தி. ஜானகிராமன்


தமிழின் அதிஅற்புதப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான தி.ஜானகிராமனின் சிறுகதை ஒன்றைப் பார்க்குமுன், அவர்பற்றிய சிறுகுறிப்பு ஒன்றைக் கீழே காண்போம்.

தமிழ் எழுத்துலகின் பிதாமகர்களில் ஒருவர் தி.ஜா. என்று அழைக்கப்படும் தி.ஜானகிராமன். தி.ஜா.வின் எழுத்தைப் பார்க்காமல், அலசாமல் தமிழின் நவீன இலக்கியம்பற்றிப் பேசுவதில், வெறுமனே சிலாகிப்பதில் அர்த்தமேதுமில்லை. நாவல், குறுநாவல், சிறுகதை என இயங்கியவர். பயணக்கட்டுரைகளும் இவரிடமிருந்து வந்திருக்கின்றன. கர்னாடக இசையில் ஆழ்ந்த ஞானமுடையவராதலால், சங்கீதமே எழுத்தாக மாறிய தருணங்களும் உண்டு. எவ்வளவோ சிறப்பிருந்தும், தன் காலகட்டத்திலேயே ஒரு சிறந்த இலக்கியவாதியாக மதிக்கப்பட்டு, விவாதிக்கப்பட்டுமிருந்தும், தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக்கொள்ளத் தெரியாதவராக இருந்தார் அவர். மோகமுள், மரப்பசு, அம்மா வந்தாள் போன்ற, தமிழ் இலக்கிய விமரிசகர்களால், இலக்கிய ஆர்வலர்களால் அடிக்கடி விவாதிக்கப்படும் புதினங்களை இயற்றியவர். இவரது சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் அக்பர் சாஸ்திரி, சிவப்பு ரிக்ஷா, சக்தி வைத்தியம், பாயசம், மனிதாபிமானம், ஒரு துளி துக்கம், எருமைப் பொங்கல் ஆகியவை சில. ‘சக்தி வைத்தியம்’ சிறுகதைத் தொகுப்பு சாகித்ய அகாடமி விருதை வென்றது. அவலும் உமியும், வீடு, ’நாலாவது சார்’ போன்ற குறுநாவல்களையும் இயற்றியவர். காவேரி நதிக்கரையோரம் சென்றுவந்த தன் பயண அனுபவங்களை ‘நடந்தாய் வாழி காவேரி’ என்னும் கட்டுரை நூலாகத் தந்துள்ளார். ஜப்பான், செக்கோஸ்லோவகியா, இத்தாலி, மலேஷியப் பயணங்கள் பற்றியும் நூல்கள் அவரிடமிருந்து வெளிவந்திருக்கின்றன.

தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் தேவக்குடி என்கிற கிராமம் சொந்த ஊர். பள்ளி ஆசிரியராக ஐயம்பேட்டை, கும்பகோணம், குற்றாலம், சென்னை ஆகிய இடங்களில் தன் பணியைத் துவக்கியவர். பின்னர் ’ஆல் இந்தியா ரேடியோ’வில் சேர்ந்து, தலைமைக் கல்வி ஒலிபரப்பு அமைப்பாளராக உயர்ந்து, செவ்வனே பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றார். இலக்கிய விமரிசகரும் எழுத்தாளருமான வெங்கட் சாமிநாதனுடன் ஆல் இந்தியா ரேடியோவின் தமிழ் ஒலிபரப்பு நிகழ்ச்சியில் ’சிறுகதை எழுதுவது எப்படி’ என விவாதம் செய்திருந்தார் தி.ஜா. சங்கீதம், நாட்டியம், பயணம் போன்றவை இலக்கியம் தாண்டி இவரை ஈர்த்த மற்ற சங்கதிகள். சமகால எழுத்தாளர்களான தஞ்சை ப்ரகாஷ், கரிச்சான் குஞ்சு, சுவாமிநாத ஆத்ரேயன், சிட்டி, எம்.வி.வெங்கட்ராம், வெங்கட் சாமிநாதன் ஆகியோரிடம் நெருங்கிய நட்புகொண்டிருந்தார் ஜானகிராமன்.

தி.ஜா.-வின் படைப்புலகம்பற்றி கவிஞர் சுகுமாரன் இப்படிச் சொல்கிறார்: ’தி. ஜானகிராமனின் கதைகளின் மைய அக்கறை ‘மனித சேஷ்டைகள்’தாம். மனிதர்களைக் கொண்டாடி அலுப்பதில்லை அவருக்கு. அன்பு, பாசம், காதல், பரிவு என்று வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் சொல்லப்படும் உணர்வுநிலைகளின் மையமான மானுடக் கருணையே அவரது படைப்பின் மையம் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.’

