இர்ஃபான் என்றொரு அபூர்வக் கலைஞன்

இந்திய சினிமாவில் புழங்கிவரும் ஏகப்பட்ட ‘கான்’களில் (Khans) ஒருவர் என்று பத்தோடு பதினொன்றாகப் பார்க்கப்பட்டவர் அல்லர். ஹிந்தி சினிமா, ஹாலிவுட் சினிமா என்கிற இருவேறு துருவங்களிலிருந்தும் ரசிகர்களால், விமரிசகர்களால் ஆழ்ந்து ரசிக்கப்பட்ட, அனுபவிக்கப்பட்ட ஒரு அற்புதக் கலைஞன். இர்ஃபான் கான். 53 வயதுக்குள் நடிக்கமுடிந்தது சுமார் 80 படங்கள்தான். கலைவடிவம் என்று வந்துவிட்டால், எண்ணிக்கையா முக்கியம்? தரமல்லவா பேசவேண்டும்? பேசின நிறைய, அவரது படங்கள், பாவம் பலகாட்டும் அவரது முகத்தைப்போலவே..

ராஜஸ்தான்காரரான இர்ஃபான் கானுக்கு இளம் வயதில் கிரிக்கெட்டராக ஆக ஆசையிருந்தது. ஆனால் மட்டையும் கையுமாகப் பையன் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது அப்பாவுக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை! ’கிரிக்கெட் வேண்டாம் உனக்கு. போ..போய்ப் படி!’ என்று திட்டிக் கொண்டிருந்தார். ஒரு பக்கம் முதுகலைப் படிப்பு, மற்றொரு புறம் ’தேசிய நாடகப் பள்ளி’யில் (National School of Drama (NSD), Delhi) நடிப்புக்கலைப் பயிற்சி என இளம் வயது அவரை நிலைகொள்ளாது அலைக்கழித்தது. சினிமா வாய்ப்புகள் அவரிடம் நெருங்க மறுத்தன. முதன்முதலாக தூர்தர்ஷனின் ‘ஸ்ரீகாந்த்’ தொடரில் நடிப்பைக் காண்பிக்க வாய்ப்பு கிட்டியது. பெரிதாகக் கவனிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. அதன் பின் பாலிவுட்டில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சின்ன சின்ன ரோல்கள்.

இவரை ஒரு கலைஞனாக முதலில் கண்டுகொண்டது டைரக்டர் மீரா நாயர். அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியா வந்திருந்த மீரா டெல்லியில் NSD-க்கு ஒரு முறை வந்திருந்தார். பாம்பேயின் தெருக்குழந்தைகளை வைத்துப் படம்பண்ணும் எண்ணத்திலிருந்தார் அவர். அப்போது ஓரளவு நடிக்கப் பயிற்சிவிக்கப்பட்ட ஒரு இளம் நடிகன் கிடைப்பானா எனத் தேடியே அங்கு வந்தது. அங்கே 20-வயதான இர்ஃபானை பார்த்தார். அவரது ஆழ்ந்த கண்கள், தீவிரம்காட்டும் முகம் கவனத்தை உடனே ஈர்த்தன. ஆனால் இர்ஃபானின் உயரம்? 6 அடி 1 அங்குலம் ! கூடவே நன்றாக வளர்ந்த பையன்! தெருப்பையனாக வரமாட்டான் இவன். எனவே வேறொரு சிறிய பாத்திரத்திற்காக இர்ஃபானை தேர்வு செய்தார் மீரா. அந்த ஒரு சிறு ரோலுக்காக நாடகப்பள்ளியின் படிப்பைப் பாதியில் விட்டுவிட்டு பாம்பே வந்து மீரா நாயருடனும், தெருச் சிறுவ, சிறுமியருடனும் மாசக்கணக்கில் ஹோட்டல் அறைகளில் தங்கியிருந்தார் இர்ஃபான். இப்படித்தான் கிடைத்தது இர்ஃபானுக்கு முதல் ’சீரியஸ்’ படம், Salaam Bombay! (1998).

