சைக்கிள்ல வந்தாரு !

பிரபல  தமிழ் நாளேடுகளின்  ஆன் -லைன் பக்கங்களில் நேற்று தலைப்புச் செய்திகளாக இப்படித்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தன: ‘சைக்கிளில் வந்து ஓட்டுப் போட்டார் நடிகர் விஜய்!’ ”பூத்திற்கு சைக்கிளில் வந்தது ஏன்? விஜய் தரப்பு அதிகாரி விளக்கம் !”

தேர்தல் தினத்தில் தமிழ்நாட்டுக்கு வெளியே உட்கார்ந்துகொண்டு , பிரிய தமிழ்நாட்டில் என்னென்ன நடக்கிறது, வாக்களிப்பு எப்படிப் போகிறது, அப்பாவி மக்களுக்குச் சிரமம் ஏதும் தரப்படவில்லையே.. என்கிற  சிந்தனை கலந்த ஆர்வத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் மீடியாவில்.  என் கண்ணில் பட்ட -புண்யம் பல செய்திருக்கவேண்டும் யான்- பரவசக் காட்சிகளில் சில இவை.  சரி, சரி.. தாண்டிப் போவோம் என்றால்,  விட்டுவிடுவார்களா அவ்வளவு எளிதாக?  ”நடிகர் அஜீத்  கோபம்! செல் ஃபோனை ரசிகரிடமிருந்து பிடுங்கினார்.  திருப்பிக் கொடுத்தார்.. மன்னிப்புக் கேட்ட அஜீத்!”  “ரஜினி, கமலை மிஞ்சிய விஜய், அஜீத் ! “நடந்தே  வாக்குச்சாவடிக்கு வந்த பிரபல நடிகர்  விக்ரம்..” அடடா.. அடடா… தமிழ்நாட்டின்  ரசனை, பொதுஅறிவை  வேகவேகமாக வளர்ச்சிப்பக்கம் அழைத்துச்செல்ல என்னவெல்லாம் செய்கிறது இந்த மீடியா.  கடும் தேசப்பணி..

தேர்தலுக்கு அடுத்த நாள். இப்போதாவது செய்திகள்,  அவற்றின் உள்ளீடுகள் மாறித்தொலைந்ததா என்றால்,  இன்னும் இல்லை!   மக்களின்  சிந்தனையை மேலும் மேலும் அதே நேர்க்கோட்டில் அழைத்துச்சென்று புரட்டிப்போடும் செய்திச் சரடுகள்: “அஜீத் போட்டிருந்த மாஸ்க்!  விஜய் ஓட்டிவந்த சைக்கிள்! பின்னணியில் இப்படி ஒரு  குறியீட்டு அரசியலா?”  தேர்தல் இரவில், எப்படியெல்லாமோ புரண்டு படுத்து ஒருவாறு தூங்கி, எழுந்து காலையில் டீ/காப்பி குடிக்க வந்திருக்கும், காத்திருக்கும்  டமிளன் ,கையில் பேப்பரைத் தூக்கிப் பிடித்து  படிக்க ஆரம்பித்தால், அவனை சீண்டும், சிதறடிக்கும்  கேள்விகள் . அஜீத்தின்  முகக்கவசம் கருப்பு, நாடா சிவப்பு! ஆ.. அந்தக் கட்சிக்குத்தான் போட்டாரா? விஜயின் சைக்கிளின் நிறம் – கருப்பு ..அப்புறம் அதில் கொஞ்சம் சிவப்பு.. புரிஞ்சிருச்சு…புரிஞ்சிருச்சு !   விக்ரம் ஏன் நடந்தே… வந்தாரு?   லாக்டவுனின்போது வடமாநிலத் தொழிலாளர்கள் தங்கள் ஊருக்கு நடந்தே,  நடந்தே  சென்றதை நினைவுபடுத்தி, மத்திய அரசுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தாரோ.. என்னே ஒரு புத்திசாலித்தனம்.. சீயான் ! 

