கோபிகிருஷ்ணன் சிறுகதை

வாசிப்பின்பத்திற்காக கோபிகிருஷ்ணன், இங்கே ஒரு சிறுகதை வடிவில். அவரது ’தூயோன்’ சிறுகதைத் தொகுப்பில் (தமிழினி) வருகிறது, ‘புயல்’ என்கிற சிறுகதை. எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தன் ‘கதாவிலாசம்’ நூலில் இதுபற்றிக் குறித்திருக்கிறார்.

**

சிறுகதை :  பு ய ல்

–  கோபிகிருஷ்ணன்

அதிகாலையிலிருந்தே பலத்த மழை. சென்னை அருகே புயலாம். தொழிற்சாலை நேரம் முடிந்து, தள்ளிப்போட முடியாத ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றி சக ஊழியர் குதரத் உல்லா பாட்சாவுடன் பேசஅவரது இல்லத்திற்குச் சென்று, பேசி முடித்துவிட்டு, சுமார் ஒன்பது மணியளவில் தன் வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான் ஏக்நாத். நைந்துபோன, பித்தான்கள் என்றைக்கோ  தெறித்து, அவை இல்லாத நிலையில், ஸேஃப்டி பின்களைப் போட்டு ஒருவாறாக மழைக்கோட்டை அணிந்து கொண்டு, தொப்பி தொலைந்துபோய் வெகு மாதங்கள் ஆகியிருந்தும், அதை வாங்காதிருந்த அசிரத்தையின் தண்டனையான தலைநனைதலை அனுபவித்துக் கொண்டே வீட்டை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தான். தொழிற்சாலையில் ஒரு குப்பைக் கூடை அருகே கிடந்த சிறு துண்டு மழைத்தாள் ஒன்றை எடுத்து பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தான். வழியில் ஒரு கடையில். புதிதாக சந்தையில் அமர்க்களப்படுத்திக் கொண்டிருந்தநௌ’ சிகரெட் ஒரு பாக்கெட்டையும், ஒரு வத்திப்பெட்டியையும் வாங்கி, மழைத்தாளில் சுற்றி வைத்துக்கொண்டான். இரண்டு மெழுகுவர்த்திகளையும் வாங்கிச் சட்டைப் பையில் போட்டுக் கொண்டான். நல்ல நாட்களிலேயே அடிக்கடி தடைப்படும் மின்சாரம் மழையில் சீராக இயங்கும் என்று சொல்வதற்கில்லை. குழந்தைக்கு இரு தினங்களாக வெதுவெதுப்பான ஜூரம். மருந்துக்கடை ஒன்றில் மாத்திரை இரண்டை வாங்கினான்.

ஜூரத்தால் அவதிப்படும் குழந்தையை ஏதோ ஒரு வகையில் சந்தோஷப்படுத்தி உற்சாகத்துடன் இருக்கச் செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றவே, ஒரு கடையில் காட்பரீஸ் மில்க் சாக்கலெட் ஒன்றை வாங்கினான். சிகரெட் ஒன்றைப் பெட்டியிலிருந்து கவனத்துடன் உருவி மழைச் சொட்டுக்களிலிருந்து அதை அரைகுறையாக ஒருவாறு காத்து, கைகளைக் குவித்துப் பற்ற வைத்துவிட்டு நடந்து கொண்டிருந்தான். வீட்டை அடைய இன்னும் ஒரு டொக்குச் சந்தையும், ஒரு நீண்ட சந்தையும், இரண்டு சிறு சந்துகளையும் கடக்க வேண்டும்.

வழியில் ஒரு மளிகைக் கடை. வீட்டில் காப்பிப் பொடி, சர்க்கரை காலையில் கொஞ்சம்தான் மீதம் இருந்தது. ப்ரூ ரீஃபில் பேக் காப்பிப் பொட்டலம் ஒன்றையும், 250 கிராம் சர்க்கரையையும் கொடுக்குமாறு கடைப் பையனிடம் சொல்லிவிட்டு, சிகரெட்டை உறிஞ்சி புகையை வெளித்தள்ளிக் கொண்டிருந்தான். அருகில் ஒரு நடுவயது மாமி. அவள் முகம் கோணினாள். “ஸாரி மாமி” – மன்னிப்புக் கோரி, கால்வாசிதான் புகைத்திருந்த சிகரெட்டைக் கீழே போட்டு நசுக்கினான்.
வீட்டின் மிக அருகாமையில் வந்ததும் நேற்று நடந்த ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது. அவன் வீட்டுக்கு நான்கு வீடு தள்ளி ஒரு வீட்டின் முன், கிட்டத்தட்டத் தெருவின் முழு அகலத்தையும் அடைத்தபடி ஒரு பெரிய கோலத்தை ஒரு பெண்மணி போட்டுக் கொண்டிருந்தாள், லயித்து. ஏக்நாத் கவனமாகக் கோலக்கோடுகள், புள்ளிகள் முதலியவைகளைத் தவிர்த்து, ஏடாகூடமாகக் கால் வைத்ததில் கீழே சாயப்போய், ஒருவாறு சுதாரித்துக்கொண்டு, கோலத்தின் மேல் கால் பாவாமல் சிரத்தையுடன் தாண்டி நடந்து கடந்தான்.

மணி தோராயமாக 9.30. “காலைலே வீட்டெ விட்டுக் கெளம்பினா, வீட்டு ஞாபகமே இருக்கறதில்லை ஒங்களுக்குக் கொஞ்சங்கூட. நான் ஒருத்தி இருக்கேங்கற நெனெப்பே ஒங்களுக்குச் சுத்தமா மறந்தாச்சுன்னுதான் தோண்றது. நீங்க சீக்கிரம் வரணும்னு நான் வேண்டாத தெய்வங்க இல்லெ” – ஸோனா பொரிந்து தள்ளினாள்.

 “ஆனா, இன்னெக்கி என்ன விசேஷம்? நான் சீக்கிரம் வரணும்னு சாமிங்களை வேண்டிக்கற அளவுக்கு எனக்கு என்ன திடீர் முக்கியத்துவம்?” – இது ஏக்நாத்.

ஒண்ணுமில்லெ, சொல்றேன்.”

 “என்ன .. வீட்டுக்காரம்மா ஏதாவது கத்தினாளா?”

 “இல்லெ.”

மளிகைக்காரன் பாக்கிக்காக வந்து கேட்டுக் கத்தினானா?”

 “இல்லெ.”

வேறென்ன சொல்லேன்.”

ஸோனாவின் முகத்தில் கலவரமும், பரபரப்பும்,  அவசரமும் குடிகொண்டிருந்ததை ஏக்நாத்தால் கண்டுகொள்ள முடிந்தது. கணவனைச்  சந்தோஷத்திலாழ்த்தும் செய்தி போன்ற எதுவுமில்லை என்று அவனால் ஊகிக்க முடிந்தது. சராசரிகளுக்குச் சந்தோஷம் என்பதே ஒரு அரிதான விஷயம். அது அவனுக்கு ஒரு அனுபவபூர்வமான நிஜம்.

நீங்க மொதல்லெ கைகால் அலம்பிண்டு வாங்க. வெளியே போக வேணாம். இந்த மழைச் சனியன் வேறெ நின்னு தொலைய மாட்டேங்கறது.”

ஸோனா சொன்னபடி சமையற்கட்டின் முன்பகுதியில் முகம், கைகால் அலம்பிக்கொண்டு, தலையைத் துவட்டிக்கொண்டு ஏக்நாத் நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டான்.

ஸோனா ஏக்நாத்தின் மனைவி. பெயரைப் போலவே தங்கமானவள். மணமான புதிதில் ஏக்நாத் அவள் பெயரை மனதில் அசைபோட்டுப் பார்த்திருந்தான். ஸோனாதங்கம். இன்னொரு அர்த்தம் உறங்குதல். நம் மனநிலைகளின் அதீதங்களினாலோ, பிறத்தியான் பிசகாக நடந்து கொள்வதினாலோ, அவன்மீது ஏற்படும் கசப்புணர்வை அறவே மறந்து, அடுத்த நாள் அவன் தோள்மீது கைபோட்டு அன்னியோன்னியமாயிருக்க உதவும். தீவிர வெறுப்புகள் தொடராமல் தடைபோடக் கைகொடுக்கும் ஒரு அற்புதமான இயற்கை ஔஷதம். ஸோனாதான் எவ்வளவு ரம்மியமான, ஆரோக்கியமான பெயர்!

குழந்தைக்கு ஸிந்தியா என்று பெயரிட்டிருந்தான். ஜனித்தவுடன் முதலில் தன் சிசுவைப் பார்த்ததும், உடனே அவன் நினைவில் நிழலாடியது, நீல ஆகாயத்தின் மையத்தில் ஒரு முழு நிலா. சந்திர தேவதையின் பெயரையே அவளுக்கு சூட்டிவிட்டான்.

ஸிந்தியா: “டாடீ, எனக்கு இன்னா கொண்டாந்தே?”

ஒனக்காடா கண்ணா, ஒரு மாத்திரெ, ஒனக்கு ஜொரமில்லெ? அப்பறம் ஒரு சாக்கலெட்

இன்னா டாடீ எனக்கு ஸ்வீட்டு..  இன்னெக்கி எனக்கு பெர்த் டேவா?”

அவளுக்கு எப்பொழுதாவது அரிதாக இனிப்பு கொண்டு கொடுக்கும் சமயமெல்லாம் அவள் கேட்கும் கேள்வி. சாக்கலெட்டை இரண்டு விள்ளல் கடித்துவிட்டு ஸிந்தியா வாந்தி எடுத்துவிட்டாள்.

 “இப்பொ ஸ்வீட் ஒண்ணு இல்லேன்னு இங்கெ யார் அழுதா?” ஸோனா வெடித்தாள்.

 “என்ன நடந்திச்சு, சொல்லு. காப்பி போடு. சாப்பிட்டிட்டே கேக்கறேன்.”

ஒங்களுக்குக் காப்பிதான் முக்கியம். என்னோட அவஸ்தெயெப் பத்தி ஒங்களுக்கென்ன அக்கறை?”

 வாந்தியை வாருகாலால் தண்ணீர்விட்டுக் கழுவிக்கொண்டே ஸோனா எரிந்து விழுந்தாள்.

 “சரி, காப்பிகூட அப்புறம் போட்டுக்கலாம். விஷயத்தெச் சொல்லு. தேவதூதன் ஒண்ட்டே வழியிலே சந்திச்சுப் பேசி, ஆசியெல்லாம் வழங்கிட்டுப் போனான்ற அற்புத நிகழ்ச்சியெலாம் நீ சொல்லப் போறதில்லெ. அல்ப விஷயம் ஏதாவது சொல்லப் போறே. அதுக்கு ஏன் இவ்வளவு எரிச்சல்? சொல்லேன்.”

என்னெ எதுக்கு வேலைலெ சேத்து விட்டீங்க?”

புதுஸ்ஸா இதிலெ சொல்றதுக்கு என்னா இருக்கு? சமூகத்தெப் பத்தி நீ தெரிஞ்சுக்கணும். நாலு பேரோட நீ பழகணும். அப்பொதான் உலகம்ன்னா என்னான்னு ஒனக்குப் புரியும். ஒன்னோட வாழ்க்கை புருஷன், கொளந்தெ, அடுப்படி, வீட்டுச்சுவர் இதுக்குள்ளேயே முடிஞ்சுவிடக் கூடாதுன்னுதான். இப்பொ ஏன் அதெத் திரும்பக் கேக்கறே?”

