அர்ச்சகர்கள், குருக்கள்கள் – சில அனுபவங்கள்

டெல்லியிலோ, பெங்களூரிலோ எங்கிருக்கிறேனோ அங்கே, அக்கம்பக்கத்திலுள்ள கோவில்களுக்கு பொதுவாக சனிக்கிழமைகளில் செல்வது வழக்கம். டெல்லியில் தங்குகையில் சில வாரங்களில் சனியோடு, செவ்வாய், வியாழனும் சேர்ந்துகொண்டுவிடுகிறது. கோவிலில் ஏதாவது விசேஷம், ஏகாதசி, ப்ரதோஷம், சகஸ்ரநாமப் பாராயணம் என ஆன்மிக நண்பர்களின் அழைப்புவேறு இந்த ஃப்ரிக்வென்ஸியை அதிகப்படுத்திவிடுகிறது. இதனால் பக்திப் பரவசமாகிவிட்டதாக அர்த்தமில்லை. எப்போதும்போல்தான் இருக்கிறேன்.

வயதான அனுபவஸ்தர்களும் இளைஞர்களுமென அர்ச்சகர்களும், குருக்கள்களும், சிவாச்சார்யார்களும் முறையே அந்தந்தக் கோவில்களுக்கேற்றபடி, கோவில், ஊர்வழக்கப்படி அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கடமைகளை/ தினப்பூஜைகளைச் செய்கின்றனர், பேருக்கு ஏதோ சம்பளம் என வாங்கிக்கொண்டு. பல சிறிய கோவில்களில் மாத சம்பளம் என ஒன்றும் தரப்படுவதுமில்லை. பெரும்பாலான கோவில்களில் திருவிழாச்சமயம் தவிர வேறு கூட்டமோ அது தரும் வருமானமோ அர்ச்சகர்களுக்கு இருப்பதில்லை. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், ஏழ்மை நிலையிலும் கண்ணியம் காத்து தங்கள் கடமையைச் செவ்வனே செய்துவருகின்றனர். இவர்களில் சிலர் தள்ளாடும் வயதினர். போற்றுதலுக்குரிய இறைத்தொண்டர்கள்.

இதுபோன்றே கிராமங்களில் இருக்கும் அய்யனார், முனீஸ்வரன், கருப்பர், பிடாரி, மாரியம்மன் கோவில்களிலும், இன்னபிற தேவதைகளுக்கான கோவில்களிலும் பரம்பரைப் பூசாரிகளும் அவர்கள் வழிவந்தோரும் காலங்கலமாகப் பணியாற்றிவருகிறார்கள். (நான் கிராமத்தில் என் இளம்பிராயத்தைப் போக்கியவன்; கிராம வாழ்வின் பல்வேறு தளங்களில் விருப்பத்தோடு சஞ்சரித்தவன், ஆதலால் அறிவேன்.) இவர்களில் பலர், இக்கட்டில், மன உளைச்சலில் இருக்கும் ஒன்றுமறியா ஏழை, எளியோருக்கு வேண்டிய நல்போதனை செய்து, உரிய தெய்வங்களுக்கான பரிகார பூஜைகள் செய்வித்து, அந்த ஏழைகளுக்காகப் பிரார்த்தித்து அவர்களுடனே வாழ்பவர்கள்; சம்பளம் என்பதாக இவர்களுக்கும் ஒன்றும் இல்லை. சம்பந்தப்பட்டவர்கள் நாள், கிழமைகளில் பார்த்து ஏதாவது கொடுத்தால்தான் உண்டு. இவர்களது இறைப்பணி/சமூகப்பணி அவ்வளவாகக் கவனிக்கப்படாதது. ஆனால் கவனிக்கப்படத்தக்கது; மெச்சப்படவேண்டியது.

கோவிலில் நாம் அர்ச்சனை செய்ய நேர்கையில், அல்லது அர்ச்சனை நடந்துகொண்டிருக்கும்போது அங்கிருக்கையில் நமக்கு ஏற்படும் அனுபவம் சில சமயங்களில் புதுமையானதாக, இதுவரை அனுபவித்திராததாக அமையக்கூடும். சில ஸ்தலங்கள், சில கோவில்கள் காலங்காலமாக தன்னுள் விசேஷ அதிர்வலைகள் கொண்டவையாக இருக்கும். மந்திரங்கள் கர்ப்பகிருஹத்தில் பக்தி பாவனையோடு ஒலிக்கும்போது, மொழி தெரியாத நிலையிலும் அஞ்ஞானிகளான நாம் அதன் சக்தியை ஓரளவாவது உணரமுடியும். அல்லது எப்போவாவது பரவசமாய் உணர்ந்து ஒருவித அமைதியோடு, திருப்தியோடு வெளிவந்திருப்போம். மனித அனுபவங்கள் ஒருவருக்கொருவர், சமயத்துக்கு சமயம், சூழலுக்கு சூழல் மாறுபட்டது. ஆதலால் ஒப்பிட முடியாதது. அதிலும் இறை அனுபவம் என்பது, ஒருபோதும் தர்க்கத்தின் கீழ் வருவதல்ல. விவாதத்தினால் அறியப்படுவதல்ல. ஒன்று, உணர்ந்தீர்கள், அல்லது, இல்லை. அவ்வளவுதான். Period.

