தமிழ் இலக்கிய முன்னோடிகள்

தஞ்சாவூருக்கு அருகில், மன்னார்குடிக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் அந்த ஊர்.. எப்போது இதைப்பற்றி முதன் முதலில் கேள்விப்பட்டேன்? என் 17, 18 வயதுகளில் ஜெயகாந்தனுக்குள் நுழைந்திருந்தேன், தற்செயலாக. ’வாழ்க்கை அழைக்கிறது’ வாசித்தபின், என்னது.. வாழ்க்கை குழப்புகிறதே என்றிருந்தது நினைவில் வருகிறது. மேலும் அவ்வப்போது தேடி கதைகளைப் படிக்கையில், தமிழின் நல்ல எழுத்துக்கள் அகஸ்த்மாஸ்தாக என் மீது மோதியிருக்கின்றன. தரமான எழுத்து என்றெல்லாம், இலக்கியவாதிகள், இலக்கிய வாசகர்கள் எதைச் சொல்கிறார்கள் என்பதுபற்றிய ப்ரக்ஞை சில வருடங்களிலேயே உருவாகிவிட்டிருந்தது என் அதிர்ஷ்டம். 19-ஆம் நூற்றாண்டு வரை பாடிப்பாடியே பொழுதை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த  தமிழ் பாஷையில், உரைநடை, நாவல் என்பதெல்லாம் எப்போது பிரவேசித்தன என்று எங்கோ படித்துக்கொண்டிருந்தேன். எதிர்வந்தார், வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்கார்! யாருடா இது-ன்னு மேலும் கொஞ்சம் படிக்கையில், நாவல் என்கிற வகைமையை தமிழுக்குள் பிரவேசிக்கவைத்த எழுத்தாளர்களுள் ஒருவர் எனத் தெரியவந்தது – அதிலும் துப்பறியும் நாவல்கள்!

தமிழ் இலக்கிய முன்னோடிகள் Tamil Ilakkiya Munnodigal (Tamil Edition)

ஐயங்காரைப்பற்றி மேலோட்டமாக அப்போது கேள்விப்பட்டதோடு சரி. அதன் பின் அவர் நினைவிலில்லை. புத்தக ரூபத்தில் எதிர்வரவும் இல்லை.  இப்போது சில மாதங்களுக்கு முன், இலக்கிய முன்னோடிகள் பற்றி, கொஞ்சம் எழுதலாம் என ஆரம்பித்தேன். எழுத்து ஓடிக்கொண்டிருக்கையில், புதுமைப்பித்தன், கு.ப.ரா., சி.சு.செல்லப்பா, க.நா.சு. மௌனி என்று கதைகள் நகர்ந்தன. நூலுக்கென, சென்ற நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் தமிழ் உரைநடை வெளி என ஆராய்கையில், எதிரில் வந்தார் வடுவூரார்!  ஐயங்காரின் அழகிய நடையில், ஜனரஞ்சக நாவல்கள். கொஞ்சம் வாசித்துப் பார்த்தேன். தமிழ் நாவலின் தோற்றம், வளர்ச்சியில் வடுவூராரின் பங்களிப்பு சரியாக கணிக்கப்படாததுபற்றி க.நா.சு. தனது நூல் ஒன்றில் ஆதங்கப்பட்டதையும் பார்க்க நேர்ந்தது. சரி, ஐயாவையும் சேர்த்திடவேண்டியதுதான் என முடிவு செய்தது மனம். காலக் கிரமப்படி வரிசை வருவதால், வடுவூரார் முதல் இடத்தில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டார். பெரியவர். அமர்ந்திருக்கட்டும்!

அமேஸானில் வெளிவந்திருக்கும் அடியேனின் புதிய மின்னூல்: ‘தமிழ் இலக்கிய முன்னோடிகள்’. வடுவூர் கே. துரைசாமி ஐயங்கார், வ.வே.சு ஐயர், கு.ப. ராஜகோபாலன் எனத் தொடங்கி கதை வேகமாகப் பாய்கிறது.  ராஜம் கிருஷ்ணன், ஜி. நாகராஜன், சார்வாகன் என வந்து நிற்கிறது இந்தப் புத்தகத்தில். இலக்கியகர்த்தாக்களைப்பற்றிக் கொஞ்சம் எழுதி, அவர்களது படைப்புகள், வாழ்ந்த காலத்தின் கூறுகள் என மேலும் ரஸமாகக் கொண்டுசெல்ல முயற்சித்திருக்கிறேன்.

.அன்ப, அன்பிகள் கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக்கொண்டு வாசித்துப்பாருங்களேன் ! அமேஸான் கிண்டில் எடிஷன். நூலை வாசிப்பதற்கு உங்களுக்கு அமேஸான் தளத்தில் ஒரு சாதாரண அக்கவுண்ட், கிண்டில் ரீடர் செயலி (லேப்டாப், டேப்லட், மொபைலில் வாசிக்க) அவசியம். (‘Free Kindle App’ downloadable from amazon.in or amazon.com etc) .

மின்னூலை, அமேஸான் தளத்தில் இந்த ‘லிங்க்’கில் கண்டு, வாசியுங்கள்:  

ASIN: B095N4Q48P

ஏ கா ந் த ன்

கு. அழகிரிசாமியின் ‘மானம்’ சிறுகதை

ஏற்கனவே இந்த தளத்தில் பதிந்திருந்த கு.அழகிரிசாமியின் ’அன்பளிப்பு’ சிறுகதை நிறைய வாசகர்களைக் கவர்ந்திருக்கிறது என்பது மகிழ்ச்சி தரும் ஆச்சரியம். அழகிரிசாமி அழகுத் தமிழின் அருமையான சிறுகதை ஆசிரியர்களில் ஒருவர். இன்று காலையில் படிக்க நேர்ந்த அவரது இன்னுமொரு சிறுகதை வித்தியாசமானது. கீழே, வாசிப்பின்பத்திற்காக :