என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சா நீங்க இந்த மாதிரிப் பேச மாட்டீங்க.”

நானென்ன யேசுநாதரா, பார்க்காமலேயே எல்லாத்தெயும் தெரிஞ்சுக்க? சொன்னாத்தானே தெரியும்?”

இன்னெக்கி நர்ஸிங் ஹோம்லெ அந்த தியேட்டர் டெக்னீஷிய ராஸ்கல் கோவிந்தன், டியூட்டி ரூம்லெ நர்ஸுப் பொண்ணுகள்ட்டெ, அம்மணமா போஸ் கொடுத்துண்டு நிக்கிற வெள்ளெக்காரச்சி ஒருத்தி ஃபோட்டோவைக் காட்னான். அந்த நாலும் சிரிச்சி கொளெஞ்சி நெளியறதுக. வெக்கங்கெட்ட ஜன்மங்க.”

இதுக்கு ஏன் இவ்வளவு கத்தல்? கோவிந்தன் ஒண்ட்டெ ஒண்ணும் காட்டலியே?”

, அந்தக் கண்றாவி வேறெ நடக்கணும்ன்னு ஒங்களுக்கு ஆசையோ?”

நீ இன்னெக்கி  நல்ல மூட்லெ இல்லே. கொஞ்சம் தண்ணி சாப்பிட்டு அமைதியா இரு.”

அந்த டாக்டர் கெழம்பேரம் பேத்தி எடுத்தாச்சு. ஹார்மோன் இன்ஜெக்ஷன் போட்டுண்டு ஹெட் ஸ்டாஃப்அதுக்கு ஊர்லெ ரெண்டு பசங்க படிச்சிண்டிருக்குஅதோட ராத்திரியிலே குடும்பம் நடத்தறானாம்.”

என்ன பதில் சொல்வதென்று புரியாத நிலையில் ஏக்நாத் சிகரெட் ஒன்றைப் பற்றவைத்துக் கொண்டான்.

ஒங்களுக்கென்ன, ஸ்மோக் பண்ணினா எல்லாம் தீந்து போச்சு. நான் இங்கெ கெடந்து குமுறிண்டிருக்கேன். நர்ஸிங் ஹோம்லேருந்து Creche-க்கு வந்து, ஸிந்தியாவெ அழச்சிண்டு மழைலெ நனைஞ்சு வீட்டுக்கு வந்திண்டிருந்தேன். கொட்ற மழைலெ கொடெ இருந்தும் ஒண்ணுதான்.. இல்லாட்டியும் ஒண்ணுதான். ரோட்லெ ஆள் நடமாட்டம் இல்லெ. ஒரு ஆள் பாண்ட், ஷர்ட் போட்டுண்டு கையிலே ஒரு சிகரெட்டோட காரிலே உட்கார்ந்துண்டு ஜன்னக் கதவையெல்லாம் ஏத்தி மூடி வச்சிண்டு சுட்டு வெரலெ வளைச்சி, “மேடம், ஒரு நிமிஷம் இங்கெ வர்றீங்களா?”ன்னு கூப்பிட்டது. யாரெக் கூப்பிட்றான்னு திரும்பிப் பார்த்தா, “மேடம், ஒங்களெத்தான். ஒரு நிமிஷம் கிட்டெதான் வாங்களேன்ன்னது. ’சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்சினிமாவில் ஸ்ரீகாந்த், லக்ஷ்மியை காரிலெ லிஃப்ட் கொடுத்து அனுபவிச்சுட்டு, எறக்கி விட்டுப் போனது ஞாபகம் வந்தது. பயந்து நடுங்கிண்டு, விறுவிறுன்னு நடந்து வீட்டுக்கு வந்தேன்.”

ஸோனா தொடர்ந்தாள். “வந்து அரை மணி நேரமாகல்லெ. ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாலெ காலி செஞ்சுண்டு போனாங்களே, அந்த பார்வதி வீட்டுக்காரன் வந்தான். ‘எப்படீம்மா இருக்கே? கொளந்தெ சௌக்கியமா?’ன்னு கேட்டுண்டே உள்ளாரெ வந்து சேர்லெ ஒக்காந்துக்கிட்டான். ‘இங்கே இருக்கறப்போ அந்த மனுஷன்ட்டெ பேசினதுகூட கிடையாது. காபி சாப்பிட்றீங்களான்னு கேட்டேன். சரின்னது. போட்டு டேபிள்ல்லெ வச்சேன். ‘வேணாம். சும்மா தமாஷுக்குத்தான் கேட்டேன்அப்படின்னான். என்ட்டெ என்ன தமாஷ்ன்னு நெனெச்சிண்டிருக்கறப்போவாங்களேன், ’இளமை சுகம்’ சினிமாவுக்கு ரெண்டு டிக்கட் வச்சிருக்கேன். சேர்ந்து போகலாம்ன்னது. எனக்கு ஒதறல் எடுத்துப்போச்சு. ஸிந்தியாவெத் தூக்கிண்டு, அந்தப் பக்கத்து போர்ஷன் பொண்ணு குமுதினி இல்லெ, அதான் .. நைன்த் படிக்கறதே, அதைக் கூப்பிட்டேன். நல்லகாலம் வந்தது. கொஞ்ச நேரம் அந்த ஆள் அப்படியே ஒக்காந்திண்டிருந்தான். ‘நான் அப்பொ போயிட்டு இன்னொரு நாளெக்கி வர்றேன். நான் இப்பொ ஏன் போறேன் தெரியுமா? நான் இப்பொ ஒங்களோட தனியா இருக்கேன். ஒங்க வீட்டுக்காரரு இப்போ வந்தா நம்மளை என்னன்னு நெனைச்சிக்கிருவாரு?’ன்னு சொல்லிட்டே எழுந்தது. குமுதினிப் பொண்ணு கன்னத்தெத் தட்டிக் கொடுத்துட்டே ஏறக்கட்னது. அந்தப் பொண்ணு சொல்றது, அந்த மனுஷன் நல்லவனாம். குடிச்சுட்டு வந்ததுனாலெ இப்படி நடந்துக்கிட்டதாம்.”

ஸோனா இன்னும் முடிக்கவில்லை. “இந்த இழவெல்லாம் முடிஞ்சாவிட்டு, கொடெயெ எடுத்துண்டு ஸிந்தியாவெத் தூக்கி இடுப்பிலெ வச்சிண்டு, அரைக்கக் கொடுத்த மாவெ வாங்கிவரப் போனேன். ஒரு வீட்டுத் திண்ணைலெ ரெண்டு கேடிப் பசங்க. ‘குட்டி ஷோக்காயிருக்கில்லெஅப்படீன்னு கமெண்டு அடிக்குதுங்க.”

ஸோனா கொட்டித் தீர்த்தாள். விசும்பிக்கொண்டே ஸிந்தியாவுக்குச் சோறு ஊட்டிப் படுக்க வைத்தாள். ஸோனாவுக்கு அமைதியின்மை காரணமாகச் சாப்பிடத் தோன்றவில்லை. ஏக்நாத்துக்குத் துக்கம் மனம் பூராவும் வியாபித்திருந்த நிலையில் சாப்பாட்டுச் சிந்தனைக்கே இடம் இல்லாமல் போயிற்று. படுக்கையில் கிடந்தார்கள். ஸோனா ஏக்நாத்திடமிருந்து ஏதோ ஒரு பதிலை எதிர்பார்த்தாள். 

 “சமூகம் இன்னெக்கி ஒன்கிட்டெ அதனோட விஸ்வரூபத்தைக் காட்டியிருக்கு, அவ்வளவுதான். தூங்கு. எல்லாம் சரியாப் போகும்என்றான்.

உலகத்தெத் தெரிஞ்சுக்கணும்னீங்க. புரிஞ்சுகிட்டவரைக்கும், சகிக்கல...”  அவள் கண்களில் கசிந்த நீரைத் துடைக்கக்கூடத் திராணியில்லாமல் கிடந்தான் ஏக்நாத்.

ஏக்நாத் பாவமே செய்யாத புண்ணிய ஆத்மா அல்ல. இருப்பினும், அசிங்கமாகவோ, அநாகரிகமாகவோ, கொச்சையாகவோ, பச்சையாகவோ, விரசமாகவோ நடந்துகொண்டதாக அவனுக்கு நினைவில்லை. அப்பா பண்ணின பாவம், பிள்ளையின் தலைமேல் விடியும் என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான். கணவன் செய்த பாவம் மனைவி தலைமேல் விடியும் என்று எந்தப் பெரியவரும் சொன்னதாகக் கேள்வி இல்லை. மேலும் சமீபத்தில், ஒரு மாமி மனம் கோணாமலும், ஒரு பெண்மணி உளம் நோகாமலும் அவன் அனுசரணையுடன் நடந்து கொண்டிருந்திருக்கிறான். இதற்குச் சன்மானம் கிடைக்கா விட்டாலும், கேடாவது விளையாது இருந்திருக்கலாம்..

கடைசியில் ஒன்றும் செய்யத் தோன்றாமல், “சாக்கடையில் உழலும் பன்றிகள்என்று சற்று உரக்கவே கத்தினான். ஏக்நாத்தால் இயன்றது அவ்வளவே.


***

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள்/ராம்பிரசாத்/தமிழினி

எழுத்தாளர் கோபிகிருஷ்ணன்

தமிழ் இலக்கியத்தின் நவீன வெளியில், ஏனைய படைப்பாளிகள் சிலரைப்போல் புகழின் வெளிச்சத்துக்கு வராதவர் எனினும்,  ஒரு வித்தியாசமான, தனித்துவப் படைப்பாளியாக, இலக்கிய வாசகர்கள்/ பிரியர்களால் மதிக்கப்படுபவர் கோபிகிருஷ்ணன். உளவியலில் முதுநிலைப்படிப்பு முடித்தும், சரியான வேலையில் வெகுநாட்கள் இருந்ததில்லை. அநீதியை சகித்துக்கொள்ளமுடியாத மனம், சமரசத்துக்கு உட்படாத அவரது நேர்மை, பிடிவாதம் ஆகிய குணங்களினால் தொடர் வேலைவாய்ப்பின்றி, தகுதிக்கு மிகக் கீழான, குறைந்த சம்பளத்தில், சிறு, சிறு வேலைகளில் அவ்வப்போது இருந்திருக்கிறார். மென்மையான உள்ளம் கொண்டவர். மானஸ்தர்.  வறுமையின் பிடியிலேயே வாழ்நாளின் பெரும்பகுதி கழிந்திருக்கிறது. காசில்லா வாழ்வு, கடும் வாழ்வன்றோ? ஏழ்மையிலேயே தடுமாறித் தத்தளித்தவரை, உடல் உபாதைகளும் பற்றிக்கொண்டன.  மன உளைச்சலுக்கும் ஆளாக்கி,  மாத்திரைகளை விழுங்கவைத்தன. இறுதிநாட்களில் உடல்நலம்குன்றி, மருந்து மாத்திரைகள் என சில நண்பர்களின் உதவியோடு வாழ்ந்து 2003- ல், தனது 53-ஆவது வயதில் காலமானார் கோபிகிருஷ்ணன்.

