கவிஞர் அப்துல் ரகுமான் – 2

சிறுவயதில் மதுரையில், ரமலான் மாத நோன்புக்கென எழுப்புவதற்காக சிறுவர் கூட்டம் பாடிச்சென்ற ’சஹர்’ பாடல்கள் தன்னுள் கவிதைப் பிரவாகத்தைக் கிளறிவிட்டதாய் ‘கவிதை என் பிதுரார்ஜிதம்’ எனும் கட்டுரையில் சொல்லியிருக்கிறார் கவிக்கோ. உருது, ஹிந்தி, மொழிகளில் காணப்படும் ’நஸம்’ (Nazm) வகைக் கவிதைகள் (நீண்ட உரைநடைக் கவிதைகள்), ரத்தினச்சுருக்கமான ஜப்பானிய ’ஹைக்கூ’ வகைக் கவிதைகள் எனத் தமிழில் தன்பாணியில் தெளித்துவிட்ட கவிஞர் ரகுமான், சினிமாவுக்குப் பாடலெழுத மறுத்தவர். ‘அம்மி குத்த சிற்பி எதற்கு?’ என்றாராம் ! சமீபத்தில் வேலூரில் நடந்த இலக்கிய விழா ஒன்றில் இளையராஜாவின் ஆல்பத்திற்குக் கவிதை எழுதத் தயார் என்று கூறியிருந்தார். ஆனால், காலத்தின் கணக்கோ வேறுவிதமாக இருந்துவிட்டது.

தமிழுக்கு அயலான சிந்தனைகளையும் நெருங்கி உள்வாங்கிக்கொண்ட கவிஞர் அப்துல் ரகுமான். நிறையப் படித்துச் செழித்தவர். ஆன்மிக, தத்துவத் தாக்கம் அவரது கவிதைகளில் பரவலாகக் காணக்கிடைக்கின்றது. அவரது வரிகளை மேலும் பார்ப்போம்:

பித்தன்

பித்தன் மழைக்காகப் பள்ளிகூடத்தில் ஒதுங்கினான்
குழந்தைகளின் கையிலிருந்த புத்தகங்களைப் பார்த்து
புத்தகங்களே சமர்த்தாயிருங்கள்
குழந்தைகளைக் கிழித்துவிடாதீர்கள் என்றான்
அவன் மேலும் சொன்னான்…
குழந்தைகளே பாடப்புத்தகங்களாக இருக்கிறார்கள்
அவர்கள் கையில் ஏன் காகிதக்குப்பைகளைத் தருகிறீர்கள்?
உங்கள் புத்தகங்கள் கண்களைத் திறப்பதில்லை
ஊற்றுக்கண்களைத் தூர்த்துவிடுகின்றன
காகித ஓடங்களை நம்பி இருப்பவர்களே!
நீங்கள் எப்படி அக்கரை போய்ச்சேர்வீர்கள்?
இதோ! இரவு பகல் என்ற ஏடுகள்
உங்களுக்காகவே புரளுகின்றன
நீங்களோ அவற்றைப் படிப்பதில்லை
இதோ! உண்மையான உயிர் மெய் எழுத்துக்கள்
உங்கள் முன் நடமாடுகின்றன
நீங்களோ அவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதில்லை
ஒவ்வொரு பூவும் பாடப்புத்தகமாக இருப்பதை
நீங்கள் அறிவதில்லை.
நீங்கள் நட்சத்திரங்களைப் படிக்கக்கற்றிருந்தால்
உச்சரிக்கமுடியாத எழுத்துக்களில்
அதிகமான அர்த்தம் இருப்பதை அறிந்திருப்பீர்கள்
நீங்கள் மின்னலின் வாக்கியங்களை
வாசிக்கமுடிந்திருந்தால்
ஒளியின் ரகசியத்தை அறிந்திருப்பீர்கள்,
உங்களுக்குக் கண்ணீர்த்துளிகளைப்
படிக்கத் தெரிந்திருந்தால்
நீங்கள் மனிதனின் சாரத்தை அறிந்திருப்பீர்கள்.
எழுத்துக்களால் அல்ல
காயங்களால் கற்பதே கல்வி
என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.
உங்கள் புத்தகங்கள் விளக்குகளாக இருக்கின்றன.
சூரியனைக் காண
விளக்குகள் தேவைப்படுவதில்லை.