சிறுகதை: கு. அழகிரிசாமி

மானம்

இரயில் பயணத்தை அவன் என்றைக்குமே வெறும் இரயில் பயணமாய்ப் பார்ப்பது இல்லை. இரயில் பயணத்தை ஒரு தத்துவார்த்தமாகவே கண்டு அவனுக்கு விருப்பமாகி விட்டது. ஒரு ஆரம்பத்திலிருந்து ஒரு முடிவுக்குச் செல்லும் வாழ்க்கையைப்போல, இரயில் ஊடறுத்துக் கொண்டு போகிறது என்று பல சமயங்களில் அவன் நினைப்பதுண்டு. இரயில் விரைந்து செல்லும் வழியெல்லாம் நில்லாக் காட்சிகளில் மனந் தோய்ந்து நிற்கும் புதிரை, அவன் இரயில் பயணம் முழுவதும் விடுவித்துக் கொண்டே இருப்பதுண்டு. இரயில் நிற்கும் இரயிலடிகளை விட தான் செல்லும் இரயில் நிற்காது போகும் இரயிலடிகளின் மர்மத்தை, இரயில் கடப்பதற்கு முன்னமேயே பிடிபடுவதற்கு முயற்சிப்பதாய், அவன் பார்வை அந்த இரயிலடிகளின் மேல் பாயும். அப்போது அவனுக்கு மட்டும் இரயில் ஒரு விநாடி நின்று போவதுபோல், அவனின் சிந்தையில் இரயில் கட்டுண்டு இருக்கும். இரயில் நிற்காத அந்த இரயிலடிகளில் ஆட்களில்லாது வெறிச்சோடிப் போய் இருக்கும் தனிமையில், எங்கிருந்தோ ஒரு நாய் ஓடி வந்து, ஏதோ திசை நோக்கி இருக்கும் தனிமையின் தொலைவை நீட்டிப்பதுபோல் தோன்றும் அவனுக்கு. அப்போதெல்லாம் அவ்வளவு பெரிய இரயிலில் தான் மட்டும் தனியாய்ப் பிரயாணம் செய்தால், தன் தனிமையில் இரயில் பயணமும் நில்லாக் காட்சியாய் ஓடிப் போவது இன்னும் துல்லியமாகும் என்றெல்லாம் உள் தர்சனம் செய்து கொண்டிருப்பான்.

இந்த இரயில் பயணம் அவன் வெகுகாலம் கழித்துப் போவதாக அவனுக்கு திடீரென்று நினைவு கொண்டது. மதுரைக்குச் செல்லும் வைகை விரைவு இரயில் வண்டி ஆயத்த நிலையில் புறப்படத் தயாராக இருக்கும். ஒரு மிக நீளமான இயந்திர நாய், பாய்ச்சலுக்குத் தயாராக இருப்பது போல் அவனுக்கு உள்ளத்தில் சிலிர்ப்பு ஏற்படும். ”இது என்ன? இந்தக் கடைசி நிமிஷத்தில் மூட்டை முடிச்சோடு ஏழு பேர்கள், வெளி கிரகத்திலிருந்து வந்து குதிப்பது போல் உள்ளே அவசர அவசரமாய் நுழைகிறார்களே. மனிதர்கள் ஏன் அவசரத்தையும் துரிதகதியையும் விரும்பி தழுவிக் கொள்கிறார்கள்? காலத்தையே கால்செருப்பாய் போட்டுக் கொண்டு, ஆளாய்ப் பறக்கிறார்களோ?” என்று அவன் நினைப்புகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவர்கள் அவனிருக்கும் இருக்கைக்குப் பக்கத்திலேயும், எதிரேலேயும் என்று உட்கார்ந்திருப்பர். அது ஒரு பெரிய குடும்பமாயிருக்கும் எனறு ஊகிப்பதற்கு எந்தக் கால அவகாசமும் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவன் இருக்கைக்கு எதிரில் அமர்ந்தவர்கள் ஒரு இளைஞனும், இளம் பெண்ணும். அவர்கள் அண்மையில் திருமணம் செய்துகொண்ட தம்பதியினர் என்று அவன் ஊகித்துக் கொண்டான். அந்த இளம் பெண் வகிடெடுத்த நெற்றியில் பொட்டு வைத்திருப்பாள். சல்வார் சூட் போட்டிருந்தாலும் கல்யாணம் செய்து கொண்டுவிட்ட பின்னால், அது அவள் துடுக்குத்தனத்தைக் கொஞ்சம் குறைத்துக் காட்டுவது போல் இருக்கும் அவனுக்கு. இளைஞனிடம் ஒரு புது மாப்பிள்ளை முறுக்கு இருப்பதை, அவன் அவளிடம் பேசும் காதல் கலந்திருக்கும் கண்களில் கொஞ்சம் கர்வம் கலந்திருக்கும் தோரணையிலும்- அவர்கள் அவளின் பெற்றோர்களாக இருக்க வேண்டும்- அவளின் பெற்றோர்கள் இருக்கும் இருக்கைகளிலிருந்து ஒதுங்கி வந்து மனைவியோடு  எதிர் இருக்கைகளில் தேர்ந்தெடுத்து இளைஞன் அமர்ந்து கொண்டதிலிருந்தும், அவன் புரிந்து கொள்வதற்கு அரிதாக இல்லை. அவளுடைய பெற்றோர்களோடு அவளுடைய சகோதரன், அண்ணியும், அவர்கள் குழந்தையும் கூட வந்திருப்பார்கள்.