16 வருடங்களுக்குப்பிறகு மீரா, இர்ஃபான் கானிடம் திரும்பி வந்தார். இந்தமுறை புகழ்பெற்ற இந்திய-ஆங்கில நாவலாசிரியையான ஜும்ப்பா லாஹிரி (Jumpa Lahiri)-யின் ‘The Namesake’ என்ற நாவலை அதே பெயரில் படமாக்க எண்ணம். மீராவின் மனதில் பிரதான ரோலில் நடிக்கத் தகுதியானவர் இர்ஃபான் தான் என்பது வந்துவிட்டது. இர்ஃபானை அழைத்துக்கொண்டுபோய், அமெரிக்காவில் தங்கவைத்தார். அங்கு வாழும் இந்திய-பெங்காலி குடும்பத்தைச் சுற்றி நடக்கிறது கதை. தனக்கு பழக்கமில்லாத புது உலகமான அமெரிக்காவையும், அங்கு வாழும் பெங்காலி குடும்பத்தின் கலாச்சார சங்கமத்தையும் எளிதில் கிரஹித்துக்கொண்டார் இர்ஃபான் என்கிறார் மீரா நாயர். ஒரு பெங்காலி இளைஞனாக அவரது பார்வை, தோற்றம் எல்லாமும் அச்சு அசலாக ஒத்துப்போனது ஆச்சரியம் என்றார்.

லண்டனில் இருந்து வெளிவரும் பிரபல நாளேடான ‘தி கார்டியன்,’ இர்ஃபான் கானின் மறைவு செய்தியை முன்பக்கத்தில் வெளியிட்டது. இப்படி ஒரு பிரும்மாண்ட திறமை கொண்டிருந்த இந்திய நட்சத்திரத்தை ஹாலிவுட்டின் தராதர அளவுக்குள் அடக்குவது இயலாதது என்றது. இர்ஃபானின் ’லஞ்ச் பாக்ஸ்’, ‘தி வாரியர்’ போன்ற அருமையான படங்களை மீண்டும் பார்ப்பதே, அவரைப்போன்ற ஒரு கலைஞனுக்கு நாம் செலுத்தும் பொருத்தமான அஞ்சலியாகும் என்றது. ஹாலிவுட் டைரக்டரான ஆசிஃப் கபாடியா (Asif Kapadia) இர்ஃபான் கான் பிரதான பாத்திரத்தில் சிறப்பான பங்களித்திருந்த புகழ்பெற்ற பிரிட்டிஷ்-இந்தியத் தயாரிப்பான The Warrior’ (2001) படத்தை இயக்கியவர். அந்தப் படம் பிரிட்டிஷ் Bafta விருதை வென்று, விமரிசகர்களால் வெகுவாக ஸ்லாகிக்கப்பட்டது. கபாடியா கட்டுரை ஒன்றில், முதன்முதலில் தன் படத்துக்கான ஹீரோவை பம்பாயில் ‘கண்டுபிடித்த’திலிருந்து, இர்ஃபானுடன் தனக்கு இறுதிவரை நிலவிய ஆழ்ந்த நட்புபற்றி எழுதியிருந்தார். ’தி வாரியர்’ படக்குழு, படத்தின் ரிலீஸிற்குப் பின்னும் பலமுறை சந்தித்து அளவளாவி மகிழ்ந்தது, திரையுலகில் பொதுவாக நிகழாதது என்கிறார். ‘நாங்கள் ஒரு குடும்பம்போல் ஆகிவிட்டோம். உயரமாய், கம்பீரம் கலந்த அமைதியுடன் வலம்வந்த இர்ஃபான், எங்களுக்கு ஒரு குருவைப் போல் இருந்தார்’ என்கிறார் மேலும். ஒரு படத்தில் எத்தகைய சிறிய ரோலை அவருக்குக் கொடுத்தாலும், அந்தப் படத்தின் மிகவும் நம்பகத்தகுந்த ஒரு விஷயமாக அதை மாற்றிவிடும் ஆற்றல் உண்டு. வசனவரிகள் மிகக் கொஞ்சமாக இருந்தாலும் சரியே. சாதாரண வார்த்தைகளை அவர் உதிர்த்தாலும் அவற்றிற்கு பெரும் சக்தி கிடைத்துவிடும். அவரது பார்வையும், பாவங்களும் நிறையச் சொல்லிச் சென்றுவிடும். திரையில் அவர் எதை வெளிப்படுத்தினாலும் அதில் ஒரு நேர்மை இருந்தது. அவரது ஆன்மா தெரிந்தது. இவையெல்லாமே அவர் ஒரு இயற்கையான கலைஞர் எனத் தெளிவாகக் காண்பித்தது. மேலும், வெற்றியும், புகழும் இர்ஃபானை பாதித்ததில்லை என எழுதுகிறார். 2000- வாக்கில் சரியான பட வாய்ப்பு வராமல், தன்னை வெளிப்படுத்தமுடியாமல் தவித்திருந்த இர்ஃபான் கான், ஒரு கட்டத்தில் நடிப்பை விட்டுவிடவேண்டியதுதான் என முடிவுக்கு வந்திருந்தாராம். அப்போது அவர் முன் வந்து நின்ற படம் ’தி வாரியர்’ !