கோபிகிருஷ்ணன்

தன் இளம் வயதில் கோபிகிருஷ்ணன் மிகவும் கூச்ச சுபாவமுடையவராக இருந்திருக்கிறார். தமிழ் இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் சிலரை சந்தித்த அனுபவம் உண்டு. கவிஞர் ஞானக்கூத்தன், அப்போது இயங்கிவந்த இலக்கியப் பத்திரிக்கையான ’கசடதபற’-வின் வெளியீட்டாளரான பதியைச் சந்தித்துப் பேசிய நாட்களில், கோபிகிருஷ்ணன் பதியின் அறையில் இருந்திருக்கிறார். வாய்திறவாது, அமைதியாக உட்கார்ந்து அவர்களது பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பாராம். இப்படி சில சந்திப்புகள். ஒருநாள் ஞானக்கூத்தன் ஏதோ பதியிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், கோபிகிருஷ்ணன் ’நான் ஒன்று சொல்லட்டுமா!’ எனத் திடீரெனக் குறுக்கிட்டு, சென்னையில் சிறுபிராயத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில், தன் அப்பா அடிக்கடி வீடு மாற்றுவார்    என்றும், அது நள்ளிரவிலேதான் நிகழும் என்று கூறியிருக்கிறார். ’யேய்.. எழுந்திருடா! வீடு மாத்தறோம்..’ என்று நள்ளிரவில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவன் கோபியை அப்பா எழுப்பிக் கூட்டிப்போவாராம். சாமான்கள் இழுத்துச்செல்லும் வண்டியின் பின்னே, சென்னை வீதிகளில் அர்த்தராத்திரியில் தூக்கக்கலக்கத்தோடு நடந்துபோவாராம். அது தனக்கு பெரும் அதிர்ச்சியையும், கலவரத்தையும் உண்டுபண்ணியதை விவரித்திருக்கிறார் கோபி. அதனை ஆவலோடு கேட்ட ஞானக்கூத்தன், கோபியின் மனதில் உறைந்திருக்கும் சோகத்தை உணர்ந்து, ‘இதைக் கதையாக எழுதுங்கள்’ என்றிருக்கிறார். ’எனக்கு எழுதவராது!’ என்று மெல்ல பதில் சொன்னாராம் கோபி. ‘தமிழில் எழுதுங்களேன்’ என்றிருக்கிறார் ஞானக்கூத்தன். ’அதுவும் தெரியாது’ என்றிருக்கிறார் அடக்கமாக. இப்படித்தான் கோபியிடம் பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார் ஞானக்கூத்தன். கொஞ்சம், கொஞ்சமாக, பூட்டுப்போட்டதுபோன்ற அவரது மௌனத்தைக் கலைக்க அவரை, கவிதை, சிறுகதை என எழுத ஊக்குவித்ததாக, கோபிகிருஷ்ணனுக்கான அஞ்சலிக்கட்டுரையில் எழுதியிருக்கிறார் ஞானக்கூத்தன்.

கீழ்நிலைத் தொழிலாளர்களின் மாளாவறுமை, தர்மத்திற்கும், பொருளாதாரத்துக்கும் இடையே அவ்வப்போது நிகழும் போராட்டம் என நெருக்கமாக அவர்களோடே பணிபுரிந்து, பயணித்து இக்கட்டான சூழலில் வாழ்வை அனுபவித்தவர், அவதானித்தவர் கோபிகிருஷ்ணன். ஆதலால் வாழ்வின் நிர்தாட்சண்யத்தை, கடுமையை அவரது எழுத்து கூர்மையாக, ஆனால், அங்கதச்சுவையோடு பிரதிபலிக்கிறது. ’புயல்’, ’தூயோன்’, ’ஒரு பேட்டியின் விலை முப்பத்திஐந்து ரூபாய்’ – போன்ற கதைகள் சுவாரஸ்யமானவை. சிந்தனையைத் தூண்டுபவை. .

நவீனத் தமிழில் மனம்பிறழ் மனிதரின் வாழ்க்கை சோகத்தைப் புனைவெழுத்தில் கொண்டுவந்தவர் கோபிகிருஷ்ணன். இவ்வகைமையில், உளவியலை அடிப்படையாகக்கொண்டு,  ஆழமான, நுணுக்கமான படைப்புகளை தமிழுக்கு அளித்தவர் கோபிகிருஷ்ணன் மட்டுமே எனலாம். மனநிலைப்பிறழ்வு ஆய்வுமையத்தில், சமூகக் களப்பணியாளராகப் பணியாற்றிய அனுபவங்கள், அவரது சொந்த முயற்சிகளில் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டோரோடு கலந்து பழகி, கண்டறிந்த அத்தகையோரின் மொழி, அவர்களது புரிதல்நிலை, தடுமாற்றம் என்பனவற்றை, சொற்சிக்கனம் காட்டும், நுணுக்கமான கதைகளில் கொண்டுவந்திருக்கிறார் இவர். மனம்பிறழ்ந்தோரின் பிரச்னை ஒருபுறமிருக்க, அதைப்பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும், அவர்களுக்கு உதவும் முனைப்பு ஏதுமில்லாது, சமூகம் அவர்களிடம் காட்டும் அலட்சியம், வெறுப்பு ஆகியவற்றை விமரிசன தொனியில் புனைவாக்கியிருக்கிறார். ‘வார்த்தை விளையாட்டு’, ‘உள்ளேயிருந்து சில குரல்கள்’, ‘ஒவ்வாத உணர்வுகள்’ , ’இடாகினிப் பேய்களும், நடைப்பிணங்களும், சில உதிரி இடைத்தரகர்களும்’ போன்ற இவரது கதைகள், கவனம்கோருபவை.  ‘உள்ளேயிருந்து சில குரல்கள்’ நாவல்,  தீவிர வாசிப்புக்குரியது. சம்பிரதாய உளவியல், எதிர் உளவியல் போன்ற உளவியல் வகைமைகளைப் பற்றி ஆழமாக இதில்  பதிவுசெய்திருக்கிறார்.  மருத்துவம் என்கிற பெயரில் உளவியல், மனநோயாளிகள்மீது கட்டவிழ்த்துவிடும் ஆதிக்கத்தை, வன்மத்தை நன்கு ஆய்ந்து வெளிக்கொணர்ந்திருக்கிறார் கோபிகிருஷ்ணன்.  இது, இதுகாறும் தமிழ்ப் புனைவெழுத்தில் நிகழ்ந்திராத ஒன்று.

கோபிகிருஷ்ணனின் கதைகள் பற்றி ஞானக்கூத்தன் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்: ”தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் தமக்குள் வேற்றுமைப்பட்டாலும், அவை ஒரு குடையின் கீழ் வருபவைதாம். ஆனால் கோபிகிருஷ்ணனின் படைப்புகள் அப்படி இல்லை. புதுமைப்பித்தன், மௌனி இவர்களுக்குப் பிறகு, தமிழ் கதைக் களத்தை விட்டு நகர்ந்தவர் கோபிகிருஷ்ணன் மட்டும்தான்”.

சுஜாதாவை, இவரது கதைகள் கவர்ந்திருக்கிறன.  ’கோபிகிருஷ்ணனை நான் நேரில் சந்தித்திருக்கவேண்டும்.. எப்படி சந்திக்காது போனேன்..’ எனத் தன் கட்டுரையொன்றில் வருத்தப்பட்டிருக்கிறார், சுஜாதா.

முக்கிய சில படைப்புகள்:  மானுட வாழ்வு தரும் ஆனந்தம், தூயோன் (சிறுகதைத் தொகுதி) ( இரண்டு நூல்களும் தமிழினி பதிப்பகம்), கோபிகிருஷ்ணன் படைப்புகள் (நற்றிணைப் பதிப்பகம்), உள்ளேயிருந்து சில குரல்கள் (நாவல்) (வம்சி புக்ஸ்). அபூர்வமாக நிகழ்ந்த கோபிகிருஷ்ணனின் நேர்காணல் (எடுத்தவர்: யூமா வாசுகி)  ‘டேபிள் டென்னிஸ்’ எனும் சிறுபுத்தகமாகவும்  வெளியாகியுள்ளது, தமிழ்வெளியில் ஒரு அதிசயம்.  (நல்ல நிலம் பதிப்பகம்)

அடுத்தாற்போல், அவரது சிறுகதை ஒன்றைப் பார்க்கலாம்.

**

முள்முடி – தி.ஜானகிராமன் சிறுகதைபற்றி

தி.ஜா.வின் ஒருகதையைப் படித்தால் போதுமா? இன்னொன்றையும் பார்த்துவிடுவோமே. எழுத்தாளர் சா.கந்தசாமி தொகுத்த ’சர்வதேசக் கதைகள்’ என்கிற புத்தகத்தில் இடம்பெற்ற ’முள்முடி’ எனும் கதை. நேர்மையான, அந்தக்கால பள்ளிக்கூட வாத்தியார் ஒருவரின் கதைமூலம், வாசகர்களை நெகிழவைக்கிறார் தி.ஜானகிராமன்.

தன் பள்ளி நாட்களில், மற்ற வாத்தியார்களைப்போல் கடனே என்று பாடம் நடத்திச் செல்லாமல், அடிக்காமல், அலட்டாமல், பள்ளிப்பிள்ளைகளை அன்போடும், அரவணைப்போடும் நடத்தி, மேலேற்றிவிட்டவர் அனுகூலசாமி. அமைதியான சுபாவம். வாத்தியார்னா இப்படித்தான் இருக்கணும்னு பள்ளியில் மாணவர்களும், ஊரில் மற்றவர்களும் பேசக்கூடிய அளவுக்குப் பேரெடுத்தவர். இருந்தும் என்ன? எல்லா நல்ல விஷயங்களும்கூட ஒருநாள் முடிவுக்கு வந்தாகவேண்டுமே? அதுதானே இயற்கை அடிக்கடிச் செய்துகாட்டுவது? ஆயிற்று. அனுகூலசாமியின் ரிடையர்மெண்ட் நாளும் வந்தது. பள்ளிப்பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்றார் அவர்.

அவர் பள்ளியிடமிருந்தோ, மாணவர்களிடமிருந்தோ எதையும் எதிர்பார்த்தவரில்லை. இருந்தும் மாணவர்கள் விட்டுவிடுவார்களா? பள்ளியின் உபசரணை, வழியனுப்பு நிகழ்ச்சிதாண்டி, தாங்களும் தங்களுக்குப் பிடித்தமான வாத்தியாருக்காகச் செய்ய நினைத்தார்கள். தனியாகக் கொஞ்சம் பணம் சேர்த்தார்கள். ஊர்ப்பெரியவர்களோடு நாயனக்காரர் சகிதமாய் அவரை வீட்டுக்குக் கொண்டுபோய் விட்டு, மாலைபோட்டு, பரிசு கொடுத்து அனுகூலசாமிக்கு மரியாதை செய்வித்தார்கள். எதுக்குப்பா இதெல்லாம் என்று அனுகூலசாமி உருகிப்போனார். தங்கள் பிரிய வாத்தியாரை வணங்கியபின், லைட்டுகளை அப்பறமா வந்து எடுத்துக்குறோம் சார் என்று சொல்லிவிட்டு ஒருவழியாக மாணவர்கள் விடைபெற்றுப்போனார்கள். வீட்டில் சிந்தனை வயப்பட்டு ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்திருக்கும் அனுகூலசாமி.

