இரண்டு குஞ்சுகள்

மிஸோரம். இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலம்.  சைரங் எனும் கொஞ்சம் பெரிய கிராமம். அங்கு ஒரு ஆரம்ப சுகாதார நிலையம். ப்ரைமரி ஹெல்த் செண்டர். சிறு க்ளினிக்போல இயங்கி வருகிறது. கிராமத்துக்காரர்கள் யாராவது உடம்பு சரியில்லை என்று காய்ச்சலும் இருமலுமாக வந்து நின்றாலோ, வேறேதும் சிறுசிறு மருத்துவ உதவிகள் தேவைப்பட்டாலோ  செய்ய என, கொஞ்சம் மருந்துகள், இத்தியாதிகள் சிறிய அலமாரியில் உள்ளே. அந்த க்ளினிக்கில்,  அந்த நேரத்தில் ஒரு நர்ஸ் மட்டும் இருக்கிறாள்.

Derek

நுழைவாசலில் லேசான சத்தம். மென் குரலொன்று  கூப்பிட்டது ‘டாக்டர்.. டாக்டர்..!’ யாரோ சின்னப்பிள்ளையின் குரலாக அல்லவா இருக்கிறது.  ஏதோ காரியமாக உள்ளே இருந்த நர்ஸ் வெளியே வந்து பார்க்கிறாள். ஐந்தாறு வயதிருக்குமா? ட்ரவுசரும் சட்டையுமாய் ஒல்லியாக, அப்பாவி முகத்துடன் ஒரு பொடியன் நிற்கிறான். இவனா கூப்பிட்டது என ஆச்சரியத்தோடு பார்க்கையில் கையை நீட்டுகிறான். சின்னக்கையில் ஒரு கசங்கிய பத்து ரூபாய் நோட்டு. என்ன இது? யாருக்கோ மருந்து வேண்டுமோ.. இத்தனைச் சின்னப்பிள்ளையையா அனுப்புவது..  குழம்பியவளாய், ’என்னடா கண்ணா! என்ன வேணும் ஒனக்கு?’ எனக் கேட்க,  அடுத்த கையை அப்போது தான் சிறுவன் காண்பிக்க, பார்க்கிறாள். என்ன அது பஞ்சுபோல? ’கோழிக்குஞ்சுக்கு ஒடம்பு சரியில்ல.. படுத்தே கெடக்கு. சைக்கிள்ல அடிபட்டிருச்சு..  மருந்து கொடுங்க. இந்தாங்க பணம் !’  அதிர்ச்சியில் உறைகிறாள் அந்தப் பெண். இப்படி ஒரு பேஷண்ட்டை இதுவரை கண்டதில்லையே.. சிறுவனின் பரிதாப முகம் அவளை என்னவோ செய்தது. அவளது இடதுகை,  சிறுவனின் தலையில் மெல்லப் படர, அடுத்த கையினால் வாங்கிப் பார்க்கிறாள். கோழிக்குஞ்சு விறைத்துவிட்டிருந்தது. ஆ…!  ஒரு குஞ்சு செத்துப்போயிருச்சு.. இன்னொரு குஞ்சுக்கு அதை எப்படிச் சொல்வேன்? செவிலித்தாய் சிதறுகிறாள். என்னென்னமோ சொல்லி, கையை விரித்துக்காட்டி, அவனுக்குப் புரியவைத்துவிட்டதாக நினைத்து வீட்டுக்குத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டாள்.

செத்த கோழிக்குஞ்சுடன் தேம்பிக்கொண்டே வீடு திரும்புகிறான் சிறுவன். அப்பாவிடம் பத்துரூபாயைக் காண்பித்து, ’இது போறாது.. நூறு ரூபாய் தா! ஆஸ்பத்திரிக்குத் திருப்பிப் போகணும்.. இந்தக் குஞ்சை சரியாக்கணும்!’ என்று அடம்பிடித்திருக்கிறான். அவனது அப்பா அந்தக் கோழிக்குஞ்சு திரும்பவும் எழுந்திருக்காது, இனி நடக்காது, ஓடாது என்று அவனது அறியாமனத்துக்கு திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி சாந்தப்படுத்துவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டதாம்.  சிறுவனின் பெயர் டெரெக் லால்ச்சானிமா (Derek Lalchhanhima).

இந்த டெரெக் ஒருவேளை, அந்த காசி சிறுவனின் மறுபிறப்போ? யாருக்குத் தெரியும்? அந்தச் சிறுவனுக்கும் கிட்டத்தட்ட இப்படி நடந்திருக்கிறதே அந்தக் காலத்தில். எழுபது, எழுபத்தைந்து வருடங்கள் முன்பு..

உத்திரப்பிரதேசம். சன்னியாசிகள், சாதுக்களென இந்த லௌகீக உலகத்தின் பரபரப்போடு சம்பந்தப்படாத ஜீவன்களுக்குப் பேர்போன காசி நகரம். நகரின் வெளிப்புறத்தில் தன் வீட்டின் சுற்றுப்புறத்தில் எப்போதும் விளையாடிக்கொண்டிருப்பான் சிறுவன் ராம் சூரத். பள்ளிக்கூடம் போகின்ற பையன். அன்று அம்மாவுக்குத் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது என்பதற்காக தன் வீட்டுப் பின்புறத்தில் இருந்த ராட்டினம்போட்ட பழைய கிணறு ஒன்றிலிருந்து வாளியில் தண்ணீர் இறைத்துப் பாத்திரத்தில் நிரப்பி வீட்டிற்குள் சென்று ஊற்றிவிட்டு, மீண்டும் கிணற்றடிப் பக்கம் வந்தான், ஏதாவது விளையாடலாம் என. அப்போதுதான் அதைப் பார்த்தான்.

கிணற்றுச் சுவர் மேலே, ராட்டினம் போட்டிருக்கும் மர உத்திரத்தின் மேலே என்று ஒரு சிட்டுக்குருவி. அங்குமிங்கும் தாவி விளையாட்டுக் காட்டிக்கொண்டிருந்ததில் அவன் மனம் ஆழ்ந்திருந்தது. கொஞ்ச நேரம் பார்த்தவன், அது அருகில் வருகையில் ராட்டினக் கயிறின் நுனியினால் அதனை அடிப்பதுபோல் வீசி, சீண்டிக்கொண்டிருந்தான். அது மீண்டும் மீண்டும் அவன் பக்கம் வருவதும் பறப்பதுமாய் போக்குக்காட்ட, இப்போது கயிற்றை வேகமாக அதன் மீது வீசினான். கயிற்றின் நுனி முடிச்சு குருவியின் மீது பட்டுவிட்டது. குருவி அடிபட்டுக் கீழே விழுந்தது. ஓடிப்போய்ப் பார்த்தவன் பயந்துவிட்டான். குருவி மேல்தூக்கிய கால்களுடன் குப்புறக் கிடந்தது.  கால்கள் கொஞ்சம் அசைந்தன. பிறகு சலனமில்லை. சிறுவன் அதனைக் கையிலெடுத்து நிமிர்த்தி உட்காரவைத்துப் பார்த்தான். சரிந்து கீழே சாய்ந்தது. கால்கள் ஊன்றாதது அவனுக்குப் பதற்றத்தைக் கொடுத்தது. கீழே சிந்தியிருந்த சிறிது நீரைக் கையிலெடுத்து அதன் மேல் தெளித்துப் பார்த்தான். அசைவேதுமில்லை. அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கவலையாகவும் இருந்தது. ஏன் இது பறக்கவில்லை? நிற்கக்கூட மாட்டேன் என்கிறதே.. என்ன ஆகிவிட்டது இப்போது? போகிற வருவோரைக் கேட்டுப் பார்த்தான். ’அதத் தூக்கிப் போட்டுரு. செத்திருச்சு..’ என்றார்கள்..