Irrfan Khan in ‘The Warrior’ (2001)
அந்தப் படத்தின் வெற்றி, அவரை மேலும் மேலும் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. மேலும் குறிப்பிடத்தகுந்த படங்கள் அவரை நாடின. The Darjeeling Limited (Dir: Wes Anderson,2007), The Slumdog millianaire (Dir: Danny Boyle, 2008), The Life of Pi (Dir: Ang Lee, 2012), Jurassic World (Dir: Colin Trevorrow, 2015) என ஹாலிவுட்டை ஒரு கலக்கு கலக்கினார் இர்ஃபான். கூடவே இந்தியத் திரைவெளியும் அவரை வரவேற்றது. ஹாஸில்(2003), விஷால் பாரத்வாஜ் இயக்கத்தில் மக்பூல்(2003), ஹைதர்(2014) ஆகிய படங்கள், பான் சிங் தோமர் (ஓட்டப்பந்தய வீரன் கொள்ளைக்காரனான கதை, 2010), ரிதேஷ் பத்ரா ((Ritesh Batra) இயக்கத்தில் வந்த ‘லஞ்ச் பாக்ஸ்’(2013), இர்ஃபான் அமிதாப் பச்சனுடன் நடித்த, ஷூஜித் சர்க்கார் இயக்கிய பிக்கு (Piku, 2015), போன்றவை அவரை ஹிந்திப் பட உலகிலும் விரிவாகப் பேசப்பட்ட முன்னணி நட்சத்திரமாக ஆக்கின. குறிப்பாக, மசாலா படம் விடுத்து தரமான off-beat படங்களை ரசிக்கும் இந்திய/வெளிநாட்டு ரசிகர்களுக்கு, அவரது படங்கள் காலப்போக்கில் பெருவிருந்தாகிப்போகின. பான் சிங் தோமர் படத்தில் தன் நடிப்பிற்காக தேசிய விருதுபெற்றார் இர்ஃபான். 2013-ல் இந்திய அரசு இர்ஃபான் கானுக்கு ’பத்ம ஸ்ரீ’ விருது வழங்கி கௌரவித்தது.

2017- ல் வெளியான சாகேத் சௌத்ரி இயக்கிய காமெடி/டிராமா படமான ‘ஹிந்தி மீடியம்’ படம் அவருக்கு IIFA விருதைப் பெற்றுத் தந்தது. தன் பெண்குழந்தையை ஒரு புகழ்பெற்ற பள்ளியில் போட, அப்பனாக அவர் படும்பாட்டை அவ்வப்போது சிரிக்கவைத்துச் சொல்லும் கதை. அந்தப்படம் ரசிகர்களுக்கு மிகவும் பிடித்துப்போக, அதன் தொடர்ச்சிபோல் தயாரிக்கப்பட்டு வந்தது இன்னொன்று ‘Angrezi Medium'(2020), இர்ஃபானின் நண்பரும் டைரக்டருமான Homi Adajania-வின் இயக்கத்தில். அபூர்வ வகை கேன்சர் (neuroendocrine tumour) நோயினால் பீடிக்கப்பட்டு நியூயார்க்கில் சிகிச்சைபெற்று தற்செயலாக இந்தியாவுக்கு மீண்டிருந்த இர்ஃபான் கான், கடைசியாக நடித்துக்கொடுத்த படம். கொரோனா சூழலில் திரையரங்குகளில் வெளியிடப்படமுடியாது போனது. தனிப்பட்ட வெளியீட்டு விழாவில் உடல்நலமுற்றிருந்த இர்ஃபானால் கலந்துகொள்ளமுடியாத பரிதாப நிலை.