அவன் கண்ணில் படுகிறது இன்னொரு நியூஸு. பார்த்திபன் ஓட்டுப் போடவே வரலியாமே! பாவம், அவரும்  ஏதாவது காரணம் வச்சிருப்பாரு..! – என வாழ்க்கையின்  ‘இருத்தல்’பற்றிய பெருங்கேள்விகள்  விடாது துரத்த, டமிளன் வேகவேகமாக டீ யை உறிஞ்சி கிளாஸைக் கீழே வைக்கிறான்.  தூண்டிவிடப்பட்ட சிந்தனை வளர்ந்து பெருக,  ’இன்னொன்னு போடப்பா !’ எனத் தீவிரமாக ஒரு சிங்கிள் டீக்குச் சொல்லிவிட்டே,  மேலும் மேய்கிறான், பேப்பரில்..

மே 2-ஆம் தேதின்னு ஒரு நாள் வரப்போகுதே சீக்கிரம்? அது என்னென்ன சொல்லப்போகுதோ?  அதன்பின்  என்னென்ன செய்வானோ, யோசிப்பானோ? சினிமா, அரசியல்னு மாறி மாறித் தாக்கும் சித்தாந்தப் புயல்களினூடே இந்த அப்பாவியின் வாழ்க்கைதான் எப்படி, எப்படியெல்லாம் திரும்புமோ,  தூக்கியடிக்கப்படுமோ ..

**

. . புரிந்தும் புரியாமலும்

காலையில் ஒரு இருபது-நிமிட நடைக்குப்பின் சாலையோரமாக அந்த ரெஸ்ட்டாரண்ட் தலைதூக்கும். நடைக்கு ஒரு சின்ன இடைவெளி கொடுக்க நினைத்து, அதற்குள்போய் ஒரு கிளாஸ் காஃபி குடிப்பது வழக்கம். கிளாஸ் என்றால் பெங்களூரின் ஷார்ட் கிளாஸ். வேகமாகக் குடித்தால் நொடியில் காலியாகிவிடும். சூடாக வாங்கி, நிதானமாக அனுபவித்துக் குடிப்பதே உசிதம். காலைக் குளிருக்கும் இதம். காஃபியை வாங்கிக்கொண்டு ஓரமாக உட்கார்ந்து வெளியே பார்க்க இடம் தேடுகையில், வாசலோரத்தின் ஒவ்வொரு டேபிளிலும் ஒவ்வொருவர் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். சரி என மூலையில் பார்த்தபோது, ஒரு இருக்கை ’அட, வா இந்தப்பக்கம்’என்றது. போய் உட்கார்ந்துகொண்டேன்.

வெளியே சாம்பல்போர்வையாய் வானம். லேசான காற்றில் ஒரு ஜிலுஜிலுப்பு. காஃபி நன்றாக இருந்தது. ஏதோ சிந்தனையில் மனமிருக்க, கண்கள் வானத்தில் நிலைத்திருக்கையில், திடீரென மேகப்போர்வைக் கொஞ்சம் விலகியது. உள்ளிருந்து நிலவைப்போல் மங்கலாக மாயாஜாலங்காட்டி வெளிப்பட்டது சூரியன். அவ்வப்போது காலை அல்லது மாலைப்பொழுதினில், அதை நானே பார்த்துவிடுகிறேன். மேகமூட்ட நாட்களில்தான் காட்சி கிடைப்பதில்லை. சிலசமயம் அதுவே, ’நா இங்கேதான் இருக்கேன் பாரு !’ – எனத் தன்னைத் திரைவிலக்கிக் காட்டிவிட்டு மூடிக்கொண்டுவிடுகிறது. சிந்தனையினூடே மனம் பாடல் ஒன்றை தன் ஆழடுக்கிலிருந்து எடுத்து விசிறியது :

