ஏப்ரல் 5 – அப்பப்பா !

அப்பப்பா என்றவுடன் ‘நேற்று நீ.. சின்ன பப்பா..’ என்று ஆரம்பிக்கிற வேலை எல்லாம் இங்கே வேண்டாம். எதுக்கெடுத்தாலும் சினிமாவா? வாழ்க்கையை எப்போதாவது கொஞ்சம் சீரியசாக எடுத்துக்கொள்ளப் பாருங்கள் – எப்பேர்ப்பட்ட நாள் இது. இதன் முக்கியத்துவம்பற்றி யாருக்காவது ஏதாவது தெரிகிறதா? எவனும் இதைப்பற்றி யோசித்ததாகக் கூடத் தெரியவில்லையே. இந்தியா, அதிலும் நம்ம தமிழ்நாடு இப்படிப் போய்விட்டதே அட, ராமா! (ராமா என்றதும் ஏதாவது சர்ச்சைக்குரிய விஷயத்தை நினைத்துக்கொண்டால், இதற்கெல்லாம் யாரும் பொறுப்பேற்பதற்கில்லை! நாட்டில் அவனவனுக்கு எத்தனையோ வேலை கிடக்கிறது.)

சரி, ஏப்ரல் 5-க்கு வருவோம். க்ரிகரியன் கேலண்டரில்(Gregorian calendar) 95 ஆவது நாள் இது. உடனே கூட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்திருப்பீர்கள். ஜனவரியில் 31 நாட்கள், பிப்ரவரி 28, மார்ச் 31, ஏப்ரலில் 5 என. கூட்டத் தெரியாதவர்கள், கணக்கு வாத்தியாரை அடிக்க, அப்போதே கை ஓங்கியவர்கள், கொஞ்சம் விலகி நில்லுங்கள். மற்றபடி, நல்லபிள்ளைகள் இத்தனை நேரம் சரியாகக் கூட்டி 95க்கு வந்திருப்பீர்கள். இதிலும் சிலர் இது லீப்வருஷம் என நினைத்து, கூட்டினால் 96 வருகிறது எனக் குற்றம் கண்டுபிடிக்கலாமா என்றுவேறு பார்த்திருப்பீர்கள். உங்களைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. நீங்கள் பிறந்த மாநிலம், நாடு அப்படி. சரி, மேலே படியுங்கள்.

இந்த பூமியில் முதன்முதலாக விண்கல் ஒன்று விழுந்தது. எப்போது? இந்த ஏப்ரல் 5-ஆம் தேதியில்தானாம்! ஸ்காட்லாந்துப் பகுதியில் அது மோதி விழுந்ததாக வானவியலாளர்களால் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. (இதற்கும் மோதிதான் காரணம் என்று ஓலமிடவேண்டாம். இது நடந்தது 1804-ஆம் ஆண்டில், பிரிட்டனில்!).

இரண்டாவது உலக மகாயுத்தம். (மூன்றாவது ஓவர்-டியூ என்று முணுமுணுக்கிறீர்களா?) கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். படித்திருப்பீர்கள். The Great Escape, Downfall, Schindler’s List, Casablanca போன்ற உலகப்போர்பற்றிய சில அபாரமான ஆங்கில சினிமாக்களையும் உங்களில் சிலர் பார்த்திருக்கலாம். அதற்கென்ன இப்போது என்கிறீர்கள். இப்படி அவசரக்குடுக்கையாக இருந்தால் நான் என்ன செய்வது? இரண்டாவது உலகப்போரின்போது 1942 ஏப்ரல் 5-ஆம் தேதியில்தான், நமது பக்கத்து நாடான ஸ்ரீலங்காவை (அப்போது பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்தின் கீழிருந்த சிலோன்) ஜப்பானியப் போர்க்கப்பல்கள் கடுமையாகத் தாக்கின. நீந்தத் தெரியாத இரண்டு பிரிட்டிஷ் போர்க்கப்பல்கள் மூழ்கித்தொலைந்தன. (அதற்கு நாம் என்ன செய்யமுடியும்?) இதோடு நின்றதா? அடுத்தவருடம் இதே நாளில்தான்(ஏப்ரல் 5), அமெரிக்கப்போர் விமானங்கள் பெல்ஜியத்தின்மீது குண்டுவீசின. 209 குழந்தைகள் உட்பட 900 பேரை ஈவு இரக்கமில்லாமல் கொன்றபிறகு, ஏதோ தவறு நிகழ்ந்துவிட்டது; பெல்ஜியத்தை தவறாகத் தாக்கிவிட்டதாக அமெரிக்கா சொன்னது. பார்த்தீர்களா, ட்ரம்ப் வருவதற்கு பலவருடமுன்பே அமெரிக்கா எப்படியெல்லாம் ஒத்திகை பார்த்திருக்கிறது!