29 ஏப்ரல் அதிகாலையில் இயற்கை எய்திய இர்ஃபானின் இறுதிச்சடங்கு, லாக்டவுன் தடைகளால், குடும்பத்தினர், மிகநெருங்கிய நண்பர்கள் என 20 பேர் மட்டுமே கலந்துகொள்ள மும்பையில் நடந்தது. நேரடியாகப் பங்குகொள்ளமுடியாத ரசிகர்களுக்கு மாபெரும் சோகம்.

இர்ஃபான் கானுக்காக, அன்போடும், கவனத்தோடும் திரைத்துறையினரால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட அஞ்சலிகள் பல. அதில் ஒன்று ‘Angrezi Medium’ இயக்குனர் ஹோமி அடஜானியா (Homi Adajania) சொன்னது: ”என்னை உன் நண்பன் என அழைத்துக்கொள்ள முடிந்ததற்காகவும், உன்னோடு சில அடிகள் சேர்ந்து நடக்கமுடிந்ததற்காகவும், குறைந்த காலத்தில் நிறைந்த சந்தோஷம் தந்த நினைவுகளுக்காகவும் நான் என்றென்றும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். ’என் கலையின்மீது நம்பமுடியாத அளவு காதல் கொண்டிருப்பதாகவும், நட்சத்திர அந்தஸ்து எனக்கு இனிமேல் தேவையில்லை’ என்றும் ஒருமுறை சொன்னாய். உண்மைதான். நீ நட்சத்திரமாக மின்னவேண்டிய அவசியமில்லை. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மற்ற எதைவிடவும் நீதான் அதிகமாக ஜொலித்தாய்..”

எப்படியோ, திரையுலகம் ஓரு அருமையான கலைஞனை அகாலமாக, அநியாயமாக இழந்துவிட்டது.
**

ஹிந்தி மீடியம் !

டெல்லியின் சாந்தினி சௌக்கில் வசிக்கிறார் ராஜ் பத்ரா (Raj Batra), ஒரு இளம் பிஸினெஸ்மேன். தொழில்நுணுக்கம் தெரிந்தவர். நன்றாக நடக்கிறது ஜவுளிக்கடை. செல்வச்செழிப்பு. மற்றபடி ஆள் சராசரி. அவருக்கு ஆங்கிலம் பேசிப்பழகும் மீட்டா (Mita) ஒரு நாகரீக மனைவி. அவர்களின் ஒரே குழந்தை பியா (Pia) பள்ளிக்கூடம் போக ஆரம்பித்திருக்கிறாள்..

ஒரு நாள் பள்ளி முடிந்ததும் யுகேஜி-யில் இருக்கும் தன் குழந்தையைக் கூட்டிவரச் செல்கிறாள் மனைவி. மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் இவளது மகள் அம்மாவிடம் ஓடிவந்து தன்னோடு கூடப் படிப்போரில் ஒரு சிறுவனைக் காண்பித்து முறையிடுகிறாள். ’இவன் என்னோட பேசமாட்டேங்கறான்!’

அம்மாக்காரி அந்தச் சிறுவனிடம் போய் இதமாகச் சொல்கிறாள்(ஹிந்தியில்): ’ஏன் பேசமாட்டேங்கறியாமே..பேசுடா கண்ணு! நீங்கள்லாம் ஒன்னாத்தானே படிக்கிறீங்க!’

வாண்டுப்பயல் இங்கிலீஷில் பதில் சொல்கிறான். ’இவளோட நான் பேசமாட்டேன். இவ ஹிந்தியில பேசறா!’