– அடுத்தாற்போல் கதை ..
*

Advertisements

கு. அழகிரிசாமி – எழுத்தே வாழ்க்கை

தமிழின் முன்னோடிப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதையைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அவரைப்பற்றிக் கொஞ்சம் அறிவோம்.

இலக்கியத்தரம் வாய்ந்த சிறுகதைகளை எழுதிய ஆளுமையாகக் கருதப்படும் அவர், தூத்துக்குடி மாவட்டம், கோவில்பட்டிக்கு அருகே இடைசெவல் எனும் கிராமத்தில் பிறந்தவர். எழுத்தாளர்கள் புதுமைப்பித்தன், கி.ராஜநாராயணன், வல்லிக்கண்ணன் போன்றோரின் சமகாலத்தவர். அழகிரிசாமியின் வீட்டில் தெலுங்கு பேசினார்கள். ஆனால் தமிழில் ஆர்வத்தை வளர்த்துக்கொண்டு படிக்கலானார் அவர். கஷ்டப்பட்டு பள்ளி இறுதிவரைதான் படிக்கமுடிந்தது. 1943-ல், இருபதாவது வயதில் அவரது முதல் சிறுகதை ’உறக்கம் கொள்ளுமா’, ஆனந்தபோதினி என்கிற இதழில் வெளிவந்தது. அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுதி 1952-ல் கல்கியின் முன்னுரையுடன் வெளியிடப்பட்டு, அழகிரிசாமியை இலக்கிய உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.

தான் பார்த்துவந்த அரசாங்க உத்தியோகத்தை உதறித் தள்ளிவிட்டு முழுநேர எழுத்துவாழ்க்கையில் மனம் செலுத்தினார் அழகிரிசாமி. ஆரம்பத்தில் பிரசண்ட விகடன், பின்னர் தமிழ்மணி, சக்தி ஆகிய வார இதழ்களில் பணிபுரிந்துகொண்டு, தன் புனைவுகளை வரைய ஆரம்பித்தார். புதுமைப்பித்தன், தொ.மு.சி.ரகுநாதன், வல்லிக்கண்ணன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் இவரது கதைகளைப் படித்துவிட்டு சிலாகித்துப் பேசினார்கள். 1953-57 காலகட்டத்தில் மலேஷியாவில் ’தமிழ்நேசன்’ நாளிதழில் பணியாற்றியபோது அருமையான சிறுகதைகளை எழுதினார் அழகிரிசாமி. தன் பணியில் ஏற்பட்ட அரசியல் சார்ந்த தலையீடுகளைக் காரணம் காட்டி இந்தியா திரும்பியவருக்கு ’நவசக்தி’ நாளிதழில் 1965 வரை பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

நண்பர்களுக்கு நீண்ட, செறிவான கடிதங்கள் எழுதுவதை வழக்கமாகக்கொண்டிருந்தார் அழகிரிசாமி. எழுத்தாளர்கள் சுந்தரராமசாமி, கி.ராஜநாராயணன் ஆகியோருடன் கடிதத்தொடர்பில் இருந்தார். எழுத்தாளர் வட்டத்தில் ரசிக்கப்பட்ட இவரது கடிதங்களைத் தொகுத்து ‘கு.அழகிரிசாமி கடிதங்கள்’ எனும் புத்தகமாக கி.ராஜநாராயணன் (கி.ரா.) வெளியிட்டுள்ளார். உலக இலக்கியங்களை ஆர்வமுடன் வாசித்தவர் அழகிரிசாமி. ரஷ்ய எழுத்தாளர் மாக்ஸிம் கார்க்கியின் (Maxim Gorky) எழுத்து இவரை மிகவும் கவர்ந்தது. மாக்ஸிம் கார்க்கியை முதன்முதல் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் கு.அழகிரிசாமிதான்.