இரண்டாவது உலகப்போரில் 1945-ல் இதே நாளில்தான், ஹங்கேரி ஜெர்மானிய ஆதிக்கத்திலிருந்து நேசநாடுகளால் விடுவிக்கபட்டது. அப்பாடி.. சுதந்திரம்! ஏப்ரல் 5 அந்நாட்டின் தேசீய நாள்.

வேறுசில விஷயங்களையும் பார்ப்போம். சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் கம்யூனிஸ்ட் அரசு, மேற்கு வங்கத்தில் ஜோதிபாசு தலைமையில் ஏப்ரல் 5-ஆம் தேதிதான் பதவி ஏற்றது-அதாவது 1957-ல். 1959-ல் அது மூட்டையைக்கட்டிக்கொண்டு வீட்டுக்குப்போகும்படி ஆனது என்பது வேறு விஷயம்.

ஏப்ரல் 5 என்கிற நாளுக்கு சீன சரித்திரத்தில் முக்கியத்துவம் உண்டு. அங்கு ஆளும் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் (வேறு எந்தக் கட்சி இருக்கிறது அங்கே) நினைத்துப் பார்க்கவும் விரும்பாத நாள் அது. 1976-ல் செஞ்சீனாவின் அதிபர் மா-சே- துங் ஆட்சியின்போதுதான் முதன் முதலாக மக்கள் எதிர்ப்பை, சீனா தன் தலைநகரமான பெய்ஜிங்கின் (அப்போதைய பீக்கிங்) தியனென்மென் சதுக்கத்தில் எதிர்கொண்டது. (அதற்குமுன்னும் நாட்டின் வேறு பகுதிகளில் கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சிக்கெதிரான புரட்சி வெடித்திருக்கலாம். ஆனால் அவை யாருக்கும் தெரியாமல், கொடுமையாக நசுக்கப்பட்டிருக்கும். பத்திரிக்கை சுதந்திரம், ஊடக சுதந்திரம் இல்லாத, மக்கள் வாயைத் திறக்கலாமா என்று யோசிக்கக்கூட முடியாத, கடும் அடக்குமுறை ஆட்சி சீனாவில் நிலவிய கொடுங்காலம். அதனால் அது வெளி உலகுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை) ஏப்ரல் 5-ஆம் தேதி, எதிர்க்கும் மக்களை நசுக்குவதற்காக சீனப்படைகளை டேங்குகளோடு சீன அரசு நகரில் இறக்கியது. அதனைத் தனியனாக ஒரு போராளி தடுத்து நிறுத்த முயற்சிக்க, பயமுறுத்தும் வகையில் முன்னேறும் டாங்குகள் – ஒரு பயங்கரக் காட்சி, எப்படியோ வெளி உலகுக்குப்போய், மேலைநாட்டு பத்திரிக்கைகள், டிவிக்கள் பெரிதாகப் படம்போட்டு அடிக்கடிக் காண்பித்தன – பாத்தீங்களா சீனாவில் கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சியின் லட்சணத்தை, தன் மக்களுக்கெதிராகவே டாங்கிகளை அனுப்பும் பயங்கரத்தை என அரசியல் விமரிசனத்தில் சீறின. கம்யூனிஸம் vs ஏகாதிபத்தியம் என்கிற பனிப்போர் நடந்துகொண்டிருந்த காலமல்லவா. கேட்கவா வேண்டும்?