துணுக்குற்ற இவள் நம் குழந்தைக்கும் இங்கிலீஷ் சொல்லித்தரணுமே..என்கிற சிந்தனையுடன் சிறுவனிடம் நைச்சியமாகக் கெஞ்சுகிறாள்: ‘ ஒனக்கும்தான் ஹிந்தி தெரியுமே! இவளோட பேசேன்!’

‘ஹிந்தியிலலாம் பேசக்கூடாது. இங்கிலீஷில்தான் பேசணும்’னு அம்மா சொல்லியிருக்காங்க! ’ என்கிறான் அந்தப் பொடியன்.

கவலையோடு அவனைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் பெண்ணைக்கூட்டிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வருகிறாள் அம்மா. அவளது சிந்தனை வலுக்கிறது. மாலை வீடு திரும்பி விளையாட்டாகப் பேசவிரும்பும் கணவனிடம் முகம் கொடுக்காமல் சீரியஸாக நடந்துகொள்கிறாள். அவனுக்குப் புரியவில்லை. ‘என்னாச்சு மீட்டி! வா டார்லிங்!’ என்று குலவப் பார்க்கிறான். கதை ஓடவில்லை. மேற்கொண்டு அவன் விஜாரிக்க, ’அரசாங்கப் பள்ளிக்கூடங்கள்ல படிச்சுட்டு நாமப்பட்ட கஷ்டம், அவமானம்லாம் போறும்! நம்ம குழந்தய தரமான இங்கிலீஷ் ஸ்கூல்ல போட்டாகணும். ஆகவேண்டியதப் பார்!’ என்கிறாள். ’அதுக்கென்ன, போட்டாபோச்சு!’ என்கிறான் சாதாரணமாக அவன்.

இங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறது தங்கள் குழந்தையை, டெல்லியின் ஆகப்புகழ்பெற்ற இங்கிலீஷ் ஸ்கூலில் சேர்க்க ப்ரயத்தனப்படும் இந்தப் பெற்றோரின் கடும் முயற்சிகள். குழந்தைக்கான இண்டர்வியூ, பெற்றோருக்கான கவுன்சலிங், பயிற்சி, தடுமாற்றங்கள், குழப்பங்கள், தோல்விகள் எனத் திரையில் விரிந்து செல்கிறது கதை. நமக்கு இங்கிலீஷ் சரியாகப் பேசவரவில்லை என்பதனால் நம் குழந்தையின் ஸ்கூல் அட்மிஷன் ஆகாதுபோலிருக்கிறதே என்று அப்பன் பரிதவிக்கும் அளவிற்கு நிலைமை சீரியஸ். பெண்டாட்டி வேறு ’ஒன்னாலதான் எல்லாப் ப்ரச்னையுமே! நீ இந்த சாந்தினி சௌக் ஸ்டைல ஒடனே மாத்து. குழந்தைக்காகவாவது நாகரீகமாக இங்கிலீஷ் பேசப் பழக கத்துக்க’ எனப் புருஷனை அவ்வப்போது குத்திவிடுகிறாள். எத்தனையோ முயன்றும் ஜெனரல் கோட்டாவில் முடியாது போக, ஏழைகளின் கோட்டாவில் தன் குழந்தைக்கு அட்மிஷன் வாங்க முடிவெடுக்கிறார்கள்; போலி ஏழைகளாக குடிசையில் போய் வாழ்கிறார்கள் பெற்றோர்கள். எப்படியோ தகிடுதத்தம் செய்து ஏழைக்கோட்டாவில் குழந்தை பியாவிற்கு அந்த புகழ்பெற்ற ஸ்கூலில் அட்மிஷன் ஆகிவிடுகிறது. மனைவி மீட்டா ஒரே குஷி. ராஜ் பத்ராவின் மனமோ மேலும் தடுமாற்றத்தில். தனது புதிய நண்பனும் நேர்மையாளனுமான குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷின் பிள்ளைக்குக் கிடைக்கவேண்டிய ஏழைக்கோட்டா சீட்டை, தன் பெண்ணிற்காகப் போலி ஆவணங்களின் மூலம் அநியாயமாகப் பறித்துவிட்டோமே என மனம் வேகிறான் ராஜ். ஷ்யாமின் மகன் படிக்கும் அரசாங்கப்பள்ளிக்கு நிறையப் பண உதவிகள் செய்து, தரமான ஆங்கில டீச்சரையெல்லாம் நியமிக்கச் செய்து பள்ளியை மேம்படுத்துகிறான். ஒருகட்டத்தில் குற்ற உணர்வு தாங்கமுடியாமல் போய், மனைவி தடுத்தும் கேளாமல், தன் பெண் குழந்தையை அந்த இங்கிலீஷ் பள்ளியிலிருந்து நீக்கிவிடுகிறான்; ஷ்யாம் ப்ரகாஷின் மகன் படிக்கும் அரசாங்கப்பள்ளியிலேயே தன் குழந்தையைச் சேர்க்கிறான் ராஜ் பத்ரா, என்று மனதைப்படுத்தும் கதை பாலிவுட்டின் இந்தவருட ரிலீஸ்களில் ஒன்றான ‘ஹிந்தி மீடியம்’.