தி.ஜானகிராமனின் வரிகளில் அந்தக் கட்டத்தைக் கொஞ்சம் பாருங்கள்:

“புஸ்ஸ்..’ என்று பெட்ரோமாக்ஸ் இரண்டும் சூன்யத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தன.
தனியாக விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். நாளைக்குப் புதன்கிழமை. ஆனால் அவருக்கு சனி, ஞாயிறு.. நாளை மறுநாள், அதற்கும் மறுநாள் – இனிமேல் எப்போதுமே சனி ஞாயிறுதான். பள்ளிக்கூடத்துக்கு இனிமேல் போக முடியாது. அவருக்கு வயது அறுபதாகி விட்டது. ஓய்வு கிடைத்து விட்டது.

ஊஞ்சல்மீது உட்கார்ந்து கொண்டார் அவர். பக்கத்தில் ஃப்ரேம் போட்ட ஏழெட்டு உபசாரப் பத்திரங்கள். ஒரு வெள்ளித் தட்டு. ஒரு பேனா. கடையில நாலு ரூபாய் விலை. ஆனால் இங்கு இந்தப் பேனாவுக்கு விலை கிடையாது. நாலு லட்சம். நாலு கோடி பெறும் என்று சொன்னால் வீண் வார்த்தை. ஏதோ இரண்டும் சமம் என்று ஆகிவிடும்.

கொர்னாப் பட்டையும், வெள்ளி நூலுமாக நாலைந்து ரோஜா மாலைகள் சுருண்டு கிடந்தன.

ஊஞ்சல் சங்கிலி இரண்டையும் பிடித்துக் கொண்டு நின்றாள் மகிமை. பேசவில்லை. அவரையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். இத்தனை மேளதாளங்களும், தழதழப்பும் தனக்கு் கிடைத்தாற்போல ஒரு பார்வை. ஒரு நிமிஷம். அவரைப் பருகிக் கொண்டு நின்றவள் சட்டென்று வாசலுக்குப் போய்க் கதவைத் தாழி்ட்டு வந்து மாலைகளை ஒவ்வொன்றாக அவர் கழுத்தில் போட்டு தோள்களைப் பற்றி முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றாள்.

”என்னைக் கூடத்தான் நீங்க அடிச்சதில்லே. அதிர்ந்து சொன்னதில்லே” என்று மார்பில் தலையைச் சாத்திக் கொண்டாள்.

”உலகத்திலே வந்து இருக்கிறது கொஞ்ச காலம். ஈசல் மழைக்கு வந்து மடியறாப்பல. அந்தப் பொழுதை அடிச்சுக் கோச்சுக்கிட்டுப் போக்கணுமா? அடிச்சு யாரைத் திருத்த முடியும்? ”

”ராட்சசன் மாதிரி கோச்சுக்க வாணாம். ஆம்பிளையா இருக்கறத்துக்காவது ஒரு தடவை கோபம் வர வேணாம்?”

”வராமயா இருக்கும்?”

”வெளியிலே காமிக்கணும்”

”அதுக்குத்தான் பால்காரி, வேலைக்காரி எல்லாம் இருக்கறாங்க உனக்கு. நான் வேற கோச்சுக்கணுமா?”

”பள்ளிக்கூடத்திலே அடிக்காம, அதட்டாம இருக்கமுடியுமா?”

”இருக்கமுடிஞ்சுதே!”

பரவசமாகப் பார்த்துவிட்டு அவர் மீசையை இழுத்துவிட்டு ”காபி சாப்பிடறீங்களா?” என்று நகர்ந்து நின்றாள் மகிமை.

அவள் உள்ளே விரைந்தபோது, தன் பிராணனே இன்னோர் உடம்பு எடுத்து விரைவது போலிருந்தது. மேலே சுவரைப் பார்த்தார். முள்முடியுடன் அந்த முகம் கருணை வெள்ளமாகப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது. நாலைந்து படம் தள்ளி இன்னொரு படத்தில், அதே முகம் ஓர் ஆட்டுச் சிசுவை அணைத்துக் கொண்டிருந்தது.

கண்ணுசாமி சொன்னது அப்படியே உண்மைதான். முப்பத்தாறு வருஷ உத்தியோகத்தில் ஒரு பையனைக்கூட அடிக்கவில்லை. அதட்டிப் பேசவில்லை அவர்.

சுபாவமே அப்படி. லூயிசா பிறந்து பள்ளிக்கூடம் சேர்ந்து ஆறுவயதில் ஏதோ விஷமம் பண்ணியதற்காக, வாத்தியாரிடம் அடி வாங்கிவிட்டது. அந்த வாத்தியார் ஸ்கேலால் அடித்தபோது சட்டைக்குள் இருந்த கோடைக்கட்டியின் மீது பட்டு… அப்பப்பா! – அன்று துடித்த துடி! அதைப் பார்த்ததும் சுபாவத்தை சங்கல்பமாகச் செய்துகொண்டார் அனுகூலசாமி. எல்லோரும் செய்த பாவங்களுக்குத் தன் உயிரை விலை கொடுத்தானே. அவன் எல்லாத் தலைமுறைகளுக்கும் சேர்த்துத்தான் கொடுத்தான். அந்த உறுதி முப்பத்தாறு வருஷமும் ஒரு மூளி விழாமல் பிழைத்து விட்டது. இல்லாவிட்டால், பதவியை விட்டு ஓய்வு எடுக்கிற எந்த வாத்தியாரை மேளதாளத்துடன் வீடுவரை கொண்டு விட்டுப் போயிருக்கிறார்கள்?

காப்பிப்போட்டுக்கொண்டுவந்து கொடுத்தாள் அவர் மனைவி. வாசலில் ஏதோ சத்தம். மனைவி போய்க் கதவைத் திறக்கிறாள். ஆறுமுகம்.. நாட்டாண்மைக்காரர் போன்று நடந்துகொள்ளும் வகுப்பின் ‘மூத்த’ பையன். கூடவே அவரிடம் படித்த இன்னொரு பையன்.. சின்னைய்யா. நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, கழுத்தில், காதில், மூக்கில் ஒன்றுமில்லாத ஒரு பெண்ணும் அருகில் நிற்கிறாள். அனுகூலசாமி குழப்பத்தோடு பார்த்து, என்ன விஷயம் என்று கேட்கிறார் ஆறுமுகத்திடம். சின்னைய்யா பாக்கணும்னு சொன்னான் சார். இது அவனோட அம்மா என்று சொல்கிறான் அவன். அம்மா அனுகூலசாமியை வணங்குகிறாள். என்ன சின்னைய்யா என்று அவர் கேட்டும், ஒன்றும் சொல்லாது, தலைகுனிந்து அழுகிறான் சின்னைய்யா. துணுக்குறுகிறார் அனுகூலசாமி. என்ன பிரச்சினை? அவருக்கும் உடனே ஒன்றும் ஞாபகம் வரமாட்டேன் என்கிறது..

கதையை மேற்கொண்டு எப்படி நகர்த்திச்செல்கிறார் தி.ஜானகிராமன்? வாசியுங்கள் அன்பர்களே அவருடைய ‘முள்முடி’ சிறுகதை.

லிங்க்: https://azhiyasudargal.wordpress.com/2012/02/09/முள்முடி-தி-ஜானகிராமன்/

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்.

**

தி. ஜானகிராமன்


தமிழின் அதிஅற்புதப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான தி.ஜானகிராமனின் சிறுகதை ஒன்றைப் பார்க்குமுன், அவர்பற்றிய சிறுகுறிப்பு ஒன்றைக் கீழே காண்போம்.

தமிழ் எழுத்துலகின் பிதாமகர்களில் ஒருவர் தி.ஜா. என்று அழைக்கப்படும் தி.ஜானகிராமன். தி.ஜா.வின் எழுத்தைப் பார்க்காமல், அலசாமல் தமிழின் நவீன இலக்கியம்பற்றிப் பேசுவதில், வெறுமனே சிலாகிப்பதில் அர்த்தமேதுமில்லை. நாவல், குறுநாவல், சிறுகதை என இயங்கியவர். பயணக்கட்டுரைகளும் இவரிடமிருந்து வந்திருக்கின்றன. கர்னாடக இசையில் ஆழ்ந்த ஞானமுடையவராதலால், சங்கீதமே எழுத்தாக மாறிய தருணங்களும் உண்டு. எவ்வளவோ சிறப்பிருந்தும், தன் காலகட்டத்திலேயே ஒரு சிறந்த இலக்கியவாதியாக மதிக்கப்பட்டு, விவாதிக்கப்பட்டுமிருந்தும், தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக்கொள்ளத் தெரியாதவராக இருந்தார் அவர். மோகமுள், மரப்பசு, அம்மா வந்தாள் போன்ற, தமிழ் இலக்கிய விமரிசகர்களால், இலக்கிய ஆர்வலர்களால் அடிக்கடி விவாதிக்கப்படும் புதினங்களை இயற்றியவர். இவரது சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் அக்பர் சாஸ்திரி, சிவப்பு ரிக்ஷா, சக்தி வைத்தியம், பாயசம், மனிதாபிமானம், ஒரு துளி துக்கம், எருமைப் பொங்கல் ஆகியவை சில. ‘சக்தி வைத்தியம்’ சிறுகதைத் தொகுப்பு சாகித்ய அகாடமி விருதை வென்றது. அவலும் உமியும், வீடு, ’நாலாவது சார்’ போன்ற குறுநாவல்களையும் இயற்றியவர். காவேரி நதிக்கரையோரம் சென்றுவந்த தன் பயண அனுபவங்களை ‘நடந்தாய் வாழி காவேரி’ என்னும் கட்டுரை நூலாகத் தந்துள்ளார். ஜப்பான், செக்கோஸ்லோவகியா, இத்தாலி, மலேஷியப் பயணங்கள் பற்றியும் நூல்கள் அவரிடமிருந்து வெளிவந்திருக்கின்றன.

தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் தேவக்குடி என்கிற கிராமம் சொந்த ஊர். பள்ளி ஆசிரியராக ஐயம்பேட்டை, கும்பகோணம், குற்றாலம், சென்னை ஆகிய இடங்களில் தன் பணியைத் துவக்கியவர். பின்னர் ’ஆல் இந்தியா ரேடியோ’வில் சேர்ந்து, தலைமைக் கல்வி ஒலிபரப்பு அமைப்பாளராக உயர்ந்து, செவ்வனே பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றார். இலக்கிய விமரிசகரும் எழுத்தாளருமான வெங்கட் சாமிநாதனுடன் ஆல் இந்தியா ரேடியோவின் தமிழ் ஒலிபரப்பு நிகழ்ச்சியில் ’சிறுகதை எழுதுவது எப்படி’ என விவாதம் செய்திருந்தார் தி.ஜா. சங்கீதம், நாட்டியம், பயணம் போன்றவை இலக்கியம் தாண்டி இவரை ஈர்த்த மற்ற சங்கதிகள். சமகால எழுத்தாளர்களான தஞ்சை ப்ரகாஷ், கரிச்சான் குஞ்சு, சுவாமிநாத ஆத்ரேயன், சிட்டி, எம்.வி.வெங்கட்ராம், வெங்கட் சாமிநாதன் ஆகியோரிடம் நெருங்கிய நட்புகொண்டிருந்தார் ஜானகிராமன்.