சரி இந்த உலகத்தை தூக்கி வையுங்கள் ஒருபக்கம். நம்ம நாடு, அதிலும் தமிழ்நாடு இப்போது எப்படி இருக்கிறது? நேற்று ஆளுங்கட்சி நமது அப்பாவித் தமிழர்களுக்காக உண்ணாவிரதம் இருந்ததாமே அதில் பாழாய்ப்போன இந்த இடைவேளை வந்துவிட்டதாம். அப்போது யார் யாரோ, கொண்டுவந்த பாத்திரத்தைத் திறந்துவைக்க, பிரியாணி, டொமேட்டோ ரைஸ் என்று வெளுத்துவாங்கிவிட்டதுகளாமே நமது ஆளுங்கட்சிப்புள்ளிகள்.. பின்னே, உண்ணாவிரதம் இருக்கிற இடத்துல, பசி ஆளையே திங்குற நேரத்துல வாசனையா, ருசியாக் கொண்டாந்து பக்கத்துல பாத்திரத்தத் தொறந்து வச்சா, எடுத்து உள்ள தள்ளாம இருக்கமுடியுமா? இதுக்கெல்லாமா ஆளுங்கட்சியை குறை சொல்வது?

கொஞ்சம் இருங்கள்.. இன்று ஏப்ரல் 5-ஆ? அடடா! ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் எதைச் செய்தாலும், செய்யாவிட்டாலும் எல்லாவற்றையும் எதிர்ப்பதையே சித்தாந்தமாகக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்க்கட்சிகளும், அவர்களுக்குப் பின்னணி ஓசை எழுப்பும் ஜிங்-சக்குகளும் ஒன்று சேர்ந்து காவிரி, கோதாவரி என்று ஏதாவது கோஷமிட்டுக்கொண்டு வெளியே வந்திருப்பார்களே.. மக்களுக்கு சேவை செய்கிறோம் என்கிற சாக்கில், மக்களின் சொத்தை-அதான் அரசு அலுவலகங்கள், வாகனங்கள், பஸ், ரயில், தண்டவாளம் என்கிற பொதுச்சொத்துக்களை சேதம் செய்ய முனையவில்லையே? ஒருவேளை, மக்களுக்கான போராட்டம், சாலைமறியல் என்கிறபெயரில், வழக்கம்போல் ஒரு பாவமுமறியாத சாதாரண மக்களின் வாழ்வில் அழுந்தக் கையை வைத்துவிட்டார்களோ? பொட்டிக்கடைகளில் ஆரம்பித்து எல்லாவற்றையும் இழுத்து மூடுகிற வீரத் திருப்பணிமூலம், தினப்படி ஏதோ வேலைசெய்து கையில் கொஞ்சம் காசுவாங்கி கஞ்சிகுடிக்கும், கூலித்தொழிலாளர்களின் வயிற்றிலும் மண்ணை அள்ளிப்போட்டுவிட்டார்களோ? என்னென்ன காத்திருக்கிறதோ இன்று?