இதில் மிகச்சிறப்பான நடிப்பென குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷாக வருபவரின் நடிப்பைச் சொல்வேன். இந்தப் படத்தின் பல இடங்களில் இவரது நடிப்புத்திறன் மின்னுகிறது. ஏழைகளுக்கான கோட்டாவில் குடிசைக் குழந்தைகள் சிலருக்கு அட்மிஷன் தர நினைக்கும் அந்த புகழ்பெற்ற ஸ்கூலிற்கு, சிலர் போலி விலாசம் கொடுத்து அந்தக்கோட்டாவில் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு தவறான முறையில் அட்மிஷன் வாங்க முயல்கின்றனர் என டிவி சேனல் ஒன்றின் மூலமாகக் புகார் வந்திருக்கிறது. அதை சரிபார்ப்பதற்காக ஸ்கூலிலிருந்து ஒரு ஆசிரியர் குடிசைப்பகுதிக்கு வந்து, ஏழைக்கோட்டாவில் விண்ணப்பித்தவர்கள் உண்மையில் அந்த குடிசைப்பகுதியில்தான் வசிக்கிறார்களா என சோதிக்கிறார். அப்போது ஏழையாக வேஷம் போட்டிருக்கும் ராஜ் பத்ராவின் உள்ளங்கையைத் தொட்டுப் பார்த்து ‘உன் கை ஏன் இவ்வளவு மென்மையாக இருக்கிறது, ஏழை உழைப்பாளியின் கைபோல் தெரியவில்லையே !’ என்று சொல்லி அவரது ஏழ்மையை சந்தேகிக்கிறார். பதில் சொல்லத் தடுமாறுகிறார் ராஜ் பத்ரா. அப்போது அவரது நண்பரான குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷ், தன் நண்பனுக்கு உதவி செய்ய நினைத்து ‘ஏற்கனவே கொஞ்சம் நல்லா இருந்தவர்தான் இவரு! நேரம் சரியில்ல..எல்லாத்தயும் இழந்துட்டாரு.. ஏழையாயிட்டாரு !’ என்று பரிசோதகரிடம் சொல்கிறார். ’ஓ’ என்பதுபோல் தலையாட்டிய பரிசோதகர் ஷ்யாம் ப்ரகாஷையும் கூர்மையாகக் கவனிக்கிறார். அப்போது பதற்றத்துடன் ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் சொல்கிறார்: ’ஸாஹிப்! மே கரீப்(gharib) ஹூன்! (ஐயா, நான் ஒரு ஏழை!’) என்று ஆரம்பித்து ‘… என் அப்பன் ஒரு ஏழை. என் பாட்டனார் ஏழை.., ஏன் என் முப்பாட்டனாரும்கூடக் கடைசிகாலம்வரை ஏழையாகவேதான் இருந்தார். சிலரைப்போல் கொஞ்சநாள் பணக்காரனாக இருந்துவிட்டு அப்புறம் ஏழையானவனல்ல நான். நம்புங்கள்! ஆரம்பத்திலிருந்தே நான் ஏழைதான்.. ஒரிஜனல் ஏழை!’ என்பார். எங்கே அந்த பரிசோதகர் தன் ஏழ்மையையும் நம்பாது போய்விடுவாரோ-அதனால் தன் பையனுக்கு அட்மிஷன் கிடைக்காமல் போய்விடுமோ என்கிற பயம் கண்களில் தெரிகிறது. இந்த இடத்தில் தியேட்டரில் சிலர் சிரிக்கிறார்கள். ஆனால் மனதை உருக்கும் காட்சியது.