தி.ஜா.-வின் படைப்புலகம்பற்றி கவிஞர் சுகுமாரன் இப்படிச் சொல்கிறார்: ’தி. ஜானகிராமனின் கதைகளின் மைய அக்கறை ‘மனித சேஷ்டைகள்’தாம். மனிதர்களைக் கொண்டாடி அலுப்பதில்லை அவருக்கு. அன்பு, பாசம், காதல், பரிவு என்று வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் சொல்லப்படும் உணர்வுநிலைகளின் மையமான மானுடக் கருணையே அவரது படைப்பின் மையம் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.’

– அடுத்தாற்போல் கதை ..
*

சொல்வனத்தில் ’பின்னிரவின் நிலா’

‘சொல்வனம்’ இணைய இதழில் (இதழ்:186, தேதி:8-3-2018) என் சிறுகதை ‘பின்னிரவின் நிலா’ வெளிவந்துள்ளது. வாசகர்களை சொல்வனம் இணையதளத்திற்கு அன்புடன் அழைக்கிறேன்.

லிங்க்: https://solvanam.com/?p=51708

நன்றி: சொல்வனம்

**

’சொல்வனம்’ சிறுகதை : நிஜமாக ஒரு உலகம்

’சொல்வனம்’ இணையப் பத்திரிக்கையின் நடப்பு இதழில்
(இதழ் 182, 26 டிசெம்பர், 2017) எனது சிறுகதை
‘நிஜமாக ஒரு உலகம்’ வெளிவந்துள்ளது.
அன்பர்களை வாசிக்க அழைக்கிறேன்.

லிங்க்: https://solvanam.com/?p=51152

நன்றி: ’சொல்வனம்’

**

கந்தர்வன் சிறுகதை ’மைதானத்து மரங்கள்’

எழுத்தாளர் கந்தர்வன் பற்றிய குறிப்பை முந்தைய பதிவில் பார்த்தோம். அவரது சிறுகதைகளில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றான ‘மைதானத்து மரங்கள்’ கதைபற்றிக் கீழே பார்ப்போம்:

சிறுவயதிலிருந்தே, தன் வீட்டருகே இருந்த பெரிய மைதானத்தையும், அதனைச் சூழ்ந்திருந்த அடர்மரங்களையும் பார்த்து வளர்ந்தவனின் கதை. மைதானம், மரங்களை வைத்துக்கொண்டு என்னய்யா பெரிய்ய கதை என்கிறீர்கள். உங்களுக்கு கந்தர்வனே சொன்னால்தான் சரிப்படும்.. படியுங்கள்:

அம்மா கூடப்போய் பெண்கள் துறையில் குளிக்க வெட்கப்பட்டு, அவளோடு சண்டை போட்டு இவன் தன்னோடு சேர்த்துக் குஞ்சு குளுவான்களோடு ஊருணிக்கு குளிக்கப் புறப்பட்ட காலத்திலிருந்து , இந்த மைதானத்தோடு இவனுக்கு ரகசிய சம்பந்தம் உண்டு. அப்பா, அம்மா கைகளை உதறிவிட்டு இவன் தானே நடக்கத் துவங்கி, கைகளை வீசி நடந்து வந்ததே, அருகிலிருந்த இந்த மைதானத்திற்குத்தான். அப்போதிலிருந்து இந்த மைதானந்தான் இவனுக்கு ஆதரவு.
மதுரை செல்லும் சாலையின் ஓரத்தில் இந்த மைதானம் பரந்து கிடந்தது. மைதானத்தின் சிறப்பு அதன் பரப்பளவினால் வந்ததல்ல. அதன் இவ்வளவு மகிமைக்கும் காரணம் அதன் கிழக்கு, மேற்கு ஓரங்களில் ஆஜானுபாகுவாய்க் கிளைகள் விரித்து நிற்கும் அந்தப் பெரிய பெரிய மரங்கள்தான். அவைகளைச் சாதாரணமாய் மரங்கள் என்றழைப்பதே சிறுமைப்படுத்தியதாகிவிடும். நெடுநெடுவென்று வளர்ந்து வீடுகள்போல் தூர்கட்டி, மைதானத்து ஓரங்களைக் கருகருவென்று இருள் போர்த்திக்கொண்டு, பூவும் பிஞ்சும் காயும் பழங்களுமாய் நிற்கும் அந்தப் புளிய மரங்களை ‘விருட்சங்கள்’என்றுதான் யதார்த்தமாக சொல்லவேண்டும்.

சரி, இவன் மட்டுந்தானா அங்கே சுற்றித் திரிந்தது? விதவிதமான மனிதர்கள் வந்து மரநிழலில் உட்கார்ந்து நேரம் போவது தெரியாமல் அரட்டை அடிப்பார்கள். மாடுமேய்க்கும் சிறுவர்களும், அங்கே உட்கார்ந்து தாயம், ஆடுபுலி என ஆடிக்களித்துப் பொழுதைக் கழிப்பதுண்டு. எத்தனையோ பேருக்கு கோடையில் ஒரு குளுமையையும், மனசுக்கு ஒரு சந்தோஷத்தையும் , அமைதியையும் தந்தன, ஓங்கி வளர்ந்திருந்த அந்த பெருமரங்கள். மேலும் எழுதுகிறார் கந்தர்வன்..

இவன் சிறுபிள்ளையாயிருந்தபோது மைதானத்து மரத்தடிகளில் அதிகமாய் உட்கார்ந்ததே இல்லை. இவனைக் கவர்ச்சித்ததெல்லாம் சூரியனை நேராகப் பார்த்துக் கிடந்த அந்த மைதான வெளிதான். மரத்தடி என்பது உட்காருபவர்களுக்குண்டானது. இவனால் அந்த வயதில் வாலைச் சுருட்டிக்கொண்டு ஐந்து நிமிடங்கள் கூடத் தொடர்ந்து ஒரு இடத்தில் உட்கார முடியாது. மைதான வெளியிலென்றால் ஆடிக்கொண்டேயிருக்கலாம். ஓடிக்கொண்டேயிருக்கலாம். ஒவ்வொரு சமயம் விளையாட்டு உச்சத்திலிருக்கையில் மரத்தடியிலிருந்து ‘அப்படிப் போடுரா சபாசு’ என்ற உற்சாகக் குரல்கள் சிறுவர்களை எட்டும். அந்த நாட்களில் அவர்களின் அடுத்தடுத்த ஏவல் குரல்களுக்காகவும், உற்சாக ஒலிகளுக்காகவும் ஆட்டம் தூள்படும். இறங்கு வெயில், மஞ்சள் வெயில், லேசிருட்டு என்ற பொழுது மாற்றங்கள் ஆட்ட மும்முரத்தில் புத்திக்கு உறைக்காது. இருட்டுக் கனமாகி கனமாகி, அடித்த கிட்டிப்பிள்ளையைத் தேடமுடியாமற் போனாலும், உருண்ட கோலிகளைக் குனிந்து குனிந்து கண்களை இடுக்கி இடுக்கிப் பார்த்தும் கண்டுபிடிக்க முடியாமற் போனாலும், ஆட்டத்தை மாற்றி வேறு விளையாட்டில் முனைவார்கள். கடைசியாய் ஓடி வருவது தெரியாமல் முட்டி மோதி, எதிரே வருபவனை பெயர் மாற்றிக் கூப்பிட்டு, எல்லோரும் அதற்காக ஓவென்று சிரித்து அந்தச் சிரிப்புகளிலும் அயர்ச்சி வந்து அப்புறந்தான் அந்த மைதான வெளியில் ஆட்டபாட்டங்கள் முடியும்.

பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒருநாள், மனதில் பட்ட அடி, அவமானம் தாளாமல், வேதனையிலிருந்து விடுபடமுடியாமல் தவித்துத் தத்தளித்த இவனை, இந்த மரங்கள் தங்கள் காலடியில் அமரவைத்து ஆசுவாசப்படுத்த முயன்றன. இவன் மீதிருக்கும் பிரியத்தை மரங்களும்தான் வேறெப்படிக் காட்டும்? மேலே படியுங்கள்:

இவன் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கையில்தான் முதன் முறையாக மைதான வெளியிலிருந்து ஒதுங்கி மரத்தடியில் உட்கார்ந்தான். அன்று அவன் காலையில் பள்ளிக்கூடம் போய் இறைவணக்கம் முடிந்து வரிசையில் வந்து வகுப்பில் உட்கார்ந்தான். ஆங்கிலம்தான் முதல் பீரியட். ஆங்கில ஆசிரியர்தான் வகுப்பாசிரியர். வெள்ளை பேண்ட்டும், வெள்ளை சட்டையும், வெள்ளை மனசுமாய் மிகுந்த கவர்ச்சியோடிருப்பார். வகுப்பிற்குள் நுழையும்போதே ஒரு காகிதத்தைக் கொண்டு வந்தார். அவர் முகத்தில் கவலை நிறைந்திருந்தது. நாற்காலியில் உட்காருமுன்பே அதைப் பார்த்துப் படிக்க ஆரம்பித்தார். “ இன்னும் ஸ்கூல் பீஸ் கட்டாதவர்கள் வகுப்பை விட்டு வெளியேற வேண்டும். பீஸ் கட்டி ரசீது வாங்கிக்கொண்டுதான் உள்ளே வரவேண்டும். இந்த வகுப்பில் இன்னும் பீஸ் கட்டாதவர்கள் ராகவன், முத்து…” அடுத்தடுத்த பெயர்கள் அவன் காதில் விழவில்லை. ‘முத்து… முத்து… முத்து…’ என்றுதான் எல்லாமே இவன் காதில் விழுந்தன.

அம்மாதான் வீட்டிலிருப்பாள். அப்பா வேலைக்குப் போயிருப்பார். ஆதீன ஆபிஸ் நாற்காலியைத் தேய்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பார். பத்து நாளாய்ப் பன்னிப் பன்னிச் சொல்லியும் ‘இந்தா தாரேன், அந்தா தாரேன்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே தினமும் ஓடிவிடுகிறார். அம்மாவோடு சண்டை போட்டுப் புண்ணியமில்லை. அஞ்சறைப் பெட்டியைத் தடவிப் பார்த்துவிட்டு மஞ்சள் சீரகம் இல்லையென்றாலும், சீசாவைப் பார்த்துவிட்டு எண்ணெய் இல்லையென்றாலும், தம்பி தங்கைகள் நேரங்கெட்ட நேரத்தில் ‘பசிக்கிறது’ என்றாலும் “என்னைக் கொண்டுக்கிட்டு சீக்கிரம் போயிரு ஈஸ்வரா” என்றுதான் குரலெடுப்பாள்….