தமிழ்நாடே, உனக்கு எந்த தெசை நடக்கிறது இப்போது? இன்னும் என்னென்ன பாக்கியிருக்கிறது?
**

தமிழ்நாட்டில் ஒரு சிறு பயணம் – 3

குணசீலம்

பயணத்தின் மூன்றாவது நாள் காலை, திருச்சிக்கருகே உள்ள குணசீலம் என்ற ஊருக்குப் பயணமானேன். திருச்சி-சேலம் சாலையில் திருச்சியிலிருந்து 24 கி.மீ. தூரத்தில் அமைந்துள்ள கிராமம். பக்கவாட்டில் ஓடும் காவிரி நதியின் வடகரையில் அமைந்துள்ளது. இங்கே ஏதாவது விசேஷமா? ஆமாம். இந்த ஊரில் ஸ்ரீ ப்ரசன்ன வேங்கடாசலபதி கோவில் புகழ்பெற்றது. கடும் தவம் செய்த குணசீல மகரிஷியின் வேண்டுதலுக்கிணங்கி திருப்பதி வேங்கடாசலபதிப் பெருமாள் குணசீலத்தில் காட்சி தந்ததோடு, அங்கேயே விக்ரஹ வடிவத்தில் நின்ற திருக்கோலத்தில் தங்கி பக்தர்களுக்கு அருள்புரிவேன் என அனுக்ரஹித்தார். இங்கே பெருமாளுக்குக் கோவிலைக் கட்டியவன் ஞானவர்மன் என்கிற அரசன். திருப்பதிக்கு போவதென்றால் ப்ரும்மப் பிரயத்தனம் செய்யவேண்டியிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் திருப்பதி ஸ்ரீநிவாசனுக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் குணசீலம் போய் தங்கள் நேர்த்திக்கடனைப் பூர்த்திசெய்துகொள்வது வழக்கம். எங்கப்பா காலத்தில் வருடத்திற்கு ஒருமுறை குடும்பத்துடன் காலையில் வந்து, காவிரியில் ஸ்நானமாடிப் பெருமாளை சேவிப்போம். உச்சிகாலத்துக்குப்பின் கிடைக்கும் புளியோதரையும், தயிர்சாதமும் சாப்பிட ஆனந்தமாய் இருக்கும். எங்களின் குலதெய்வம் குணசீலம் பெருமாள். திருச்சிவரை வந்துவிட்டு, இவரைப் பார்க்காதுபோனால் எப்படி?

அன்று காலையில் ஸ்ரீரங்கத்தில் தெரிந்த ஆட்டோக்காரர் அகப்பட்டார். ‘எங்க சார் போகணும்?’ என்றார். ’குணசீலம் போகணும்.. சத்திரம் பஸ்ஸ்டாண்ட் வரைக் கொண்டுபோய் விடுகிறீரா?’ என்றேன். ’சத்திரமெல்லாம் போகவேண்டாம் சார். டோல்கேட்டில எறக்கிவிட்டுர்றேன். அங்கிருந்து டவுன் பஸ்ஸும் போகும். சேலம், முசிரி வண்டிகளும் வரும். அரைமணில போய்ச்சேர்ந்துரலாம்’ என்றார். ‘சரி. கெளம்புங்க’ என்றேன். கொண்டுபோய்விட்டார் டோல்கேட்டில். கொஞ்சம் காத்திருந்தபிறகு வந்தது சேலம் பஸ். ஏறிக்கொண்டேன்.

தமிழ்நாட்டில் வருஷக்கணக்கில் மழையே இல்லாமல் வறண்டு கிடக்கிறதே என்று பதறியவாறே இரண்டுபக்கத்திலும் பார்த்தேன். நல்ல வேளை. அவ்வளவு மோசமாக இல்லை. பச்சை தெரிந்தது. சின்னவயதில் திருச்சி-குணசீலம் பஸ் பயணத்தை வெகுவாக ரசித்திருக்கிறேன். வாழைகள், தென்னைகள் எனப் பச்சைப்பசேலென மண்டியிருக்கும் சாலையின் இருமருங்கிலும். ஒரு பக்கம் புதருக்குப்பின்னால் காவிரி சலசலத்து ஓடுவதைப் பார்த்து குதூகலித்த பொற்காலமது. பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, வண்டியின் வேகம் குறைய ’குணசீலம் எறங்கிக்குங்க!’ என்று எச்சரிப்பார் கண்டக்டர். இப்போது ஒருவிதக் கவலையுடன் சேலம் சாலையின் இருபக்கத்திலும் பார்த்துக்கொண்டுவந்தேன். கலகலத்த காவிரியைக் காணவில்லை. மண்ணில் எங்கோ ஆழத்திலிருந்த கொஞ்சம் ஈரப்பசையை வைத்து வாழையும் தென்னையும் ‘இன்னும் எத்தனை காலத்துக்கோ நாம்’ என்கிற பதற்றத்தில் ஒன்றோடொன்று பேசி நிற்பதாய்ப்பட்டது. சிந்தனையோடு குணசீலம் வந்து இறங்கினேன்.