**
கதவு

பித்தன்
கதவை
மூடிக்கொண்டும்
திறந்துகொண்டும்
இருந்தான்
ஏன் இப்படிச்
செய்கிறாய்?
என்று கேட்டேன்
கதவு
திறப்பதற்கா?
மூடுவதற்கா? என்று
அவன் கேட்டான்
அவன் மேலும் சொன்னான்
கதவுகள்
சில நேரம்
இமைகளாகத்
தெரிகின்றன
சில நேரம்
பூவிதழ்களாக
மலர்கின்றன
சில நேரம்
உதடுகளாகின்றன
பயணம் முடிந்து
வீடு திரும்புகிறவனுக்கும்
சிறையில் கிடப்பவனுக்கும்
கதவு திறப்பது என்பது
ஒரே அர்த்தம் உடையதல்ல
கதவுகளுக்கும்
சிறகுகளுக்கும்
ஏதோ இனம் புரியாத
சம்பந்தம் இருக்கிறது
கதவின்
திறப்பிலும்
மூடலிலும்
கேள்வியும் பதிலும் இருக்கிறது
கதவுகளில்
சந்திப்பும் இருக்கிறது
பிரிவும் இருக்கிறது
நாம்
உள்ளே இருக்கிறோமா?
வெளியே இருக்கிறோமா?
என்பதைக்
கதவுகளே தீர்மானிக்கின்றன
நாம்
கதவு எண்களில்
வசிக்கிறோம்
மூடிய கதவு
உள்ளே இருப்பவற்றின்
மதிப்பைக் கூட்டுகிறது
நம் வீட்டுக்குமட்டுமல்ல
நமக்கும் கதவுகள் உண்டு
நாம் நமக்குள்ளேயே செல்லவும்
நம்மைவிட்டு வெளியேறவும்
ஜனனத்தில்
ஒருகதவு திறக்கிறது
மரணத்தில்
ஒரு கதவு திறக்கிறது
இரண்டிலும் நாம்
பிரவேசிக்கிறோமா?
வெளியேறுகிறோமா?
கதவு தட்டும்
ஓசை கேட்டால்
யார் என்று கேட்காதே
ஒரு வேளை அது
நீயாக இருக்கலாம்
**

அந்தப்புரங்களில் ..

நினைவுகளில் சூலாகி
நினைவுகளில் புதைந்து
கணந்தோறும் எனக்குப்
புதுப்புது அவதாரங்கள்
எண்ணங்களை சுவாசித்து
எண்ணங்களில் நின்றுகொண்டு
பொழுதுக்கும் வாழ்வோடு கண்ணாமூச்சி
குப்பையைக் கிளராமல்
துயிலை அடைகாக்கவே
அமரும் இமைகள்
நரம்புகளின் காம அழைப்பை
அலட்சியம் செய்து
நெருப்புக் காய்களால்
சதுரங்கமாடும் விரல்கள்
ஒட்டடைக் கோலிலேயே
வலைபின்னும் சிலந்தி நான்
சிக்குகின்ற ஈயும் நான்
**

கபீர்தாஸின் தாக்கம் தெரிவதுபோல் ‘நேயர்விருப்பம்’ என்கிற கட்டுரைத்தொகுதியில் ஒரு கவிதை அவரது ஆன்மிக சிந்தனையைக் கோடிட்டுச் செல்கிறது:

ஆயிரம் திருநாமம் பாடி . .

அரன் என்றழைப்பினும்
வரன் கொடுப்பவன் நீ
அரியென்று இசைப்பினும்
சரியென்று இசைப்பாய்
கர்த்தன் என்று உரைப்பினும்
அர்த்தம் நீதான்
அல்லா எனினும் நீ
அல்லாது வேறு யார் ?
**

காதலெனும் உணர்வு கவிஞரைப்போட்டுத் தாக்கி கவிதைத் துளிகளாக ஆங்காங்கே சிந்தவைத்திருக்கிறதோ?. சில:

நீ பலவீனமானவள்
ஆனால்
உன் ஆயுதங்கள்
பயங்கரமானவை
**

உன் இதயத்திற்குள் நுழைய
வழி பார்க்கிறேன்
ஊசியில் காதைத் தேடும்
பார்வை மங்கிய
கிழட்டுத் தையல்காரனைப்போல
**

நீ நதி
நான் உன்னில் விழுந்த சருகு
நீ எங்கே கொண்டுபோகிறாயோ
அங்கேதான் நான் போகமுடியும்
**

பல் பிடுங்கிய பாம்பாய் என்னை
உன் பெட்டிக்குள் வைத்திருக்கிறாய்
நீ விரும்பும்போது மகுடி ஊதி
ஆட வைக்கிறாய்
**

என் உடைந்த கனவுகளால்
உன் வீட்டைக் கட்டிக்கொள்
என் இதயத்தில் எரியும் நெருப்பால்
உன் விளக்கை ஏற்றிக்கொள்
**

நான் எங்கே சென்றாலும் அது
உன் சபையாகவே இருக்கிறது
**

ஆயுள் முழுவதும்
உனக்காகக் காத்திருக்கத் தயார்
மரணம்போல் நீ
நிச்சயமாக வருவதாயிருந்தால்
**

இப்படியெல்லாம் காதலில் கரைந்த நம் கவிஞன், கொஞ்சம் மேலேபோய் –

என் உயிரைக்
காதலில்
ஒளித்துவைத்துவிட்டேன்
மரணமே !
இனி என் செய்வாய் ?