1970-ல் சோவியத் சோஷலிசக் குடியரசு என அப்போது அழைக்கப்பட்ட ரஷ்ய தூதரகத்தின் கலாச்சாரப்பிரிவு வெளியிட்டுவந்த தமிழ் மாதாந்திரியான ’சோவியத் நாடு’ இதழில் பணியில் சேர்ந்தார். ஆனால் வெகுகாலம் நீடிக்கமுடியவில்லை. உடல் நலக்குறைவு காரணமாகத் தன் 47-ஆவது வயதில், 1970-ஆம் வருடம் காலமானார் அழகிரிசாமி. 1940-70 எனும் முப்பதாண்டு காலத்தில் அவருடைய சுமார் 101 சிறுகதைகள் பிரசுரிக்கப்பட்டன. அவருடைய ‘ராஜா வந்திருக்கிறார்’ எனும் சிறுகதை ரஷ்ய மொழி உட்பட்ட பிற மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
அவருடைய காலத்தில் எழுதிய எழுத்தாளர்களைப்போலல்லாமல், கு.அழகிரிசாமியின் கதைகள் அன்றாட வாழ்வின் நிகழ்வுகள், அனுபவங்கள் போன்றவற்றைக் கருவாகக் கொண்டு எளிய மொழிநடையில் அமைக்கப்பட்டவை. கதைகள், கட்டுரைகள், மொழிபெயர்ப்பு எனத் தீவிரமாக வாழ்வில் இயங்கியவர் அவர். குழந்தைகளின் அகஉலகை அழகிரிசாமி அவதானித்திருப்பது அவரது சில குறிப்பிடத்தகுந்த சிறுகதைகள் மூலமாக வெளிப்படுகிறது. (தெய்வம் பிறந்தது, ராஜா வந்திருக்கிறார், குமாரபுரம் ஸ்டேஷன், அன்பளிப்பு, தம்பி ராமையா, இருவர் கண்ட ஒரே கனவு போன்றவை.) குழந்தைகள் உலகத்தின் ஆசைகள், ஏக்கங்கள் போன்ற உணர்வுகளை நுட்பமாக எழுத்தில் வெளிக்கொணர்ந்தவர் அவர். ’அன்பளிப்பு’ என்கிற சிறுகதைத் தொகுப்புக்காக சாஹித்ய அகாடமி கு.அழகிரிசாமிக்கு 1970-ல், அவரது மறைவுக்குப்பின், விருது வழங்கி கௌரவித்தது. கு.அழகிரிசாமியின் படைப்புகள் சில:

நாவல்கள்: டாக்டர் அனுராதா, தீராத விளையாட்டு, ’புதுவீடு புது உலகம்’, வாழ்க்கைப் பாதை

சிறுகதைத் தொகுப்புகள்: அன்பளிப்பு, சிரிக்கவில்லை, கவியும் காதலும், செவிசாய்க்க ஒருவன், துறவு போன்றவை.

நாடகங்கள்: வஞ்சமகள், கவிச்சக்ரவர்த்தி

கட்டுரை நூல்கள்: தமிழ் தந்த கவியின்பம், இலக்கியத் தேன்.

மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள்: மாக்சிம் கார்க்கியின் நூல்கள், லெனினுடன் சில நாட்கள், அமெரிக்காவிலே, யுத்தம் வேண்டும் .

சிறுவர் நூல்கள்: மூன்று பிள்ளைகள், காளி வரம்.

அடுத்த பதிவாக கு.அழகிரிசாமியின் ‘அன்பளிப்பு’ சிறுகதையைப் பார்க்கலாம்.

**

தமிழ் எழுத்தாளர்களும், விருதுகளும்

தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு விருதுகள் என்பதாக, சொல்லிக்கொள்ளும்படியாக அதிகமில்லை. இந்திய அரசு மொழிவாரியாக, வருஷாவருஷம் வழங்கிவரும் ’சாஹித்ய அகாடமி’ மற்றும் ’ஞானபீட விருது’கள் குறிப்பிடத் தகுந்தவை. அவைதாண்டி தமிழ்நாடு அரசு – தமிழை வளர்ப்போம், காப்போம், தமிழ் செம்மொழி, எம்மொழி என்றெல்லாம் மார்தட்டி, மொழி அரசியலால் காலங்காலமாய்ப் பிழைக்கும், செழிக்கும் அரசியல்வாதிகள் – அதாவது தமிழ்நாட்டை இதுவரை ஆண்ட அரசியல்வாதிகளும் பெரிதாக ஒன்றும் கிழித்துவிடவில்லை தமிழின் சமகால எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்களுக்கென. ’கலைமாமணி விருது’ இருக்கிறதே என முணுமுணுக்கவேண்டாம். கலைமாமணி விருதுகளுக்காக தமிழ் எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விதம், தகுதிகளைத் தாண்டி சிலசமயம் அவை யார் யாருக்கெல்லாம் வழங்கப்பட்டுள்ளன என்றெல்லாம் ஆராய்ந்தால் அது எங்கோ கொண்டுபோய் விட்டுவிடும். எழுத்தாளர் சுஜாதா ஒருமுறை அதனைப் பகடி செய்தது நினைவுக்கு வருகிறது: ‘இந்த வருடத்திற்கான கலைமாமணி விருதுகள் வழங்கப்பட்டன; லூஸ்மோகனோடு சேர்ந்து நானும் பெற்றுக்கொண்டேன்!’ அந்த விருதின் standard, sanctity என்ன என்பதை இதைவிடத் தெளிவாக விளக்கவேண்டியதில்லை. இவற்றைத் தாண்டி இலக்கிய அமைப்புகள் சில முன்வந்து, எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்களுக்கு ஆண்டுதோறும் விருது வழங்கி கௌரவிக்கின்றன. வெளிநாட்டு இலக்கிய அமைப்புகளால் வழங்கப்படும் ’இயல்’, ‘விளக்கு’ விருதுகள், விஷ்ணுபுரம்’, ‘சுஜாதா’ விருதுகள் போன்றவை. இவற்றிற்கு ஒரு தராதரம் உண்டு; ஆதலால் இலக்கியவாதிகள், விமரிசகர்கள், வாசகர்களால் கவனிக்கப்படுபவை.