புதுக்கோட்டைக்கருகிலுள்ள, தென்னைமரங்கள் அணிவகுக்கும் செம்பாட்டூர் என்கிற அழகான கிராமத்தில் இளமைக்காலத்தின் பெரும்பகுதி சென்றிருக்கிறது. அங்கே அய்யனார், முனீஸ்வரர் கருப்பர் கோவில்களோடு, அம்பாள், சிவன், எல்லைப்பிடாரி கோவில்களுமுண்டு. எங்கள் வீட்டின் பின்புறம் திருக்கோடி அம்பாள் கோவிலும் , சிவன் கோவிலும் அமைந்திருந்தது. நான் சிறுவனாயிருந்தபோது பெரியசாமி குருக்கள் என்று ஒரு பெரியவர் அங்கே நாள், கிழமைகளில் அபிஷேகம், அர்ச்சனை செய்வதற்காக அயலூரிலிருந்து சைக்கிளில் வருவார். பக்கத்திலிருந்த வெள்ளைக்காரர்கள் காலத்துக் கேணியிலிருந்து குடம், குடமாய் தண்ணீர் எடுத்து கோவில் கர்ப்பகிருஹம், பிரஹாரங்கள் என எல்லாவற்றையும் அலம்பிவிடுவார். சிறுவர்களாகிய, இளைஞர்களாகிய சிலர் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்துக்கொடுத்து உதவி செய்வோம். கிராமத்துப் பொடியன்கள் கோவிலுக்கு வெளியே கூட்டிப்பெருக்கி சுத்தம் செய்வார்கள். பக்கத்தில் மஞ்சள் அரளியும் மற்ற செடிகள் எல்லாம் வளர்ந்திருக்கும். அபிஷேகம் முடிந்தபின், விக்ரஹங்களுக்கு வஸ்திரம் உடுத்தி, சந்தனம், குங்குமம் இட்டு சின்ன அலங்காரம் செய்வார். அரளிப்பூக்களை ஒவ்வொரு சன்னிதியாக வைத்து, கல் அகல்விளக்குகளை ஏற்றுவார். ஊதுபத்தி ஏற்றிவைத்து, சாம்பிராணிக் கரண்டியோடு சன்னிதி சன்னிதியாக வேகமாக வலம் வருவார். சிலமணி நேரத்திற்குள் கோவில் கமகம என்றாகிவிடும். கோவிலின் தென்பகுதியில் சிறு வாசலில் கருங்கற்களை அடுக்கி அடுப்பாக்கி, விறகு, பட்ட முள்குச்சிகளை வைத்து அடுப்புமூட்டி கொஞ்சமாக சாதம் வடிப்பார். ஏழையாயினும், அதற்கேற்ற அரிசியை அவரே வீட்டிலிருந்து கொண்டுவருவார். வெறும் சாதம்தான் நைவேத்யம் சிவனுக்கும் அம்பாளுக்கும் மற்ற தெய்வங்களுக்கும். பொங்கல், தீபாவளி போன்ற நாட்களில் ஊர்ப் பெரிய மனிதர்களின் பங்களிப்பு இருப்பதால், சிறப்பான அலங்காரங்கள், பூஜைகள் நடக்கும். சர்க்கரைப்பொங்கல், எலுமிச்சை சாதப் பிரசாதங்கள்.

அப்போதெல்லாம் தைமாதம் நடக்கும் ஊர்த்திருவிழாவின்போது அம்பாளுக்கு, சிவனுக்கு சந்தனக்காப்பு நடைபெறும். திரையைப்போட்டுவிட்டு, வெறும் வயிற்றோடு, மணிக்கணக்காக உள்ளே அமர்ந்து வியர்க்க, விறுவிறுக்க அலங்காரம் செய்வார் பெரியசாமி குருக்கள். அலங்காரம் முடிந்தபின், திரை விலக்குமுன், என்னை உள்ளே அழைத்து பத்தடி தூரத்தில் நிற்கவைத்து உள்ளே டியூப்லைட்டைப் போட்டுப் பார்க்கச் சொல்வார். ‘சரியா வந்திருக்காடா! தலையிலிருந்து பாதம் வரை சரியாகக் கவனி. கண்ணப் பாரு! உதடு சரியா இருக்கா? சந்தனப்பொட்டு செண்டர்ல வந்திருக்கா?’ என்பார். அவரும் விக்ரஹத்திலிருந்து விலகி வெளியே வந்து பலவேறு கோணங்களில் பார்த்து திருப்தி ஏற்பட்டபின்தான், காத்திருக்கும் ஊர்மக்களுக்காகத் திரைவிலக்குவார். சிவலிங்கம், வில்வமரத்தின் பின்னணியில் அட்டனக்கால் போட்டு கம்பீரமாய் அமர்ந்திருக்கும் சிவபெருமானாக மாறி சிலிர்க்கவைக்கும். அம்பாளும் அவர்செய்த சந்தன, புஷ்ப அலங்காரத்தில் அழகாய் ஜொலிப்பாள்.

