ஒரு இந்தியப் படைவீரனின் மறைவு

மேஜர் குர்தியால் சிங் ஜல்லவாலியா (Maj. Gurdial Singh Jallawalia). சுதந்திர இந்தியாவுக்காக இரண்டு யுத்தங்களில் போர்புரிந்தவர். முதலில் 1948-ல் பாகிஸ்தான் காஷ்மீரைக் கைப்பற்ற செய்த படை எடுப்பு முறியடிக்கப்பட்டதில் ஜம்மு-காஷ்மீர் எல்லையில் சிறப்பான பங்கேற்பு. 1965 இந்தியா- பாகிஸ்தான் யுத்தத்தில் மேற்கு எல்லையில், அமிர்த்ஸர்-லாஹூர் செக்டரில் இந்திய ஆர்மியின் ஒரு CBO (Counter Bombardment Officer) -ஆக முக்கியப் பங்களிப்பு செய்த பெருமையுண்டு. இந்தியன் ஆர்மியின் Artillery Division-ல் ’surveillance and target acquisition’ பிரிவு உருவாக்கத்தில் பெரும் பங்கு வகித்தவர்.

இளம் இந்திய சிப்பாயாக குர்தியால் சிங்
தன் 17 ஆவது வயதிலேயே 1934-ல், ஜலந்தரில் இயங்கிய Royal Indian Military School -இல் சேர்ந்து மலைப்பகுதிகளில் போர்புரிவதற்கான சிறப்புப் பயிற்சி பெற்றான் இளைஞன் குர்தியால் சிங். பிரிட்டிஷாரின் தலைமையில் இரண்டாம் உலகப்போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் 1945-ல், பர்மா (தற்போது மயன்மார்) எல்லையில் முன்னணியில் நின்று போரிடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. குர்தியால் சிங் பணிபுரிந்த இந்திய ஆர்மி யூனிட் ஒருநாள் பர்மாவின் ஐராவதி நதிக்கரையில் முன்னேறியபோது, ஒரு ஜப்பானிய எதிரிப்படை யூனிட்டை சற்றுதூரத்தில் பார்க்க நேரிட்டது. துப்பாக்கிச்சூடு அனல்பறந்தது. ஒரு ஜப்பானிய வீரனால் வயிற்றில் சுடப்பட்டு, சுருண்டு விழுந்துவிட்டான் இளம் சிப்பாயான குர்தியால் சிங். ஆனால் கூடவே இருந்த இந்திய வீரன் ஒருவன், அந்த ஜப்பானிய வீரன் மீண்டும் சுடுமுன், அவனைச் சுட்டு வீழ்த்திவிட்டான். சண்டையில் ஜப்பானியர்கள் பின்வாங்கிவிட, கீழே ரத்தவெள்ளத்தில் மயங்கிக்கிடந்த குர்தியால் சிங்கை இழுத்துக்கொண்டு முகாமிற்குக் கொண்டுவந்து விட்டான் அந்த வீரன். (யாரோ ஒரு புண்ணியவான்.. இப்படிப் பெயர், முகம் தெரியா ஆயிரமாயிரம் இந்திய வீரர்கள் அப்போது, ஒரு கணக்கிலும் வராத ராணுவப்பணியில் மாண்டார்கள்). குர்தியால் சிங் உயிர்பிழைக்க நேர்ந்தது.