இன்னும் சில இடங்கள்: விண்ணப்ப முகவரிகளை சரிபார்த்த ஸ்கூல் ஆசாமி, குடிசைவாசிகளிடம் ‘சரி. உங்கள் விண்ணப்பங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். சீட் கம்மி. லாட்டரி போடுவோம் அதில் அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் உங்கள் குழந்தைகளில் சிலருக்கு அட்மிஷன் கிடைக்கும். எதற்கும் 24000 ரூபாய் தயார் செய்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்பார். அப்போது ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் குழம்பி ‘ எங்களுக்குத்தான் கட்டணமெல்லாம் கிடையாது. இலவசம்னீங்களே!’ என்பார். அதற்கு ஸ்கூல் ஆசாமி ’அட்மிஷன் கட்டணம் கட்டவேண்டியதில்லை. ஆனால் எக்ஸ்ட்ரா-கர்ரிகுலர்,, அதான் விளையாட்டு, ஆட்டபாட்டம் மாதிரி- இதுக்கெல்லாம்தான் 24000ரூ கட்டச்சொல்றோம்!’ என்பார். குடிசைவாசிகள் திருதிருவென முழிக்க, ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் பரிதாப முகத்துடன் ‘இங்க பாருங்க! எங்க எடத்துலேயே பிள்ளைகள் ஆடி, பாடி, விளையாடி எஸ்ட்டா குர்ரிகுலோர் தெனம் தெனம் நெறய நடக்குதுங்களே! அப்புறம் எதுக்கு ஸ்கூல்ல பணம் கட்டணும்?’ என்பார் அப்பாவியாக. என்ன ஒரு நடிப்பு!

ஏழைகளின்கோட்டா அட்மிஷனுக்காக குடிசையில் தங்கி ஏழையாக நடித்துக்கொண்டிருக்கும் ராஜ் பத்ரா, இந்த 24000 ரூபாயை எடுப்பதற்காக இரவில் பதுங்கிப்பதுங்கி ஏடிஎம் மெஷினுக்கு வருவார். அவரிடம் கார்டு இருக்கிறது பணமிருக்கிறது ஆனால் குடிசைவாழ் ஏழைகளுக்குத் தான் உண்மையில் பணக்காரன் என்பது தெரியக்கூடாதல்லவா? அதுக்குத்தான் பதுங்கல்! குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் தன் நண்பன் ராஜ் பத்ரா உண்மையிலேயே ஏழை என நம்பிக்கொண்டிருப்பவர். அவருக்கு ஏடிஎம் மெஷின்பற்றி, அதிலிருந்து பணம் வருமென்பதெல்லாம் ஒன்றும் தெரியாது. ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் அந்த இரவில் அந்த மெஷினைக் கடக்க நேருகிறது. உள்ளே தன் நண்பன் ராஜ் பத்ரா ஏதோ செய்வதை ஆச்சரியமாகப் பார்ப்பார். மெதுவாகப் பின்னால்போய் அவரிடம் நெருங்கி ’இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் ?’என்று கேட்கிறார். பத்ரா பதற, மெஷின் சத்தத்துடன் பணத்தை வெளியே தள்ளுகிறது. அதைப் பார்த்து ஏதோ தப்பான காரியம் செய்கிறான் தன் நண்பன் என நடுங்கிய ஷ்யாம் ப்ரகாஷ், அங்குமிங்கும் பார்த்துக்கொண்டு ராஜ் பத்ராவைத் தரதரவென வெளியே இழுத்துச் செல்கிறார். ’கொஞ்சம் இரு. அதோ பாரு! பணம் வருது..என் குழந்தைக்காகத்தான். எடுத்துட்டு வந்துர்ரேன்!’ என்று குழறுகிறார் ராஜ் பத்ரா. காதில் வாங்கிக்கொள்ளாத ஷ்யாம் ப்ரகாஷ் முரட்டுத்தனமாக அவரை அமுக்கித் தள்ளிக்கொண்டுபோய் அழுத்தமாகச் சொல்கிறார். ‘இத பார் ராஜ்! நீ செய்யறது தப்புக்காரியம். நாமல்லாம் ஏழைகள். இந்தமாதிரித் திருட்டுக் காரியங்களை செய்யவே கூடாது. பெரிய ஆபத்தில் மாட்டிக்கொள்வோம். உன் குழந்தைக்குப் பணம்தானே வேணும். நான் எப்படியாவது ஏற்பாடு செய்யறேன். அந்தப் பக்கம்போகாதே..என்னுடன் வா!’ என்று ராஜை இழுத்துச் செல்கிறார். வெளியே தள்ளிய பணத்தை உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது மெஷின். இந்த இடத்தில் இருவரின் நடிப்புமே ப்ரமாதம்.