இறங்கிய பக்கத்திலேயே படித்துறை. காவிரியில் அவ்வளவு தண்ணீர் இல்லையெனினும் பள்ளத்திலாவது நீர் இருக்கும். கொஞ்சம் கையிலெடுத்துத் தலையில் தெளித்துக்கொண்டு கோவிலுக்குள் போகலாம் என நினைத்துப் படியில் கால்வைத்து ஆற்றங்கரைப்பக்கம் பார்த்தபோது அங்கும் எழும்பி பயமுறுத்தியது மணல்வெளி. என்னோடு அங்கே இறங்கிய பெரியவர் ‘என்ன அந்தப்பக்கம் பாக்குறீங்க! காவிரியெல்லாம் வத்திப்போச்சு. ரோட க்ராஸ் பண்ணுங்க. கோவிலுக்குப்போவோம்!’ என்றார் சோகமாக. ‘செல்ஃபோன் செழிப்பைத் தவிர வேறொன்னுமில்லையா இந்த நாட்ல..’ என்று நினைத்தவாறே சாலையைக் கடந்து கோவிலுக்கு செல்லும் பாதையில் நடந்தேன்.

ஆரவாரமின்றி இருந்தது கோவில். புதன்கிழமையாதலால் கூட்டமில்லை. பூக்கடையில் துளசிமாலை, கோவில் பிரஹாரத்தின் டிக்கெட் கௌண்ட்டரில் அர்ச்சனை சீட்டு என வாங்கிக்கொண்டு கோவிலுக்குள் பக்தர்கள் சிலருடன் நுழைந்தேன். நேரே உள்பிரஹாரத்தில் பெருமாளிடமிருந்து சில அடிதூரத்தில் நின்று வணங்கும் பாக்யம் கிடைத்தது. அமைதியான தரிசனம். உத்சவர் ஸ்ரீதேவி, பூதேவித் தாயார் சமேத ஸ்ரீனிவாசப்பெருமாள். மூலவர் ஸ்ரீ ப்ரஸன்ன வேங்கடாசலபதி. மார்பிலே மஹாலக்ஷ்மியைத் தாங்கி, சங்கு, சக்ரத்துடன் காட்சி. வலதுகையில் ஒரு செங்கோல். இந்த செங்கோலின் மூலமாகத்தான் பக்தர்கள் மீது கவிந்திருக்கும் தோஷங்கள், செய்வினைகள், பிலி சூன்யங்களைப் அவர் போக்கி அருள்வதாக ஐதீகம். பெருமாளை சேவித்து, தீர்த்தம், துளசி வாங்கிக்கொண்டு ப்ரஹாரத்தை சுற்றிவந்தேன்.