வீரனின் மறைவு
மேஜர் குர்தியால் சிங் பஞ்சாபைச் சேர்ந்தவர். ராணுவப் பணியில் வீரதீரச் செயல்களுக்காக 1962-ல் ‘மகா வீர் சக்ரா’ விருது இந்திய அரசால் வழங்கப்பட்டது. 1967-ல் ஆர்மி மேஜராக பதவி ஓய்வுக்குப்பின் சொந்த ஊரான லூதியானா நகரிலேயே செட்டிலாகி ஓய்வுக்காலத்தைக் கழித்தார். இவருடைய இரு சகோதரர்களும் இந்திய ஆர்மியில் பணியாற்றியுள்ளனராம். தந்தை ரிசல்தார் துலீப் சிங்கும்கூட (Risaldaar Duleep Singh) ஒரு ’இந்திய ஆர்மி’க்காரர்தான்! முதல் உலகப்போரில்(1914-18), இளம் படைவீரனாக பிரிட்டிஷ் இந்தியாவுக்காகத் துப்பாக்கி ஏந்தியவர். அவர் ஆரம்பித்துவைத்த இந்திய ஆர்மிக்கான இந்த அருமையான சீக்கிய குடும்பத்தின் பங்களிப்பு, இன்னமும் ஒரு பாரம்பர்யமாக, பஞ்சாபின் கம்பீரமாகத் தொடர்கிறது. மேஜர் குர்தியால் சிங்கின் மூத்த மகன் ஹர்மந்தர்ஜீத் சிங் இந்திய ஆர்மியில் ’Colonel’ ஆகப் பணிசெய்து, பதவி ஓய்வுபெற்றவர். இரண்டாவது மகன் ஹர்ஜிந்தர்ஜீத் சிங், இந்திய வான்படையில் ‘Group Captain’ ஆக சேவையாற்றி ஓய்வுபெற்றிருக்கிறார். பாகிஸ்தானுக்கெதிராக நடந்த ’கார்கில் போரில்’ (Kargil War, 1999) பங்கேற்ற பெருமை இருவருக்கும் உண்டு. இப்பொழுது மேஜர் குர்தியால் சிங்கின் பேரன் ஒருவர் இந்திய ஆர்மியில் ஜூனியர் அதிகாரியாகப் பணியாற்றி வருவதாகத் தகவல். இப்படி, குடும்பமே ஆர்மி.. ஆர்மி.. ஆர்மிதான் ! வேறொன்றுக்கும் ஆசைப்படாத, சிந்திக்கத் தெரியாத தீவிர தேசபக்தர்கள்.

இரண்டு நாட்கள் முன்பு லூதியானாவில், மேஜர் குர்தியால் சிங் தன் 102-ஆவது வயதில் இயற்கை எய்தினார். இந்தியாவின் ராணுவத் தலைமை, தாய்நாட்டின் சிறந்த வீரர்களுள் ஒருவனுக்கு செய்யவேண்டிய ராணுவ இறுதிமரியாதையை சிரத்தையாகச் செய்தது. அந்த உன்னத இந்தியக் குடிமகனின் தேச சேவையை நினைவுகூர்ந்து, நன்றியறிதலுடன் ஒரு பெரிய ஸல்யூட். ஜெய் ஹிந்த்!

**

மக்கள் ஊரடங்கும், சமூகப்பொறுப்புகளும்

குறுகிய காலத்தில் உலகப்புகழ் பெற்றுவிட்ட ’சைனீஸ் சூப்பர் ப்ராடக்ட்’ ஆகிவிட்டது ’கொரோனா’ வைரஸ்! இதனால் வெடித்துப் பரவும், ஒரு மருந்தில்லா நோய் (Covid-19 (Corona Virus Disease 2019)) உலகத்தையே சில வாரங்களில் சித்தம் கலங்கவைத்துவிட்டது. ஸ்தம்பித்துப்போயிருக்கிறது எல்லாம். பணம், பணம் என ஒரே லட்சியமாகப் பாய்ந்துகொண்டிருந்த சர்வதேசப் பெருவணிக நிறுவனங்களும், பேராசைப்பேய்களும் எங்கே போய் விழுந்தார்கள் எனத் தெரியவில்லை.