2016-க்கான சாகித்ய அகாடமி விருதை வென்றவர் எழுத்தாளரும் கவிஞருமான வண்ணதாசன். ஒரு அரைநூற்றாண்டு காலமாக தமிழ் இலக்கியப்பரப்பில் இயங்க வேண்டியிருந்தது போலும், அவருக்கு இந்த விருது கிடைப்பதற்கு. ஏதோ கொடுத்தார்களே என்றிருக்கிறது சிலசமயத்தில். சமகால முன்னணி எழுத்தாளர்களான ஜெயமோகன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்களின் பெயர்கள் சாகித்ய அகாடமியில் இதுவரைப் பிரஸ்தாபிக்கப்பட்டிருக்கின்றனவா என்பதே தெரியவில்லை. தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு – அதாவது தகுதி வாய்ந்த படைப்பாளிகளுக்கு – உரிய காலத்தில் விருது கொடுப்பதற்கு சாகித்ய அகாடமி பலவருடங்களாகவே சண்டித்தனம் செய்துவருகிறது. ஒரு 40-50 வருடம் எழுதட்டுமே என்ன அவசரம்! – என்பதான ஒரு அலட்சிய மனோபவம் சாகித்ய அகாடமி தேர்வுக்குழுவில் அமர்ந்திருக்கும் தெள்ளுமணிகளுக்கு. ஹிந்தி, பஞ்சாபி, கொங்கணி, வங்காளம், உருது, மலையாளம் ஆகிய மொழிகளின் கதை இப்படியில்லை. அவற்றில் எழுதுபவர்களுக்கு விரைவில் கிடைத்துவிடுகின்றன விருதுகள்.

இப்படி அபூர்வமாகத்தான் விருதுகள் தமிழ் எழுத்தாளர்களைச் சென்றடைகின்றன. இப்படியான ஒரு சூழலில் ஒரு எழுத்தாளருக்கு தேசிய விருதோ, மற்ற குறிப்பிடத்தகுந்த விருதோ கிடைத்தால், தமிழில் எழுதும் மற்றவர்கள் மனம் திறந்து பாராட்டவேண்டாம்? அதுதான் இல்லை. நமது தமிழ் எழுத்துக்கலாச்சாரமும் அப்படி! தீராநதி இதழொன்றிற்கான நேர்காணலில், சாகித்ய அகாடமி விருது கிடைத்தற்காக, சக எழுத்தாளர்களின் பாராட்டுக்கள் எப்படி? என்று வண்ணதாசனைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். அவரது பதில் சமகாலத் தமிழ்ச்சூழலைக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது :

’’இலக்கியவாதிகள் ஒன்னுக்கொன்னு ஒருத்தரைப் பாராட்டுறதுங்கறது ரொம்பவே அபூர்வம். முகத்துக்கு நேராகவே கண்டுகொண்டாலும் விருதைப்பற்றிப் பேசிக்கொள்ளாமல் செல்கிறவர்களுமுண்டு. அதுக்காக ஒருத்தருமே வாழ்த்து சொல்லலேன்னு இல்ல. சொன்னவர்களும், சொல்லாதவர்களும் உண்டு. அதையெல்லாம் நான் பெருசா எடுக்கல. பஸ்ஸ்டாண்டுப் பக்கம் போறப்ப சாதாரணக்கடையில் இருக்கிறவங்க, நடைபாதையில போறவங்க, வாரவங்க, ‘இதா..நம்ம ஊரு ஆளு..இவருக்கு விருது கிடைச்சிருக்கு’ன்னு சொல்லி வாழ்த்துற பொதுஜனமே விருதுக்கான வாழ்த்தை மனசாரக் கொடுக்கறவங்க.. இது போதாதா எனக்கு? இலக்கியவாதிகளையா நான் எழுதிக்கொள்வது. உண்மையான விமரிசகர்களும், வாழ்த்தாளர்களும், நான் எழுதக்கூடிய எளிய மனிதர்களும், வாசகர்களுமே.’’