வைகை இரயில் வண்டி இறக்கை கட்டிப் பறப்பதுபோல் பறந்து கொண்டிருக்கும். ஒரு பறவை அதன் மேல் குறுக்கே பறந்து, அதைக் கேலி செய்வதுபோல் இருக்கும். ஆரம்பத்தில் நீயா நானா என்று ஒரு இருக்கை வரிசையில் நான்கு பேர் உட்கார்ந்திருக்கும் இறுக்கமும், இட நெருக்கடியும் கொஞ்சம் குறைந்தது போலிருக்கும். பயணிகள் அவரவர் நினைவோட்டத்தில் இருப்பது போல் இருக்கும். இரயில் ஓட்டத்துக்கு இணையாய் எத்தனை நினைப்பு ஓட்டங்கள் என்று அவன் அதிசயித்துக் கொண்டிருப்பான். எதிரிலிருந்த குடும்பத்தின் செயல்பாடுகள் ஆரம்பமாகிவிட்டன. தம் செயல்பாடுகளை மற்றவர்கள் கவனிப்பார்களே என்ற பிரக்ஞை குடும்பத்தினருக்கு இல்லாததே, அவனை அவர்களின் செயல்பாடுகளைக் கவனிப்பதற்குத் தூண்டுதலாயிருக்கும். குடும்பத்தினர் இரைந்தும் சிரித்தும் பேசிக் கொண்டிருப்பது  விகாரமாயும், இரயில் விரைந்தோடி இரையும் தாள கதியோடு ஒத்துப் போகாதது போலும், அவனுக்குத் தோன்றும். குழந்தையைவேறு சீண்டிக் கொண்டு விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். சில சமயங்களில் வீட்டில் தாங்கள் கொஞ்சாத கொஞ்சலும், சீண்டாத சீண்டலும் பெற்றோர்கள் இந்த மாதிரியான இரயில் பயணங்களில் மேற்கொள்வது பயணங்களில் நேரம் கிடைப்பதாலா, அல்லது பயணத்தில் தம் பொழுது கழிவதற்கான ஏதுவாகவா என்று அவன் யோசிக்கலானான். குழந்தையோ அவர்களின் கொஞ்சலையும் சீண்டலையும் பிடிக்காததுபோல சிணுங்கவும், குழந்தையின் தாய் குழந்தை தூங்கட்டுமென்று ஒரு சேலையை எடுத்து தன் இருக்கைக்கு மேலேயே தூளி கட்ட முயல்வாள். முடியாது திணற, அவளின் கணவன் வெற்றிகரமாக தூளி கட்டி முடித்துவிட்டு, ஒரு பெருமிதம் கொள்வது போல் தன் மனைவியைப் பார்ப்பான்.

இரயில் ஓட ஓட, காட்சிகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும். கொளுத்தும் வெயில் வேட்டி, கருவேல முட்செடியில் சிக்கிக் கிழிபட்டுக் கொண்டிருக்கும். கூட்டமாய் இருக்கும் சில பனை மரங்கள். தள்ளி ஒரு பனை மரம் மட்டும் தனியாய்ச் சூரிய வெயிலைக் குடித்துக் கொண்டிருக்கும். இரயில் கழிவறைப் பக்கம் தன் அவலத்தைக் கூனிக் குறுகி முகத்தை எப்போதும் குறுக்கிய கால்களுக்குள் புதைத்துக் கொண்டு டிக்கெட் இல்லாமல் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த இளமை பறிபோன பிச்சைக்காரி எங்கே போனாள்? எங்கு போய்ச் சேர்வது என்று தெரியாமல் பயணிக்கும் அவளுக்கு, எங்கு போய்ச் சேர்ந்தாலும், அங்கு போய்ச் சேர்வதுதானா? சாப்பாட்டுக்குத் தயாராகி விட்டிருக்கும் குடும்பம். சாதம், சாம்பார் , முட்டை, தயிர் என்று பரிமாறல்கள் தொடங்கியிருக்கும். தனியாய் அவன் எதிரில் இருக்கும் இருக்கைகளில் அமர்ந்திருக்கும் இளந்தம்பதிகளுக்கு முதல் பரிமாறல் நடக்கும். மற்றவர்களின் பசியைத் தூண்டி விடுவது போல் இருக்கும், அவர்கள் பரிமாறுவதும் உண்பதுமாய் இருப்பது. இந்தப் பசியாறலுக்கு முன்னமேயே குறுக்கும் நெடுக்குமாக வந்து போய்க் கொண்டிருக்கும் இரயில் காண்ட்டீன் ஊழியர்கள், பஜ்ஜி,பலகாரம் காபி, டீ என்று குடும்பத்தினரிடம் நடந்த வியாபரத்தில் அவர்களுக்குப் பழக்கமாகிவிட்டனர். குழந்தை இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதை குடும்பத்தினர், தொல்லையில்லையென்று விரும்புவதுபோல் தோன்றும் அவனுக்கு. இளந்தம்பதிகள் தங்களுக்குள்ளேயே விடாது பேசிக் கொண்டே வந்து கொண்டிருப்பார்கள். குடும்பத்தில் பிறருக்கும் வேறு யாரிடமும் பேசவேண்டிய அவசியமின்றி விஷயங்கள் ஏராளமாய் இருக்க, எப்படி அந்த விஷயங்கள் அவர்களுக்கு சுவாரசியமாகின்றன என்று ஆச்சரியப்படுவான். அதனால் தான் பேச முயன்றாலும் அது அவர்களுக்கு சுவாரசியமில்லாமலும், இடைஞ்சலாகவும் இருக்கும் என்ற காரணத்தால் அவன் அவர்களைக் கண்ணோட்டம் செய்வதையும்கூட,  ஒரு நாகரிகத்தோடு செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் இருந்தான்.