இங்கே என்ன சொல்லவருகிறேன் எனில், சாப்பாட்டிற்கே வசதியில்லாமல் இன்னொரு குக்கிராமத்தில் குடும்பத்துடன் சிரமப்பட்டவர் பெரியசாமி குருக்கள். அவ்வளவு சிரத்தை எடுத்துக்கொண்டு தன்னை முழுதாய் ஈடுபடுத்திக்கொண்டு உருகி, உருகி, பார்த்துப்பார்த்து அலங்காரம் செய்வார். பண்டிகை நாட்களில் கோவில் தீபத்தட்டில் அவருக்காக கால் அணா, அரையணா போடுவோர் சிலர் உண்டு. மொத்தம் 5, 6 ரூபாய் சேர்ந்தாலே பெரிசு. ஒரு குறை சொல்லமாட்டார். வாயார வாழ்த்தி கிராமமக்களை ஆசீர்வாதம் செய்வார். கிராமத்துக்காரர்கள் ‘சாமி, சாமி!’ என்று அவர்மீது பிரியமாயிருப்பார்கள். அவர் கையால் வீபூதி வாங்கிக்கொள்ளப் போட்டிபோடுவார்கள். எல்லாம் முடிந்தபின், ஒட்டியவயிறோடு துண்டை மேலே போர்த்திக்கொண்டு பழைய சைக்கிளை ஓட்டிக்கொண்டு போவார். அப்படி ஒருகாலம். அங்கே ஏழ்மை இருந்தது. திருவிழா இருந்தது. தர்மம், நியாயம் கூடவே விலகாது இருந்தன. இப்போது எப்படி இருக்கிறதோ ஊரும், அதன் கோவில், குளங்களும்? மனிதரும்தான் மாறிவிட்டனரோ என்னவோ?

திருச்சியிலிருந்து சமீபமாக குணசீலம் என்னும் கிராமத்தில் இருக்கும் பிரசன்ன வெங்கடாசலபதி பெருமாள் கோவிலுக்கு, அப்பா காலத்தில் வருஷா வருஷம் போவது வழக்கம். அந்தக்கோவிலில் காலையில் அர்ச்சனை சீட்டு/தட்டு வாங்குகையில் அஷ்டோத்திரத்திற்கு பதிலாக சகஸ்ரநாம அர்ச்சனைக்கு வாங்கிவிடுவார் அப்பா. நின்று நிதானமாக பெருமாளை சேவிப்போம் என்கிற ஆசை. ஒரு வயதான அர்ச்சகர் அந்தக் கோவிலில். அப்போதே சுமார் 75 வயதிருக்கும். காது சரியாகக் கேட்காது. ஆனால், அவர் அர்ச்சனை செய்கையில் மந்திரங்கள், ஸ்லோகங்கள் அபாரமான லயத்தில் அவரது வாயிலிருந்து வெளிப்படும். அடடா! ’ஓம்’ என்கிற பிரணவ சப்தம் நமக்குள் ஏற்படுத்தும் பரவசம். இதே ’ஓம்’ என்கிற சொல்லை எத்தனையோ பேர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோமே. இவர் சொன்னால்மட்டும் ஏன் இப்படி? என்று அசந்திருக்கிறேன். அவர் செய்யும் அர்ச்சனை ஒரு இனிய சூழலாக அந்த இடத்தை நொடிக்குள் மாற்றிவிடும். உன்னத ஆன்மிக அனுபவம்.