ஒருவருக்கு விருது கிடைத்தால் இன்னொருவர் – அதே மொழியில் எழுதும் இன்னொரு எழுத்தாளர் – அவரைப் பாராட்டுவதில் என்ன பிரச்சினை? ஏன் தயங்குகிறார்கள்? நேரிடையாக சந்திக்கையிலும் ஏதேதோ பேசிவிட்டு, விருதைப்பற்றிப் பேசுவதைத் தவிர்த்தால் அதற்கு என்ன அர்த்தம்? ‘ ம்ஹ்ம்..நானும் நாப்பது வருசமா எழுதிக்கிட்டிருக்கேன். என்னய ஒருபயலும் கவனிக்க மாட்டேங்குறான். இவனுக்கு கெடச்சிருச்சா!’ என்கிற சராசரி மனிதனின் பொறாமையைத்தானே இங்கே நாம் காண்பது? வேறென்ன விசேஷம் இதில்? சக எழுத்தாளனைப் பாராட்டவேண்டும் என்கிற எண்ணம்கூடத் தோன்றாத எழுத்தாளப் பெருந்தகைகளே, நீங்கள் படைப்பாளியாக இருக்கும்போது, கையில் பேனாவை அல்லது லேப்டாப்பை எடுக்கையில், பெரிதாக எழுதித்தான் தள்ளிவிடுகிறீர்கள், மறுக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு தனிமனிதனாக (as an individual), மேலே குறிப்பிட்டதுபோல் நீங்கள் காண்பிப்பது ஒரு சாதாரணனின் இயல்பைத்தானே? அல்ப புத்தியைத்தானே? கொஞ்சம் முன்னேறி மேலே வந்தாலென்ன ?

**

கவிஞர் அப்துல் ரகுமான்

பூடகமாக, படிமமாகச் சொல்லி எப்படி எப்படியோ வார்த்தை வளர்க்காமல், நேரடிமொழியில் கவிதையின் ஆன்மாவை நிலவச் செய்வது கவிதையில் ஒருவகை. கிட்டத்தட்ட உரைநடைபோல் தோற்றம் தரும் இத்தகு கவிதைகள் வானம்பாடி எனும் தமிழ் சிற்றிதழில் தோற்றம்கண்டு வளர்ந்தன ஆரம்பத்தில். ஆதலால் இப்படி எழுதியவர்கள் வானம்பாடிக் கவிஞர்கள் எனத் தமிழ் இலக்கிய உலகில் அடையாளம் காணப்பட்டனர். இந்தவகையில் வந்தவராகக் கருதப்படுகிறார் ‘கவிக்கோ’ என அன்பர்களால் அழைக்கப்பட்ட கவிஞர் அப்துல் ரகுமான்.

மதுரையில் 1937-ல் பிறந்த ரகுமானின் தந்தையும், தாத்தாவும் உருதுவில் கவிதையை முயன்றவர்கள். கல்லூரியில் சிறப்புப்பாடமாகத் தமிழ் எடுத்துப் படித்து, நாளடைவில் கவிதைகள் எழுதத் துவங்கினார் ரகுமான். தமிழ்க்கவிதையில் குறியீடுகள் குறித்து ஆராய்ந்து முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். தமிழோடு, சமஸ்க்ருதம், ஹிந்தி, உருது, அரபி, பாரசீக மொழிகளையும் அறிந்த நம்காலத்திய அதிசயத் தமிழ்க்கவிஞர். ஹிந்தி, உருது மொழிகளின் ‘கஜல்’(Ghazal) வகைக் கவிதைகளைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவந்த பெருமையும் உண்டு. சூஃபிஸத்தின் ஆழமான தத்துவ இழைகள் இவரது கவிதைகள் சிலவற்றின் அடிநாதமாகக் காணக்கிடைக்கின்றன. எழுத்தாளர்கள் ஜெயமோகன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்றோரிடம் உருது, அரபி, பாரசீக இலக்கியங்களைப்பற்றி உரையாடியிருக்கிறார். பன்மொழித் தாக்கம் பெற்றிருந்த படைப்பாளி.

இவரது முதல் கவிதைத்தொகுப்பு ’பால்வீதி’ -1974-ல் வெளிவந்து தமிழ்சொல்வோரின் கவனத்தை ஈர்த்தது. எண்பதுகளில் சின்னவயதில் நான் அதனை வாங்கிப் படிக்க நேர்கையில், இவரது சிந்தனைப்போக்கை நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறேன். கவிதைதான் தனது வாழ்க்கை என்றவர், அதனை எழுதும் கோலைத் தன் ஆறாவது விரலாக பாவித்தவர். அந்தத் தொகுதியின் முதல் கவிதையில் எழுதியிருந்தார் இப்படி:

என் ஆறாவது விரல் வழியே
சிலுவையிலிருந்து
வடிகிறது ரத்தம்
ஆம் –
என் ‘மாம்சம்’
வார்த்தை ஆகிறது

’பால்வீதி’க்குப்பின் மேலும் சில கவிதைத்தொகுப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. அவைகளில் நேயர்விருப்பம், ஆலாபனை, இறந்ததால் பிறந்தவன், கண்ணீர்த்துளிகளுக்கு முகவரி இல்லை, பித்தன் (குங்குமத்தில் தொடராக வந்தது), தேவகானம், பறவையின் பாதை, பாலைநிலா ஆகியவை உள்ளன. இவரது கஜல் கவிதைகள் ‘மின்மினிகளால் ஒரு கடிதம்’ என்கிற தலைப்பில் புத்தகமாக வெளிவந்துள்ளது. புத்தகங்களாக வெளிவந்திருக்கும் கட்டுரைத்தொகுதிகளில் சில: நிலவிலிருந்து வந்தவன், இல்லையிலும் இருக்கிறான், காக்கைச்சோறு, உறங்கும் அழகி, காற்று என் மனைவி போன்றவை. ’ஆலாபனை’ கவிதைத்தொகுதி கவிக்கோவிற்கு நாட்டின் உயர் இலக்கிய விருதுகளில் ஒன்றான ‘சாகித்ய அகாடமி’ விருதைப் பெற்றுத்தந்தது.