இப்போது இரயில் விழுப்புரம் இரயிலடியில், நெடுஞ்சாலையில் ஓடி ஒரு நாய் களைத்துப் போய் நிற்பதுபோல் நின்று கொண்டிருக்கும். அவனும், குடும்பத்தினரும் இருக்கும் இரயில் பெட்டியில் ஏறி, உள்ளே ஒரு திருநங்கை நுழைவாள். அவளைத் தொடர்ந்து இன்னும் சிலர் நுழைவார்கள். அவள், வாளிப்பையும் வாயாடலையும் சேர்த்து கூட்டிக்கொண்டே நுழைவதுபோல் இருக்கும். அவளின் ஈர்ப்பு ஆணில் பெண்ணின் நிழலும், பெண்ணில் ஆணின் நிழலும் சேர்ந்த பரிமாணத்தில் அமைவதாயும், தன்னுள்ளிருக்கும் ஆண்மையும் பெண்மையும் கலந்து பிரக்ஞை வெளியில் பிரத்தியட்சமாய்க் காணும் பரவசமாய் அது மாறுவதாயும், அவன் உணர்ந்தான். அவளின் வாளிப்பில் இருக்கும் நேரடித்தனம் பொய்யானதென்பது அவள் வாழும் வாழ்க்கையின் உண்மையில் அடிபட்டுப் போகும் என்று நினைத்தான். அதே சமயத்தில் அவனுக்கு, அவள்மேல் பயம் கொண்டது. அந்த பயம், அவளின் வசீகரத்தில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் மாயையின் நிழலில் மனம் கொள்ளாது இருள்வதால் என்பதாலிருக்கும். மிகவும் கலகலப்பாக வந்துகொண்டிருக்கும் திருநங்கை, கை தட்டுவாள். ஒவ்வொரு இருக்கையில் இருப்பவர்களிடமும் கை தட்டிக் காசு கேட்கும் அவளின் செயலை, பிச்சை எடுப்பது என்ற ரீதியில் எடுத்துக் கொள்ள முடியாது என்று அவனுக்கு மனத்தில் படும். ஒரு பிரத்தியேகமான மன, உடல் ரீதியில் தாம் வாழும் வாழ்க்கையின் அங்கீகரிப்பை, இப்படி அவள் உரிமையோடு எதிர்பார்க்கும் விதமாகக் காலந்தோறும் பழகி விட்டாளோ என்று அவனுக்கு ஒரு ஐயம். அவள் தன்னை நெருங்கிக் கொண்டே இருக்கிறாள். ஏன் ஜ்வாலையை அள்ளிக் கொண்டு வருகிறாள்? எந்தக் காட்டைக் கொளுத்தப்போகிறாள்.. என்று அவன் மனம் உன்மத்தம் கொள்ளும்.

அவன் இருக்கும் இருக்கை வரிசைக்கே வந்து விட்டாள். காமதேவன் இந்திரன் அவளிடம் எந்த வில்லைக் கொடுத்து விட்டுப் போனான்? அவள் கண்களில் முதலில் பட்டது, அவனுக்கு எதிரே உட்கார்ந்திருக்கும் இளந்தம்பதியினர்தான். அவள் இந்திர வில்லைக் கண்களில் வளைத்துக் கைகளில் சொடுக்கி காண முடியாத மலர் பாணங்களை எய்வது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லையா? அந்த மலர் பாணங்கள் அவர்கள் மேல் வாழ்வின் வசந்தங்களைப் பொழிந்து உன்மத்தம் கொள்ளவைப்பது, அவர்களுக்குப் புரியவில்லையா? அவள் கை நீட்டிக் கேட்பது காசுக்கா? இல்லை அது இந்திர வரமா? எத்தனை விநாடிகள் காத்திருக்கும் இந்திர வரம் என்பதுபோல், காதலில் தழுவத் தயக்கப்படுவது போல் இருக்கும் இளந்தம்பதிகளிடமிருந்து, அவனிருக்கும் இருக்கை வரிசையில் வேறு யாரையும் அணுகாது நகர்ந்து போவாள், அடுத்த இருக்கை வரிசைக்கு அந்தத் திருநங்கை.

பெண்ணின் தந்தைக்கு என்ன யோசனையோ? நகர்ந்து போய்க்கொண்டிருக்கும் திருநங்கையை மறுபடியும் கூப்பிட்டார். அவளிடம் “நல்லா ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்க; கூடிய சீக்கிரம் தாயும் பிள்ளையுமாகனும்” என்று சொன்னதும், அவள் கைகளை உயர்த்தி இளந்தம்பதியினரின் உச்சந் தலைகளின் மேல் சுற்றுகள் சுற்றி வாழ்த்துவாள். இந்திரன் வானிலிருந்து வாழ்த்தி, திருநங்கைக்கு மந்திரத்தைச் சொல்லச் சொன்னதுபோல் அவனுக்குத் தோற்றம் கொள்ளும். இளம் தம்பதிகள் இன்னும் அழகாகி, காதல் கொண்டு மயங்குவதுபோல் அவனுக்குத் தோன்றியதில், ஒரு வரம்பை மீறின அச்சமும் கூடும். மகிழ்ந்துபோன பெண்ணின் தந்தை, ஒரு பத்து ரூபாய் நோட்டை எடுத்து, வாழ்த்திய திருநங்கையிடம் கொடுத்தார். காற்றடைத்த பாலீதின் பை வெடித்ததுபோல் அவள்,  “கூலிக்காக நான் வாழ்த்தறதில்ல” என்று வெடித்து பெண்ணின் தந்தையை முகமெடுத்தும் பார்க்காமல், அடுத்த விநாடியே புறப்படப் போகும் இரயில் வண்டியிலிருந்து இறங்குவாள். அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பெண்ணின் தந்தையின் மனம் அதிர்ந்ததோ இல்லையோ, அவன் மனம் அதிர்ந்தது. அவனின் ஆடைகளைத் திருநங்கை களைந்து எடுத்துக் கொண்டு போனது போல் அவன், அவளைக் கனவு போல் பார்ப்பான். மானம் ஆணுமல்ல; பெண்ணுமல்ல; ஆண் பெண் உறுப்புகளல்ல என்று பளிச்சென்று அவன் மனத்தில் ஒரு மின்னல் ஓடி இறங்கும். புறப்படும் இரயில் வண்டியும் ஒரு விநாடி அதிர்ந்து நின்று, மறுபடியும் இரயிலடியை விட்டுப் புறப்பட்டது போலிருக்கும் அவனுக்கு. திருநங்கை மறையும் வரை இரயில் ஜன்னல் வழியே, இரயில் நடைமேடையில் அவள் ஒருத்தி என்பதுபோல, அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பான் அவன்.