அசையாத, பறக்காத அந்தக் குருவி சிறுவன் ராம் சூரத்துக்கு கலக்கத்தைத் தந்தது. நான் என்ன செய்துவிட்டேன்.. மனம் நிம்மதியின்றித் தவித்தது. செத்திருச்சா? அப்படீன்னா? இதுவரை அதற்குள் என்ன இருந்தது? எவ்வளவு சந்தோஷமாகக் குதித்துக்கொண்டிருந்தது, வட்டமடித்துப் பறந்துகொண்டிருந்தது.. அது எங்கே போய்விட்டது இப்போது? ஏன், நிற்கக்கூட மாட்டேன் என்கிறது.. சிந்திக்க, சிந்திக்க மனம் கனத்தது. தலை வலியெடுத்தது.  சோர்வாக இருந்தது. சிலர் சொன்னதைப்போல், குருவியைத் தூக்கி எறிய மனமில்லை. மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தான் ராம் சூரத், கையில் செத்துப்போன குருவியுடன்.

ஆரம்பத்திலிருந்தே ராம் சூரத் மற்ற பிள்ளைகளைப் போலில்லை. தனியாக விளையாடிக்கொண்டிருப்பான்.  நேரம் கிடைக்கும்போது காசியின் கங்கை நதிக்கரைப்பக்கம் போய்விடுவான். அங்கு சுற்றிக்கொண்டிருக்கும், படுத்துக்கொண்டிருக்கும்,  சும்மா உட்கார்ந்து ஏதேதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருக்கும் காவி வஸ்திரமணிந்த சாதுக்களை, அவர்களது மீசையும், தாடியும், சாம்பலுமான விசித்திரத் தோற்றத்தை நேரம் போவது தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். சில சாமியார்களும் அவனைப் பார்த்து சிரித்திருக்கிறார்கள்.  கொஞ்சம் பேசியிருக்கிறார்கள். இன்று அவன் கால்கள் அவனை கங்கைக்கரை நோக்கி நகர்த்தின. வந்து சேர்ந்தான். இவர்களில் யாரிடமாவது இந்தக் குருவிபற்றிக் கேட்போமா.. மனம் அலைபாய்ந்தது. ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்த ஒரு சாதுவிடம் சென்றான். குருவியைக் காண்பித்தான். நடந்ததைச் சொன்னான். ’இதை எப்படியாவது பறக்கும்படி பண்ணிவிடுங்கள்’ என்று கெஞ்சினான். அவனது கண்கள் கலங்கியிருந்ததை அந்த சாது உன்னிப்பாகப்  பார்த்தார். அவனது நிர்மலமான உள்ளம் புரிந்தது. ’குழந்தாய்.. அதோ போகிறாள் பார் கங்கா.. எத்தனை பெரிய நதி. எத்தனைத் தண்ணீர் போகிறது தடதடவென ஆரவாரமாக..பார்த்தாயா! அவள் நம் தாய். அங்கே போய், அவளிடம் இதனைச் சேர்ப்பித்துவிடு. இது அவளோடு போகட்டும். இனி திரும்பி வராது இது. சொன்னபடி கேள்!’ என்றார் அவனை தீர்க்கமாகப் பார்த்து. ராம் சூரத்தினால் தாங்கமுடியவில்லை. கண்களில் நீர்முட்ட, கேவ ஆரம்பித்தான். கனிவோடு அவனைப் பார்த்த அந்த வயதான சாது. ‘போப்பா! போய் கங்காவில் சேர்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குப் போ!’ என்றார் உறுதியாக.

அழுதுகொண்டே கையிலிருந்த குருவியைப் பார்த்தான் ராம் சூரத். சாதுவை ஒருமுறை நோக்கினான். மெல்ல நடந்தான் கங்கையை நோக்கி. அருகில் சென்று தண்ணீரைப் பார்க்கையில் மிகவும் பயமாக இருந்தது. சாதுக்களில் சிலர் குளித்துக்கொண்டும், சிலர் பக்கத்தில் நின்று நதியைப் பார்த்து முணுமுணுத்தவாறும் இருந்தனர். மெல்லத் தண்ணீரில் இரண்டடி எடுத்துவைத்தான். ஜிலீர் எனத் தலையைத் தாக்கியது அந்தக் குளிர்ச்சி. ‘எவ்வளவு ஜில்லுப்பு.. இந்த கங்கையிலா நான் இதை விடவேண்டும்.. குருவியைப் பார்த்தான். மேலும் அழுகை பொங்கியது. சாதுவின் வார்த்தைகளும் காதில் கணீரென்றன. மெல்ல குருவியைத் தண்ணீரில் வைத்தான். நொடியில், ஓடும் தண்ணீரில் மறைந்துபோனது அது.