எங்கிருந்தபோதும் உனை மறக்கமுடியுமா
என்னைவிட்டு உன் நினைவைப் பிரிக்க முடியுமா

என்று மனம் ஓட்டுகையில், சூரியன் ஒளிந்துவிட்டிருந்தது.
தொடர்ந்து மேலெழுந்து ரீங்கரித்தது சுசீலாவின் குரல் :

பூவுமில்லை பொட்டுமில்லை புன்னகையில்லை
நீயில்லாத உலகத்திலே சிங்காரமில்லை
வாழ்வுமில்லை வளமுமில்லை சந்தோஷமில்லை
வரும்வரை.. நிம்மதி.. இல்லையே…

இந்த வரிகள் மனதிலே மீண்டும் ரீ-ப்ளேயானபோது அந்தக்கால காட்சிகள் மனக்கண்ணில், கற்பனைத் திரையில் ஓடின. இப்படியெல்லாம் பெண்கள் ஒரு முப்பது-நாற்பது வருடம் முன் உருகியிருக்கிறார்கள் மனங்கவர்ந்தவனை நினைத்து. காதல் என்பது எப்பேர்ப்பட்ட மென் உணர்வாய் மனதில் அழகாய் இறங்கியிருந்திருக்கவேண்டும். மன ஆழத்தில் இதமாக அனுபவிக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். இப்படி இவர்கள் உருகும்படி அல்லவா அந்த ஆண்களும் இருந்திருப்பார்கள். அது ஒரு காலகட்டத்தின் அழகிய கதாபாத்திரங்கள். இளம் மனங்களின் நாசூக்கான உணர்வு வெளிப்பாடு. அது தரும் ஆழ்ந்த சுகம்.. மாறாத சோகம்.

இப்படி சிந்தனை ஓடுகையில், இப்போது நமது யுவர்கள், குறிப்பாக சல்வார்-கமீஸ்களிலும், பேண்ட்-ஷர்ட், சூட் என பிஸினஸ் உலகத்திற்கேற்ப பரபரப்பாய் உலாவருபவர்கள் – பதவி, பணம், அந்தஸ்து என இலக்குகளை நோக்கி பாய்ந்துகொண்டிருக்கும் இளமனுஷிகள் –இவர்களில், இந்த இயந்திர வெளியில், இத்தகைய மென் உணர்வுகள் உண்மையில் தோன்றுமா? காதில் இயர்-ஃபோனும் கையில் நித்திய மொபைலுமாய், அல்லது ப்ளூடூத் புண்ணியத்தில் தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டு, பேசிக்கொண்டு எந்தக் கவலையையும், பொறுப்பையும் சந்திக்காது, அருகில் மோப்பமிடும் ஆபத்துக்களைக்கூட உணராது, உலாவரும் நகரத்தின் இளசுகளைக் கவலையோடு பார்க்கிறேன். இவர்கள் காதில் தப்பித்தவறி… ’பூவுமில்லை பொட்டுமில்லை புன்னகையில்லை
நீயில்லாத உலகத்திலே சிங்காரமில்லை..
’ என்று விழுந்துவைத்தால் என்ன நினைப்பார்கள்? ’நீயில்லாட்டி நான் ஏன் சிங்காரமாய் இருக்கக்கூடாது? இது என்ன பேத்தல்?’ என்றா? இந்த வரி: ‘வரும்வரை நிம்மதி இல்லையே..’ கேட்டால் என்ன சொல்வார்கள்? ‘’ Cool dude..cool ! ஷிவ் வெளிநாட்லேர்ந்து திரும்ப ரெண்டுவருஷம் ஆகுமா? ஸோ வாட்! ஷங்கர் இருக்கான்ல..சீண்டுவோம்.. போக்குவோம் பொழுதை..கமான் டீ! எதுக்கு இப்படி அநியாயத்துக்கும் யோசிக்கிறே ?’’ என்பார்களோ? பெரும்பாலான ஆண்களின் நிலையைத் துருவினால், அது இதைவிட அபத்தமாக இருக்கும்.