சிலவருடங்களுக்கு முன் ஒருமுறை ஸ்ரீரங்கம் கோவிலில் – எந்த சன்னிதியில் என்று நினைவில்லை – வணங்கிக்கொண்டிருந்தேன். அர்ச்சனை செய்து தீபாராதனை காட்டினார் ஒரு அர்ச்சகர். 80-85 இருக்கும் அவருக்கு வயது. பக்தர்களுக்கு குங்குமம் கொடுத்துவிட்டு, சடாரியை சாதிப்பதற்காக எடுத்துவந்தார். அவரின் தள்ளாமை கண்டும், உணர்வுபூர்வமாகவும், அவர் சடாரியை தலையில் வைப்பதற்கு ஏதுவாகத் தலையை நன்றாகத் தாழ்த்தினேன் அப்போது அவர்தான் எவ்வளவு பக்திபூர்வமாக ஆசீர்வதித்து சடாரியைத் தலையில் வைத்தார். உடம்பு சிலிர்த்தது. அப்பேர்ப்பட்ட பழையகாலத்து அர்ச்சகர், மனிதர் அவர்.

சில புகழ்பெற்ற கோவில்களில் தீபாராதனை காண்பிப்பதற்கு முன் அந்தக்கோவிலின் பெருமாள்-மூலவரின் பெருமைபற்றிக் கொஞ்சம் ஸ்தல புராணமாக சொல்லிவிட்டு அர்ச்சகர் தீபத்தைக் காட்டுவார். பக்தர்களும் தாங்கள் நிற்கும் கோவிலின் விசேஷத்தை, பெருமாள் அல்லது ஸ்வாமியின் கீர்த்தியை ஓரளவு மனதில் வாங்கிக்கொண்டு, பக்தியோடு கன்னத்தில் போட்டுக்கொள்வார்கள். தீர்த்தம்/குங்குமம்.வீபூதி வாங்கிக்கொள்வார்கள். அரியக்குடி ஸ்ரீனிவாஸர் கோவில், உப்பிலியப்பன் கோவில் போன்ற கோவில்களில் இத்தகைய அனுபவம் எனக்குண்டு. திருக்கோஷ்டியூர் சௌமியநாராயணர் கோவிலில், பெருமாள் சேவித்தபின் கோவிலின் முதல்மாடத்திற்குச் செல்லவேண்டுமெனில், குறுகியபடிகளாக, குனிந்து செல்ல வழி உண்டு. அப்போது ஒரு இளைஞர் நம்மைப் பின் தொடர்ந்து திருக்கோஷ்டியூர் கோவிலில் நடந்த ஒரு சமபவத்தை –ராமானுஜர் வாழ்வின் ஒரு முக்கியமான அங்கத்தை- உணர்வுபூர்வமாக விவரிப்பார். ராமானுஜர் தன் குருவிடமிருந்து நாராயண மூலமந்திரத்தை தீக்ஷையாகப் பெற்றது அந்த ஊரின் கோவிலுக்கெதிரே உள்ள அக்ரஹார வீடொன்றில்தான். சொல்வோருக்கு மோட்சம் தரும் அந்த மந்திரத்தை தான் அனுபவித்தால்மட்டும் போதாது, இதோ எதிரே செல்கிறார்களே தினம்தினம் அல்லாடும் அப்பாவி ஜனங்கள் –அவர்களுக்கும், ஏன், கேட்கும் எல்லோருக்கும் தெரியவைப்போம்; அனைவருக்கும் கிடைக்கட்டும் மோட்சம் என நினைத்த இளம் ராமானுஜர் அந்தக் கோவிலின் மாடத்தின் மேலேறித்தான் அங்குமிங்குமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தவர்களை அன்புடன் அழைத்தார்; மந்திரத்தின் மகிமையைச் சொல்லி அவர்களைத் திருப்பிச் சொல்லவைத்தார். இந்தக் கதையை அங்கிருந்த கிராமத்து இளைஞர் – guide-ஆகப் பணியாற்றுபவர்போலும் – மிக நேர்த்தியாகச் சொன்னார் நான் சென்றிருந்த தினத்தன்று.

பெங்களூரில் சில கோவில்களுக்குத்தான் போக நேர்ந்துள்ளது. சனிக்கிழமைகளில் செல்வது ப்ரூக்ஃபீல்டில் இருக்கும் வெங்கடரமணர் கோவில். ஸ்ரீதேவி, பூதேவி ஸமேதராய் வெங்கடரமணர் அருளும் அழகான, சுத்தமான கோவில். அங்கே பணிசெய்யும் அர்ச்சகர்களின் அலங்காரத் திறமை, கலைநேர்த்தி பாராட்டப்படவேண்டிய விஷயம். குறிப்பாக சனிக்கிழமை காலை தீபாராதனைக்காக அவர்கள் செய்யும் மலரலங்காரம் மனதை மயக்கக்கூடியது. தாயார்களுடன் பெருமாளின் நின்ற திருக்கோலத்தை பார்த்துக்கொண்டே அங்கேயே உட்கார்ந்துவிடலாம்போல் தோன்றும்.