**

நன்றி: sirukathaigal.com

கு. அழகிரிசாமியின் ‘அன்பளிப்பு’ சிறுகதை

நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கும் கு. அழகிரிசாமி, தன் கலைப்படைப்புகளுக்காக இலக்கிய வாசகர்களின் கவனத்துக்கு வருகிறார். குழந்தைகள் உலகின் ஆசாபாசங்கள், சந்தோஷங்கள் குறித்து ஆர்வமாக அவதானிக்கும் இந்தப் படைப்பாளி, நம்மை அந்த அதிசய உலகத்தினுள் கொஞ்சம் எட்டிப் பார்க்கவைக்கிறார். அவரது ‘அன்பளிப்பு’ என்கிற இந்தச் சிறுகதையைக் கொஞ்சமாகப் பார்ப்போம்:

கு. அழகிரிசாமி
கதைக்காலம் இந்திய சுதந்திரக்குப் பின்னான பத்தாண்டுகள் எனக்கொள்ளலாம். சென்னையின் மாம்பலத்தில் ஒரு வீட்டில் வயதான அம்மாவும், பத்திரிக்கை அலுவலகத்தில் வேலைபார்க்கும் இளைஞனான அவளது மகனும் வசிக்கிறார்கள். கதைசொல்லி இந்த இளைஞன்தான். அக்கம்பக்கத்துக் குழந்தைகள் –அவற்றில் எட்டாவது, ஒன்பதாவதெனப் படிப்பவைகளும் உண்டு- இவனிடம் வந்து ‘மாமா..மாமா’ என நட்பு பாராட்ட ஆரம்பித்துவிட்டன. ஆரம்பத்தில் சித்ரா, அவளது அண்ணன் சுந்தர்ராஜன், பின்னர் பிருந்தா, தேவகி, கீதா, சாரங்கன். இவன்மீது ஏன் இந்த ஈர்ப்பு அந்த சிறுவர், சிறுமிகளுக்கு? குழந்தைகளோடு குழந்தையாகப் பழகும் சுபாவமுள்ளவன் என்பது ஒரு காரணம். மற்றொன்று – இவன் அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டுக்கு வருகையில், அலுவலகத்தில் மதிப்புரைகளுக்காகத் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நிறைய கதைப் புத்தகங்களைத் தூக்கி வருவதை இந்தக் குழந்தைகள் பார்த்துவிட்டன! இந்த ’மாமா’வின்மீது வந்தது ஒரே கவர்ச்சி. கவனியுங்கள் –இங்கே நாம் பார்ப்பது ’அந்தக்கால’க் குழந்தைகள். அது இப்போதிருக்கும் பொல்லாத காலமல்ல! இந்தக்காலம்போல் மொபைல், வீடியோ விளையாட்டுக்கள், இண்டர்நெட் இத்தியாதிகள் இல்லாத, குழந்தைகள் குழந்தைகளாகவே இருந்த பொற்காலம். பெற்றோரும் ஆசிரியர்களும், பாடங்களுக்கு வெளியேயும், குழந்தைகளின் வாசிப்பை ஊக்குவித்தார்கள். பள்ளிக்கூடத்தைத் தாண்டிய கதைப் புத்தகங்களுக்காக குழந்தைகள் ஏங்குகின்றன! இப்பத் தெரியுதா நம்ப ‘மாமா’வுக்கு ஏன் இத்தனை மவுசு என்று.

ஒரு ஞாயிறன்று, இந்த இளைஞன் (கதைசொல்லி/மாமா) காலையில் எழுந்திருக்க நேரமாகிவிட்டது. அடுத்தநாள் ஞாயிறுதானே என்று சனி இரவு வெகுநேரம் படித்துக்கொண்டிருந்ததால் வந்த வினை. அவனது தோழமைகளான சிறுவர், சிறுமியர் காலையிலேயே அவனது வீட்டுக்குள் பிரவேசித்துவிட்டார்கள். ’மணி
ஏழரையாகிவிட்டது. எழுந்திருங்கோ..தூங்கமூஞ்சி மாமா..!’ என அவனை அடித்தும், கிள்ளியும், கலாய்த்து எழுப்பிவிடுகின்றனர். அவர்களது ஆவல் அவன் என்ன கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிவந்திருக்கிறான் என்று பார்ப்பது. ஏற்கனவே அவர்களுக்காகக் கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிவருவதாக சொல்லியிருந்தான். ஆனால், தான் ஒன்றும் வாங்கிவரவில்லை என்றான் இப்போது. குழந்தைகள் விடுமா? கு.அழகிரிசாமி எழுத்தில் மேலே வாசியுங்கள் :

”பிருந்தா! மாமா பொய் சொல்கிறார்; கொண்டுவந்து எங்கேயாவது ஒளித்து வைத்திருப்பார். வாருங்கள், தேடிப்பார்க்கலாம்” என்றாள் சித்ரா.

அவ்வளவுதான், என்னுடைய அறை முழுவதும் திமிலோகப் பட்டது. ஒரே களேபரம். சித்ரா மேஜையைத் திறந்து உள்ளே கிடக்கும் பெரிய காகிதங்களையும், துண்டுக் காகிதங்களையும், கடிதங்களையும் எடுத்து வெளியே எறிந்தாள். துழாவித் துழாவிப் பார்த்தாள். மேஜையில் புத்தகம் எதுவும் இல்லாது போகவே, அதிலிருந்து சாவிக்கொத்தை எடுத்துப் பெட்டியைத் திறந்து தேட ஆரம்பித்துவிட்டாள். பிருந்தாவும், சுந்தரராஜனும் பீரோவைத் திறந்து புத்தகங்களை எடுத்துக் கண்டபடி கீழே போட்டார்கள்.

சின்னஞ் சிறு குழந்தையான கீதா கீழே உட்கார்ந்து, இறைந்து கிடக்கும் ஆங்கிலப் புத்தகங்களை அர்த்தமில்லாமல் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ..