எப்படி ராம் சூரத் வீடு வந்துசேர்ந்தான்.. அவனது பெற்றொர்கள் என்ன கேட்டார்கள்.. என்ன சொன்னான். ஒன்றும் சரியாக ப்ரக்ஞையில் இல்லை. மரணம் என்பதென்ன? அது எப்படி, ஏன் நிகழ்கிறது?  மண்டைக்குள் பூச்சிபோல் கேள்விகள் ஊர்ந்துகொண்டேயிருந்தன. ஒருபக்கம், சராசரிப் பிள்ளைகளைப்போல் பள்ளிக்கூடம் சென்றான். படித்தான். பெரியவனாகி வேலைக்கும் போனான். விருப்பமில்லாதிருந்தும், பெற்றோர் சொல்படிக்கேட்டுக் கல்யாணமும் பண்ணிக்கொண்டான் ஆனால், கங்கைக்கரையில் நேரம் போவது தெரியாமல் நதியை வெறித்துப் பார்ப்பதும்,  சாதுக்களை கவனித்தவாறு அங்கேயே உட்காரந்திருப்பதும், பேச நேர்ந்தால், வாழ்க்கை, மரணம் என்று  கேள்வி மேல் கேள்வியாய்க் குடைவதும், ஒரு நிலையில்லாது தவித்திருப்பதும் வழக்கமாகிவிட்டிருந்தது.  ஒரு நாள் ராம் சூரத் சந்தித்த சாதுக்களில் ஒருவர் அவனது தீராத தேடலைப் புரிந்துகொண்டார்.  அவனை ’நீ தெற்குநோக்கிப் போ.. மதராஸ்.. அதற்கருகே ஒரு மலை, ஒரு சன்னியாசி.. அவரைப் போய்ப் பார்..’ என்று அறிவுறுத்தினார். ராம் சூரத்தும் குடும்ப வாழ்வைத் துறந்துவிட்டு, அவ்வாறே தெற்குதிசையில்  பயணித்தது வாழ்வின் ஒரு பெரும் திருப்பு முனை. பின்னர் திருவண்ணாமலையில் ரமண மகரிஷியை தரிசித்தது,  பாண்டிச்சேரியில் அரவிந்தர், கேரளாவில் பாப்பா ராம்தாஸ் என சாது, சன்னியாசிகளோடு நிகழ்வுகள்.. வயதாகிப்போய் சொச்சகாலமெல்லாம் திருவண்ணாமலையில் அலைந்து திரிந்தது, காலப்போக்கில் விசிறி சாமியார், யோகி ராம் சூரத் குமார் என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டது, போற்றப்பட்டது என  வேகவேகமாக, அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களை எழுதிச் சென்றுவிட்டது காலம்.

**

கபீர்தாஸ்: டெல்லி சுல்தானோடு மோதல்

முந்தைய பதிவுகள் ‘’காசியில் உயிர்நீத்தால்தான் மோட்சமா?’, ’கபீர்தாஸ்-ஆன்மீகத் தேடல்’-ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து:

மனதினில் உண்மை அன்பின்றி, உத்வேகமான ஆன்மீகத் தேடுதல் இல்லாமல், வெறுமனே சாஸ்திரம் அறிந்த பண்டிதர் என்றும், மௌல்வி, முல்லா, காஜி என்றெல்லாம் தினம் பேசித் திரிவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கமுடியும்? இதைவிட படிக்காத, ஒன்றும் தெரியாத, ஆனால் தன் கடமையை ஒழுங்காக செய்பவன், அவன் ஒரு வண்ணானோ, தச்சனோ, தொழிலாளியோ, சாதாரண குடும்பஸ்தனோ யாராக இருப்பினும், அவன் இறைவனின் அருகில் இருப்பவன் என்றார். இவ்வாறான சர்ச்சைக் கருத்துக்களால் மௌல்விகளும், காஜிகளும், ஹிந்து பண்டிதர்களில் சிலரும் இவர்மீது கடும் எரிச்சல் கொண்டனர். மதவாத முஸ்லிம்கள் இவரை ’காஃபிர்’ (மத நம்பிக்கையற்றவன்/ கோழை) எனத் தாக்கினர். இதற்கு கபீர், வாயில்லா ஜீவன்களைக் கொல்பவனும், அடுத்தவர் சொத்தை அபகரிப்பவனும், வெளிவேஷம்போட்டு,ஏய்த்து வாழ்பவனே காஃபிர் என்றுத் திருப்பித் தாக்கினார்.

கபீரின் புகழ் பாமரர்களிடையும், மெய்யறிவு தேடுபவர்களிடமும் பரவப் பரவ, அவருக்கு எதிரிகள் அதிகமானார்கள். கண்மூடித்தனமான சம்பிரதாயங்கள், சடங்குகளைத் தாக்கியதும், மதப்பிரசாரகர்களின் போக்கிலிருந்து விலகி, முரண்பட்டு, நேரிடையாகக் கடவுள்பற்றிய, தத்துவ உண்மைகளை சாதாரணர்களுக்கு போதித்ததும் இதற்குக் காரணம். ஒரு ஹிந்து குருவின் சிஷ்யர் கபீர் என்கிற உண்மையும், தன் கவிதைகளில் அல்லா எனக் குறிப்பிடாமல், அங்கங்கே ராம் என்றும் ஹரி என்று குறிப்பிடுவதும் இவர்களின் எரிச்சலை இன்னும் அதிகமாக்கியது. இதனால் இஸ்லாமிய மௌல்விகளும், காஜிக்களும், அப்போது ஆண்டு வந்த டெல்லி சுல்தான் சிக்கந்தர் லோடியிடம் அவன் காசி வருகைதந்தபோது முறையிட்டனர்.

சிக்கந்தர் லோடி ஆஃப்கானிஸ்தானின் புஷ்தூன் இனத்தைச்சேர்ந்தவன். கொடுங்கோலன். எதிரிகளை இம்சிப்பது, அவமானப்படுத்துவது என ஆனந்தம் கொள்பவன். இவனிடம் காஜிக்களும் மௌல்விகளும், “அல்லாவுக்கும், இஸ்லாமுக்கும் எதிராகச் செயல்படுவதாக” கபீருக்கு எதிராகக் கொளுத்திப்போட்டனர். சிக்கந்தர் லோடி-கபீர் சந்திப்பு இவ்வாறு செல்கிறது:

கபீரை இழுத்துவர ஆணையிடுகிறான் சுல்தான் சிக்கந்தர் லோடி. தன்னைக் கூட்டிச்செல்ல வந்த சுல்தானின் ஆட்களிடம் கபீர் கூறுகிறார்: ‘நான் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை. என் பிழைப்பிற்காக நெய்கிறேன் துணிமணி,. நான் எதற்கு உங்கள் சுல்தானின் தர்பாருக்கு வரவேண்டும்? ” அதற்கு வந்த காவலர்கள் சொல்கிறார்கள்: “எல்லோரும் உனக்கு எதிராகக் குற்றம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். உன் அம்மாகூட சுல்தானிடம் உனக்கெதிராகக் கூறியிருக்கிறாள். நீ வந்துதான் ஆகவேண்டும். இல்லை என்றால் கட்டி இழுத்துப்போவோம்”. கபீர் பதிலாக “ உங்கள் பாதுஷாவைக்கண்டு எனக்கு பயமில்லை. அரசனும் பிச்சைக்காரனும் எனக்கு ஒன்றுதான். நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை என்றாலும், உங்களுடன் வருகிறேன்” என்று சொல்லி ஆயத்தமாகிறார். சாதாரணமாக ஒரு முஸ்லிம் பெரியவரைப்போல் முகத்தில் சிறுதாடி, தலையில் ஒரு சிறுதொப்பியுடன் வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து நெய்து கொண்டிருக்கும் அவர், இன்று கொஞ்சம் விசேஷமாக மாறுகிறார்: தலையில் ஒரு நீலநிற டர்பன் -அதில் ஒரு மயிலிறகு வைத்துக்கொள்கிறார். கழுத்தில் ஒரு துளசிமாலை. நெற்றியில் சின்ன சந்தனப்பொட்டு!” வாருங்கள் போகலாம்! ” எனக் கிளம்பினார் கபீர்.சுல்தானின் ஆட்கள் அவரைக்கூட்டிப் போவதைப் பார்த்த, விஷயம் கேள்விப்பட்டவர்களும் கலவரமாகி, அவர் பின்னே செல்கின்றனர்.