டெல்லி கோவில்களிலும் நல்ல அனுபவங்கள் சில உண்டு. கிழக்கு டெல்லி மயூர்விஹார்-3-ல் இஷ்டசித்தி வினாயகர் கோவிலுக்குப் போவது வழக்கம். அங்கு வினாயகர், சிவன், ஐயப்பன் போன்ற சன்னிதிகளோடு சிறிய லக்ஷ்மிநாராயணர் சன்னிதியும் உண்டு. அதனைப் பார்த்துக்கொள்ளும் அர்ச்சகர் பத்ரிநாராயணன். எம்.சி.ஏ. படித்தவர். விருப்பத்தினால் தன் அப்பா பார்த்த பகவத்கைங்கரியத்துக்கு வந்துவிட்டதாகச் சொல்வார். பெருமாளுக்கு அலங்காரம் சிரத்தையாக செய்வார். நன்றாக குரலை உயர்த்தித் தெளிவாக தமிழின் நாலாயிரத் திவ்யப்பிரபந்த பாடல்களைப் பாடுவார். பக்தர்களுக்குக் கேட்க சுகமாயிருக்கும். அவருடைய பழகும் முறையினால் தமிழர்களோடு, வட இந்திய பக்தர்களும் அடிக்கடி அந்த கோவிலுக்கு வருவதைக் கவனித்திருக்கிறேன். அதே கோவிலில் கணேசன் என்கிற சிவாச்சாரியார் சிவன், துர்க்கை, வினாயகர் போன்ற சன்னிதிகளைக் கவனிக்கிறார். நாராயணர் சன்னிதியில் விசேஷ பூஜை, சனிக்கிழமைகளின் சகஸ்ரநாம பாராயணம் போன்றவைகளின்போது, ஓரத்தில் நின்றுகொண்டு கிருஷ்ண பக்திப்பாடல்களை தமிழ், மலையாளத்தில் உருக்கமாகப் பாடுவார். தெற்கு டெல்லி ஆர்.கே.புரம் செக்டர்-3 வெங்கடேஸ்வரர் கோவிலில் வயதான அர்ச்சகர் ஒருவர், வேதமந்திரங்களோடு பெருமாளுக்குத் திருமஞ்சனம் சிறப்பாக செய்விப்பார். வெள்ளிக்கிழமை காலை நேரத்தில் நிதானமாக உட்கார்ந்து ரஸிக்கலாம்.

எல்லாக் கோவில்களிலும் இப்படியான அனுபவங்கள் நிகழ வேண்டும் என எதிர்பார்க்கலாகாது. எனினும், இப்படி ஆங்காங்கே சிலராவது, தினம் செய்யும் இறைப்பணியை மனம் உவந்து, செயல் நேர்த்தியுடன் செய்வதைப் பார்த்து மகிழ்ந்திருக்கிறேன். இதில் சம்பந்தப்பட்ட அர்ச்சகர்/சிவாச்சாரியாருக்கு, பகவத் கைங்கரியத்தைத் தான் நன்றாகச் செய்கிறோம் என்கிற ஆத்ம திருப்தி ஏற்படுவதோடு, அதன் நற்பலன் கோவிலுக்கு வரும் அனைவருக்கும் கிடைக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

**

Advertisements

தமிழ்நாட்டில் ஒரு சிறு பயணம் – 3

குணசீலம்

பயணத்தின் மூன்றாவது நாள் காலை, திருச்சிக்கருகே உள்ள குணசீலம் என்ற ஊருக்குப் பயணமானேன். திருச்சி-சேலம் சாலையில் திருச்சியிலிருந்து 24 கி.மீ. தூரத்தில் அமைந்துள்ள கிராமம். பக்கவாட்டில் ஓடும் காவிரி நதியின் வடகரையில் அமைந்துள்ளது. இங்கே ஏதாவது விசேஷமா? ஆமாம். இந்த ஊரில் ஸ்ரீ ப்ரசன்ன வேங்கடாசலபதி கோவில் புகழ்பெற்றது. கடும் தவம் செய்த குணசீல மகரிஷியின் வேண்டுதலுக்கிணங்கி திருப்பதி வேங்கடாசலபதிப் பெருமாள் குணசீலத்தில் காட்சி தந்ததோடு, அங்கேயே விக்ரஹ வடிவத்தில் நின்ற திருக்கோலத்தில் தங்கி பக்தர்களுக்கு அருள்புரிவேன் என அனுக்ரஹித்தார். இங்கே பெருமாளுக்குக் கோவிலைக் கட்டியவன் ஞானவர்மன் என்கிற அரசன். திருப்பதிக்கு போவதென்றால் ப்ரும்மப் பிரயத்தனம் செய்யவேண்டியிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் திருப்பதி ஸ்ரீநிவாசனுக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் குணசீலம் போய் தங்கள் நேர்த்திக்கடனைப் பூர்த்திசெய்துகொள்வது வழக்கம். எங்கப்பா காலத்தில் வருடத்திற்கு ஒருமுறை குடும்பத்துடன் காலையில் வந்து, காவிரியில் ஸ்நானமாடிப் பெருமாளை சேவிப்போம். உச்சிகாலத்துக்குப்பின் கிடைக்கும் புளியோதரையும், தயிர்சாதமும் சாப்பிட ஆனந்தமாய் இருக்கும். எங்களுக்கு குலதெய்வம் போன்றவர் இந்தப் பெருமாள். திருச்சிவரை வந்துவிட்டு, இவரைப் பார்க்காவிட்டால் எப்படி?