என்று காலனையும் சீண்டிவிட்டான். காலன் விட்டுவைப்பானா? அதிகாலையிலேயே வந்து கூட்டிப்போய்விட்டான்.

**

கவிஞர் அப்துல் ரகுமான்

பூடகமாக, படிமமாகச் சொல்லி எப்படி எப்படியோ வார்த்தை வளர்க்காமல், நேரடிமொழியில் கவிதையின் ஆன்மாவை நிலவச் செய்வது கவிதையில் ஒருவகை. கிட்டத்தட்ட உரைநடைபோல் தோற்றம் தரும் இத்தகு கவிதைகள் வானம்பாடி எனும் தமிழ் சிற்றிதழில் தோற்றம்கண்டு வளர்ந்தன ஆரம்பத்தில். ஆதலால் இப்படி எழுதியவர்கள் வானம்பாடிக் கவிஞர்கள் எனத் தமிழ் இலக்கிய உலகில் அடையாளம் காணப்பட்டனர். இந்தவகையில் வந்தவராகக் கருதப்படுகிறார் ‘கவிக்கோ’ என அன்பர்களால் அழைக்கப்பட்ட கவிஞர் அப்துல் ரகுமான்.

மதுரையில் 1937-ல் பிறந்த ரகுமானின் தந்தையும், தாத்தாவும் உருதுவில் கவிதையை முயன்றவர்கள். கல்லூரியில் சிறப்புப்பாடமாகத் தமிழ் எடுத்துப் படித்து, நாளடைவில் கவிதைகள் எழுதத் துவங்கினார் ரகுமான். தமிழ்க்கவிதையில் குறியீடுகள் குறித்து ஆராய்ந்து முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். தமிழோடு, சமஸ்க்ருதம், ஹிந்தி, உருது, அரபி, பாரசீக மொழிகளையும் அறிந்த நம்காலத்திய அதிசயத் தமிழ்க்கவிஞர். ஹிந்தி, உருது மொழிகளின் ‘கஜல்’(Ghazal) வகைக் கவிதைகளைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவந்த பெருமையும் உண்டு. சூஃபிஸத்தின் ஆழமான தத்துவ இழைகள் இவரது கவிதைகள் சிலவற்றின் அடிநாதமாகக் காணக்கிடைக்கின்றன. எழுத்தாளர்கள் ஜெயமோகன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்றோரிடம் உருது, அரபி, பாரசீக இலக்கியங்களைப்பற்றி உரையாடியிருக்கிறார். பன்மொழித் தாக்கம் பெற்றிருந்த படைப்பாளி.

இவரது முதல் கவிதைத்தொகுப்பு ’பால்வீதி’ -1974-ல் வெளிவந்து தமிழ்சொல்வோரின் கவனத்தை ஈர்த்தது. எண்பதுகளில் சின்னவயதில் நான் அதனை வாங்கிப் படிக்க நேர்கையில், இவரது சிந்தனைப்போக்கை நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறேன். கவிதைதான் தனது வாழ்க்கை என்றவர், அதனை எழுதும் கோலைத் தன் ஆறாவது விரலாக பாவித்தவர். அந்தத் தொகுதியின் முதல் கவிதையில் எழுதியிருந்தார் இப்படி:

என் ஆறாவது விரல் வழியே
சிலுவையிலிருந்து
வடிகிறது ரத்தம்
ஆம் –
என் ‘மாம்சம்’
வார்த்தை ஆகிறது