.. சாரங்கன் ஒருவன்தான் என்னோடு அமைதியாக உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். அவன் எப்பொழுதுமே குறும்பு பண்ணமாட்டான்; விளையாடமாட்டான். மற்றக் குழந்தைகள் எல்லோரும் ஒரு விதம்; அவன் ஒருவிதம். என்னிடத்தில் பயபக்தியோடு நடந்துகொள்ளும் சிறுவன் அவன் ஒருவன்தான்.

ஜன்னலில் இருந்த புத்தகங்கள் ஒவ்வொன்றாக வந்து விழும் போது, ஒரே சந்தடியும் இரைச்சலுமாய்ப் போய்விடவே, சமையற்கட்டிலிருந்து என் தாயார் ஓடிவந்தாள். வந்து பார்த்தால், எல்லாம் ஒரே கந்தர் கோளமாகக் கிடந்தது.

“என்னடா இது, இந்தக் குழந்தைகள் இப்படி அமர்க்களம் பண்ணுகிறார்கள், நீ பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாயே” என்று என்னைப் பார்த்துக் கோபித்துக் கொண்டாள்.. ”இவ்வளவு வயதாகியும் இன்னும் குழந்தைகளோடு குழந்தையாய் விளையாடிக்கொண்டிருப்பது ரொம்ப அழகாகத்தான் இருக்கிறது!” என்று சொல்லிக் கொண்டே அம்மா உள்ளே போய்விட்டாள்.

..அம்மாவுக்குப் பதில்குரல் கொடுத்துவிட்டு இந்தப்பக்கம் திரும்பும்போது, ஜன்னலிலிருந்து பத்துப் பதினாறு கனமான புத்தகங்கள் ‘தடதட’ வென்று அருவி மாதிரி கீழே விழுந்தன. ஒரு பழைய தமிழ் அகராதி அட்டை வேறு புத்தகம் வேறாகப் போய் விழுந்தது. குப்புற விழுந்த சில புத்தகங்கள் மீது சில கனமான புத்தகங்கள் அமுக்கவே கீழே அகப்பட்ட புத்தகங்கள் வளைந்து, ஒடிந்து, உருக்குலைந்து விட்டன. புத்தகங்கள் ஒரே மொத்தமாகக் கீழே விழுந்துவிட்டதைக் கண்டு எல்லாக் குழந்தைகளும் பயந்துவிட்டார்கள். கீழே விழுந்து கிடக்கும் புத்தகங்களையும் என்னையும் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்தார்கள். கீழே விழுந்தவை மொத்தம் அறுபது புத்தகங்களாவது இருக்கும். குழந்தைகளின் முகத்தில் பயத்தின் சாயல் படர ஆரம்பித்துவிட்டது. நான் என்ன சொல்லப் போகிறேனோ என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டு, கண்ணிமைக்காமல் என் முகத்தையே பார்த்தார்கள். மற்றக் குழந்தைகளின் பயத்தைப் பார்த்த ஐந்து வயது நிரம்பாத கீதாவும் பயந்துபோய் என்னைப் பார்த்தாள் ..

இப்படி மாமாவிடம் முழுசுதந்திரம் எடுத்துக்கொண்டு அட்டகாசம் செய்யும் குழந்தைகள். அவைகளின் மனதை நோகடிக்காமல் பேசிப்பழகி, கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிக்கொடுத்துப் படிக்கச்சொல்லும் இந்த மாமா. குழந்தைகள் பட்டாளம் இவரைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறது, இந்த மாமாவின் மனதில் அந்தக் குழந்தைகள் யார் – கு.அழகிரிசாமி எழுதிச் செல்கிறார்:

…வெளிப்படையான பேச்சிலும் நடவடிக்கைகளிலும் ஒரு குழந்தைக்கும் மற்றொரு குழந்தைக்கும் நான் வித்தியாசம் காட்டி நடந்து கொள்ளவில்லை. உள்ளன்பிலும் வேற்றுமை காட்டவில்லை. முன்னால் சொன்னதுபோல ஏதோ ஒரு அலாதிப் பிரியம் சித்ராவிடமும் அவளது அண்ணனிடமும் ஏற்பட்டிருந்தது. ஆனால் குழந்தைகளோ என்னை ஒரே மாதிரி நேசித்தன. அவர்களுடைய பிரியத்தில் வேற்றுமை இல்லை. ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனக்காகவே இந்த உலகத்தில் பிறந்த நண்பன் என்று என்னை நினைத்தது. ஒவ்வொன்றும் ஒரு மகத்தான நம்பிக்கையாக, ஒரு பெரிய ஆறுதலாக, ஒரு நல்ல வழிகாட்டியாக என்னைக் கருதியது. எந்த விதத்திலும் தனக்குச் சமதையான ஜீவன் என்று என்னைக் கருதியது. குழந்தைகள் என்னைப் பெரிய மனித பீடத்தில் தூக்கி வைக்காமல், நட்பு முறையில் கைகோத்துக் கொள்ள வந்தார்கள். இவர்கள் என்னோடு விளையாடினார்கள்; என்னோடு சண்டை போட்டார்கள்; என்னை அடித்தார்கள்; என்னைக் கண்டித்தார்கள்; என்னை மன்னித்தார்கள்; என்னை நேசித்தார்கள்.