அன்று காலையில் ஸ்ரீரங்கத்தில் தெரிந்த ஆட்டோக்காரர் அகப்பட்டார். ‘எங்க சார் போகணும்?’ என்றார். ’குணசீலம் போகணும்.. சத்திரம் பஸ்ஸ்டாண்ட் வரைக் கொண்டுபோய் விடுகிறீரா?’ என்றேன். ’சத்திரமெல்லாம் போகவேண்டாம் சார். டோல்கேட்டில எறக்கிவிட்டுர்றேன். அங்கிருந்து டவுன் பஸ்ஸும் போகும். சேலம், முசிரி வண்டிகளும் வரும். அரைமணில போய்ச்சேர்ந்துரலாம்’ என்றார். ‘சரி. கெளம்புங்க’ என்றேன். கொண்டுபோய்விட்டார் டோல்கேட்டில். கொஞ்சம் காத்திருந்தபிறகு வந்தது சேலம் பஸ். ஏறிக்கொண்டேன்.

தமிழ்நாட்டில் வருஷக்கணக்கில் மழையே இல்லாமல் வறண்டு கிடக்கிறதே என்று பதறியவாறே இரண்டுபக்கத்திலும் பார்த்தேன். நல்ல வேளை. அவ்வளவு மோசமாக இல்லை. பச்சை தெரிந்தது. சின்னவயதில் திருச்சி-குணசீலம் பஸ் பயணத்தை வெகுவாக ரசித்திருக்கிறேன். வாழைகள், தென்னைகள் எனப் பச்சைப்பசேலென மண்டியிருக்கும் சாலையின் இருமருங்கிலும். ஒரு பக்கம் புதருக்குப்பின்னால் காவிரி சலசலத்து ஓடுவதைப் பார்த்து குதூகலித்த பொற்காலமது. பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, வண்டியின் வேகம் குறைய ’குணசீலம் எறங்கிக்குங்க!’ என்று எச்சரிப்பார் கண்டக்டர். இப்போது ஒருவிதக் கவலையுடன் சேலம் சாலையின் இருபக்கத்திலும் பார்த்துக்கொண்டுவந்தேன். கலகலத்த காவிரியைக் காணவில்லை. மண்ணில் எங்கோ ஆழத்திலிருந்த கொஞ்சம் ஈரப்பசையை வைத்து வாழையும் தென்னையும் ‘இன்னும் எத்தனை காலத்துக்கோ நாம்’ என்கிற பதற்றத்தில் ஒன்றோடொன்று பேசி நிற்பதாய்ப்பட்டது. சிந்தனையோடு குணசீலம் வந்து இறங்கினேன்.

இறங்கிய பக்கத்திலேயே படித்துறை. காவிரியில் அவ்வளவு தண்ணீர் இல்லையெனினும் பள்ளத்திலாவது நீர் இருக்கும். கொஞ்சம் கையிலெடுத்துத் தலையில் தெளித்துக்கொண்டு கோவிலுக்குள் போகலாம் என நினைத்துப் படியில் கால்வைத்து ஆற்றங்கரைப்பக்கம் பார்த்தபோது அங்கும் எழும்பி பயமுறுத்தியது மணல்வெளி. என்னோடு அங்கே இறங்கிய பெரியவர் ‘என்ன அந்தப்பக்கம் பாக்குறீங்க! காவிரியெல்லாம் வத்திப்போச்சு. ரோட க்ராஸ் பண்ணுங்க. கோவிலுக்குப்போவோம்!’ என்றார் சோகமாக. ‘செல்ஃபோன் செழிப்பைத் தவிர வேறொன்னுமில்லையா இந்த நாட்ல..’ என்று நினைத்தவாறே சாலையைக் கடந்து கோவிலுக்கு செல்லும் பாதையில் நடந்தேன்.