குடிசைவாசி ஷ்யாம் ப்ரகாஷாக பார்ப்போரின் மனதை உருக்கி, படத்தில் ஜொலிப்பவர் தீபக் தோப்ரியால் (Deepak Dobriyal) எனும் நடிகர். நாடக நடிகராகத் தன் தொழில்வாழ்வைத் துவக்கியவர். ’ஓம்காரா’, ‘டெல்லி-6,’ ’மக்பூல் (Maqbool)’, Tanu weds Manu ஆகிய பாலிவுட் படங்களில் நடித்து ரசிகர்கள்/விமரிசகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறார். இர்ஃபான் கான் (Irrfan Khan) ஏற்கனவே பாலிவுட்டில் ப்ரபலமான நடிகர். ப்ரபலம் என்றால் ஷா ருக் கான், ஆமீர் கான், சல்மான் கான் போன்ற ஜனரஞ்சகப் ப்ராபல்யம் அல்ல. மசாலாப்பட மன்னனல்ல இந்த இர்ஃபான். பாலிவுட்டின் தரமான off-beat படங்களில் சிறப்பாக நடித்து புகழ்பெற்றிருக்கும் நடிகர். இந்தப் படத்திலும் எதிர்பார்த்தபடி, ராஜ் பத்ராவாக தன் ரோலை நன்றாக செய்திருக்கிறார். அவரது மனைவி மீட்டாவாக கவனிக்கத்தக்கப் பங்களிப்பு செய்திருக்கிறார் ஸபா கமர் (Saba Qamar) – பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த டிவி நடிகை. உருதுப்படங்களில் நடித்துப்புகழ்பெற்றவர். சிறுமி பியாவாக வருபவர் தில்ஷிதா சேகல் (Dilshita Sehgal). இந்தக் குழந்தையை நீங்கள் கோத்ரெஜ் ஹேர்டை விளம்பரத்தில் பார்த்திருக்கலாம். படத்தைத் திறமையாக இயக்கியிருக்கிறார் டைரக்டர் சாகேத் சௌத்ரி.

வில்லனில்லாத, ரத்தம் சொட்டாத, பழிவாங்காத படக்கதை. நல்ல படம் பார்க்கவேண்டும் என்கிற ஆர்வம் உள்ளவர்கள் ‘ஹிந்தி மீடியம்’ எனும் இந்தப் புதிய பாலிவுட் படத்தைப் பாருங்கள். ‘எனக்கு ஹிந்தியெல்லாம் தெரியாதே!’ என்று டபாய்க்கப் பார்க்காதீர்கள். மொழி என்ன பெரிய மொழி! போய்ப்பாருங்கள். புரியும். தரமான படங்கள் என எந்த மொழியில் இருந்தாலும் பார்க்கத் தவறாதீர்கள். வித்தியாசமான நடிப்பு, இயக்கம், இசை, ஒளிப்பதிவு யுக்திகள் என்றெல்லாம் அறிய, நம் சினிமா ரசனை விரிவடைய இது ஒன்றே வழி.

**