ப்ரஹாரச் சுவர்களில் குணசீல முனிவரின் பக்திக்கதை படங்களாய் விரிகிறது. அவர் தன் குருவிடம் வேதம் பயின்றது, திருப்பதி வேங்கடாசலபதி குணசீலத்திற்கு வந்து தனக்கும், பக்தர்களுக்கும் அருள்புரியவேண்டும் எனக் காட்டில், தகிக்கும் பஞ்ஜாக்னிக்கு நடுவே ஒற்றைக்காலில் நின்று கடும் தவமியற்றியது, தேவேந்திரன் அவரது தவவலிமை கண்டு குழம்பி, அவரால் தனக்கே ஆபத்துவந்துவிடுமோ எனப் பயந்து, இடி, மின்னல், மழையென கிடுகிடுத்து அவரது தவத்தைக் கலைக்க முயன்றது, எதற்கும் அசைந்துகொடுக்காத குணசீலரின் ஞான வைராக்யம், இறுதியில் பெருமாளின் இனிய தரிசனம், என அழகழான படங்கள் அந்தக்கால காட்சிகளைக் கண்முன் நிறுத்த முயலுகின்றன. ஓவியரை மனதாரப் பாராட்டலாம். யாரென்றுதான் தெரியவில்லை.

இந்தக் கோவிலில் பெருமாள் சன்னிதிக்கெதிரே சிறியதாய் கருடன் சன்னிதி; தவிர வேறு சன்னிதிகள் ஏதுமில்லை. ஸ்ரீவைகாநஸ பகவத் சாஸ்திரப்படி கோவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கிரமப்படி எம்பெருமானுக்கு தினமும் ஆறுகால பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. திருப்பதி போன்றே புரட்டாசிமாதத்தில் இந்தக் கோவிலிலும் ப்ரும்மோஸ்த்தவம் நடைபெறுகிறது. ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும், பிரதி மாதம் வரும் திருவோண நட்சத்திரமும் விசேஷ பூஜைகளுக்கான நாட்கள். திருப்பதிக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் இங்கு ப்ரார்த்தனையை நிறைவேற்றிக்கொள்ளலாம். ஆனால் இந்தப் பெருமாளுக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள், இந்தக் கோவிலில்தான் நேர்த்திக்கடனைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளவேண்டும். வேறெங்கும்போய் பூர்த்தி செய்யமுடியாது என்பது ஐதீகம்.

துவஜஸ்தம்பத்திற்கெதிரே தரையில் விழுந்து வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தேன். கோவில் நோட்டீஸ்போர்டில் 12.30-க்கு உச்சிக்காலம் என்றிருந்தது. மணி 11-தான் ஆகியிருந்தது. வெளியேவந்து, பூக்கடைகளுக்கருகில் இருந்த வெளியில் கொஞ்சம் உலாத்தினேன். அப்போது ஒரு ஓரமாய் நின்றிருந்த என் பக்கத்தில் யாரோ வந்து நிற்பதாய்ப் பட்டது. திரும்பிப் பார்த்தால் ஒரு செந்நிற இளம் பசு. அதற்குத் தருவதற்கு என்னிடம் ஒன்றுமில்லையே என நினைத்து அதன் நெற்றியில் தடவிக்கொடுத்தேன். காண்பித்துக்கொண்டிருந்தது. சற்று நேரம் கழிந்து கொஞ்சம் முன்னால் நடந்துபோய் வருவோர் போவோரை வேடிக்கைப் பார்த்தேன். மறுபடியும் பக்கத்தில் வந்துநிற்கிறது அது. தடவிக்கொடுக்கவேண்டுமாம்! சரி. செய்வோம்.