காசியின் பொது இடம் ஒன்றில் தன் தர்பாரோடு உட்கார்ந்திருக்கிறான் சுல்தான். அவன் முன் நிறுத்தப்படுகிறார் கபீர். கூட வந்திருக்கும் சிறு கூட்டம் கண்டு குழம்பி சுல்தான் கேட்கிறான் காஜியிடம்: ”யார் இவர்கள் எல்லாம்?”. காஜி சொன்னான் :”அவர்கள் கபீரின் பேச்சை தினம் கேட்பவர்கள். அவருடைய ஆதரவாளர்கள் போல் தெரிகிறது.”. சுல்தான் அலட்சியமாக வேறெங்கோ பார்த்துக்கொண்டு கை காட்ட, காஜி கபீரிடம் சொல்கிறான்: ”ஓ! மஸ்தானா! இது நம் பாதுஷா ! உன் தவறுக்கு பாதுஷா முன் மண்டியிட்டு மன்னிப்புக்கேள். கருணை உள்ளம் கொண்ட பாதுஷா உன்னை மன்னித்துவிடுவார்!”

கபீர் கேட்கிறார்: ‘பாதுஷாவா? எந்தமாதிரி பாதுஷா ! ஒரே ஒரு பாதுஷாவைத்தான் எனக்குத் தெரியும். அவன் என்னுள்ளே இருக்கும் ராம். அவனே கருணை உள்ளவன். பாதுஷாவைப் பிச்சைக்காரனாக்கவும், பிச்சைக்காரனை பாதுஷாவாக்கவும் தெரிந்தவன். எல்லாம் வல்லவன். அவனையே பணிபவன் நான்!”.

சுல்தான் சிக்கந்தர் லோடி மேலும் குழப்பமடைந்து காஜியிடம் கேட்கிறான்: “ இங்கே என்ன நடக்கிறது? எந்தவிதமான பேச்சுவார்த்தை இது?” கபீரின் பதிலால் எரிச்சலுற்றிருந்த காஜி மன்னனுக்கு பதில் சொல்கிறான்: “ பாதுஷா ! இவன் உங்களைப் பணிய மறுக்கிறான். யாரோ ’ராம்’ என்கிறான். அவனைத்தான் பணிவானாம்! “ சுல்தானுக்குக் கோபம் வெறியாய் மாறுகிறது. முதல்தடவையாகக் கபீரை நேருக்கு நேர் பார்க்கிறான்; உறுமுகிறான்:

”டேய் ! நீ இனி உயிரோடு இருக்கமாட்டாய் ! எந்த ராம் வந்து உன்னைக் காப்பாற்றுவான் என்று பார்த்துவிடுவோம்”. கபீர் பதிலாக சில வார்த்தைகளை இறைவனை நினைத்துச் சொல்கிறார். சுல்தான் வெறியுடன், ”ஏய்! நீ நரகத்துக்குத்தான் செல்வாய்!” தன் படைவீரர்களைப் பார்த்து “ இவனை மரக்கட்டைகளோடு சேர்த்துக்கட்டுங்கள். இந்த நதியில் வீசுங்கள்!” என்று கர்ஜிக்கிறான். அருகில் கங்கை அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வீரர்கள் சுல்தானின் உத்தரவை நிறைவேற்றுகிறார்கள். சுல்தானும், காஜியும், கோழிச்சொன்ன அடிப்பொடிகளும் குஷியாகப் பார்த்திருக்க, கபீரோடு வந்தவர்கள் அரண்டு போயிருந்திருந்தார்கள், மரக்கட்டைகளுடன் கபீர் சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டு கங்கையில் வீசப்படுகிறார். பார்க்கிறார்கள் எல்லோரும். கட்டை சடக்கென அமிழ்ந்து பின் நீர்மட்டத்தில் மெல்ல எழுகிறது. கொஞ்ச நேரத்தில் மேலே ஏதோ அசைவு… சங்கிலிகள் பிரிந்துகொள்ள, கபீர் எழுந்து உட்கார்ந்து கொள்வது தெரிகிறது! படகு போல் கட்டை மிதக்கிறது. ஜலாசனம் தெரிந்தவர் கபீர்!

சுல்தான் பதற்றத்தோடு பார்த்திருக்க, காஜி அலருகிறான்: ”பாதுஷா! இவன் ஒரு மஹா மாயாவி! சித்து வேலைகளில் கெட்டிக்காரன். இவனை இப்படியெல்லாம் கொல்ல முடியாது. நெருப்பில் போட்டால்தான் சாவான்” என்கிறான். கபீர் கரைக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறார். மீண்டும் கட்டப்பட்டு, கட்டைகள் எரிய, அதில் கிடத்தப்படுகிறார். கொஞ்ச நேரத்தில் கட்டைகள் எரிந்து முடிந்தன. நெருப்பு அணைந்தது. புகைமண்டலம். ஆனால் கபீருக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை. சுல்தான் அரண்டு போய் காஜியைப் பார்த்து சீறுகிறான். காஜி ஒரு உபாயம் சொன்னான் இப்போது: ”நம் படையில் ஒரு வெறிபிடித்த யானை இருக்கிறது. அதனை உபயோகித்து சிலரை நாம் கொன்றிருக்கிறோம். இவனைக் கீழே கிடத்தி யானையை மிதிக்கவிட்டுத் தீர்த்துவிடுவோம்!” . சுல்தான் சம்மதிக்க, போதைபானம் கொடுத்து வெறியேற்றப்பட்ட யானை கொண்டுவரப்படுகிறது அங்கே. கட்டப்பட்டிருக்கும் கபீர் தரையில் கிடத்தப்பட்டிருக்க, வெறிபிடித்த யானையை ஏவுகிறான் யானைப்பாகன் சுல்தானின் உத்தரவுப்படி. யானை பயங்கரமாகப் பிளிறுகிறது. கபீரை உற்றுப் பார்க்கிறது. அதன் கண்களில் ஒரு மிரட்சி. ஏதோ கொடிய சிங்கம் ஒன்றைக் கண்டதாய் யானை மிரண்டு பின்னோக்கி நகர்கிறது. எத்தனைதான் பாகனால் ஏவப்பட்டும், பயந்து பிளிறியது. வேகமாகப் பின்வாங்கியது.