ஆரவாரமின்றி இருந்தது கோவில். புதன்கிழமையாதலால் கூட்டமில்லை. பூக்கடையில் துளசிமாலை, கோவில் பிரஹாரத்தின் டிக்கெட் கௌண்ட்டரில் அர்ச்சனை சீட்டு என வாங்கிக்கொண்டு கோவிலுக்குள் பக்தர்கள் சிலருடன் நுழைந்தேன். நேரே உள்பிரஹாரத்தில் பெருமாளிடமிருந்து சில அடிதூரத்தில் நின்று வணங்கும் பாக்யம் கிடைத்தது. அமைதியான தரிசனம். உத்சவர் ஸ்ரீதேவி, பூதேவித் தாயார் சமேத ஸ்ரீனிவாசப்பெருமாள். மூலவர் ஸ்ரீ ப்ரஸன்ன வேங்கடாசலபதி. மார்பிலே மஹாலக்ஷ்மியைத் தாங்கி, சங்கு, சக்ரத்துடன் காட்சி. வலதுகையில் ஒரு செங்கோல். இந்த செங்கோலின் மூலமாகத்தான் பக்தர்கள் மீது கவிந்திருக்கும் தோஷங்கள், செய்வினைகள், பிலி சூன்யங்களைப் அவர் போக்கி அருள்வதாக ஐதீகம். பெருமாளை சேவித்து, தீர்த்தம், துளசி வாங்கிக்கொண்டு ப்ரஹாரத்தை சுற்றிவந்தேன்.

ப்ரஹாரச் சுவர்களில் குணசீல முனிவரின் பக்திக்கதை படங்களாய் விரிகிறது. அவர் தன் குருவிடம் வேதம் பயின்றது, திருப்பதி வேங்கடாசலபதி குணசீலத்திற்கு வந்து தனக்கும், பக்தர்களுக்கும் அருள்புரியவேண்டும் எனக் காட்டில், தகிக்கும் பஞ்ஜாக்னிக்கு நடுவே ஒற்றைக்காலில் நின்று கடும் தவமியற்றியது, தேவேந்திரன் அவரது தவவலிமை கண்டு குழம்பி, அவரால் தனக்கே ஆபத்துவந்துவிடுமோ எனப் பயந்து, இடி, மின்னல், மழையென கிடுகிடுத்து அவரது தவத்தைக் கலைக்க முயன்றது, எதற்கும் அசைந்துகொடுக்காத குணசீலரின் ஞான வைராக்யம், இறுதியில் பெருமாளின் இனிய தரிசனம், என அழகழான படங்கள் அந்தக்கால காட்சிகளைக் கண்முன் நிறுத்த முயலுகின்றன. ஓவியரை மனதாரப் பாராட்டலாம். யாரென்றுதான் தெரியவில்லை.

இந்தக் கோவிலில் பெருமாள் சன்னிதிக்கெதிரே சிறியதாய் கருடன் சன்னிதி; தவிர வேறு சன்னிதிகள் ஏதுமில்லை. ஸ்ரீவைகாநஸ பகவத் சாஸ்திரப்படி கோவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கிரமப்படி எம்பெருமானுக்கு தினமும் ஆறுகால பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. திருப்பதி போன்றே புரட்டாசிமாதத்தில் இந்தக் கோவிலிலும் ப்ரும்மோஸ்த்தவம் நடைபெறுகிறது. ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும், பிரதி மாதம் வரும் திருவோண நட்சத்திரமும் விசேஷ பூஜைகளுக்கான நாட்கள். திருப்பதிக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் இங்கு ப்ரார்த்தனையை நிறைவேற்றிக்கொள்ளலாம். ஆனால் இந்தப் பெருமாளுக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள், இந்தக் கோவிலில்தான் நேர்த்திக்கடனைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளவேண்டும். வேறெங்கும்போய் பூர்த்தி செய்யமுடியாது என்பது ஐதீகம்.

துவஜஸ்தம்பத்திற்கெதிரே தரையில் விழுந்து வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தேன். கோவில் நோட்டீஸ்போர்டில் 12.30-க்கு உச்சிக்காலம் என்றிருந்தது. மணி 11-தான் ஆகியிருந்தது. வெளியேவந்து, பூக்கடைகளுக்கருகில் இருந்த வெளியில் கொஞ்சம் உலாத்தினேன். அப்போது ஒரு ஓரமாய் நின்றிருந்த என் பக்கத்தில் யாரோ வந்து நிற்பதாய்ப் பட்டது. திரும்பிப் பார்த்தால் ஒரு செந்நிற இளம் பசு. அதற்குத் தருவதற்கு என்னிடம் ஒன்றுமில்லையே என நினைத்து அதன் நெற்றியில் தடவிக்கொடுத்தேன். காண்பித்துக்கொண்டிருந்தது. சற்று நேரம் கழிந்து கொஞ்சம் முன்னால் நடந்துபோய் வருவோர் போவோரை வேடிக்கைப் பார்த்தேன். மறுபடியும் பக்கத்தில் வந்துநிற்கிறது அது. தடவிக்கொடுக்கவேண்டுமாம்! சரி. செய்வோம்.

