Sri Adi Shankara ஆதிசங்கரர் – பால சந்நியாசி

இந்தியா. 8-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி மற்றும், 9-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பகாலம். நாட்டில் மக்களின் இறை நம்பிக்கைகள், தத்துவார்த்த, ஆன்மீக சிந்தனைகள், மழைக்காளான்களாய் முளைத்துவிட்டிருந்த முரண் பல கொண்ட சிறுசிறு மதக்குழுக்களால், அமைப்புகளால்(religious sects) சிதறடிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தன. தங்களை குருக்கள், ஆச்சாரியர்கள் என அழைத்துக்கொண்டு சாதாரணர்களிடையே பெரும் சிந்தனைக் குழப்பத்தை கிளறிவிட்டு, மன அமைதியைத் தவிடுபொடியாக்கியிருந்த போலிகள், புரட்டுகள் தேசமுழுதும் பரவிவிட்டிருந்த இந்திய பெரும்சோதனைக் காலம் அது.

தென்பாரதத்தில் திருச்சூருக்கு அருகே காலடி என்னும் ஊரில் (இப்போது கேரளா மாநிலம்) பக்தியில் திளைத்த சிவபக்தர்களான சிவகுரு, ஆர்யாம்பா என்கிற குழந்தையில்லா தம்பதி, கவலையுடன் பெரும் பிரார்த்தனையில் இருந்தனர். அவர்களுடைய பக்தியை மெச்சி அவர்களுக்கு குழந்தை பாக்கியத்தை அருளுமுன்னே சிவபெருமான், சிவகுருவின் கனவில் வந்து இப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுவைத்தார்: “சராசரி மனிதராய் வாழக்கூடிய, நீண்ட ஆயுளை உடைய குழந்தைகள் வேண்டுமா இல்லை, உண்மை ஒளியுடன் சிறந்த ஞானியாக வாழக்கூடிய ஒரே ஒரு குழந்தை வேண்டுமா? ஆனால் அந்தக் குழந்தைக்கு ஆயுள் குறைவுதான். யார் வேண்டும்?.“ சிவனின் அடியவரான சிவகுருவுக்கு யோசிக்கப் பெரிதாக ஏதுமில்லை. பெருமானை நோக்கி, “தங்கள் சித்தமே எங்கள் பாக்யம்“ என்றார். `அப்படியே ஆகட்டும்!` என்று மறைந்தார் இறைவன். பாரதப் பெரும்பூமியில் நிலவியிருந்த குழப்பம், தெளிவின்மையை அகற்றி, தர்மவழியை உண்மைவழியை நிலைநாட்ட வந்துபிறந்தார் ஆதிசங்கரர்.

Adi Shankarar
with disciples

7 வயதுச் சிறுவனாக சங்கரர் இருந்தபோதே அவருடைய தந்தை இயற்கை எய்தினார். வயதான தாய், சங்கரருக்கு, குலவழக்கப்படி உபநயனம் (பூணூல் போட்டுக்கொள்ளல்) செய்வித்து, குருகுலத்திற்கு வேதசாஸ்திரங்களைப் படிக்க அனுப்பிவைத்தார். அந்த இளம்பிராயத்திலேயே அவருக்குள் இருந்த அதீத சக்தி அவ்வப்போது தன்னை வெளிப்படுத்திக் காட்டியது. பால்ய வயதிலேயே சங்கரர் வேத, சாஸ்திரங்களில் தேர்ச்சி அடைந்தது அனைவரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது.

குருகுலத்தில் இருந்தபோது, சிஷ்யர்கள் அந்தக்கால தர்மப்படி ஒவ்வொரு வீடாக சென்று உணவை யாசித்து, கிடைத்ததை உண்பது வழக்கம். ஏகாதசி விரதம் முடித்து அடுத்த நாளான துவாதசி அன்று சிறுவனான சங்கரர், திருவோட்டைக் கையிலேந்திப் பிச்சை எடுக்கச் சென்றார். ஒரு ஏழை அந்தணர் வீட்டின்முன் நின்றார். `பவதி பிக்ஷாந்தேகி!`(Bhavati Bikshaandehi -தாங்கள் பிச்சை போடுங்கள்) என்று குரல் கொடுத்தார். வீட்டிலிருந்து யாரும் வருவதாகத் தெரியவில்லை. சாஸ்திர முறைப்படி, எந்த ஒரு வீட்டின் வாசலில் நின்று மூன்று முறைதான் பிச்சை கேட்டு அழைக்கலாம். ஒருவீட்டில் என்ன பிச்சை கிடைக்கிறதோ அதைப் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டு, பிச்சை போட்டவரை ஆசீர்வதித்து (அல்லது அவருக்காக வேண்டிக்கொண்டு) அங்கிருந்து சென்றுவிடவேண்டும். அதுதான் பிச்சை கேட்டவருக்கான உணவு. அடுத்தவீட்டில்போய் மேற்கொண்டு பிச்சை கேட்கக்கூடாது. அப்படி இருந்த காலமது.