சுல்தானின் குருவான ஷேக் டாகி என்பவன் நடந்தவற்றை உன்னிப்பாகக் கவனித்து வந்தான். விஷயம் தெரிந்தவன். சித்து, யோகநிலைகளைப்பற்றி ஓரளவு அறிந்தவன். குனிந்து சுல்தானின் காதுகளில் சொல்கிறான். “ கபீர் உண்மையில் சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஃபகீர். அல்லாவின் கருணை அவருக்கு நிறையவே இருப்பதாகத் தெரிகிறது பாதுஷா! அவரைக் கொல்ல உங்களால் முடியாது. அவரைப் பணிந்து மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்வதே நல்லது. இல்லையெனில் கபீரைப்போன்ற ஃபகீரினால் பெரும் ஆபத்து உங்கள் ராஜ்யத்துக்கு வர வாய்ப்பிருக்கிறது. உங்கள் உயிருக்கேகூட ஆபத்து வரலாம்!”.ஷேக் டாகி இப்படியெல்லாம் பேசுபவனில்லை. ஒரேயடியாக மிரண்டான் சுல்தான் சிக்கந்தர் லோடி. தன்னை சுற்றித் தலை குனிந்து நின்றிருந்த காஜியையும், மௌல்விகளையும் திட்டி விரட்டிவிட்டான். கபீரை உடனே கட்டிலிருந்து விடுவிக்கச் சொன்னான். தன் இருக்கையில் இருந்து பயந்துகொண்டே எழுந்தான். கபீரின் முன்னே அடியெடுத்து வைத்து அவரைப் பணிந்து, “இந்தக் காஜியும் , மௌல்விகளும் முட்டாள்கள்! தங்களைப்போன்ற சாது, சன்த்துக்களை(sants) அவர்கள் புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள். உங்களுக்கு வேண்டிய பொற்காசுகள், இருக்க இடம் தருகிறேன். தவறுக்கு என்னை மன்னித்தருளுங்கள்!” என்று பயந்துகொண்டே நைச்சியமாகச் சொன்னான். கபீர் நிதானமாக அவனைப் பார்த்தார். சொன்னார்: ”நீ சொன்னபடி இவற்றையெல்லாம் உன்னால் தரமுடியும். இருந்தும் இவை எதுவும் எனக்கு அவசியமில்லை. நீ உன்பாட்டுக்குப் போ. நான் என்வழியில் செல்கிறேன்!” என்றார். தன்கூடவந்தவர்கள் மகிழ, அவர்களுடன் வீடு திரும்பினார்.
(தொடரும்)

கபீர்தாஸ்: ஆன்மீகத் தேடல்

(‘காசியில் உயிர்நீத்தால்தான் மோட்சமா?’-விலிருந்து தொடர்ச்சி..)

கபீரின் கவிதைகளுக்குள் நுழையுமுன், அவருடைய ஆன்மீகப் பயணத்தின் ஆரம்ப அத்தியாயத்தைக் கொஞ்சம் பார்த்துவிடலாம்.

15-ஆம் நூற்றாண்டில் பனாரஸ் எனப்படும் இன்றைய வாரணாசி (காசி) உன்னதமாயிருந்தது. அங்கு ஹிந்து, இஸ்லாமிய மற்றும் ஏனைய மதங்களைச் சார்ந்த சாஸ்திரம் அறிந்த, கற்றறிந்த பண்டிதர் நிறையப்பேர் வசித்துவந்தனர். சாதுக்களும், சந்நியாசிகளும் ஏகாந்தமாய் சுற்றித்திரியும் ஊரானது அது. கூடவே முல்லாக்களும், மௌல்விகளும், சித்துவேலை செய்பவர்களும், யோகிகளும் ஏகமாய் நடமாடிய காலம். வசதியாய் வாழும் குடும்பத்துச் சிறுவர்கள் நல்ல ஆச்சார்யர்களிடம், குருக்களிடம் கல்வி பயில அனுப்பப்பட்டனர். அப்படி அனுப்பப்பட தன் குடும்பநிலை அனுபதிக்காதபோதும், நல்லதொரு குரு தனக்கு வேண்டுமே, குருவின்றி அவனை அறிவதெப்படி என அந்தச் சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே தவிக்கிறான் கபீர். அம்மா, அப்பாவின் பேச்சைக்கேட்டு, அவர்களுக்கு உதவியாக வீட்டுத்தொழிலைச் செவ்வனே செய்துவந்தாலும், அவன் உள்ளம் தேடுதலைத் தீவிரமாகத் தொடங்கிவிட்டது. குருவேயே சிந்தனைக் கருவாகக் கொண்ட அவன் மனம், கிடைக்காத குரு நினைந்து அன்றாடம் அல்லலுற்றது.

அப்போது காசியில் ஸ்ரீராமானந்த தீர்த்தர் என்னும் ஆச்சார்யர் வாழ்ந்துவந்தார். பேருக்கேற்றபடி சீரிய ராம பக்தர். எளிய வாழ்வும் ராம ஜபமும் தவிர, வேறு ஒன்றும் அறியாதவர். அவருடைய உன்னத பக்தியும், பாடம் கற்றுத்தரும் முறையும் அவருக்கு புகழ் சேர்த்தது. கற்றோரும், சாதாரண மக்களும் அவரை காசியின் உயர்ந்த குரு என மதித்தனர், போற்றினர். இதுபற்றியெல்லாம் ப்ரக்ஞை ஏதும் இன்றி எளிமையாய் அவர் வாழ்ந்து வந்தார். தன் சிஷ்யர்கள் சிலருக்கு ஆன்மீகப் பாடங்கள் கற்பித்துவந்தார். சிறுவனான கபீர்தாஸ் ஸ்ரீராமானந்தர்பற்றிக் கேள்விப்பட்டு மனம் மிக மகிழ்ந்தான். எப்படியும் அவருடைய சிஷ்யனாகி, உபதேசம் பெற்றுவிடவேண்டும் என்கிற வேட்கை அவன் மனதில் தீயாய்ப் பற்றிக்கொணடது.