இவர்களைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை என்றும் சிலசமயம் தோன்றுகிறது. காதல் எனும் ஆழ்மனம் சார்ந்த மென் உணர்வு, அழகியல் ரீதியாக, தற்செயலாகக்கூட இவர்களில் நிகழ்ந்துவிடக்கூடாது எனத் திட்டமிட்டு நாசப்படுத்துவதுபோலல்லவா நிகழ்த்தப்படுகின்றன காட்சிகள் இப்போதெல்லாம் – நமது சினிமாக்களிலும், சீரியல்களிலும், பொதுவெளிகளிலும் ? திரையிசைக்கு எழுதப்படும் பாடல்களும், சினிமா வசனங்களும் எவ்வளவு கேவலமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன நாளுக்குநாள்? எவனாவது கவலைப்படுகிறானா? நவீனம் என்கிற பெயரில் இன்னும் ஏதேதோ அபத்தங்கள் சமூக வாழ்வில் மண்டிக்கிடக்கின்றனவே.

சமூக, பொருளாதார இடைமறித்தல்களையெல்லாம் மிஞ்சி, இளம்வயதினரில் இயற்கை அவ்வப்போது மென்மையாக உணர்வுகளை நிகழ்த்தும்தான். அதனை இவர்கள் எப்படிப் புரிந்துகொள்வார்களோ, எப்படி வெளிப்படுத்துவார்களோ! ஏதோ சொல்ல நினைத்து, ஏதோ சொல்லி, விதவிதமான சமூகசூழலில் எப்படி எப்படியோ அசைவார்கள். ஏதேதோ பாடுவார்கள். அதற்கேற்ப சிலர் ஆடுவார்கள். பின்னே சிலர் ஓடுவார்கள். காட்சிகள் தினந்தினம் மாறும். விதவிதமான செய்திகளைக் கூறும்.

சம்பந்தாசம்பந்தமில்லாமல் வேறுசிலர், ‘அந்தகன் வரும்போது.. அவனியில் யார் துணை ?’ என்று மனதுக்குள் பாடிக்கொண்டே மெல்ல நடந்துகொண்டிருப்பர். சிரித்துக்கொண்டே கடந்து செல்லும் காலம்.

**

குரல் உயர்த்தும் கமல் ஹாசன்

இதுநாள்வரை அடக்கி வாசிப்பதுபோல் வாசித்துவிட்டு இப்போது குரல் உயர்த்துகிறார்; திடீரென ‘தலைவன் இருக்கிறான்!’ என்கிறார்! அவரைப்பற்றிய செய்திகளுக்கு அலட்சியம் காட்டுவோரும்கூடத் திரும்பிப் பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். நாளுக்குநாள், ட்விட்டர் தடதடக்கிறது. தமிழ்ப் பத்திரிக்கைகள்/ சேனல்களின் பேட்டரிகள் ஃபுல் சார்ஜில் தயாராய் இருக்கின்றன.