’பால்வீதி’க்குப்பின் மேலும் சில கவிதைத்தொகுப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. அவைகளில் நேயர்விருப்பம், ஆலாபனை, இறந்ததால் பிறந்தவன், கண்ணீர்த்துளிகளுக்கு முகவரி இல்லை, பித்தன் (குங்குமத்தில் தொடராக வந்தது), தேவகானம், பறவையின் பாதை, பாலைநிலா ஆகியவை உள்ளன. இவரது கஜல் கவிதைகள் ‘மின்மினிகளால் ஒரு கடிதம்’ என்கிற தலைப்பில் புத்தகமாக வெளிவந்துள்ளது. புத்தகங்களாக வெளிவந்திருக்கும் கட்டுரைத்தொகுதிகளில் சில: நிலவிலிருந்து வந்தவன், இல்லையிலும் இருக்கிறான், காக்கைச்சோறு, உறங்கும் அழகி, காற்று என் மனைவி போன்றவை. ’ஆலாபனை’ கவிதைத்தொகுதி கவிக்கோவிற்கு நாட்டின் உயர் இலக்கிய விருதுகளில் ஒன்றான ‘சாகித்ய அகாடமி’ விருதைப் பெற்றுத்தந்தது.

மதநல்லிணக்கம்பற்றி இப்போதெல்லாம் பலரும் அதிகமாகப் பேசிவருகிறார்கள் – அரசியல்வாதிகள் தங்கள் பிழைப்புக்காகவும், அறிவுஜீவிகள் தங்களை உசத்திப் பிடித்துக்கொள்வதற்காகவும். ஆனால் அப்படியெல்லாம் சொல்லித் திரியாமல் உண்மையிலேயே அப்படி வாழ்ந்திருந்தவர் அப்துல் ரகுமான். அன்பு, மனிதநேயம் போன்றவை அவரில் இயல்பாகவே இருந்தன. எல்லோரையும் எளிதில் ஆட்கொள்ளும் கோபமெனும் குணம் அவரிடம் நெருங்கக் கூச்சப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. அப்படியே சிலசமயம் அவர் கோபவசப்பட்டாலும், சம்பந்தப்பட்டவரைத் திட்டுவதற்குக்கூட மென்மையான வார்த்தைகளைத் தேடியவர்; ஒரு அபூர்வ மனிதர் நம் கவிஞர்.

வாணியம்பாடி இஸ்லாமியக் கல்லூரியில் தமிழ்த்துறைத் தலைவராகவும் நீண்டகாலம் பணிபுரிந்திருக்கிறார் கவிஞர் அப்துல் ரகுமான். மொழிப்புலமைதாண்டி, வாக்கு சாதுர்யம் மிகுந்தவர். மேடைகள், கவியரங்குகளில் பல தலைப்புகளில் முழங்கிக் கேட்போரைத் தமிழால் கிறங்கவைத்தவர் அவர். ஒருமுறை ராமாயணச் சொற்பொழிவொன்றிற்காக பேச அழைக்கப்பட்டிருந்தார். பேசுவதற்கு மைக்கின் முன் வருகையில், முன்னிருந்த வரிசையில் ஒருவர் இன்னொருவரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்க நேர்ந்தது: ’அப்துல் ரகுமானுக்கும் ராமாயணத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?‘-இவரையெல்லாம் பேசக்கூப்பிட்றாங்க பாருங்க ..என்பது மாதிரி அலுத்துக்கொண்டிருக்கிறார் அந்த ஆசாமி. மைக்கைப் பிடித்துப் பேச ஆரம்பித்த கவிக்கோ சொன்னார்: ’என்னடாது, இந்த ஆளைப்போய்ப் பேச வைக்கிறாங்களே.. ரகுமானுக்கும் ராமாயணத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கமுடியும்’ என்று இங்கு சிலர் நினைக்கலாம். இருக்கிறது. ரகு, மானைத் தேடி ஓடியதால்தான் ராமாயணமே வந்தது!’ என்று ஒரு போடுபோட்டார் கவிக்கோ. கூட்டம் முதலில் விழித்தது; பின் கிளுகிளுத்தது.

அப்துல் ரகுமானின் உலகுக்குள் போய்வருவோம். தத்துவ மணம்வீசுகிறது இங்கே :

இரு பக்கங்கள்

காலையின் ஒளியில்
கண்கள் திறக்கும்
கமலங்கள் ஒரு பக்கம்
மாலையின் இருளில்
சேலையை அவிழ்க்கும்
குமுதங்கள் ஒரு பக்கம்
தண்ணீர் தேடித்
தவிக்கும் வேர்களின்
தாகங்கள் ஒரு பக்கம்
புண்ணீர் நாறும்
பூமியில் பெய்யும்
மேகங்கள் ஒரு பக்கம்
விழிகள் அணைந்தவர்
சமாதியில் எரியும்
விளக்குகள் ஒரு பக்கம்
வழியினில் இருளில்
ஒளியினுக்கேங்கும்
விழிகள் ஒரு பக்கம்
கரிந்த சிறகுடன்
சுடரில் துடிக்கும்
விட்டில்கள் ஒரு பக்கம்
விரிந்த சிறகுடன்
கூண்டில் துடிக்கும்
பறவைகள் ஒரு பக்கம்
புத்தனுக்காகப்
பொன்னிழல் விரிக்கும்
போதிகள் ஒரு பக்கம்
சித்தன் ஏசுவின்
செம்புனல் குடிக்கும்
சிலுவைகள் ஒரு பக்கம்

