சார்வாகன் – படைப்பும் பணியும்

தமிழின் இலக்கிய ரசிகர்கள்கூட அதிகம் கேட்டிராத பெயர். ஒருமுறை, இலக்கியப் படைப்புகளுக்கான `அழியாச்சுடர்கள்` வலைத்தளத்தில் இலக்கிய ஆளுமைகளின் பெயர் தேடுகையில் , தெரிந்தும் தெரியாமலும் இருக்கும் எவ்வளவோ பேர்களுக்கிடையில் “..சம்பத், சா.கந்தசாமி, சாரு நிவேதிதா, சார்வாகன், சி.மோகன்…“என்று செல்லும் வரிசையில் கண்ணில்பட்ட பெயர். சற்றே வித்தியாசமான, ஆதலால் கவர்ச்சியாய்த் தோன்றும் பெயர்.

எழுத்தாளர் சார்வாகன் `டாக்டர் ஹரி ஸ்ரீனிவாசன்` என்கிற ஒரு மருத்துவ நிபுணராகவே அவர் வாழ்நாளில் அறியப்பட்டவர். தொழுநோயால் தாக்கப்பட்டவர்களின் பாதிக்கப்பட்ட கைகளை அறுவைச் சிகிச்சை மூலம் சீர்செய்யும் நுண்ணிய மருத்துவத்தில், 60-ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சிறப்புப் பணியாற்றியவர். ஆரம்பத்தில் இங்கிலாந்திலும் பின்னர் இந்தியாவிலும் இவரது மருத்துவப்பணி தொடர்ந்தது. கடினமான துறையில் மருத்துவ நிபுணத்துவம் மற்றும் அரிய மனிதநேயப் பணிக்காக இந்திய அரசு அவருக்கு 1984-ல் `பத்மஸ்ரீ` விருது வழங்கி கௌரவித்தது. தொழுநோய் பாதிப்பு அறுவைச் சிகிச்சை குறித்தான அவரது ஆய்வுக்கட்டுரை `ஸ்ரீனிவாசன் கருத்தியல்`(Srinivasan Concept) என மெட்ராஸ் மருத்துவக் கல்லூரியால் (Madras Medical College) ஏற்கப்பட்டு, மாணவர்களின் பயன்பாட்டுக்காக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

சில எழுத்தாளர்களைப்போல், நாளொரு சிறுகதையும், மாதமொரு நாவலுமாய் எழுதிக் குவித்தவரா சார்வாகன்? இல்லை. அளவில் மிகவும் குறைவாகத்தான் எழுதியிருக்கிறார். இலக்கியம் என்று வருகையில் அளவுகோல் `தரம்` சம்பந்தப்பட்டது. அதாவது quality மட்டுமே கவனிக்கப்படவேண்டியது. Quantity அல்ல. உலகப் புகழ்பெற்ற செக் {Czech Republic-(formerly Austria-Hungary Empire)} எழுத்தாளரான ஃப்ரான்ஸ் காஃப்கா (Franz Kafka), மிகவும் குறைவாக எழுதியவர். 41 வயதுவரையே வாழ்ந்தவர். ஆனாலும் அவர் 1912-ல் எழுதிப் பதிப்பிடத் தயங்கிய `Metamorphosis’ என்கிற குறுநாவலிற்காக, இன்றும் இலக்கிய ரசிகர்களால் வாசிக்கப்படுகிறார், மேலை இலக்கியத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவர் எனப் போற்றப்படுகிறார்.

`சார்வாகன்` என்ற புனைப்பெயரில் எழுத ஏதாவது காரணம்? மகாபாரதப் போர் முடிந்தபின், வெற்றிபெற்ற பாண்டவர்கள் தருமருக்கு முடிசூட்டுகின்றனர். முடிசூட்டுவிழாவில், சார்வாகன் என்கிற ஒரு ரிஷி எழுந்து, “தம் பாட்டனார், உறவினர் பலரையும் கொன்று அழித்தபின்தான் பாண்டவர்க்கு இந்த வெற்றி கிடைத்தது. தகாத செயல்களின் பலனாய் வந்த வெற்றி இது. தருமர் அரசராய் முடிசூடிக்கொள்வதில் எந்த தர்மமும் இல்லை. இதனை நான் ஏற்க மாட்டேன் !“ என்று உரக்கக் கூறினார். எங்கும் சந்தோஷமும், கொண்டாட்டமுமாய் இருக்கும் வேளையில், இப்படி எதிர்த்துச் சொன்ன சார்வாக ரிஷி மேல் அவையில் பலர் கடும் கோபம் கொண்டனர். தடுத்தும் கேளாமல் சிலர் அவர்மீது பாய்ந்து அடித்துத் தாக்க, அவர் அங்கேயே உயிரிழந்தார். தனக்கு வரப்போகும் ஆபத்தைப்பற்றிக் கவலைகொள்ளாமல், தன் மனதில் சரி எனப் பட்டதைப் பேசவேண்டிய இடத்தில் பேசிய ரிஷி சார்வாகனின் பாத்திரம் தன்னை வெகுவாகக் கவர்ந்ததாகவும், அதனாலேயே தான் `சார்வாகன்` எனப் புனைப்பெயர் வைத்துக்கொண்டதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார் எழுத்தாளர் சார்வாகன்.