உலகத்தில் எல்லோரும் குழந்தைகளைக் கண்டால் பிரியமாக நடந்து கொள்ளுவதும், அல்லது விளையாடுவதுமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய அன்பில் ஒரு விளையாட்டுணர்ச்சியும், ஒரு நடிப்பும் கலந்திருக்கின்றன. குழந்தையைப் போலப் பேசி, குழந்தையைப் போல ஆடிப்பாடி, குழந்தையை விளையாட்டுப் பொம்மையாகக் கருதி அதற்குத் தக்கவாறு நடந்துகொள்ளுகிறார்கள். ஆனால் அந்தச் சூதுவாதறியாத குழந்தைகளோ அப்படி நடிப்பதில்லை; அவர்களுடைய அன்பில் அந்த விளையாட்டுணர்ச்சி கலக்கவில்லை. அவர்கள் உண்மையிலேயே அன்பு காட்டுகிறார்கள். இந்த உண்மை எனக்கு என்றோ, ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மனதில் தைத்தது. அன்று முதல் நான் அவர்களைக் குழந்தைகளாக நடத்தவில்லை. நண்பர்களாக நேசித்தேன். உற்ற துணைவர்களாக மதித்தேன். உள்ளன்பு என்ற அந்தஸ்தில் அவர்களும் நானும் சம உயிர்களாக மாறினோம். மாம்பலத்தில் எனக்கு இவர்கள்தான் நண்பர்கள். குழந்தைகளுடன் இம்மாதிரிப் பழகுவதும் இம்மாதிரி விளையாடுவதும் அம்மாவுக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை. ஐம்பது வயதுத் தாயாருக்குத் தன் மகனை மனைவி மக்களுடன் குடித்தனம் செய்யும் தகப்பனாகக் காணத்தான் பிடிக்குமே தவிர, குழந்தைகளுடன் குழந்தையாக விளையாடிக் கொண்டும் சண்டை போட்டுக்கொண்டும் இருப்பதைக் காணப் பிடிக்குமா?

சுந்தர்ராஜனுக்கும் சித்ராவுக்கும் தான் வாங்கிவந்திருந்த புத்தகங்களைப் பகிர்ந்துகொடுத்தபின், இரண்டு வாரம் ஆகியிருக்கும். மற்ற குழந்தைகள் மாமாவின் வீட்டுக்கு வழக்கம்போல் வந்துபோய்க்கொண்டிருக்க, பிருந்தாவைக் காணோம். விஜாரித்ததில், அவளுக்கு ஜுரம் எனத் தெரிந்தது. சில நாட்கள் கழிந்தன. அவள் வரவில்லை. மாமாவுக்கு ஒரே கவலை. யாரைக் கேட்பது? பிருந்தாவின் வீட்டில் மாமாவுக்கு யாரையும் பழக்கமில்லையே. குழந்தைகளிடம் கேட்கவேண்டியதுதான். அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்? எழுதுகிறார் அழகிரிசாமி:

… ஜுரம் அதிகமாக இருக்கிறதா, குறைந்திருக்கிறதா என்று அவர்களுக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. “பிருந்தா எப்போது பார்த்தாலும் படுத்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்” என்று மட்டும் தெரிவித்தார்கள்.

ஒருநாள் இரவு எட்டு மணி இருக்கும். வீட்டு முற்றத்தில் ஈஸிச்சேரைப் போட்டுக் காற்றாட நிலா வெளிச்சத்தில் படுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது தெரு வழியாகப் போய்க் கொண்டிருந்த பிருந்தாவின் வீட்டு வேலைக்காரனை அழைத்து, “பிருந்தாவின் உடம்பு எப்படி இருக்கிறது? ஜுரம் குறைந்திருக்கிறதா” என்று கேட்டேன்.

”இல்லை ஸார், நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. எதுவும் சாப்பிடுவதில்லை. இந்த நான்கு நாட்களில் குழந்தை துரும்பாக மெலிந்து போய்விட்டது. தூக்கத்தில் உங்களை நினைத்துத்தான் என்னென்னவோ புலம்பிக் கொண்டிருக்கிறாள்” என்றான் வேலைக்காரன்.

”என்னை நினைத்துப் புலம்புகிறாளா!” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன்.
“ஆமாம் ஸார். நேற்று ராத்திரிகூட ‘மாமா புத்தகம்’, ‘மாமா புத்தகம்’ என்று என்னென்னவோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்” என்றான்.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. இந்தக் குழந்தையைப் போய்ப் பார்க்காமல் இருந்ததற்காக மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். என் சங்கோஜத்தை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு மறுநாள் காலையில் அவசியம் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரவேண்டுமென்று தீர்மானம் செய்து கொண்டேன். “போய்வா” என்று வேலைக்காரனை அனுப்பிவிட்டு, தனியாகப் படுத்து என்னென்னவோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் என்னால் பொறுத்துக்கொண்டிருக்க முடியாது என்ற நிலைமை வந்துவிட்டது. அவ்வளவுதான், உடனே எழுந்து வீட்டுக்குள்போய் சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு ‘விறு விறு’ என்று பிருந்தாவின் வீட்டுக்குச் சென்றேன்.

என்னென்னவெல்லாம் நடக்கிறது குழந்தைகளின் உலகில்.. ஒன்றும் புரியமாட்டேன்கிறதே, என்கிறீர்களா? படியுங்கள் அன்பர்களே, கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதை : ‘அன்பளிப்பு’.

லிங்க்: http://azhiyasudargal.blogspot.in/2011/04/blog-post.html

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்

**

கு. அழகிரிசாமி – எழுத்தே வாழ்க்கை

தமிழின் முன்னோடிப் படைப்பாளிகளில் ஒருவரான கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதையைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அவரைப்பற்றிக் கொஞ்சம் அறிவோம்.

இலக்கியத்தரம் வாய்ந்த சிறுகதைகளை எழுதிய ஆளுமையாகக் கருதப்படும் அவர், தூத்துக்குடி மாவட்டம், கோவில்பட்டிக்கு அருகே இடைசெவல் எனும் கிராமத்தில் பிறந்தவர். எழுத்தாளர்கள் புதுமைப்பித்தன், கி.ராஜநாராயணன், வல்லிக்கண்ணன் போன்றோரின் சமகாலத்தவர். அழகிரிசாமியின் வீட்டில் தெலுங்கு பேசினார்கள். ஆனால் தமிழில் ஆர்வத்தை வளர்த்துக்கொண்டு படிக்கலானார் அவர். கஷ்டப்பட்டு பள்ளி இறுதிவரைதான் படிக்கமுடிந்தது. 1943-ல், இருபதாவது வயதில் அவரது முதல் சிறுகதை ’உறக்கம் கொள்ளுமா’, ஆனந்தபோதினி என்கிற இதழில் வெளிவந்தது. அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுதி 1952-ல் கல்கியின் முன்னுரையுடன் வெளியிடப்பட்டு, அழகிரிசாமியை இலக்கிய உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.