அவன் அன்றுதான் மைதான வெளியை மறந்துவிட்டு, மரத்தடியில் உட்கார்ந்து மைதானத்தை வெறித்து நோக்கினான். ஆங்காங்கு சில மரத்தடிகளில் அந்த வெயில் நேரத்தில் ஒன்றிரண்டுபேர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். வேளை கெட்ட வேளைகளில் இப்படி வந்து உட்காருபவர்கள், உளைச்சல் தாளாமல்தான் வருகிறார்கள் என்பது அவனுக்கு அருவலாய்ப்பட்டது. வகுப்பில்பட்ட அவமானம், இவன் உடலை நடுக்கியது. இவனால் செய்யக்கூடியது அப்போதைக்கு வேறெதுவுமிருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. வகுப்பை விட்டு வெளியே வருகையில் மாணவர்கள் இரக்கத்தோடு பார்த்த பார்வைகள், இன்னும் இவன் உடல் முழுதும் ஈக்களாய், எறும்புகளாய் மொய்த்துக் கிடந்தன. உக்கிப்போய் உட்கார்ந்திருந்தான்.

சாலைகளும் மைதான வெளியும் ஊர் முழுவதும் வெயிலின் உக்கிரத்தில் கொப்பளித்துக் கொண்டிருக்கையில், உடல் நடுங்கி இவன் உட்கார்ந்த இந்த மரத்தடி மட்டும் இளங்காற்றுச் சிலுசிலுப்பும், இதமான நிழலுமாய் குளுகுளுவென்றிருந்தது. நெடுநேரம் அப்படியே சிலையாயிருந்தான். இந்தச் சிலுசிலுப்பும், குளுமையும் இவனின் மனப்பாரத்தை லேசு லேசாய் கரைத்துவிட்டன. இவன் மரத்தடியிலிருந்து எழுந்தபோது குழப்பமும், நடுக்கமும் குறைந்திருந்தன.

ஒருவழியாக, இவனும் தட்டுத்தடுமாறிப் படிப்பை முடித்தான். வேலைக்கு நாயாய் அலைந்து
கிடைக்காமல், மரத்தடியில் வந்து விழுந்துகிடந்தான். அப்பா போனபின், ஆச்சு, ஏதோ ஒரு வேலை, பொண்டாட்டி பிள்ளைனு ஏதேதொ நடந்து, சம்சாரியானான். ஆனால், சந்தோஷம், நிம்மதி என்பதெல்லாம் கிடைக்கக் கொடுத்துவைத்திருக்கவேண்டாமா? வாழ்க்கையின் தீராத பிரச்சினைகள், இந்த ஏழையைப் புரட்டி எடுக்க, மாலை வேலைகளில் மரங்களிடம் மீண்டும் தஞ்சமானான். தொடர்கிறார் கந்தர்வன்:

கல்யாணமாகிப் பிள்ளைகள் வந்து, கூடவே தம்பி தங்கைகள் என்று இவன் சுமை அதிகரித்து, ஒரு பழைய செல்லரித்துப்போன கப்பலாய் மாறிப்போனான். மனைவி, பிள்ளைகள், தம்பி, தங்கைகள் எல்லோருடைய தேவைகளுக்காகவும் நடக்கும் போராட்டங்கள் இவனை எதிரியாக்கியே நடந்தன. அப்போதும் இவன் அந்தச் சிலுசிலுவென்றும், குளுகுளுவென்றுமிருந்த மரத்தடிகளிலேயே மருந்து வாங்கித் தேய்த்துவிட்டான்…

அக்கம் பக்கத்தில் சொல்வார்கள், “ முத்துக்கு இந்த மைதானத்திலே பாதியாவது பள்ளிக்கூடக்காரக குடுத்திரணும். அனுபவ பாத்தியதைனு வந்தா பள்ளிக்கூடப் புள்ளைகளைவிட, இவந்தான் ரொம்ப இதை அனுபவிச்சுட்டான்.”

வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இந்த மைதானம், வாழ்விலே ஏதோ ஒரு துணைபோல இருக்கிறதென காலந்தள்ளிய அப்பாவி மனிதனை, ஒரு நாள் மாலை கண்ட காட்சி, அடித்துத் துவைத்துப்போட்டது.. ஏழைகளுக்குத்தானே கஷ்டத்துக்குமேல் கஷ்டம்? பட்டகாலிலே படுவதெல்லாம் அப்பாவி ஜென்மங்களுக்குத்தானே.. படியுங்கள் அன்பர்களே, கந்தர்வனின் சிறுகதை ‘மைதானத்து மரங்கள்’

லிங்க்: http://azhiyasudargal.blogspot.in/2010/11/blog-post_22.html

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்

**

எழுத்தாளர் கந்தர்வன்

முன்னோடித் தமிழ் எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான கந்தர்வனின் கதை ஒன்றைப் பார்க்குமுன், படைப்பாளிபற்றி சிறு குறிப்பு.

கந்தர்வன் (படம்: இணையம். நன்றி)

இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் சிக்கல் எனும் ஊரில் பிறந்த இவரின் இயற்பெயர் நாகலிங்கம். புதுக்கோட்டையில் அரசு வருவாய்த்துறையில் உயர்பதவியில் இருந்ததோடு, தீவிர இடதுசாரியாக, தொழிற்சங்கம், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் என்றெல்லாம் இயங்கியவர். இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, தன் சித்தாந்தம், அதையொட்டிய செயல்பாடுகள் போன்றவை, தன் படைப்புத்திறனை சிதைத்துவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டவர் கந்தர்வன். அழகான கலைப்படைப்புகள் மூலம் தன்னைத் தமிழின் சிறந்த இலக்கியகர்த்தாக்களில் ஒருவர் என நிலைநாட்டிக்கொண்டவர் என்பதே நாம் நாடுவது . ’மைதானத்து மரங்கள்’ எனும் இவரது உருக்கமான சிறுகதை ஜெயகாந்தனால் ‘இலக்கிய சிந்தனை’ விருதுக்காக தேர்வு செய்யப்பட்டது எனில், இவரது எழுத்தின் தரத்தை அறிந்துகொள்ளலாம்.

கண்ணதாசனால் நடத்தப்பட்ட இலக்கிய இதழான ‘கண்ணதாச’னில் இலக்கிய விமரிசனம் எழுதியதன்மூலம் தமிழ் இலக்கிய உலகில் மெல்லப் பிரவேசித்தவர். பின்னர், சிறுகதைகள், கவிதைகள் எனத் தன் படைப்பாற்றலைப் பரவலாக்கி வெளிப்படுத்திய ஆளுமை. சுபமங்களா, தாமரை போன்ற சிற்றிதழ்களிலும் எழுதியிருக்கிறார். இவருடைய சிறுகதைகள் கலைநுட்பமானவை. மனித உணர்வுகளை ஆழத்தில் சென்று தரிசிப்பவை. 1999-ல் குமுதத்தில் வந்திருந்த கந்தர்வனின் ஒரு சிறுகதையை பஸ்ஸுக்காகக் காத்திருந்த தருணத்தில் படித்த அனுபவத்தை, ஜெயமோகன் தன் வலைப்பக்கத்தில் இப்படி எழுதியிருக்கிறார் :’’நான் ஊருக்கு வந்ததுமே குமுதத்துக்கு ஒரு வாசகர் கடிதம் எழுதி, அக்கதை ஒரு சாதனை என்று சொன்னேன். என் நண்பரும் வாசகருமான ஒருவருக்கு எழுதிக் குமுதத்திலும் விகடனிலும் கந்தர்வன் எழுதிய எல்லாக் கதைகளையும் எடுத்துத் தரச் சொன்னேன். பல கதைகளில் தமிழின் பெரும் கதைசொல்லி ஒருவரைக் கண்டுகொண்டேன்.’’ மேலும் சொல்கிறார் ஜெயமோகன்: ‘’கந்தர்வனின் கடைசிக்காலம் என்பது உச்சகட்ட படைப்பூக்கம் வெளிப்பட்ட தருணம். அத்தகைய ஒரு மலர்ச்சியை வாழ்நாளின் இறுதியில் அடைந்த கலைஞர்கள் தமிழில் குறைவே.’’ புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின், காலப்போக்கில் வரட்சிகண்ட நிலப்பரப்பும், விவசாயம் செய்யமுடியாமல் தடுமாறும் விவசாயிகளின் துன்பமிகு வாழ்வும் அவரது கடைசிக் கதைகளின் களமாக அமைந்திருக்கின்றது.

கந்தர்வன் ஒரு கவிஞரும் கூட. திறமையான மேடைப்பேச்சாளருமாகவும் செயல்பட்டிருக்கிறார். மக்களோடு தன் நேரடி உரையாடலுக்குக் கவிதையைப் பயன்படுத்தியவர். கந்தர்வனின் சிறுகதைகளில் காணப்பட்ட கலானுபவம், கவிதைகளில் இல்லையே எனும் விமரிசனம் வந்தபோது , அதை ஒத்துக்கொண்டு இப்படிக் கூறியிருக்கிறார் கந்தர்வன்: “எனக்கு அது வேற, இது வேற. கவிதை நேரடியா களத்துல, ஜனங்களோட பேசுறதுக்கு. கோவிலுக்குப் போனா சிங்காரிச்சிட்டு போகலாம். சண்டைக்குப் போகும்போது சிங்காரிச்சிட்டு இருக்கமுடியுமா?’’

புழங்குமொழியில், நேரடி சொல்லாடலில் கவிதை சொன்ன கந்தர்வன், கேட்கும் சராசரி மனிதர்களைச் சிந்திக்கவைத்தார்; சீண்டியிருக்கிறார்; சிரிக்கவும்வைத்திருக்கிறார் என்பது கீழ்க்காணும் கவிதை வரிகளில் தெரிகிறது:

சமூகத்தில் சாதாரணப் பெண்களின் வாழ்வு நெருக்கடிகள்கொண்டது; ஓய்வில்லாதது என்பதை

நாளும் கிழமையும்
நலிந்தோர்க்கில்லை
ஞாயிற்றுக் கிழமையும்
பெண்களுக்கில்லை

-என சொல்லிச் சென்றார்.
**

தமிழ்ச்சமூகத்தைப் பார்த்து எக்கச்சக்கமாக ஒரு கேள்வி கேட்டிருக்கிறார்:

விதவிதமாய் மீசை வைத்தாய் – உன்
வீரத்தை எங்கே தொலைத்துவிட்டாய் ?

**

அரசியலில் புரையோடிப்போய்விட்ட ஊழலை, அந்தக் காலத்திலேயே கிண்டல் செய்தார் கந்தர்வன் :

எம்.எல்.ஏ சட்டையில் ஒரு பை வைத்தார்.
எம்.பி.சட்டையில் பல பை வைத்தார்.
மந்திரி, பையையே சட்டையாக மாட்டிக்கொண்டார்

**

தன் வாழ்நாளில் சாரமான ஒரு நாவல் எழுத ஆசைப்பட்டார் கந்தர்வன். ஆனால், அரசுப்பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற நிலையில் உடல்நலம் குன்றியிருந்தார். நாவல் ஆசை நிறைவேறாமல், 2004 ஆம் வருடம் தன் அறுபதாவது வயதில், சென்னையில் மகள் வீட்டில் மறைந்தார். வெளியாகியிருக்கும் கந்தர்வனின் படைப்புகள்:

சிறுகதைத் தொகுப்புகள்:

சாசனம், பூவுக்குக் கீழே, அப்பாவும் மகனும், கொம்பன், ’ஒவ்வொரு கல்லாய்’ மற்றும் ’கந்தர்வன் சிறுகதைகள்’ எனும் நூல்(வம்சி புக்ஸ் வெளியீடு)

கவிதை நூல்கள் :

மீசைகள், சிறைகள், கிழிசல்கள், ’கந்தர்வன் கவிதைகள்’ (அன்னம் வெளியீடு)

**

ஆர். சூடாமணியின் சிறுகதை ‘இணைப் பறவை’

முந்தைய பதிவில் எழுத்தாளர் ஆர்.சூடாமணிபற்றிக் கொஞ்சம் விரிவாகப் பார்த்தோம்.