உச்சிக்காலத்தை நெருங்கும் நேரத்தில் ஸ்கார்ப்பியோ, இன்னொவா, இண்டிகா, டிஸைர் எனக் கார்கள் வந்து தங்களுக்கான இடம்தேடி நின்றுகொண்டன. கோவிலின் பிரஹாரத்தினுள் சென்று ஒரு ஓரமாய் அமர்ந்தேன். எதிரே ஒரு பக்தர் ராமநாமத்தைப் பாட்டாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கருகில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு மத்திமவயது தம்பதியில் அவர் பேச்சுக்கொடுத்தார். கோயம்புத்தூரிலிருந்து வருகிறாராம். இந்தக்கோவிலுக்கு இதுவே முதன்முறை என்றார். ‘சாமியக் கும்புட்டீங்களா?’ என்றேன். ’ஆச்சு. வேறேதும் விசேஷமுண்டா?’ என்று கேட்டார். ‘புறப்பட்றாதீங்க. இன்னும் பதினஞ்சு நிமிஷத்திலே உச்சிக்காலம். தீர்த்தம் தெளித்ததும் போகலாம். அதுதான் விசேஷம்’ என்றேன். ’தீர்த்தம் தெளிப்பாங்களா?’ என்றார் புரியாமல். ’ஆமா. பெருமாளுக்கு செய்த அபிஷேக தீர்த்தத்தை உச்சிக்காலத்தின்போது பக்தர்களை வரிசையா நிக்கச்சொல்லி முகத்தில் தெளிப்பாங்க. மனோவியாதி, மனசஞ்சலம், வேறுவிதமான தோஷங்கள் எதுவானாலும் இந்தத் தீர்த்தத்தினால விலகிடும்னு நம்பிக்கை’ என்றேன். ’அப்படியா!’ என்று அவர் கேட்க, அவரது மனைவியும் கூர்மையாகக் கேட்டுக்கொண்டார். ’முன்னேல்லாம் மனநிலை சரியில்லாதவங்களை குணமாகவென இந்தக்கோவிலில் இருக்கும் சத்திரங்கள்ல குடும்பத்துக்காரங்க விட்டுட்டு போவாங்க. உச்சிக்காலங்கள்ல பக்தர்களோட இவங்களயும் கொண்டுவந்து நிறுத்தி தீர்த்தத்தை முகத்தில அடிப்பாங்க. நான் சின்ன வயசில பார்த்திருக்கேன். இப்ப அதல்லாம் நின்னுபோச்சு போலிருக்கு’ என்றேன். ஆச்சரியத்துடன் கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

கோவில் அலுவலர் ஒருவர் எங்களை ப்ரஹாரத்தின் இடதுபுறமாகப்போய் வரிசையில் காத்திருக்கச் சொன்னார். நான் அந்த தம்பதியரை அங்கு அழைத்துச் சென்றேன். அங்கு சென்றதும்தான் தெரிந்தது- ஏற்கனவே 50-60 பேர் வரிசையாக உச்சிக்கால தீர்த்தத்திற்காக உட்கார்ந்திருந்தார்கள். இன்னும் பக்தர்கள் வந்து சேர்ந்துகொண்டார்கள். 12-30 -க்கு ஒரு அர்ச்சகர் வெள்ளிக்குடத்தில் தீர்த்தம் கொண்டுவர, இன்னுமொரு இளம் அர்ச்சகர் அதிலிருந்து தன் கையிலிருந்த வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் தீர்த்தம் எடுத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு பக்தரின் முகத்திலுமாக வேகமாக அடித்து வரிசையில் முன்னேறினார். ஒவ்வொருவராக பெருமாள் தீர்த்தத்தை பக்தியோடு இவ்வாறு பெற்றுக்கொண்டு கோவிலின் முன்வாயிலில் வந்து கைகூப்பி சேவித்துவிட்டு வெளியே வந்தோம். வாசலில் ஒருவர் ப்ரசாதமாகத் தயிர்சாதத்தை வினியோகித்துக்கொண்டிருந்தார். வாங்கி வாயில்போட்டுக்கொண்டு அருகில் சுவற்றில் பதித்திருந்த குழாயில் கைஅலம்பி பஸ்ஸ்டாப்பு நோக்கி நடந்தோம்.

குணசீலம் என்கிற திருத்தலத்திற்கான விசிட்டோடு, இந்த சிறிய பயணம் நிறைவுபெற்றது. அன்றிரவே பெங்களூர் திரும்பினேன்.

**