தமிழ்த்திரை உலகின் தீர்க்கமான நடிகர் கமல் ஹாசன். ஏன், இந்தியாவிலேயே விரல்விட்டு எண்ணிவிடக்கூடிய சிறப்பான நடிப்பாற்றலுடையவர்களில் ஒருவர். சராசரிக் கலைஞர்களைப்போலல்லாமல் சினிமா, இலக்கியம் போன்றவற்றில் ஆழ்ந்து இறங்குபவர். ஆரம்பத்திலிருந்தே இறைமறுப்புக் கொள்கையில் விசுவாசம் காட்டுபவர். தீவிர இலக்கிய வாசிப்புக்குத் தன்னை உட்படுத்திக்கொள்ளும் மனிதர். நெடுங்காலமாகவே, நல்ல எழுத்துக்கு மனம் கொடுப்பவராக இருக்கிறார். தமிழ் எழுத்துலகில் முன்பு சுஜாதா, தற்போது ஜெயமோகன் எனத் தொடர்ந்து அணுக்கமாயிருப்பவர் கமல் ஹாசன். கவிதை எழுதும் திறனும் வாய்த்திருக்கிறது. சினிமா என்கிற கலையைப்பற்றி கூரிய அறிவுள்ளவராக விமர்சகர்களாலும் அறியப்படுகிறார். தற்கால சினிமா, அதன் பல்வேறு துறைகள் சார்ந்த மாற்றம்பற்றி நுட்பமாக, தீவிரமாகப் பேசும் வல்லமை அவரிடம் காணப்படுகிறது. டிவி நேர்காணல்களில் கேட்கப்படும் கேள்விகளைத் தாண்டி, அடுத்த தளத்திற்கு விவாதக்களத்தை எடுத்துச் செல்லக்கூடியவர். ஆனால் அதனை விரும்பாதவர்களாக, தாங்கமுடியாதவர்களாக, பேட்டியாளர்கள் கேள்வியை மாற்றியோ, அல்லது அசடுவழிந்தோ நேர்காணல்களை பேருக்கு நடத்திச்செல்வதை, தேசிய சேனல்களில் சிலவருடங்களாகக் கண்டு வருகிறேன். ஒன்று – கமல் ஹாசன் எடுத்துவைக்கும் கருத்துக்கள், அவரிடம் காணப்படும் துறைசார்ந்த அறிவு ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு பேட்டியாளர்களிடம் சரக்கில்லை. அல்லது – அவ்வளவு விஸ்தாரமாக நேர்காணல் செல்வதை அந்த சேனலே விரும்பவில்லை என இதற்கான காரணங்கள் இருக்கக்கூடும்.

தான் சார்ந்த துறைதாண்டியும், ஜனநாயகம், குடியரசு, மக்களுரிமை, தனிமனித உரிமை என அக்கறைகொள்ளும் மனிதராகத் தன் அடையாளத்தை அமைத்துக்கொண்டுள்ளவர் கமல் ஹாசன். ஆனால் இவைபற்றி பொதுவெளியில் முன்பெல்லாம் அதிகமாக, தீவிரமாக அவர் ப்ரஸ்தாபித்ததில்லை. கடந்த டிசம்பரில் சென்னையை மூழ்கடித்த அசுரவெள்ளத்தின்போது கொஞ்சம் வாய் திறந்து மக்களின் துன்பம்பற்றிப் பேசியும், நேர்காணல்கொடுத்துமிருந்தார். அப்போதும் அவர் சொன்னவை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படாமலும் அல்லது திரித்து சொல்லப்பட்டும் சிக்கல் ஏற்பட்டபோது, அதனை அவரே விளக்கித் தெளிவுபடுத்தவேண்டியதாயிற்று. தனது விமர்சனத்தைக் கவிதையாக சமூக தளங்களில் அவர் எழுதிவிட்டாலோ கதையே வேறு. ’ஐயோ, தலைவா! என்ன எழுதியிருக்கீங்க, புரியலையே!’ என அவரது ரசிகர் குழாமே அலறுகிறது! அவரோ, பிறரோ பிற்பாடு அதனை விளக்கிச்சொல்லவேண்டிய நிலை. ஒரு சமயத்தில், ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப்பின், யாரோ எழுதிய கவிதை ஒன்று முகநூலில் உலாவர, கமல் ஹாசனின் கவிதை அது என முந்திரிக்கொட்டை மீடியாவில் முதலில் குறிப்பிடப்பட்டது. பிறகு கமலே ‘அதை நான் எழுதவில்லை’ என வேகமாக மறுக்கும்படியும் ஆனது. ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டங்களின்போதும் தமிழ் இளைஞர் எழுச்சிக்கும் ஒற்றுமைக்கும் துணைபோகுபவராக அறியப்பட்டவர் கமல்.