மதநல்லிணக்கம்பற்றி இப்போதெல்லாம் பலரும் அதிகமாகப் பேசிவருகிறார்கள் – அரசியல்வாதிகள் தங்கள் பிழைப்புக்காகவும், அறிவுஜீவிகள் தங்களை உசத்திப் பிடித்துக்கொள்வதற்காகவும். ஆனால் அப்படியெல்லாம் சொல்லித் திரியாமல் உண்மையிலேயே அப்படி வாழ்ந்திருந்தவர் அப்துல் ரகுமான். அன்பு, மனிதநேயம் போன்றவை அவரில் இயல்பாகவே இருந்தன. எல்லோரையும் எளிதில் ஆட்கொள்ளும் கோபமெனும் குணம் அவரிடம் நெருங்கக் கூச்சப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. அப்படியே சிலசமயம் அவர் கோபவசப்பட்டாலும், சம்பந்தப்பட்டவரைத் திட்டுவதற்குக்கூட மென்மையான வார்த்தைகளைத் தேடியவர்; ஒரு அபூர்வ மனிதர் நம் கவிஞர்.

வாணியம்பாடி இஸ்லாமியக் கல்லூரியில் தமிழ்த்துறைத் தலைவராகவும் நீண்டகாலம் பணிபுரிந்திருக்கிறார் கவிஞர் அப்துல் ரகுமான். மொழிப்புலமைதாண்டி, வாக்கு சாதுர்யம் மிகுந்தவர். மேடைகள், கவியரங்குகளில் பல தலைப்புகளில் முழங்கிக் கேட்போரைத் தமிழால் கிறங்கவைத்தவர் அவர். ஒருமுறை ராமாயணச் சொற்பொழிவொன்றிற்காக பேச அழைக்கப்பட்டிருந்தார். பேசுவதற்கு மைக்கின் முன் வருகையில், முன்னிருந்த வரிசையில் ஒருவர் இன்னொருவரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்க நேர்ந்தது: ’அப்துல் ரகுமானுக்கும் ராமாயணத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?‘-இவரையெல்லாம் பேசக்கூப்பிட்றாங்க பாருங்க ..என்பது மாதிரி அலுத்துக்கொண்டிருக்கிறார் அந்த ஆசாமி. மைக்கைப் பிடித்துப் பேச ஆரம்பித்த கவிக்கோ சொன்னார்: ’என்னடாது, இந்த ஆளைப்போய்ப் பேச வைக்கிறாங்களே.. ரகுமானுக்கும் ராமாயணத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கமுடியும்’ என்று இங்கு சிலர் நினைக்கலாம். இருக்கிறது. ரகு, மானைத் தேடி ஓடியதால்தான் ராமாயணமே வந்தது!’ என்று ஒரு போடுபோட்டார் கவிக்கோ. கூட்டம் முதலில் விழித்தது; பின் கிளுகிளுத்தது.

அப்துல் ரகுமானின் உலகுக்குள் போய்வருவோம். தத்துவ மணம்வீசுகிறது இங்கே :

இரு பக்கங்கள்

காலையின் ஒளியில்
கண்கள் திறக்கும்
கமலங்கள் ஒரு பக்கம்
மாலையின் இருளில்
சேலையை அவிழ்க்கும்
குமுதங்கள் ஒரு பக்கம்
தண்ணீர் தேடித்
தவிக்கும் வேர்களின்
தாகங்கள் ஒரு பக்கம்
புண்ணீர் நாறும்
பூமியில் பெய்யும்
மேகங்கள் ஒரு பக்கம்
விழிகள் அணைந்தவர்
சமாதியில் எரியும்
விளக்குகள் ஒரு பக்கம்
வழியினில் இருளில்
ஒளியினுக்கேங்கும்
விழிகள் ஒரு பக்கம்
கரிந்த சிறகுடன்
சுடரில் துடிக்கும்
விட்டில்கள் ஒரு பக்கம்
விரிந்த சிறகுடன்
கூண்டில் துடிக்கும்
பறவைகள் ஒரு பக்கம்
புத்தனுக்காகப்
பொன்னிழல் விரிக்கும்
போதிகள் ஒரு பக்கம்
சித்தன் ஏசுவின்
செம்புனல் குடிக்கும்
சிலுவைகள் ஒரு பக்கம்