சீனாவின் வுஹான் கிருமி ஆய்வுச்சாலையிலிருந்து பரவ ஆரம்பித்த வைரஸின் கதை, ஆரம்ப மாதங்களில், சீன அரசின் முயற்சியினால் அமுக்கப்பட்டது. உயிர்ப்பலி அதிகமாக அதிகமாக, அந்த முயற்சி கைவிடப்பட்டது. எல்லோருக்கும் தெரிந்துவிட்டது. அப்பாவி சீன மக்களின் வாழ்வு முடங்கியது. சீன ஜனாதிபதியே துண்டைக்காணோம், துணியைக் காணோம் என இரண்டு வாரங்கள் முகமூடிபோட்டு ரகசியமான இடத்தில் ஒளிக்கப்பட்டிருந்த நிலை. ’சரியான மருந்தில்லை, நிலைமையை எங்களால் கட்டுப்படுத்தமுடியவில்லை’ என வேறுவழியின்றி, வெளி உலகிற்கு சீனா கைவிரித்து மாதமாகிவிட்டது. அதுவரை அமெரிக்காவோ, ஐரோப்பிய நாடுகளோ சீனாவிலிருந்து வருவோர், போவோருக்கு எந்தத் தடையும் விதிக்கவில்லை. வைரஸ் கிளப்பிவிட்ட வியாதி, தடையின்றி எங்கும் பரவ ஆரம்பித்தது. குணப்படுத்தமுடியாமல் செத்தவர்களின் எண்ணிக்கையை உலகத்திற்குச் சொல்வதா, மறைப்பதா எனக் குழம்பித் தவிக்கும் நாடு ‘மத்திய கிழக்கின் Regional Power’ என்று நேற்றுவரைத் தன்னைக் கருதிக்கொண்ட ஈரான். அங்கே போதிய உயர்நிலை சோதனைச்சாலை வசதிகள் இல்லை என்பதும் ஒரு மருத்துவ எமர்ஜென்சியை அவர்களால் தாங்கமுடியாது என்பதும் உலகத்துக்குத் தெரிந்துவிட்டதே என்கிற அவமான நிலையில் அது கப்சிப் ஆகிவிட்டது. உலகமே திண்டாடிவரும் நிலையில் யாரும் ஈரானைத் தனியாக விமரிசிக்கவில்லை; விமரிசிக்கவேண்டிய அவசியமுமில்லை. ஈரான், தென்கொரியா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளைத் தாண்டி, பரவி வரும் கொரோனா உலகின் முன்னேறிய நாடுகள் என மார்தட்டிக்கொள்ளும் தேசங்களின் அஸ்திவாரத்தையே ஆட்டுஆட்டு என்று ஆட்டிவருகிறது. ஐரோப்பிய நாடுகளான இத்தாலியிலும், ஸ்பெயினிலும் கொரோனா பலிகள் நாளுக்கு நாள் குபீரென வெடித்து பீதியைக் கிளப்பிவிட்டிருக்கின்றன. எங்கே ஓடுவது, எங்கே புதைப்பது என்பதே இத்தாலியின் நித்தியப் பிரச்னையாகியிருக்கிறது. சோகம். அமெரிக்கா திணறுகிறது. இங்கிலாந்து மிரண்டுபோய் விழிக்கிறது. மற்ற நாடுகளும் வெளியே வாய்ச்சவடால் அடித்துக்கொண்டிருந்தாலும், உண்மையில் நடுநடுங்கி விழிபிதுங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. Survival fears of the nations…

’மக்கள் ஊரடங்கு’
(Janta Curfew)
இந்தியாவில் ஆரம்பத்தில் மிகக்குறைவாகவே இருந்தது நோயின் பாதிப்பு. இப்போது அதிகமாகிவருகிறது. இதுவரை ஆனந்தமாகத் தாங்கள் வசித்த வெளிநாடுகளிலிருந்து, சுயபாதுகாப்புக்காக, திடீர் தேசபக்தி மேலிட, இந்தியா திரும்பியிருக்கும் சில இந்தியர்கள், மற்றும் வெவ்வேறு காரணங்களால் ஏற்கனவே தங்கள் பாஸ்போர்ட்டில் இருக்கும் இந்திய விசாக்களைப் பயன்படுத்தி ‘விசிட்’ அடித்து நமது நகரங்களில் உலவிய சில வெளிநாட்டுக்காரர்கள், இந்திய மண்ணிற்குச் செய்த கைங்கர்யம் இது. இந்திய நோய்பாதிப்புகள் திடீரென அதிகமாக இவர்களே காரணம். இந்தியாவில் தற்போது சிகிச்சை பெறும் வெளிநாட்டுக்காரர்கள் கிட்டத்தட்ட 45 பேர்; 16-18 பேர் இந்திய மருத்துவத்தில் குணப்படுத்தப்பட்டுத் தங்கள் நாட்டிற்குத் திரும்பிவிட்டார்கள் என்கிறது ஒரு செய்தி.

மக்களில் சிலர் அறியாத, அல்லது பொதுவாக மறந்துவிடும் ஒரு விஷயம்: இது போன்ற நெருக்கடி நிலைகளிலும் உலகின் எந்த ஒரு நாடும், பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளில் வசிக்கும் தன் குடிமக்களை அரசாங்க செலவில் நாட்டுக்கு மீட்டுக்கொண்டுவருவதில்லை. ஒவ்வொரு வெளிநாட்டவரும், தங்கள் செலவில், முயற்சியில்தான் தத்தம் நாட்டிற்குத் திரும்பியிருக்கிறார்கள். இந்திய அரசாங்கம் மட்டும்தான் இப்போதும், இதற்கு முந்தைய போர்சார்ந்த நெருக்கடி நிலைகளிலும், தன் குடிமக்களை அரசு செலவில் -சில சமயங்களில் இந்திய ராணுவ உதவியுடன், சில சமயங்களில் ஏர் இந்தியா விமானம் அனுப்பியும், இந்தியாவுக்கு மீட்டுக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. நமது ராணுவ அதிகாரிகள், வீரர்கள், ஏர் இந்தியா அதிகாரிகள், ஊழியர்கள், இந்திய தூதரகத்தினர் போன்றோரின் நெருக்கடிகால சிறப்புப்பணிகளை நாம், அவ்வப்போதாவது நினைவு கூறல் வேண்டும். அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் நேரம், காலம் பார்க்காது செயல்படும், டாக்டர்கள், நர்ஸுகள், ஏனைய மருத்துவ ஊழியர்கள், துப்புரவு ஊழியர்கள், காவல்/பாதுகாப்புத் துறையினர் ஆகியோரின் பணியையும் நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்க்கவேண்டிய நேரமே இது.