மக்கள் செல்வாக்குடன் ஆட்சிக்குத் திரும்பிய ஆளுமையான ஜெயலலிதாவின் அதிர்ச்சி மறைவுக்குப்பின், தமிழ்நாட்டில் ஒரு குழப்பமான, ஸ்திரமற்ற அரசியல் சூழல் நிலவி வருகிறது. விதம்விதமான அரசியல் பித்தலாட்டங்கள், குட்டைகுழப்பல்களுக்குப் பதமான நிலமாகப்போய்விட்டது தமிழ்மண். இதனைப் புரிந்துகொள்ள எவரும் எந்தக் கட்சியையும் சார்ந்திருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. அரசியல் நிபுணராக ஆகவேண்டியதில்லை. முதன் முதலில் இந்த அவலநிலைபற்றிக் கவலைப்பட்டுக் கருத்துச்சொன்னவர் ரஜினிகாந்த். ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப்பின் ஒரு மர்மமான சூழல் தமிழ்நாட்டில் நிலவுகிறது என்று சொல்லி எண்ணற்ற தன் ரசிகர்களோடு, நடுநிலையாளர்கள், அரசியல் விமரிசகர்களையும்கூட கவனிக்குமாறு செய்தார் அவர். அப்போது சில அரசியல்வாதிகளால் ரஜினி மட்டம் தட்டப்பட்டார். பிறகு கொஞ்ச நாட்கள் சென்றபின் ‘சிஸ்டம் சரியில்லை’ என ரஜினி தடாலெனச் சொன்னபோது, எங்கே இந்தமுறை அரசியல் களத்தில் குதித்தேவிடுவாரோ எனப் பேச்சு தீவிரமாக அடிபட ஆரம்பித்தது. அத்தகைய வாய்ப்புபற்றிய மனத்தோற்றமும்கூட, சில அரசியல் குழுக்களுக்கு வயிற்றில் புளியைக்கரைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. இந்நிலையில், தமிழ்நாட்டின் தற்போதைய குழப்பும் அரசியல் பற்றி, முன்னேற்றம் தடுக்கும் மலிந்துபோன ஊழல்பற்றி குரலுயர்த்திப் பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார் கமல்ஹாசன் ; மனம் திறந்து, சமூகத்தளங்களில் கருத்துக்களை முன்வைக்கிறார். ’’முந்திச்செல்வதல்ல, முன்னேற்றத்தின்பின் செல்வதுதான் பெருமை’’ என முழங்குகிறார். ஊழல் புகார்களைப் பொதுமக்கள் சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சரின் மின்முகவரிக்கே நேரடியாக அனுப்புமாறும் கோரி பரபரப்பைக் கிளப்பிவிட்டிருக்கிறார்! மக்கள்நலன்மீது உண்மையான அக்கறையுடன் பேசும், கேள்விகேட்கும் நல்மனங்கள் – அவர்கள் யாராயினும் – ஊக்குவிக்கப்படவேண்டும். பொதுஆதரவு அவர்களுக்குத் தரப்படவேண்டும். இந்த ரீதியில்தான், இந்திய ஜனநாயகத்தில், மாநில முன்னேற்றத்தில், அக்கறைகொண்ட கமல் ஹாசன் போன்ற கட்சிசாரா பிரபலங்கள், பொதுவெளியில் கூறும் கருத்துக்கள், விமர்சனங்கள் கவனிக்கப்படவேண்டும். ‘நேற்றுத்தானே கமல் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார், முந்தாநாள் ஏன் கேட்கவில்லை?’ என்பது போன்ற குருட்டுவாதங்கள் இங்கே அர்த்தமற்றவை; மக்கள்மேடையின் முன் அவை எடுபடாது.