**
தொலைந்து போனவர்கள்

விடிந்ததென்பாய் நீ அனுதினமும் – வான்
வெளுப்பது உனது விடியலில்லை
முடிந்ததென்பாய் ஒரு காரியத்தை – இங்கு
முடிதல் என்பது எதற்குமில்லை
மணந்தேன் என்பாய் சடங்குகளும் – வெறும்
மாலை சூட்டலும் மணமில்லை
இணைந்தேன் என்பாய் உடற்பசியால் – உடல்
இரப்பதும் கொடுப்பதும் இணைப்பல்ல
கற்றேன் என்பாய் கற்றாயா? – வெறும்
காகிதம் தின்பது கல்வியில்லை
பெற்றேன் என்பாய் எதைப்பெற்றாய்? – வெறும்
பிள்ளைகள் பெறுவது பெறுவதல்ல
குளித்தேன் என்பாய் யுகயுகமாய் – நீ
கொண்ட அழுக்கோ போகவில்லை
அளித்தேன் என்பாய் உண்மையிலே – நீ
அளித்ததெதுவும் உனதல்ல
உடை அணிந்தேன் எனச் சொல்லுகிறாய் – வெறும்
உடலுக்கணிவது உடையல்ல
விடையைக் கண்டேன் என்றுரைத்தாய் – ஒரு
வினாவாய் நீயே நிற்கின்றாய்
தின்றேன் என்பாய் அணுஅணுவாய் – உனைத்
தின்னும் பசிகளுக்கிரையாவாய்
வென்றேன் என்பர் மனிதரெல்லாம் – பெறும்
வெற்றியிலேதான் தோற்கின்றார்
ஆட்டத்தில் உன்னை இழந்துவிட்டாய் – உன்
அசலைச் சந்தையில் விற்றுவிட்டாய்
கூட்டத்தில் எங்கோ தொலைந்துவிட்டாய் – உனைக்
கூப்பிடும் குரலுக்கும் செவிடானாய்
‘நான்’ என்பாய் அது நீயில்லை – வெறும்
நாடக வசனம் பேசுகிறாய்
‘ஏன்’? என்பாய் இது கேள்வியில்லை – அந்த
ஏன் எனும் ஒளியில் உனைத் தேடு

**

கண்ணீரின் ரகசியம்

’இறைவா எனக்குப்
புன்னகைகளைக் கொடு’ என்று
பிரார்த்தித்தேன்
அவன் கண்ணீரைத் தந்தான்
‘வரம் கேட்டேன்
சாபம் கொடுத்து விட்டாயே’
என்றேன்
இறைவன் கூறினான்:
‘மழை வெண்டாம்
விளைச்சலை மட்டும் கொடு’ என்று
எந்த உழவனாவது கேட்பானா
ஆனால் நீ
அப்படித்தான் கேட்கிறாய்
கண்ணீரில் புன்னகையும்
புன்னகையில் கண்ணீரும்
ஒளிந்திருப்பதை
நீ அறிய மாட்டாய்
உண்மையைச் சொல்வதானால்
கண்ணீர் கண்களின் புன்னகை
புன்னகை இதழ்களின் கண்ணீர்’
வைகறைப் பொழுதில் மலர்களின் மீது
பனித்துளிகளை
நீ கண்டதில்லையா?
புன்னகை
தன்னைக் கண்ணீரால்
அலங்கரித்துக் கொள்ளும்
அற்புதம் அல்லவா அது!
மழை மேகங்களில்
மின்னல் உதிப்பதை
நீ பார்த்ததில்லையா?
கண்ணீரில் இருந்து
சிரிப்புப் பிறக்கும்
அழகல்லவா அது!
முத்து என்பது என்ன?
சிப்பிக்குள் இருந்து
தவம் செய்யும் கண்ணீர்த் துளி
புன்னகையாகும் அதிசயம்தானே அது.
கன்ணீரில் மலரும்
புன்னகைப் பூக்கள்
வாடுவதில்லை என்பதை
அறிவாயாக!
மேலும்
கண்ணீர்தான்
உன்னைக் காட்டுகிறது
புன்னகையோ
சில நேரங்களில் உனக்குத்
திரையாகிவிடுகிறது

**
(தொடரும்)