம் போவது தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். சில சாமியார்களும் அவனைப் பார்த்து சிரித்திருக்கிறார்கள்.  கொஞ்சம் பேசியிருக்கிறார்கள். இன்று அவன் கால்கள் அவனை கங்கைக்கரை நோக்கி நகர்த்தின. வந்து சேர்ந்தான். இவர்களில் யாரிடமாவது இந்தக் குருவிபற்றிக் கேட்போமா.. மனம் அலைபாய்ந்தது. ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்த ஒரு சாதுவிடம் சென்றான். குருவியைக் காண்பித்தான். நடந்ததைச் சொன்னான். ’இதை எப்படியாவது பறக்கும்படி பண்ணிவிடுங்கள்’ என்று கெஞ்சினான். அவனது கண்கள் கலங்கியிருந்ததை அந்த சாது உன்னிப்பாகப்  பார்த்தார். அவனது நிர்மலமான உள்ளம் புரிந்தது. ’குழந்தாய்.. அதோ போகிறாள் பார் கங்கா.. எத்தனை பெரிய நதி. எத்தனைத் தண்ணீர் போகிறது தடதடவென ஆரவாரமாக..பார்த்தாயா! அவள் நம் தாய். அங்கே போய், அவளிடம் இதனைச் சேர்ப்பித்துவிடு. இது அவளோடு போகட்டும். இனி திரும்பி வராது இது. சொன்னபடி கேள்!’ என்றார் அவனை தீர்க்கமாகப் பார்த்து. ராம் சூரத்தினால் தாங்கமுடியவில்லை. கண்களில் நீர்முட்ட, கேவ ஆரம்பித்தான். கனிவோடு அவனைப் பார்த்த அந்த வயதான சாது. ‘போப்பா! போய் கங்காவில் சேர்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குப் போ!’ என்றார் உறுதியாக.

அழுதுகொண்டே கையிலிருந்த குருவியைப் பார்த்தான் ராம் சூரத். சாதுவை ஒருமுறை நோக்கினான். மெல்ல நடந்தான் கங்கையை நோக்கி. அருகில் சென்று தண்ணீரைப் பார்க்கையில் மிகவும் பயமாக இருந்தது. சாதுக்களில் சிலர் குளித்துக்கொண்டும், சிலர் பக்கத்தில் நின்று நதியைப் பார்த்து முணுமுணுத்தவாறும் இருந்தனர். மெல்லத் தண்ணீரில் இரண்டடி எடுத்துவைத்தான். ஜிலீர் எனத் தலையைத் தாக்கியது அந்தக் குளிர்ச்சி. ‘எவ்வளவு ஜில்லுப்பு.. இந்த கங்கையிலா நான் இதை விடவேண்டும்.. குருவியைப் பார்த்தான். மேலும் அழுகை பொங்கியது. சாதுவின் வார்த்தைகளும் காதில் கணீரென்றன. மெல்ல குருவியைத் தண்ணீரில் வைத்தான். நொடியில், ஓடும் தண்ணீரில் மறைந்துபோனது அது.

எப்படி ராம் சூரத் வீடு வந்துசேர்ந்தான்.. அவனது பெற்றொர்கள் என்ன கேட்டார்கள்.. என்ன சொன்னான். ஒன்றும் சரியாக ப்ரக்ஞையில் இல்லை. மரணம் என்பதென்ன? அது எப்படி, ஏன் நிகழ்கிறது?  மண்டைக்குள் பூச்சிபோல் கேள்விகள் ஊர்ந்துகொண்டேயிருந்தன. ஒருபக்கம், சராசரிப் பிள்ளைகளைப்போல் பள்ளிக்கூடம் சென்றான். படித்தான். பெரியவனாகி வேலைக்கும் போனான். விருப்பமில்லாதிருந்தும், பெற்றோர் சொல்படிக்கேட்டுக் கல்யாணமும் பண்ணிக்கொண்டான் ஆனால், கங்கைக்கரையில் நேரம் போவது தெரியாமல் நதியை வெறித்துப் பார்ப்பதும்,  சாதுக்களை கவனித்தவாறு அங்கேயே உட்காரந்திருப்பதும், பேச நேர்ந்தால், வாழ்க்கை, மரணம் என்று  கேள்வி மேல் கேள்வியாய்க் குடைவதும், ஒரு நிலையில்லாது தவித்திருப்பதும் வழக்கமாகிவிட்டிருந்தது.  ஒரு நாள் ராம் சூரத் சந்தித்த சாதுக்களில் ஒருவர் அவனது தீராத தேடலைப் புரிந்துகொண்டார்.  அவனை ’நீ தெற்குநோக்கிப் போ.. மதராஸ்.. அதற்கருகே ஒரு மலை, ஒரு சன்னியாசி.. அவரைப் போய்ப் பார்..’ என்று அறிவுறுத்தினார். ராம் சூரத்தும் குடும்ப வாழ்வைத் துறந்துவிட்டு, அவ்வாறே தெற்குதிசையில்  பயணித்தது வாழ்வின் ஒரு பெரும் திருப்பு முனை. பின்னர் திருவண்ணாமலையில் ரமண மகரிஷியை தரிசித்தது,  பாண்டிச்சேரியில் அரவிந்தர், கேரளாவில் பாப்பா ராம்தாஸ் என சாது, சன்னியாசிகளோடு நிகழ்வுகள்.. வயதாகிப்போய் சொச்சகாலமெல்லாம் திருவண்ணாமலையில் அலைந்து திரிந்தது, காலப்போக்கில் விசிறி சாமியார், யோகி ராம் சூரத் குமார் என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டது, போற்றப்பட்டது என  வேகவேகமாக, அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களை எழுதிச் சென்றுவிட்டது காலம்.

**