உச்சிக்காலத்தை நெருங்கும் நேரத்தில் ஸ்கார்ப்பியோ, இன்னொவா, இண்டிகா, டிஸைர் எனக் கார்கள் வந்து தங்களுக்கான இடம்தேடி நின்றுகொண்டன. கோவிலின் பிரஹாரத்தினுள் சென்று ஒரு ஓரமாய் அமர்ந்தேன். எதிரே ஒரு பக்தர் ராமநாமத்தைப் பாட்டாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கருகில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு மத்திமவயது தம்பதியில் அவர் பேச்சுக்கொடுத்தார். கோயம்புத்தூரிலிருந்து வருகிறாராம். இந்தக்கோவிலுக்கு இதுவே முதன்முறை என்றார். ‘சாமியக் கும்புட்டீங்களா?’ என்றேன். ’ஆச்சு. வேறேதும் விசேஷமுண்டா?’ என்று கேட்டார். ‘புறப்பட்றாதீங்க. இன்னும் பதினஞ்சு நிமிஷத்திலே உச்சிக்காலம். தீர்த்தம் தெளித்ததும் போகலாம். அதுதான் விசேஷம்’ என்றேன். ’தீர்த்தம் தெளிப்பாங்களா?’ என்றார் புரியாமல். ’ஆமா. பெருமாளுக்கு செய்த அபிஷேக தீர்த்தத்தை உச்சிக்காலத்தின்போது பக்தர்களை வரிசையா நிக்கச்சொல்லி முகத்தில் தெளிப்பாங்க. மனோவியாதி, மனசஞ்சலம், வேறுவிதமான தோஷங்கள் எதுவானாலும் இந்தத் தீர்த்தத்தினால விலகிடும்னு நம்பிக்கை’ என்றேன். ’அப்படியா!’ என்று அவர் கேட்க, அவரது மனைவியும் கூர்மையாகக் கேட்டுக்கொண்டார். ’முன்னேல்லாம் மனநிலை சரியில்லாதவங்களை குணமாகவென இந்தக்கோவிலில் இருக்கும் சத்திரங்கள்ல குடும்பத்துக்காரங்க விட்டுட்டு போவாங்க. உச்சிக்காலங்கள்ல பக்தர்களோட இவங்களயும் கொண்டுவந்து நிறுத்தி தீர்த்தத்தை முகத்தில அடிப்பாங்க. நான் சின்ன வயசில பார்த்திருக்கேன். இப்ப அதல்லாம் நின்னுபோச்சு போலிருக்கு’ என்றேன். ஆச்சரியத்துடன் கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

கோவில் அலுவலர் ஒருவர் எங்களை ப்ரஹாரத்தின் இடதுபுறமாகப்போய் வரிசையில் காத்திருக்கச் சொன்னார். நான் அந்த தம்பதியரை அங்கு அழைத்துச் சென்றேன். அங்கு சென்றதும்தான் தெரிந்தது- ஏற்கனவே 50-60 பேர் வரிசையாக உச்சிக்கால தீர்த்தத்திற்காக உட்கார்ந்திருந்தார்கள். இன்னும் பக்தர்கள் வந்து சேர்ந்துகொண்டார்கள். 12-30 -க்கு ஒரு அர்ச்சகர் வெள்ளிக்குடத்தில் தீர்த்தம் கொண்டுவர, இன்னுமொரு இளம் அர்ச்சகர் அதிலிருந்து தன் கையிலிருந்த வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் தீர்த்தம் எடுத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு பக்தரின் முகத்திலுமாக வேகமாக அடித்து வரிசையில் முன்னேறினார். ஒவ்வொருவராக பெருமாள் தீர்த்தத்தை பக்தியோடு இவ்வாறு பெற்றுக்கொண்டு கோவிலின் முன்வாயிலில் வந்து கைகூப்பி சேவித்துவிட்டு வெளியே வந்தோம். வாசலில் ஒருவர் ப்ரசாதமாகத் தயிர்சாதத்தை வினியோகித்துக்கொண்டிருந்தார். வாங்கி வாயில்போட்டுக்கொண்டு அருகில் சுவற்றில் பதித்திருந்த குழாயில் கைஅலம்பி பஸ்ஸ்டாப்பு நோக்கி நடந்தோம்.

குணசீலம் என்கிற திருத்தலத்திற்கான விசிட்டோடு, இந்த சிறிய பயணம் நிறைவுபெற்றது. அன்றிரவே பெங்களூர் திரும்பினேன்.

**