ஊழலுக்கெதிராக கமல் ஹாசன் எழுப்பும் நேரிடையான கருத்துக்கள், சமூகவலைத்தள விமர்சனங்கள் பலருக்கு ஆச்சரியத்தையும், சிலருக்கு, குறிப்பாக அவருடைய பரவலான ரசிகர்களுக்கு கிளுகிளுப்பையும் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. ஆனால், ஆட்சியாளர்களுக்கோ இவை தீராத குடைச்சல்களாக மாறியிருக்கின்றன. ஜெயலலிதாவின் ஆட்சியில் பொத்திய வாயோடு, அங்கிங்குமாக உலவிய அவரது கட்சிப் பிரமுகர்களெல்லாம், கமல் ஹாசனை எதிர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று, இப்போது இஷ்டம்போல் எதிர்வசனம் பேசிவருகின்றனர். ’தமிழ்நாட்டிற்காக என்ன செய்திருக்கிறார் கமல் ஹாசன்? அரசியலில் நேரடியாகக் குதிக்க தைரியம் உண்டா?’ என்றெல்லாம் ஏகத்துக்கும் கமல் ஹாசனின்மீது பாய்ச்சல். கேலி, கிண்டல். கமல் ஹாசனும் விடாமல் ‘இந்த ஆட்சி தானாகவே கலையும்..’ என்று விவாதத்தை முடுக்கிவிடுகிறார். வெறும் வாயை மென்றுகொண்டிருந்த மீடியாவின் வாயில், வேகவேகமாக அவலை அள்ளிப்போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள் இருதரப்பினரும்! கேட்கவேண்டுமா இனி?

**

ஆடும்வரை ஆட்டம்

We dance round in a ring and suppose
But the Secret sits in the middle and knows

– Robert Frost

அடுத்த கணம் என்ன ஆகப்போகிறது எனத் தெரியாத ஒரு மர்மம் நிறைந்த வாழ்க்கை, நம் எல்லோருக்கும் இந்தப் பிரமாதமான உலகில் வாய்த்திருக்கிறது. இருந்தும், காலமெல்லாம் நாம் ஆடுகிற ஆட்டம், போடுகிற திட்டம், கொண்டிருக்கும் ஆசை – கட்டுக்குள் அடங்காதது. ஒரு வகைக்குள் வராதது. எதிலும் ஒரு அளவில்லை. கமா, ஃபுல்ஸ்டாப் இல்லாத கதை நம் கதை. அதாவது, ஃபுல்ஸ்டாப் தானாக முன்வந்து விழும்வரை.

ஆடும்வரை ஆட்டம்
ஆயிரத்தில் நாட்டம்
கூடும்வரை கூட்டம்
கொள்ளிவரை வருமா?

என்று நினைத்துக் கவலையுற்றான் கண்ணதாசன். ஏனென்றால் அவன் கவிஞன். அன்பானவன். எதனையும் ஆழமாகப் பார்க்கத் தெரிந்தவன். நிகழ்வுகளைத் தாண்டிப் பயணித்தவன். சராசரி மனிதனோ, இத்தகைய யோக்யதைகள் இல்லாதவன். வாழ்க்கை என்பதில் அடிபட்டு அலைக்கழிக்கப்படுபவன். ஆதலால் நிகழ்வுகள், அவை எவையாயினும் அவற்றிற்கேற்பக் குதிப்பவன் அல்லது குலைந்துபோகிறவன். வேறு வழியில்லை அவனுக்கு.