புகழ்பெற்ற ரஷ்ய எழுத்தாளரான ஆண்ட்டன் செகாஃப்-க்குப் போன்று (Anton Chekhov (ரஷ்யனில் `ச்செக்காஃப்` என உச்சரிக்கவேண்டும்), மருத்துவம், இலக்கியம் என்கிற முற்றிலும் வித்தியாசமான துறைகளில் சாதித்தவர் சார்வாகன். மனதை சோர்வடையவைக்கும், சிக்கலான மருத்துவப் பணியைச் சிறப்புறச் செய்துகொண்டே, அவ்வப்போது, சிறுகதைகள், குறுநாவல்களை 60-70-களில் எழுதிவந்தார் சார்வாகன். தமிழ்நாட்டின் ஜனரஞ்சகப் பத்திரிக்கைகளில் அவரது கதை ஏதும் வெளியானதில்லை. இலக்கியத்தரம் போற்றும் சிறுபத்திரிக்கைகள் சிலவற்றில் அவருடைய சிறுகதைகள் அச்சேறின. அவருடைய `வளை` என்கிற சிறுகதை ஜெயகாந்தனை ஆசிரியராகக்கொண்ட `ஞானரதம்` பத்திரிக்கையில் வெளிவந்து, இலக்கியச் சர்ச்சையைக் கிளப்பியது. `தர்ப்பணம்` என்கிற சிறுகதை நா.பார்த்தசாரதியினால் நடத்தப்பட்ட `தீபம்` இதழால் வெளியிடப்பட்டது. மேலும் அவரது `வளை` சிறுகதை `வெறிநாய் புகுந்த பள்ளிக்கூடம்` என்கிற மற்றொரு சிறுகதையோடு, அப்போது புது டெல்லியிலிருந்து வெளியான `கணையாழி` மாத இதழிலும் வெளியாகியது. நகுலனின் தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைகளின் தொகுப்பொன்றில், சார்வாகனின் `சின்னூரில் கொடி ஏற்றம்` என்கிற சிறுகதை இடம்பெற்றுள்ளது. இந்தக் கதை இலக்கிய விமரிசகர் வெங்கட் சாமிநாதனால் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு, தமிழ்ச்சிறுகதைகளின் ஆங்கில மொழியாக்கத் தொகுதி ஒன்றில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒரு உன்னத நோக்கத்தை முன்வைத்து, செயல்பாடுகளில் மனிதர்கள் முதலில் இறங்குகிறார்கள். பின் அந்த நோக்கத்தை மறந்துவிட்டு, செயல்பாடுகளிலும், அதற்கான வழிகளிலுமே கவனம் வைத்து, தங்கள் இலக்கினை இழக்கிறார்கள். உலகெங்கும் தனிமனித, சமூக, அரசியல் போராட்ட வரலாறுகளில், இதனைக் கண்கூடாகக் காணலாம். இந்தக் கருத்தை உள்வைத்தே பெரும்பாலான கதைகளை சார்வாகன் படைத்திருக்கிறார். இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது மக்கள் முன் வைக்கப்பட்ட உயர்லட்சியங்களையும், சுதந்திரத்துக்குப்பின் மதிப்பீடுகளின் சரிவுகளையும், வீழ்ச்சிகளையும் சார்வாகன் தன்னுடைய `அமர பண்டிதர்` எனும் கதையில் உன்னதமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். சமூக வாழ்வின் விசித்திரங்களை, அவலங்களைப் பகடி செய்வதில் (social parody) அவரது படைப்பின் நிபுணத்துவம் தெரிகிறது.

அறுபதுகளில் சி.சு.செல்லப்பாவினால் நடத்தப்பட்ட `எழுத்து` பத்திரிக்கையில் சார்வாகனின் சில படைப்புகள் வெளிவந்தன. அவரது ஆரம்பகாலக் கவிதைகள் சிலவற்றை வாசித்த செல்லப்பா, `நீங்கள் கவிதையே நிறைய எழுதுங்கள்` என்றாராம். ஆனால், நாற்பது, ஐம்பது வருஷங்களுக்கு முன்னால் எழுதப்பட்ட சார்வாகனின் கவிதைகள் எதுவும், இதுவரை அச்சேறவில்லை என்பது தமிழ் இலக்கியத்தின் சோகம்.

`நான் என்ன சொல்றேன்னா..` என்கிற ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பை, 1993-ல்தான் க்ரியா பதிப்பகம் படுகாலதாமதமாக வெளியிட்டது. சார்வாகனின் 41 சிறுகதைகள், 3 குறுநாவல்களை ஒரு முழுத்தொகுப்பாக நற்றிணை பதிப்பகம் 2013-ல் வெளியிட்டு புண்ணியம் தேடிக்கொண்டது. இவையே வாசக உலகத்துக்கு, ஒரு அபூர்வ தமிழ் இலக்கியவாதியை அறிமுகம் செய்யும் புத்தகங்கள்.

சென்னையில் கடந்த டிசம்பர் 21-ஆம் தேதி, தனது 86-ஆவது வயதில் உடல்நலக் குறைவால் மறைந்தார் டாக்டர் ஹரி ஸ்ரீனிவாசன் என்று மருத்துவ உலகில் புகழ்பெற்றிருந்த எழுத்தாளர் சார்வாகன். ஒரே விருது – 1971-ல் `இலக்கியச் சிந்தனை` விருது – சார்வாகனின் `கனவுக்கதை` என்கிற சிறுகதைக்காக வழங்கப்பட்டது. சிலர் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டு, தலைநிமிர்ந்து பார்த்திருப்பர். அப்புறம், வழக்கம்போல் மறந்துபோய்விட்டிருப்பர் இப்படி ஒரு எழுத்தாளர் நம்மிடையே இருக்கிறாரே என்பதை. யாரைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை. ஒரு நல்ல எழுத்தாளரைப்பற்றி, சகஎழுத்தாளர்கூட வாயைத் திறந்து ஏதும் சொல்வதில்லை இங்கே. தமிழ் எழுத்துச் சூழல் அப்படி!

**