அவருடைய எண்ணற்ற சிறுகதைகளில் ஒன்றான ‘இணைப் பறவை’ நடுத்தர வகைக் குடும்பம் ஒன்றின் உறவுநிலைகளின் ஆழமான இழைகளை கூர்ந்து பார்க்க முனைகிறது. குறிப்பாக வீட்டின் பெரியவரான தாத்தாவின் நடவடிக்கைகளை சிலநாட்களாக அவரது பேத்தி, வளர்ந்து பெண்ணாகி நிற்கும் ஸ்ரீமதி, அவதானிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறாள். மற்றவர்களும் – அதாவது பிள்ளை, மருமகள், பேரன்கள் என வீட்டினுள் உறவாடும் உறவுகள் – அவர் அருகிருந்தும், ஒரு அந்நியரைப் பார்ப்பதைப்போல் பார்க்கின்றனர். எளிதாகப் புரிபடாத, சூட்சும ஆழங்களா மனிதரின் குணாதிசயத்தில்? ஏன் இப்படி இருக்கிறார் ? ஒருவேளை, புத்திகித்தி பிசகிவிட்டதா ?

எப்போதிலிருந்து இது? வீட்டின் பெரியமனுஷியான பாட்டி, அந்தக் குடும்பத்தின் எல்லா அம்சங்களிலும் அங்கம் வகித்தவள், தாத்தாவைக் கண் இமைக்காமல் நாளெல்லாம் கவனித்துக்கொண்ட ஜீவன், பொதுவாக குடும்பத்தில் எல்லாமுமாயிருந்த வயதான பாட்டி, காலமாகிவிட்டாள் சில நாட்கள் முன்பு. வெளியே அப்படித் தெரியாவிட்டாலும், அந்த வீடே குழப்பக் கூடாரமாகத்தான் மாறிவிட்டது. அச்சு கழண்ட வண்டியாய் நிலை தடுமாறுகிறது. பாட்டியின் மறைவு படுத்தும்பாடை அவரது பேத்தி உள்ளுக்குள் ஆழமாக வாங்கிக்கொள்கிறாள். வீட்டிற்குள் உலவிக்கொண்டே, பாட்டியில்லாத தாத்தாவை உன்னிப்பாக கவனித்துவருகிறாள். இடையில் துக்கம் கேட்டு வருகிறவர்களைவேறு சமாளிக்கவேண்டியிருக்கிறது…

ஒரு நாள் இப்படித்தான். வாசல் ஜன்னலிலிருந்து யாரோ வருவதைப் பார்த்து, உடனே வீட்டின் கொல்லைப்புறம்போய் நின்றுவிடுகிறார் தாத்தா. பேத்தி ஸ்ரீமதி தாத்தாவைத் தேடிவந்து சேதி சொல்லி முன்கூடத்திற்கு அழைக்கிறாள்:

’உங்களைப் பார்க்கத்தானே அவா..’

எனக்கு யாரையும் பார்க்க வேணாம். நீயே அவா சொல்றதையெல்லாம் கேட்டுண்டு அனுப்பிச்சிடு..

உங்களைப் பார்க்காம போவாளா?

ஏதானும் காரணம் சொல்லேன்.. எனக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்லேன்.

நம்பவே மாட்டா…

அப்ப நான் செத்துப்போயிட்டேன்னு சொல்லு.. போ.

ஸ்ரீமதி மறுபேச்சில்லாமல் திரும்பினாள். நெஞ்சம் கனத்தது. இதுவரை தாத்தாவிடம் எத்தனைபேர் வந்துவிட்டார்கள், தம் சொல்லடுக்குகளுடன். பாடம் ஒப்பிக்கிற மாதிரிதான்… ஸ்ரீமதிக்கே அதெல்லாம் அர்த்தமற்ற, உயிரற்ற, உண்மையின் விளிம்பைக்கூட நெருங்காத வார்த்தைக் குப்பையாகத் தோன்றியதென்றால், தாத்தாவுக்கு எப்படி இருக்கும்?

அவள் எவ்வளவுதான் பேசித் தடுத்தாலும், துக்கம் கேட்கவந்திருந்தவர் போகாமல் தாத்தாவைத் தேடிக்கொண்டு பின்கட்டுக்கு வந்துவிட்டார். அவரைப் பார்த்ததும் தாத்தாவிற்குள் ஒரு விறைப்பு. வந்தவர் துக்கம் கேட்க, தாத்தா அதனை அலட்சியப்படுத்தி வானத்தைப் பார்த்தால் மழை வருவதுபோலில்லை எனப் பேச்சை மாற்றுகிறார். வந்தவர் சோகப்புலம்பலைத் தொடர, தாத்தா ’ஒங்க ரெண்டாவது பையன் போன இண்டர்வியூ என்ன ஆச்சு, பாங்க் வேலயாத்தானே அந்த இண்டர்வியூ’ என்றெல்லாம் கேட்டு வந்தவரைத் திணற அடித்து அனுப்பிவிடுகிறார். துக்கம் கேட்கவந்தவர் வாசலுக்கு வந்து வெளியேறுகையில் தன் நண்பர்களுடன் தாத்தாவைப்பற்றிச் சொல்வது ஸ்ரீமதியின் காதில் விழுகிறது: “என்னைக்குமே மண்டைக்கனந்தான். இந்த சந்தர்ப்பத்தில் கூட மூஞ்சி கொடுத்துப் பேச இஷ்ட்டப்படலே பாருங்களேன். அந்தம்மா எப்படித்தான் இந்த மனுஷன் கூட குடித்தனம் பண்ணினாளோ, பாவம் !”

ஸ்ரீமதி கொல்லைப்புறம் திரும்பி அங்கு நின்றிருக்கும் தாத்தாவைப் பார்க்கிறாள். தாத்தா எச்சரிக்கிறார்:

“இனிமே இப்படி யாரானும் நீட்டி முழக்கிப் பேசிண்டு என்கிட்ட அழவந்தாளோ. ஜோட்டாலேயே அடிச்சு வெரட்டிடுவேன். ஜாக்கிரதை” என்றார் தாத்தா.

“சரி தாத்தா. யாரும் வராம பாத்துக்கறேன்”

ஒரு ராத்திரி வீட்டில் எல்லோரும் உட்கார்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்த பிறகும் தாத்தா வரவில்லை. கொல்லைக்கட்டிலேயே உட்கார்ந்திருக்கிறார். தாத்தாவின் பிள்ளை ரங்கனும் மாட்டுப்பெண் கனகமும் பேசிக்கொள்கிறார்கள்:

“இன்னுமா அங்கேயே இருட்டிலே வெறிச்சுண்டு உக்காண்டிருக்கார்” என்றார் ஸ்ரீமதியின் தந்தை.

“சாப்பிட வரணும்னெ மறந்துட்டாப் போல் இருக்கு” என்றான் ஸ்ரீமதியின் தம்பி.
“பாட்டி இருந்தால் அவருக்கு இப்போ ஒரு டோஸ் குடுத்து அழைச்சுண்டு வருவா”
……

“இது தினம் தினம் நடக்கற கூத்தாப் போயிடுத்து” என்றாள் ஸ்ரீமதியின் தாய்.

“பாவம் அப்பா ! அவர் வாய்விட்டுக் கதறி அழுதுட்டார்னா தேவலைன்னு எனக்கு தோன்றது. துக்கத்தை எல்லாம் இப்படி உள்ளேயே வெச்சுண்டு மறுகக்கூடாது” என்றார் ஸ்ரீமதியின் தந்தை தம் மனைவியைப் பார்த்து.

“அது என்ன துக்கமோ ! என்னதான் மனசை அடக்கிண்டாலும் , நிஜமாய்த் துக்கம் இருந்துதானால் கட்டின பொண்டாட்டி செத்து கிடக்கிற போதுகூடவா கண்ணில ஜலமே வராமல் இருக்கும்?”

“நீ என்ன, அப்பாவுக்கு அம்மாமேல பிரியமே இல்லேன்னு சொல்றியா”

“நான் என்னத்தைக் கண்டேன். ஆனா இந்த ஆண்பிள்ளைகளை மட்டும் நம்பவே முடியாது” என்கிறாள் கனகம், ஸ்ரீமதியின் அம்மா.

இன்னொரு நாளில் தாத்தாவின் பேரக்குழந்தைகள் ஸ்ரீமதியும் வாசுவும் அவர்கள்மாட்டுக்கு ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கின்றனர்:

ஸ்ரீமதி கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். “எனக்கே தெரியலேடா ?” என்றாள்.

“பாட்டியை நெனச்சுண்டியா? எனக்குக் கூட மனசு தாங்கலே ஸ்ரீமதி, பாட்டி இல்லாமே வீடே நன்னாயில்லே.”

“ஆமா, ஆனா நான் இப்போ பாட்டிக்காக அழலேடா வாசு. என்ன வேடிக்கை பாரேன் ! எனக்கு தாத்தாவை நெனச்சாதான் அழுகை வரது”

“அவருக்கென்ன கேடு ! அவர் துளிக்கூட அழல்லே. அவருக்காக இவள் அழறாளாம். போடி நீ ஒரு பைத்தியம். அது கிடக்கிறது …” என்கிறான் ஸ்ரீமதியின் தம்பி.

இப்படி ஒவ்வொருவர் வாயிலும் தினம் விழுந்தெழுகின்ற தாத்தா. கவலைப்பட்டு நோகும் ஸ்ரீமதி.. ஏதேனும் புரிந்துகொள்ளமுடிந்ததா அவளால் தன் தாத்தாவைப்பற்றி ? தொடர்ந்து படியுங்கள் ..ஆர்.சூடாமணியின் ‘இணைப் பறவை’

லிங்க்: http://azhiyasudargal.blogspot.in/2010/07/blog-post.html

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்.

**

ஆர். சூடாமணி – அகவய எழுத்து

 

ஆர். சூடாமணி,
எழுத்தாளர்

தமிழ் மொழியின் சமகால இலக்கியவரலாற்றில் பெண்ணெழுத்தின் பங்களிப்புபற்றி தனியாக எழுதப்பட்டால், ஆர்.சூடாமணியின் பெயர் அங்கு பிரதானமாகப் பேசப்படும். சூடாமணியைத் தவிர்த்து, பெண்ணெழுத்துபற்றி யாரும் சிறப்பாக எழுதிவிடமுடியாது. அவருடைய கதாபாத்திரங்கள் மனிதரின் அகஉலகை, குறிப்பாகப் பெண்களின் அகவெளியின் உணர்வுநுட்பங்களைப் பேசுகின்றன. குண மாறுதல்களைக் காண்பிக்கின்றன.