தான் ஒரு முஸ்லிம் குடும்பத்திலிருந்து வந்தவனாயிற்றே, பாலபாடம் கூட பயிலாதவனாயிற்றே, தன்னை ஸ்ரீராமானந்தர் சிஷ்யனாக சேர்த்துக்கொள்வாரோ என்கிற அச்சமும், கவலையும் சிறுவனான கபீரிடம் இருந்தது. ராமானந்தரின் சிஷ்யர்கள் , பெரும்பாலும் பிராமண அல்லது ஹிந்து உயர்குலப்பிள்ளைகள். நகரின் ஒதுக்குப்புறத்தில், ஒரு மரத்தின் அடியில் மாலையில் கூடி அவர் வருகைக்காகக் காத்திருப்பார்கள். அப்படி ஒருநாள் காத்திருக்கையில், மரங்களின் பின்புறத்திலிருந்து நிழலோடு நிழலாக வெளிப்பட்டான் சிறுவன் கபீர். அந்த குருவின் சிஷ்யர்களின் கடைசி வரிசையில் தான் போய் உட்கார்ந்து கொள்ளலாம், பாடம் கேட்கலாம் என நினைத்து, தயங்கித் தயங்கி முன்னேறினான். அவனைக் கவனித்துவிட்ட குருவின் சிஷ்யர்கள், அவனுடைய முஸ்லிம் தோற்றம் கண்டு குழம்பி, ‘’டேய்! யார் நீ! ஏன் இங்கே வந்திருக்கிறாய்?’ என்று எரிச்சலுடன் கேட்டனர். அதற்கு கபீர், தான் அவர்களின் குருவிடம் தன்னை சிஷ்யனாக ஏற்குமாறு வேண்டிக்கொள்ள வந்திருப்பதாகவும், அவரிடம் பாடம் கற்க விருப்பம் கொண்டிருப்பதாகவும் கூறினான். இதைக்கேட்ட அவர்கள் பெரிதாகச் சிரித்துக் கபீரைக் கேலி செய்ததோடு “ நீயெல்லாம் இங்கே வரப்படாது. போ..போய்விடு உடனே ” எனத் துரத்திவிட்டனர். அவமானமும் அழுகையும் மேலிடக் கபீர்தாஸ் அந்த இடம் விட்டு அகன்றான். வீடு செல்லவும் மனமில்லாமல், என்ன செய்வது இனி என்கிற மன உளைச்சலில் கங்கைக்கரைப் பக்கம் சென்றான். அங்கே படித்துறையில் உட்கார்ந்து, அலைந்து திரியும் சாதுக்களை, தியானத்திலிருந்த சந்நியாசிகளை, நேரம் போவது தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். தனக்கு ஒரு குரு கிடைக்கும் பாக்யமே இல்லையோ என நினைத்து் மனம் வெம்பி அழுதான். பொழுது போகப்போக, பசியும், தூக்கமும் மேலிட, படியிலேயே படுத்து உறங்கிப்போனான்.

மாலை பாடம் எடுத்த ராமானந்தரிடம், முஸ்லிம் சிறுவன் ஒருவன் அவருடைய சிஷ்யனாக முயன்ற கதைபற்றி அவருடைய சிஷ்யர்கள் யாரும் வாய் திறக்கவில்லை. இரவு வீடு திரும்பிய அவர் ஒரு மாதிரி உணர்ந்தார். படுத்தபின்னும் சரியாகத் தூக்கம் வரவில்லை. பின்னிரவின் சிறுதூக்கத்தில், கனவு ஒன்று கண்டார் ராமானந்தர். அதில் அழகான, தேஜஸ் மிகுந்த முகத்துடன், துடிப்பு மிக்க இரண்டு இளைஞர்கள் தன் வீடு விட்டு வெளியேறியதாகத் தோன்றியது. திடுக்கிட்டு எழுந்தார் ராமானந்தர். வீடு விட்டு அகன்ற சகோதரர்கள் போல கனவில் வந்தவர் யார்? ராம, லக்ஷ்மணர்களா அவர்கள்? செய்வதறியாது குழம்பினார். ஏதாவது பகவத் அபச்சாரம் (கடவுட்குற்றம்) நிகழ்ந்துவிட்டதோ என நெஞ்சில் பயம் கொண்டார். மேலும் தூக்கம் பிடிக்காமல், ஸ்நானம் செய்து வருவோம் என அவ்வதிகாலையில் கங்கைக்கரை நோக்கிச் சென்றார் அவர். இருள் இன்னும் சரியாக விலகாத நிலையில் குளித்துறைப் படிக்கட்டுகளில் தடுமாறி இறங்கினார் ராமானந்தர். திடீரென எதையோ மிதித்துவிட்டதாகப் பதற்றமடைந்த அவர், ‘ஹே ராம்! ஹே ராம்!’ என்று அவன் பெயரைச் சொல்லியவாறே இன்னும் இருந்த இருளினால், சரியாகப் பார்க்கமுடியாமல் தண்ணீரை நோக்கிச் சென்றார். அவர் பாதம்பட்ட, தூங்கிக்கொண்டிருந்த சிறுவனோ, திடீரென விழித்தெழுந்து, தன்னைக்கடந்து செல்பவர் ஸ்ரீராமானந்தர் என உணர்ந்து தெய்வதரிசனம் கண்டதாய் பரவசமானான். “ஹே ராம்! ஹே ராம்! எனத் தானும் சொல்லியே அவர் போகும் திசைநோக்கிக் கைகூப்பினான் சிறுவனான கபீர்.

அன்று மாலை ராமானந்தரின் வருகைக்காக அவருடைய சிஷ்யர்கள் காத்திருந்தபோது, தூரத்தில் ஏதோ நிழலாடியது. வந்துகொண்டிருப்பது அதே முஸ்லிம் சிறுவன் எனக்கண்டு, சினம் கொண்டு சிஷ்யர்கள் விரட்ட முயன்றனர். இந்தமுறையோ கபீர் அங்கிருந்து நகல்வதாக இல்லை. குருவைத் தரிசிக்காமல் தான் செல்வதற்கில்லை என்று அடம்பிடித்து அங்கேயே இருந்தான். வயதான குருவும் வந்துசேர்ந்தார் கொஞ்ச நேரத்தில். சிஷ்யர்கள் கபீரை தள்ளிக்கொண்டுபோய் அவரெதிரே நிறுத்தினார்கள். அப்பாவிச் சிறுவனுக்கெதிராகப் போட்டுக்கொடுத்தார்கள். ராமானந்தர் கோபமுற்றார். ”யார் நீ? எதற்காக இங்கு வந்து தொல்லை தருகிறாய்?” என்று சிறுவன் கபீரிடம் வினவினார் குரு. அதற்குப் பதிலாக, தான் அவரையே குருவாக மனதில் கொண்டிருப்பதாகக் கூறிய கபீர், முதல்நாள் மாலையும், அன்று அதிகாலையும் நடந்தவற்றை மெல்லப் பணிவுடன் கூறினான். அவர் பாதம் தன் மேல் பட்டதால் குருவின் பாத தீட்சை தனக்குக் கிடைத்துவிட்டதாகவும், அவர் சொன்ன ராம நாமமே தனக்கு குருவிடமிருந்து தரப்பட்ட மந்திரமாகத் தன் மனதில் கொண்டு, அதை ஜெபித்தே, அவரிடம் வந்துள்ளதாகவும் சொன்னான். சிறுவனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஆச்சரியமானார் ராமானந்தர். இருந்தும், முகத்தில் கோபம் காட்டி, ’இதுதான் குருவிடம் வந்தடைகின்ற முறையா’ எனக் கேட்டார். குருவின் கோபம்கண்டு பயந்த சிறுவன், அவர் பாதம் பணிந்து, தான் ஒன்றும் அறிந்திராதவன் என்றான்; எனினும் தான் கூறியது அனைத்தும் உண்மைதான் என்றும் சொல்லிக் கலங்கிய கண்களுடன் அவர் முன் கைகட்டி நின்றான் கபீர். கோபம் தணிந்த ராமானந்தர் சிறுவனைக் கூர்ந்து நோக்கினார். ஏதோ உள்ளுணர்வு தாக்க, அவர் மனம் கனிந்தது. அவனை மற்ற சிஷ்யர்களுடன் உட்கார்ந்து பாடம் கேட்க அனுமதி அளித்தார். இதுவே என் பாக்யம் என மனதில் நினைத்து குருவை சாஷ்டாங்கமாக வணங்கிவிட்டு, மற்றவர்களுடன் உட்கார்ந்து கொண்டான் கபீர். அவர் சொல்லிக்கொடுத்த ராம மந்திரத்தை மனதில் தீபமென ஏற்றினான். அவரையே தெய்வம் எனக்கொண்டது அவனுடைய பிள்ளை உள்ளம். அவருடைய போதனைகளை வெறும் வார்த்தைகளாகக் கேட்காமல், உணர்வுபூர்வமாகக் கேட்டறிந்து, விரைவிலேயே குருவின் ஆத்மார்த்தமான சிஷ்யர்களுள் ஒருவனாக மாறினான் சிறுவன் கபீர். இப்படித் துவங்கியது கபீர் தாஸின் ஆன்மீகப் பயணம்.