யாரும் வரவில்லையே என நினைத்து சங்கரர் மீண்டும் பிச்சை கேட்டு அழைக்க, வீட்டினுள் அந்தணரில்லை; அவருடைய மனைவி எட்டிப் பார்த்தாள். வாசலில் பசுமைமாறா குழந்தை முகத்துடன் ஒரு பால பிரும்மச்சாரி நின்றிருப்பது கண்டதும் மிரண்டாள். ஏனெனில், கொடுப்பதற்கு அந்த ஏழையிடம் என்ன இருக்கிறது வீட்டில்? பிச்சை கேட்கும் ஒரு பிராமண பாலகனை, வெறும் கையோடு அனுப்புவது பாவமல்லவா? சமையல் உள்ளில் சென்று பாத்திரங்களை உருட்டுகையில், தன் கணவருக்கென எடுத்துவைத்த ஒரு நெல்லிக்கனி -அதுவும் வதங்கிப்போயிருந்தது – அவளது கையில் கிடைத்தது. வேறு வழியில்லை; இதனைத் திருவோட்டில் போட்டுவிடவேண்டியதுதான் என நினைத்து எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு விரைந்தாள்.

`பிச்சைகேட்டு வாசலில் நிற்கும் இந்த பாலகனுக்குப் போட ஒருபிடி சாதம் கூட இல்லாத தரித்திரியாக இருக்கிறேனே, பாவியல்லவா நான்!` என நினைத்து உளம் வெந்தாள் அந்தப் பெண்மணி. சங்கரரின் திருவோட்டில் அந்த நெல்லிக்கனியை இட்டுவிட்டு, தன்னுடைய கொடிய வறுமை தந்த அவமானத்தால் முட்டும் அழுகையை முந்தானையால் நிறுத்த முயன்றவளாய், பாலகனை நேராகப் பார்க்கும் தைரியமின்றி வேகமாக வீட்டுக்குள் திரும்பிவிட்டாள். சங்கரர் அவ்வளவையும் கூர்ந்து பார்த்திருந்தார். கடும் ஏழ்மையிலும் கொஞ்சமும் மாறாத அவளது தர்மசிந்தனை, இயலாமை தந்த பெருந்துக்கம், பரிதவிப்பு எல்லாவற்றையும் ஒரே கணத்தில் கனமாக உணர்ந்தார். தான் வணங்கும் தேவி மகாலட்சுமியை மானசீகமாக அழைத்து அந்த ஏழையின் வறுமையை உடன் நீக்கி அருளுமாறு வேண்டினார். உருக்கத்தோடு ஆகாசத்தை நோக்கிப் பாடினார். அந்த ஸ்லோகமே அவர் முதலில் இயற்றிப்பாடிய, பின்னாளில் பெரிதும் புகழ்பெற்ற `கனகதாரா ஸ்தோத்திரம்`. பிஞ்சுக்குரலில் உருக்கிய பாடல் விண்ணைத் தாண்டியது. மகாலட்சுமி உளம் கசிந்தாள். அவர் பாடி முடித்ததும், அந்த ஏழைப்பெண்ணின் வீட்டினுள் தங்க மழை பொழிந்தாள் தேவி. விதியை நினைத்து விம்மி அழுதவாறு வீட்டுக்குள் மூலையில் முடங்கியிருந்த அந்தப் பெண், திடீரென ஏதோ விழுந்தோடும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ஓட்டைக்கூரை வழியாக தரையில் விழுந்து தடதடவென ஓடி, மூலைக்கு மூலையாகக் கிடந்து பளபளத்தன அவை. நெல்லிக்கனிகள். தங்க நெல்லிக்கனிகள்! செப்புக்காசையும் வாழ்க்கையில் பார்த்திராத அந்த ஏழை வெகுவாக அரண்டுபோனாள். தன் கண்களை நம்பாது கசக்கிக்கொண்டு மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தாள். வாசலில் பிச்சைக்கு வந்துநின்ற பாலகனின் முகம் ஒருகணம் அவளது மனக்கண்ணில் பிரகாசித்தது. ஓடிப்போய் வாசலில் பார்த்தாள். சங்கரர் போய்விட்டிருந்தார்.