**
தொலைந்து போனவர்கள்

விடிந்ததென்பாய் நீ அனுதினமும் – வான்
வெளுப்பது உனது விடியலில்லை
முடிந்ததென்பாய் ஒரு காரியத்தை – இங்கு
முடிதல் என்பது எதற்குமில்லை
மணந்தேன் என்பாய் சடங்குகளும் – வெறும்
மாலை சூட்டலும் மணமில்லை
இணைந்தேன் என்பாய் உடற்பசியால் – உடல்
இரப்பதும் கொடுப்பதும் இணைப்பல்ல
கற்றேன் என்பாய் கற்றாயா? – வெறும்
காகிதம் தின்பது கல்வியில்லை
பெற்றேன் என்பாய் எதைப்பெற்றாய்? – வெறும்
பிள்ளைகள் பெறுவது பெறுவதல்ல
குளித்தேன் என்பாய் யுகயுகமாய் – நீ
கொண்ட அழுக்கோ போகவில்லை
அளித்தேன் என்பாய் உண்மையிலே – நீ
அளித்ததெதுவும் உனதல்ல
உடை அணிந்தேன் எனச் சொல்லுகிறாய் – வெறும்
உடலுக்கணிவது உடையல்ல
விடையைக் கண்டேன் என்றுரைத்தாய் – ஒரு
வினாவாய் நீயே நிற்கின்றாய்
தின்றேன் என்பாய் அணுஅணுவாய் – உனைத்
தின்னும் பசிகளுக்கிரையாவாய்
வென்றேன் என்பர் மனிதரெல்லாம் – பெறும்
வெற்றியிலேதான் தோற்கின்றார்
ஆட்டத்தில் உன்னை இழந்துவிட்டாய் – உன்
அசலைச் சந்தையில் விற்றுவிட்டாய்
கூட்டத்தில் எங்கோ தொலைந்துவிட்டாய் – உனைக்
கூப்பிடும் குரலுக்கும் செவிடானாய்
‘நான்’ என்பாய் அது நீயில்லை – வெறும்
நாடக வசனம் பேசுகிறாய்
‘ஏன்’? என்பாய் இது கேள்வியில்லை – அந்த
ஏன் எனும் ஒளியில் உனைத் தேடு

**

கண்ணீரின் ரகசியம்

’இறைவா எனக்குப்
புன்னகைகளைக் கொடு’ என்று
பிரார்த்தித்தேன்
அவன் கண்ணீரைத் தந்தான்
‘வரம் கேட்டேன்
சாபம் கொடுத்து விட்டாயே’
என்றேன்
இறைவன் கூறினான்:
‘மழை வெண்டாம்
விளைச்சலை மட்டும் கொடு’ என்று
எந்த உழவனாவது கேட்பானா
ஆனால் நீ
அப்படித்தான் கேட்கிறாய்
கண்ணீரில் புன்னகையும்
புன்னகையில் கண்ணீரும்
ஒளிந்திருப்பதை
நீ அறிய மாட்டாய்
உண்மையைச் சொல்வதானால்
கண்ணீர் கண்களின் புன்னகை
புன்னகை இதழ்களின் கண்ணீர்’
வைகறைப் பொழுதில் மலர்களின் மீது
பனித்துளிகளை
நீ கண்டதில்லையா?
புன்னகை
தன்னைக் கண்ணீரால்
அலங்கரித்துக் கொள்ளும்
அற்புதம் அல்லவா அது!
மழை மேகங்களில்
மின்னல் உதிப்பதை
நீ பார்த்ததில்லையா?
கண்ணீரில் இருந்து
சிரிப்புப் பிறக்கும்
அழகல்லவா அது!
முத்து என்பது என்ன?
சிப்பிக்குள் இருந்து
தவம் செய்யும் கண்ணீர்த் துளி
புன்னகையாகும் அதிசயம்தானே அது.
கன்ணீரில் மலரும்
புன்னகைப் பூக்கள்
வாடுவதில்லை என்பதை
அறிவாயாக!
மேலும்
கண்ணீர்தான்
உன்னைக் காட்டுகிறது
புன்னகையோ
சில நேரங்களில் உனக்குத்
திரையாகிவிடுகிறது

**
(தொடரும்)

கரிசல் இலக்கிய மன்னன் கி.ரா.வுக்கு விருது

தமிழில், கரிசல்காட்டு இலக்கியத்தின் முடிசூடா மன்னர் எனக் கருதப்படுபவர் கி.ரா. என்று அழைக்கப்படும் கி. ராஜநாராயணன். அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக இலக்கிய தளத்தில் ஆரவாரமின்றி இயங்கி வரும் மதிப்புக்குரிய ஆளுமை. வாழ்நாள் இலக்கிய சாதனைக்கென கனடாவின் தமிழ் இலக்கியத் தோட்ட அமைப்பு `இயல்` விருதினை இவருக்கு இந்த ஆண்டு வழங்கி கௌரவித்துள்ளது.