ஸ்ரீ ராமானந்தரின் உபதேசத் தாக்கம் கபீரின் மனதை எப்போதும் நிறைத்திருந்தது. தன் குருவை நினைத்து சில கவிதைகளில் அவர் உருகுவது தெரிகிறது. ஒரு முறை இப்படி ஒரு சிந்தனை அவர் மனதில் எழுந்து திடுக்கிடவைத்தது: ”குருவும், கோவிந்தனும் (பரம்பொருளைச் சொல்கிறார்) ஒருசேர, ஒரே நேரத்தில் என்முன் தோன்றிவிட்டால், நான் யாரை முதலில் வணங்குவேன்? ஐயகோ! யாரை முதலில் வணங்குவேன்!’ எனச் சிந்தித்துப் பதறுகிறது அவர் மனம். பிறகு சட்டெனத் தெளிந்து அவரே தொடர்கிறார்: ”குருவுக்குத்தான் என் முதல் வணக்கம். ஒன்றும் அறிந்திராத இந்த அப்பாவிக்கு கோவிந்தனைக் காட்டியவர் அவரே அல்லவா?” என்கிறார். (தொடரும்)

**

காசியில் உயிர்நீத்தால்தான் மோட்சமா?

க்யூபாவின் தலைநகரான ஹவானாவில் வசித்திருந்தபோது, அங்கே அபூர்வமாகத் தென்பட்டு பழக்கமாகியிருந்த ஒரு இந்திய நண்பரின் வீட்டுக்குப்போயிருந்தோம். ஆர்.எஸ்.பாண்டே. ராதே ஷ்யாம் பாண்டே? சரியாக நினைவில்லை. உத்திரப்பிரதேச ஆசாமி. இந்திய எண்ணெய் மற்றும் இயற்கைஎரிவாயு நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தார். மனைவி மீனா பாண்டே. சுவாரஸ்யமான ஜோடி. எனது மனைவியும் உத்திரப்பிரதேசத்தில் வளர்ந்தவள், படித்தவள் என்பதால் ஒரு நெருக்கம், affinity உண்டாகியிருக்கலாம். (மீனாஜியின் தந்தை ஒரு ஹிந்தி மொழி அறிஞர். ஆனால் மீனா பாண்டேயிடம் சாகித்யம் நெருங்கவில்லை.) அவர்கள் வீட்டிலோ, எங்கள் வீட்டிலோ சந்திக்கையில், மீனாஜியும் என் மனைவியும் மனம்விட்டுப் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். நாங்கள் அவர்களது வீட்டுக்குச்செல்கையில், அவரது வீட்டு பால்கனியில் அமர்ந்து க்யூபாவின் ’க்ரிஸ்தால்’ கொஞ்சம் அருந்திக்கொண்டு, நானும் பாண்டேயும் பேசிக்கொண்டிருப்போம். ஏதேதோ பொதுவான விஷயங்களுக்கிடையில், க்யூபாவின் கடல் எல்லைக்குள் ONGC-யின் சர்வதேசப்பிரிவான OVL (Overseas Videsh Ltd) –ன் ஆழ்கடல் எண்ணெய் வள ஆய்வு பற்றி, க்யூப அரசு நிறுவனங்களுடனான கலந்தாடுதல், அதில் உள்ள தீராசிக்கல்கள்பற்றியெல்லாம் பேச்சு சுற்றிவரும்.

இப்படி நாங்கள் ஒரு மாலை பேசிக்கொண்டிருக்கையில், இந்த இரண்டு பெண்மணிகளும் சமையற்கட்டில் சமோசா செய்துகொண்டே, சாப்பாட்டிற்கு சம்பந்தமில்லாத ஒருவிஷயத்தில் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பதாய்த் தெரிந்தது. என்ன அது? கபீர் தாஸ்! பனாரஸ் எனப்படும் காசியில், 15-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மெய்ஞானி. அந்தக் காலகட்டத்திலேயே மிகவும் சர்ச்சைக்குள்ளான, அதனால் பல சிரமங்களுக்குள்ளான தத்துவவாதி.

உத்திரப்பிரதேசத்தின் 60,70-களின் பள்ளிப்பாடத்திட்டத்தில் கபீர்தாஸின் பாடல்கள் இடம்பெற்றிருந்ததாகவும், அவை தன்மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருப்பதாகவும் என் மனைவி சொல்வாள். அப்போதெல்லாம் அதன் அர்த்தம் ஒன்றும் புரியவில்லை என்றும், இப்போது அவை உள்ளார்ந்த பொருள் கொண்டிருப்பது தெளிவாகிறது என்றும் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு. தோஹா (doha) எனப்படும், பாமரனுக்கும் ஆன்மிகம் சொல்லும் கபீரின் ஈரடி வெண்பாக்கள் வடநாட்டின் சாதாரண மக்களிடையே பிரசித்தமானவை. பேச்சுமொழி வழக்கில் கலந்து பரவியவை. இன்றும் காலங்கடந்து சிரஞ்சீவியாக உள்ளவை; ஆத்மார்த்தமாய் பேசப்படுபவை. சீக்கிய மதகுருக்களால் தங்களின் புனித நூலான குருக்ரந்த் சாஹிப் (Gurugranth Sahib) –இலும் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன கபீரின் தத்துவ, ஆன்மிகப் பாடல்கள்.