தன் பிறப்பின் காரணமும், ஆற்றவேண்டிய ஆன்மீகக் கடமைகள் பற்றிய சிந்தனையும் அந்த சின்னவயதிலேயே அவர் மனதில் ஓடியது. துறவறம் மேற்கொண்டு பாரதம் முழுதும் பயணிக்க சித்தமானார். ஆனால் அம்மாவோ சங்கரருக்கு விரைவில் திருமணம் செய்துவிடவேண்டும் என்கிற ஆசையில் இருந்தார். பால்ய விவாகம் வழக்கமாயிருந்த காலமது. இந்த நிலையில் சந்நியாசத்திற்கு தாயார் சம்மதிப்பாரா?

ஒருநாள் ஆற்றில் குளிக்கபோன சங்கரரின் காலைக் கவ்வியது ஒரு முதலை. கரையில் நின்றிருந்த அவருடைய தாய் அலறினார். சஙகரருக்கு தனக்கு என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பது புரிந்தது. தாயிடம் சொன்னார். “அம்மா, இந்த முதலை பிடித்த பிடியை விடாது. எனது காலம் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் இந்த நிலையிலும் ஒரு சூட்சுமம் இருக்கிறது. நான் சன்னியாசியாக நீ சம்மதித்தால் ஒருவேளை என் உயிர் பிழைக்கலாம். சொல்லம்மா!“ என்றார். சந்நியாசியோ எதுவோ தன் மகன் பிழைத்திருந்தால் போதும் எனச் சம்மதித்தார் அந்தத் தாய். சங்கரர் சந்நியாச தீட்சை மந்திரத்தை மனதில் ஆழ்ந்து சொல்ல, முதலை பிடி தளர்த்தி விலகியது. சங்கரர் சந்நியாசியாகக் கரை மீண்டார்.

தேசசஞ்சாரம் செல்ல விரும்பித் தாயிடம் அனுமதிகேட்டார் சங்கரர். அந்தக்காலத்தில் தேசசஞ்சாரம், புண்ணிய யாத்திரை என்பதெல்லாம், எத்தனை தூரமானாலும் கால்நடையாகத்தான். வீட்டை விட்டு ஒருவர் போனால் போனதுதான். திரும்பி வந்தால்தான் நிச்சயம். அப்படி ஒரு காலகட்டம். வயோதிகத் தாய் பயந்து அழுதார். “என் கடைசி காலத்தில் உன்னைக் காணாதுதான் நான் உயிர்விட வேண்டுமா“ என அரற்றினார். தாயாரைத் தேற்றிய சங்கரர் `அம்மா! கவலைப்படாதே உன் அந்திமக் காலத்தில் நான் எங்கிருப்பினும் உனை வந்து சேர்வேன். அப்படி ஒருவேளை, நான் வருமுன் உன் உயிர்போகுமென்றால், ஒரு தாய்க்கு மகன் செய்யவேண்டிய அந்திமக் கடமைகளை நான் உனக்கு செய்வேன்` என உறுதி அளித்தார். சாஸ்திர நியதிப்படி ஒரு சந்நியாசிக்கு இத்தகைய இல்லற தர்மங்கள், கடமைகள் ஏதும் கிடையாது. இருப்பினும் தன்னைப் பெற்ற மனுஷியின் தாபத்தை உணர்ந்து, அவருடைய இறுதி ஆசையை நிறைவேற்ற சங்கரர் சம்மதித்தார்.

வட பாரதத்தில், இமயமலைப்பகுதி நோக்கிக் கால்நடையாகப் பயணித்தார் ஆதிசங்கரர். போகும் வழியில் பல புனிதத்தலங்களுக்கு சென்றும், பல புண்ணிய நதிகளில் நீராடியும் தொடர்ந்து பயணித்தார். பனிபடர்ந்த இமயமலைப் பகுதியில், கடல்மட்டத்திலிருந்து 10279 அடி உயரத்தில் இருக்கும், வைஷ்ணவர்களின் 108 திருப்பதிகளில் விசேஷமான ஒன்று எனக் கருதப்படும் பத்ரிநாத் என்கிற ஊருக்கு (தற்போது பத்ரிநாத், உத்தராகண்ட் மாநிலம்) வந்து சேர்ந்தார் ஆதிசங்கரர். (தொடரும்)

**