குழந்தைகளின் வளர்ச்சி, படிப்பு எனக் கவலைப்படும் பெற்றோர் குழந்தைகளின் உலகத்தைப் பார்த்ததே இல்லையே எனக் கவலைப்படுகிறார் சூடாமணி. இவரது சிறுகதைகளில் சில, குழந்தைகளின் சின்னஞ்சிறு உலகிற்குள் தலைநீட்டிப் பார்க்கின்றன. சூடாமணியின் ஒரு கதைப் பாத்திரமான யமுனா என்கிற சிறுமி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த தன் சினேகிதனைக் காப்பாற்றிய கடவுளின்மேல் நன்றியும், பிரியமும் கொள்கிறாள். பெருமாளை அன்போடு கேட்கிறாள்: ’உனக்குப் பாண்டி ஆடத் தெரியுமா? தெரிந்தால் வாயேன்.. உன்னை முதலில் ஆட விடுகிறேன் !’

பிரிட்டிஷ் காலத்து ஐ.சி.எஸ். அதிகாரியான டி.என்.எஸ்.ராகவனின் மகள் சூடாமணி. அவருடைய தாய்வழிப்பாட்டி ரெங்கநாயகி ஒரு எழுத்தாளர். ஆனால் அவரின் காலத்தில் அவருடைய கதை ஏதும் அச்சேறவில்லை. பாட்டியின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க அவரது ‘சந்தியா’ என்கிற நாவலை பிரசுரம் செய்தார் சூடாமணி. எழுத்தாளர் ருக்மிணி பார்த்தசாரதி சூடாமணியின் சகோதரி. இவரது இன்னொரு சகோதரியான பத்மாஸனி ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர். சிறுவயதில் பெரியஅம்மை நோயினால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டு உயிர்பிழைத்ததே அதிசயம் என்கிற நிலையில் இருந்தார் சூடாமணி. பள்ளிக்கல்வியோடு படிப்பு நின்றது. தனக்கு அமைந்த வாழ்க்கையின் போதாமையை, குறைபாடுகளை இயல்பாக மனதில் வாங்கிக்கொள்ள சிறுவயதிலேயே கற்றார். தனியாக நிறையப் படித்தார். மகரம் என்கிற பெண் எழுத்தாளர்தான் சூடாமணிக்குத் தமிழ் கற்றுக்கொடுத்தது. ஆங்கிலத்தையும் ஆசையோடு கற்றார். அதிலும் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார். கார்ல் மார்க்ஸிலிருந்து கலைஉலகம்பற்றிய புத்தகங்கள் வரை அவர் நிறையப்படித்திருந்தார். வாசித்த புத்தகங்கள்பற்றி, தன் கருத்தைப் பென்சில் குறிப்புகளாக தனி குறிப்பேடுகளில் பதிதல் இவரது பழக்கம். சூடாமணியின் தன்னம்பிக்கை மற்றும் எழுத்து வளர்ச்சியில் அவரது தாயார் கனகவல்லிக்குப் பெரும்பங்கு உண்டு.

மென்மையான குணநலன்கள் உடைய மனுஷி சூடாமணி. கல்யாணம் செய்துகொள்ளவில்லை. பங்களாவில் தான் உண்டு, தனது அகமுண்டு எனத் தனியாக வாழ்ந்தார். அவரது சகோதர, சகோதரிகள் மற்றும் நெருங்கிய சிலரைத் தவிர அவரது வீட்டிற்கு வேறு விசிட்டர்கள் பெரும்பாலும் இல்லை. சூடாமணியைப் பொறுத்தவரை ’ஆர்.சூடாமணி’ என்பது அவரது எழுத்து மட்டும்தான். சூடாமணி என்கிற பெண்ணில்லை. ஒரு முக்கிய எழுத்தாளராக அறியப்பட்ட நிலையிலும், இலக்கியக்கூட்டங்களுக்குச் செல்வது, நேர்காணல்கள் கொடுப்பது, டிவி-யில் வருவது போன்ற செயல்களை அறவே தவிர்த்தார். ஃபோட்டோக்களை அவர் அனுமதித்ததில்லை. தன் அகஉலகில் ஆழ்ந்திருந்தார். அதிலேயே அமைதியும், உன்னதமும் கண்டவர். மனித மனத்தின் பிரக்ஞைபூர்வமான எழுத்து அவருடையது.

சூடாமணியிடம் ஒரு பழக்கம். கண்தெரியாத மனிதர்களுக்கு என நேரம் ஒதுக்கி அவர்களைச் சந்தித்தவர். அவர்களை உட்காரவைத்துக் கனிவோடு பேசிக்கொண்டிருப்பார். அவர்களால் படிக்கமுடியாதே என விசனப்பட்டு தான் படித்த நல்ல கதைகளை அவர்களுக்குப் பொறுமையாகப் படித்துக் காட்டுவாராம்.

2010-ல் தன் 79-ஆவது வயதில் சூடாமணி, கோடிக்கணக்கான மதிப்புள்ள தனது பங்களா மற்றும் சொத்துக்களை ஏழை மருத்துவமாணவர்களின் உயர்கல்வி, நோயாளிகளின் மருத்துவ உதவி என அறச்செயல்களுக்காக வழங்கிவிட்டு மறைந்தார். இறக்கும் தருவாயில் தர்ம காரியத்துக்காக தன் சொத்து முழுவதையும், முறையாக உயிலெழுதி அளித்துவிட்டு மறைந்த ஒரே எழுத்தாளர் நாட்டில் அனேகமாக இவராகத்தான் இருக்கும்.

1957-லிருந்து அரைநூற்றாண்டு காலகட்டத்தில் சூடாமணி ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறார். கலைமகள், சுதேசமித்திரன், தீபம், கணையாழி, கல்கி, அமுதசுரபி, தினமணிகதிர், ஆனந்தவிகடன் ஆகிய பத்திரிக்கைகளில் இவரது கதைகள் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளன. எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தொகுத்த தமிழின் ‘100 சிறந்த சிறுகதைகள்’ தொகுப்பில் சூடாமணியின் ‘அந்நியர்கள்’ சிறுகதை இடம்பெற்றுள்ளது. சூடாமணி ஆங்கிலத்திலும் 200-க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் எழுதியுள்ளார் என்பது ரொம்பப்பேருக்குத் தெரியாது. முறையாக ஓவியம் பயின்ற ஓவியரும் கூட இவர். இவரது நீர்வண்ண ஓவியங்களைப்பற்றி யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை. இவரது ஓவியங்கள் இவரது மறைவுக்குப்பின் 2011-ல் சென்னையில் காட்சிக்கு வந்தன. ஆர்.சூடாமணியின் வாழ்வியல், அவரது 50 வருடகாலமாக வாழ்ந்த பிரிட்டிஷ் காலத்து சென்னை வீடு, எழுத்து, ஓவியம், படித்த புத்தகங்கள் எனக் கோடிட்டுக்காட்டும் ‘அழகின் எளிமை’ என்கிற 27-நிமிட குறும்படம் ஒன்றை ஓவியர் மோனிக்கா என்பவர் இயக்கியிருக்கிறார். எழுத்தாளரின் மறைவுக்குப்பின் உருவாக்கப்பட்ட படம் இது.

இந்த வருட ஆரம்பத்தில், ஒரு இலக்கிய இதழுக்கான பேட்டியின்போது ’பெண் படைப்பாளிகளில் குறிப்பிடத்தகுந்தவர்கள்?’ என்கிற கேள்விக்கு அசோகமித்திரன் ஆர்.சூடாமணியின் பெயரைத்தான் முதலில் குறிப்பிடுகிறார். எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் ’அவரைப் போன்ற சூழ்நிலையில் வாழ்ந்தவர்கள் தனித்திருப்பது அரிது. ஆனால் சூடாமணி அன்பில் களித்தார். அறிவிலும் ஞானத்திலும் உள்ளொளிப் பெருக்கிக்கொண்டார்’ என்கிறார். தமிழின் சிறந்த சிறுகதை எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான திலீப்குமார் ’மிகுந்த உளவியல் கூறுகளுடன் தம் படைப்புகளை வெளிப்படுத்தியவர் சூடாமணி. அவருடைய கதைகளின் பிரதான அம்சம் வற்றாத ஈரமும், எங்கும் நிறைந்திருக்கும் அறச்செறிவும் தான்’ என்கிறார். எழுத்தாளர் பா.ராகவன் ’கல்கி’யின் ஆசிரியர் குழுவில் பணியாற்றியபோது ஆர்.சூடாமணியின் கதைகள் பிரசுரத்திற்காக வந்திருக்கின்றன. சூடாமணியின் எழுத்தை நெருக்கமாய் அவதானித்ததால் சொல்கிறார்: ‘சிறுகதையின் ஆகப்பெரிய சவாலான வடிவக் கச்சிதம் அவரிடம் வெகு இயல்பாகக் கூடியிருந்தது. சற்றுப் பழமையான மொழிநடைதான். ஆனாலும் நாலு வரிக்குள் கதை நம்மை உள்ளே இழுத்துவிடும். செயற்கையான உச்சக்கட்டங்கள் இல்லாத, இயல்பான படைப்பாக நெஞ்சில் நிறையும், விரியும். அவரது பணிவு, அகங்காரமின்மை, எழுத்தில் அவர் கடைப்பிடித்த நம்பமுடியாத உயர் ஒழுக்கநெறிகள் ஆகியவற்றை வேறு யாரிடமும் காண முடியாது.’ சூடாமணியை ஒருமுறை சந்தித்த எழுத்தாளர் திலகவதி கூறுகிறார்: ’அவர் வெளி உலக மனிதர்களுடன் அதிகம் பழகியதில்லை. நான் கூட எழுத்தாளர் ராஜம் கிருஷ்ணன் சிபாரிசு செய்ததால் ஒரேயொரு முறைதான் அவரை சந்திக்க முடிந்தது. ஆனால், அவர் கதைகளைப் படித்தால் மனித உறவுகளுக்கு இடையேயான சமகால சிக்கல்களும் நெகிழ்ச்சிகளும் அவ்வளவு நுட்பமாக, அழகாக எழுதப்பட்டிருக்கும்’.

சிறுகதைகள்: ’ஆர்.சூடாமணி கதைகள்’ (கிழக்குப் பதிப்பகம்)
‘தனிமைத் தளிர்’ சிறுகதைத் தொகுப்பு (காலச்சுவடு/கிழக்கு பதிப்பகம்)

குறுநாவல்கள்: பிஞ்சுமுகம், மகளின் கைகள், இரவுச்சுடர்

நாவல்கள்: மனதுக்கினியவள், உள்ளக்கடல், புன்னகை பூங்கொத்து

நாடகம்: இருவர் கண்டனர் (பலமுறை அரங்கேற்றப்பட்ட புகழ்பெற்ற நாடகம்)

ஆங்கிலத்தில் இவரது சிறுகதைகள்: ‘Seeing in the Dark’ by R. Chudamani (Amazon, Snapdeal)

விருதுகள் : 1966-ல் தமிழக அரசின் விருது பெற்றவர். ’இலக்கிய சிந்தனை விருது’ ‘நான்காவது ஆசிரமம்’ சிறுகதைக்காக இவருக்கு வழங்கப்பட்டது. ‘மனதுக்கினியவள்’ நாவல் ’கலைமகள் விருதை’ப் பெற்றது.

இவருடைய ‘இணைப் பறவை’ சிறுகதைபற்றி அடுத்த பகுதியில் காண்போம்.

(தொடரும்)
**