அந்த மாலையிலும் என் தர்மபத்தினிதான் கபீரை எடுத்திருக்கவேண்டும். சந்தேகமில்லை. இடையிலே மீனாஜி பதில் சொல்வது காதில் விழுகிறது: “கபீரின் ஞானத்தைப்பற்றி நீங்கள் எவ்வளவு பேசுகிறீர்கள். எனக்கென்னவோ அவர் ஒரு முட்டாள் எனத் தோன்றுகிறது!“

“ஏன் அப்படி சொல்கிறீர்கள்!“ என்றாள் என் மனைவி திடுக்கிட்டு.

“பின்னே என்ன? காசியில் இறந்தால் மோட்சம் என்பார்கள். கடைசிகாலத்தைக் காசியில் கழித்து அங்கேயே உயிர்விடவென எத்தனையோ பேர் இன்றும் காசிக்கு வருகிறார்கள். கபீர் காலமெலாம் காசியிலேயே வாழ்ந்தவர். தன் கடைசிகாலத்தில் அப்பேர்பட்ட காசியை விட்டுவிட்டு, எங்கோ மூலையில் ஒரு கிராமத்தில்போய் வாழ்ந்து அங்கேயே உயிரைவிட்டாரே.. முட்டாள் என்று சொல்லாமல் இவரை வேறென்ன சொல்லி அழைப்பது !“

என் மனைவி நிதானமாக மீனாஜிக்கு விளக்குவதைக் கேட்டேன். காசி நகரம், மோட்சம் அருளும் விஸ்வநாதர் வீற்றிருக்கும் இடம். காசியின் ஸ்தல விசேஷத்தைப்பற்றித் தெரியப்படுத்த, வலியுறுத்த அவ்வாறு கூறப்பட்டது. இது சராசரி மனிதர்களுக்காகக் சொல்லப்பட்டதே ஒழிய, தன்னை உணர்ந்த ஞானியருக்கு இது பொருந்தாது. ஞானநிலைபெற்று ஜீவமுக்தி அடைந்தோருக்கு எல்லா இடமும் ஒன்றுதான், புனிதஸ்தலம் என்பதாக தனியாக ஏதுமில்லை- என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். இருந்தும், திருமதி. பாண்டேயின் தலைக்குமேலேதான் இவை பயணித்திருக்கும் என்பதை புரிந்துகொண்டேன். ஆன்மிகம் இப்படி இருக்க, அவர் செய்திருந்த லௌகீக சங்கதிகளான சமோசாவும், சட்னியும், ஹவானாவின் அந்த இதமான மாலையில் பிரமாதமாகத்தான் இருந்தன.

சரி, கபீர்தாசரிடம் வருவோம். முறையான படிப்பறிவில்லாதவரான கபீர், இளம் வயதில் தனக்கொரு நல்ல குரு கிடைக்கவேண்டுமே என ஏங்கியவர். இறுதியில், காசியில் அப்போது மிகவும் மதிக்கப்பட்ட ஞானகுருவான ஸ்ரீ ராமானந்தரிடம் சேர்ந்து தீட்சை பெற்றார். இவருடைய பாடல்கள், கூற்றுகளில் ராம், கோவிந்த் என்றெல்லாம் வார்த்தைகள் பரம்பொருளைக் குறித்து வந்தாலும், ஒரு மரபுவழி இந்திய ஞானி அல்லர் கபீர். மாறாக மரபுகள், சடங்குகளை, கண்மூடித்தனமான பின்பற்றுதலை, விமரிசித்தவர்; எள்ளி நகையாடியவர். காசியில் அப்போது ஹிந்து, இஸ்லாமிய சமயத்தினர் அதிகம் வசித்து வந்தனர். ’இறுதி உண்மை’ எனப்படும் பரப்பிரும்மம், பரம்பொருள்பற்றி அறிந்துகொள்வதற்கான கடும் சிரத்தை, ஆழமான தேடல் இன்றி, வெறுமனே சாஸ்திரங்களையும், புனிதநூல்களையும் படித்துவிட்டுத் தன்னைப் பண்டிதர் என்றும், மௌல்வி என்றும், ஆன்மிக வழிகாட்டி எனவும் கூறித் திரிந்தவர்களைக் கடுமையாகச் சாடினார் கபீர்தாஸ். ஆதலால், ஹிந்து மதத்தினர், இஸ்லாமியர் என இருதரப்பினரிடமும் வாங்கிக்கட்டிக்கொண்டார்; விரோதத்தை சம்பாதித்துக்கொண்டார். ஆனால் அதுபற்றிப் பெரிதாக அவர் பொருட்படுத்தியதில்லை.

ஒரு ஏழை நெசவுத்தொழிலாளியாக, ஒரு குடும்பஸ்தனாகக் காலம் கழித்த கபீர், காசியின் சந்தைத் தெருக்களில், முச்சந்திகளில் எங்காவது உட்கார்ந்து எதையாவது கதைத்துக்கொண்டிருப்பார். வாயைத்திறந்தாலே வசனகவிதைகள் தெறிக்கும். ஆன்மிக, தத்துவ முத்துக்கள். சிந்தனையைச் செம்மைப்படுத்தும் வார்த்தைகள், அதுவும் பாமரர்களின் புழக்க மொழியில், சுவைதரும் சொல்வழக்கில். படிப்பறிவில்லாத பாமரர்கள், வியாபாரத்திற்காக சந்தைக்கு வருபவர்கள் என பல தரப்பினரும் கபீர் முன் கூடி அவர் என்ன சொல்கிறார் என ஆவலோடு கேட்பது வழக்கம். பண்டிதர்களும்கூட தொட பயப்படும் இவ்வளவு உயர்ந்த, தத்துவார்த்த கருத்துகளை, படிப்பறிவில்லா சாதாரணர்களுக்கு அவர்களுக்குப் புரியும் மொழியில், விதத்தில் கபீரைத் தவிர வேறு யாரால் கூறமுடியும்?

இப்படி அவர் பாடிய பாடல்கள், வாய்மொழியாக மக்களிடையே வெகுவாகப் பரவின. பிராபல்யம் அடைந்தன. நாளடைவில் சீரான மொழிவடிவம், அச்சுவடிவமும் பெற்றன. கபீர் தாசரின் புகழ்பெற்ற ‘தோஹா’ எனப்படும் இரண்டடிக் கவிதைகளிலிருந்து சிலவற்றை அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம் .
(தொடரும்)

**