தான் பார்த்துவந்த அரசாங்க உத்தியோகத்தை உதறித் தள்ளிவிட்டு முழுநேர எழுத்துவாழ்க்கையில் மனம் செலுத்தினார் அழகிரிசாமி. ஆரம்பத்தில் பிரசண்ட விகடன், பின்னர் தமிழ்மணி, சக்தி ஆகிய வார இதழ்களில் பணிபுரிந்துகொண்டு, தன் புனைவுகளை வரைய ஆரம்பித்தார். புதுமைப்பித்தன், தொ.மு.சி.ரகுநாதன், வல்லிக்கண்ணன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் இவரது கதைகளைப் படித்துவிட்டு சிலாகித்துப் பேசினார்கள். 1953-57 காலகட்டத்தில் மலேஷியாவில் ’தமிழ்நேசன்’ நாளிதழில் பணியாற்றியபோது அருமையான சிறுகதைகளை எழுதினார் அழகிரிசாமி. தன் பணியில் ஏற்பட்ட அரசியல் சார்ந்த தலையீடுகளைக் காரணம் காட்டி இந்தியா திரும்பியவருக்கு ’நவசக்தி’ நாளிதழில் 1965 வரை பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

நண்பர்களுக்கு நீண்ட, செறிவான கடிதங்கள் எழுதுவதை வழக்கமாகக்கொண்டிருந்தார் அழகிரிசாமி. எழுத்தாளர்கள் சுந்தரராமசாமி, கி.ராஜநாராயணன் ஆகியோருடன் கடிதத்தொடர்பில் இருந்தார். எழுத்தாளர் வட்டத்தில் ரசிக்கப்பட்ட இவரது கடிதங்களைத் தொகுத்து ‘கு.அழகிரிசாமி கடிதங்கள்’ எனும் புத்தகமாக கி.ராஜநாராயணன் (கி.ரா.) வெளியிட்டுள்ளார். உலக இலக்கியங்களை ஆர்வமுடன் வாசித்தவர் அழகிரிசாமி. ரஷ்ய எழுத்தாளர் மாக்ஸிம் கார்க்கியின் (Maxim Gorky) எழுத்து இவரை மிகவும் கவர்ந்தது. மாக்ஸிம் கார்க்கியை முதன்முதல் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் கு.அழகிரிசாமிதான்.

1970-ல் சோவியத் சோஷலிசக் குடியரசு என அப்போது அழைக்கப்பட்ட ரஷ்ய தூதரகத்தின் கலாச்சாரப்பிரிவு வெளியிட்டுவந்த தமிழ் மாதாந்திரியான ’சோவியத் நாடு’ இதழில் பணியில் சேர்ந்தார். ஆனால் வெகுகாலம் நீடிக்கமுடியவில்லை. உடல் நலக்குறைவு காரணமாகத் தன் 47-ஆவது வயதில், 1970-ஆம் வருடம் காலமானார் அழகிரிசாமி. 1940-70 எனும் முப்பதாண்டு காலத்தில் அவருடைய சுமார் 101 சிறுகதைகள் பிரசுரிக்கப்பட்டன. அவருடைய ‘ராஜா வந்திருக்கிறார்’ எனும் சிறுகதை ரஷ்ய மொழி உட்பட்ட பிற மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
அவருடைய காலத்தில் எழுதிய எழுத்தாளர்களைப்போலல்லாமல், கு.அழகிரிசாமியின் கதைகள் அன்றாட வாழ்வின் நிகழ்வுகள், அனுபவங்கள் போன்றவற்றைக் கருவாகக் கொண்டு எளிய மொழிநடையில் அமைக்கப்பட்டவை. கதைகள், கட்டுரைகள், மொழிபெயர்ப்பு எனத் தீவிரமாக வாழ்வில் இயங்கியவர் அவர். குழந்தைகளின் அகஉலகை அழகிரிசாமி அவதானித்திருப்பது அவரது சில குறிப்பிடத்தகுந்த சிறுகதைகள் மூலமாக வெளிப்படுகிறது. (தெய்வம் பிறந்தது, ராஜா வந்திருக்கிறார், குமாரபுரம் ஸ்டேஷன், அன்பளிப்பு, தம்பி ராமையா, இருவர் கண்ட ஒரே கனவு போன்றவை.) குழந்தைகள் உலகத்தின் ஆசைகள், ஏக்கங்கள் போன்ற உணர்வுகளை நுட்பமாக எழுத்தில் வெளிக்கொணர்ந்தவர் அவர். ’அன்பளிப்பு’ என்கிற சிறுகதைத் தொகுப்புக்காக சாஹித்ய அகாடமி கு.அழகிரிசாமிக்கு 1970-ல், அவரது மறைவுக்குப்பின், விருது வழங்கி கௌரவித்தது. கு.அழகிரிசாமியின் படைப்புகள் சில:

நாவல்கள்: டாக்டர் அனுராதா, தீராத விளையாட்டு, ’புதுவீடு புது உலகம்’, வாழ்க்கைப் பாதை

சிறுகதைத் தொகுப்புகள்: அன்பளிப்பு, சிரிக்கவில்லை, கவியும் காதலும், செவிசாய்க்க ஒருவன், துறவு போன்றவை.

நாடகங்கள்: வஞ்சமகள், கவிச்சக்ரவர்த்தி

கட்டுரை நூல்கள்: தமிழ் தந்த கவியின்பம், இலக்கியத் தேன்.

மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள்: மாக்சிம் கார்க்கியின் நூல்கள், லெனினுடன் சில நாட்கள், அமெரிக்காவிலே, யுத்தம் வேண்டும் .

சிறுவர் நூல்கள்: மூன்று பிள்ளைகள், காளி வரம்.

அடுத்த பதிவாக கு.அழகிரிசாமியின் ‘அன்பளிப்பு’ சிறுகதையைப் பார்க்கலாம்.

**