வாழ்வின் நடப்புகளை, சம்பவங்களை நம்மால் விருப்பப்படி ஏற்படுத்தவோ, மாற்றியமைக்கவோ முடிவதில்லைதான். சில அதிர்ச்சிகள், தடாலடி நிகழ்வுகள் நம் கனவுகளை சிதைத்துவிடுகின்றன. நம்மை அமைதி இழக்கச் செய்கின்றன. நம்மைப் புறம் தள்ளிவிட்டு மற்றவர்கள் -அதில் சிலர் தகுதி இல்லாதவர்கள்கூட- முன்னேறிச் சென்றுவிடுகிறார்கள். மாறாக, நம்மில் சிலருக்கோ, உழைப்பு, முயற்சிகளைத் தாண்டியும் வாழ்வு அதலபாதாளத்தை நோக்கிச் சரிகிறது. பெரும் வேதனை, சோர்வு தரும் விஷயம். அதற்காக எதற்கெடுத்தாலும் சிடுசிடுப்பு, ஆத்திரம் தேவையா? எல்லாவற்றின் மீதும் ஒரு துவேஷம், வெறுப்பு கொள்ளுதல் மனிதத்தன்மை ஆகுமா? ஆனால் இன்றைய சமூகம் பொறுமையற்றதாக, பொறுப்பற்றதாக, தொட்டதற்கெல்லாம் ஆத்திரம் கொள்வதாகத்தான் மாறிவிட்டிருக்கிறது. நமது ஜனங்களின் பிரதான பொழுதுபோக்கு அம்சமான ஜனரஞ்சக சினிமா – அதன் வணிகநோக்கில் – பெரும்பாலும் இதைத்தான் படைத்து, போதித்துப் பணம் சம்பாதிக்கிறது. விளைவு? குரோதம், வக்கிரம், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கெதிரான வன்மம் ஆகிய தனிமனித உக்கிரங்கள் இளைஞரிடையே பெருகி, வாழ்வமைதியை சிதைக்க ஆரம்பித்துள்ளன. ஆசை அடுக்கில் வேகவேகமாக ஏறும் அவசர வாழ்வின் அபத்தக் காட்சிகள்.

மானம் சிறிதென்றெண்ணி
வாழ்வு பெரிதென்றெண்ணும்
ஈனர்க்கு உலகந்தனில் – கிளியே!
இருக்க நிலைமையுண்டோ ?

என்று ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்னமேயே கோபப்பட்டான் சுப்ரமணிய பாரதி. நிலைமை இன்னும் மோசமாகிக்கொண்டுதான் வருகிறது. சமூகக்காவலர்கள், புத்திஜீவிகள், நிபுணர்கள் என்றெல்லாம் தங்களை அழைத்துக்கொள்பவர்கள் மேடைகளில், டிவி பேனல்களில் பேசி மகிழ்கிறார்கள்; தலைமயிரைக் கோதிவிட்டுக்கொள்கிறார்கள்; பொழுதுபோக்குகிறார்கள்; சம்பாதிக்கிறார்கள். வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கிறது அதுமாட்டுக்கு …

**

சினிமாவே உன்னை

வாழ்க்கை வண்டியை எப்படியோ ஒரு
வழியாக ஓட்டிச் செல்லவேண்டி
வகைவகையான தொழில் செய்து
வியர்வையில் சோர்ந்துபோன அவன்
சம்சாரியோ சன்னியாசிபோல் திரிபவனோ
ஒரு வடிகாலாய் பொழுதுபோக்காய்
ஒளிர்கிறாய் அவனுக்காக
வெள்ளித்திரையில் சினிமா என்று
வேலையில்லா வெட்டிகளும்
வம்புதும்புக்காரன்களும்கூட
விளையாட்டாய்ப் போய்
வசதியாக இருக்கையில் சாய்ந்து உன்
வாயைத்தான் பார்க்கவைக்கிறாய்
அரங்கினில் நீ ஓடாவிட்டால்
பெரும்பாலோர்க்குப் பொழுது போகுமா
உனை நம்பி அரங்கிற்கு வெளியே நின்று
டீ ஆத்தும், கடலை முறுக்கு விற்கும் மனிதனுக்கு
பிழைப்புதான் நடக்குமா அவன்
பிள்ளை குட்டி பள்ளிக்கூடம் போகுமா
சாதாரணனின் வாழ்க்கையில்
சளைக்காமல் பங்குவகித்து
புதுசுபுதுசாய்க் கதைகள் சொல்லி
புளகாங்கிதம் தருகிறாய்
சினிமாவே என் செய்வேன் உனை
சிரித்துக்கொண்டே வாழ்த்துகிறேன் !

— ஏகாந்தன்
(மேற்கண்ட கவிதை தினமணியில் (09-11-2015) வெளியானது. நன்றி: தினமணி)