கோவில்பட்டிக்கு அருகில் இடைசெவல் என்ற கிராமத்தில் பிறந்த கி.ரா. இயல்பில் ஒரு விவசாயி. கிராமத்துக்காரர். தேர்ந்த கதை சொல்லியும் கூட. அவருக்கு வாய்த்த கிராம வாழ்வே அவரின் சுற்றுச்சூழலான கரிசல் நிலத்து வாழ்வின் பல்வேறு அம்சங்களை எழுத்துப்படம் பிடிக்கவைத்தது. சிறுகதைகள், நாவல்கள், கட்டுரைகள் என அவரது படைப்புகள், அந்தப் பகுதியில் மனிதவாழ்வின் போராட்டம், இயலாமை, பரிதவிப்பு, சோகம், ஆசை என வாழ்வின் தவிர்க்கமுடியா படிகளை எழுத்து வடிவில் பிரதிபலித்தன. கரிசல் நிலத்தின் வெட்ட வெளி, வறுத்தெடுக்கும் வெயில், வேர்வையில் மின்னும் விவசாயிகள், வேப்பமரக் கிராமங்கள் என விதவிதமாகத் தெரியும் ஒரு காலகட்டத்தின் தமிழ்ப்பிரதேசத்தின் மறக்க முடியாக் காட்சிகள் அவரது எழுத்தில் பிரகாசம் அடைகின்றன.

1958ல் சரஸ்வதி இலக்கிய இதழில்தான் இவரது சிறுகதை வெளிஉலகப் பிரவேசம் செய்தது. அதற்குப்பின் ஏகப்பட்ட சிறுகதைகளை எழுதினார் கி.ரா. ஆனந்தவிகடனில் தொடராக வெளிவந்த இவரது நாவல் `கோபல்லபுரத்து மக்கள்` 1991-ல் சாகித்ய அகாடமி விருதை வென்றது. புகழ்பெற்ற பெங்குயின் பதிப்பகம் (Penguin) இந்நூலின் ஆங்கில மொழியாக்கத்தை வெளியிட்டுள்ளது. கதவு, கோமதி, கன்னிமை, காலம் காலம், இல்லாள், தமிள் படிச்ச அளகு, தேள்விஷம், நாற்காலி போன்ற இவரது சிறுகதைகள் சுவாரஸ்யமானவை. இவற்றில் சில நாட்டுவழக்கோடு நகைச்சுவையும் கொண்டவை. குழந்தைகளுக்காகவும், பெரியவர்களுக்காகவும் கதைகள் எழுதியுள்ளார் கி.ரா. பெரிசுகளுக்காக அவர் எழுதிய `மறைவாய்ச் சொன்ன கதைகள்` தனித் தொகுப்பாக வெளிவந்துள்ளது. தமிழின் முதல் வட்டார சொல்வழக்கு அகராதியைப் தொகுத்தவர். நாட்டுப்புறக்கதைக் களஞ்சியம் என்கிற நூலையும் எழுதியுள்ளார் கி.ரா.

‘கதைசொல்லியாக அவரே எனது ஆசான், தமிழ் இலக்கியத்தில் கரிசலின் குரலை உயர்த்திப் பிடித்த அவரே தமிழின் உன்னதக் கதைஞன்’ என்கிறார் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன். எழுத்தாளர் சுந்தரராமசாமி, கி.ரா.வின் கதைகளில் ரஷ்ய எழுத்தாளர் ஆன்ட்டன் செகாவின்(Anton Chekhov) சாயல் இருப்பதாகச் சொன்னார். `அதைப் படித்தபின்தான் நான் செகாவின் மொழிபெயர்ப்புக் கதைகளைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன்` என்கிறார் கி.ரா.!

கி.ரா.வை 2012 அக்டோபரில் புதுடெல்லியில் பார்த்திருக்கிறேன். தில்லித் தமிழ்ச்சங்க நிகழ்ச்சி ஒன்றிற்கு சிறப்பு விருந்தாளராக வந்திருந்த கி.ரா. தமிழ்நாடு ஹவுஸில் தங்கியிருந்தார். காங்கோவில் இந்திய தூதரகப்பணியில் இருந்த நான் விடுப்பில் இந்தியா வந்து டெல்லி-முனிர்க்காவில், சகோதரரின் வீட்டில் தங்கியிருந்தேன். எனது மைத்துனி ஒரு இலக்கிய வாசகர். ரசிகர். அவருடன் மாலையில் தமிழ்நாடு ஹவுஸ் சென்று கி.ரா.வை சந்தித்துக் கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

95 வயதான கி.ரா. பாண்டிச்சேரியில் மனைவியுடன் வசிக்கிறார்.

**