கொரோனா விளைவித்திருக்கும் இக்கட்டான சூழலில், காரண காரியங்களைத் தாண்டியும் பதறாமல், அதே சமயம் அதிஜாக்ரதை உணர்வுடன், ஒற்றுமையாக நாம் இயங்கவேண்டிய தருணம் இது. பிரதமர் வேண்டிக்கொண்ட ‘மக்கள் ஊரடங்கு’ ஆகட்டும், மாநில அரசுகள் விதித்திருக்கும் நோய் பரவல் தடுப்பு கட்டுப்பாடுகள், வழிமுறைகளாகட்டும், இந்தியக் குடிமகன் என்கிற நிலையில் ஒவ்வொருவரும் அலட்சியம் செய்யாமல் கடைபிடிக்கவேண்டிவை இவை. நமது நலனிற்காக, நாட்டின் ஒட்டுமொத்த ஆரோக்யத்திற்காக அவசியம் செய்யவேண்டியவை. இத்தகைய வேதனை நிலையிலும் சிலர் காட்டவிரும்பும் கட்சி, அரசியல் போன்ற புறம்போக்குச் சிந்தனைகளை அகற்றிவிட்டு, ’ஒரு இந்தியன் நான், என் சமூகக் கடமைகள் இவை’ என பொறுப்புணர்வுடன் செயல்பட்டு, நமக்கு நாமே நமது ஒற்றுமையை, உறுதியை நிரூபித்துக்கொள்ளவேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். தாய்நாநாட்டின் நலன் கருதி சுயஒழுக்கம், தூய்மை, சமூகத்தனித்திருத்தல் (social distancing) – முன்பொரு காலகட்டத்தில் நம் வாழ்வியல் நெறிகளாக, தினசரி நியமங்களாக இருந்தவை – இவைகளை மீண்டும் நம் வாழ்வோடு இணைத்துக்கொண்டு இயங்கவேண்டி நிர்பந்தித்திருக்கிறது இந்த அவசரகாலம். இந்தியக் குடிமகன் என்கிற பெருமித உணர்வையும், அது சார்ந்த சில கூடுதல் பொறுப்புகளையும் நமக்கு அளித்திருக்கும் காலமிது.

**

மாண்புமிகு நண்பனே, சென்றுவா !

 

’ஒரு துறவியைப்போல அது தன் இறுதிமூச்சை விட்டிருக்கிறது..’ என்றார், இந்தியாவின் வடகிழக்கில் பணிபுரியும் அந்த ராணுவ அதிகாரி. வழக்கம்போல் அன்றும், தன் அன்றாடக் கடமைகளை முடித்துவிட்டு உறங்கப்போயிருக்கிறது. அடுத்தநாள்..  எழுந்திருக்கவில்லை.

இந்தியாவின் பிரச்னைமிகு வடகிழக்குப் பகுதியில், இந்திய ராணுவத்தின் கிழக்குத் தலைமைப் பிரிவில் (Eastern Command),  9 ஆண்டுகாலம் தீவிர தேசசேவை செய்திருக்கிறது இந்த ராணுவ மோப்பநாய். முறையாகப் பயிற்சியளிக்கப்பட்ட ஒரு மோப்பநாயாக,  தனக்கு இடப்பட்ட பணிகளை செவ்வனே செய்துவிட்டு, இந்த உலகவாழ்வை நீத்தது டட்ச்.. இந்திய ராணுவம், தன் புகழ்பெற்ற மோப்பநாய்க்கு வைத்த செல்லப்பெயர்தான் Dutch.

இந்திய ராணுவத்தின் வெவ்வேறு பிரிவுகளில்,  Labrador, German Shepherd, Belgian Malinois – வகை நாய்கள், மோப்பநாய்களாகப் பயிற்சிபெற்றுப் பணியாற்றுகின்றன. இரண்டு வருடங்கள் முன்பாக, முதன்முறையாக, நாட்டுநாய் வகையான முதோல் (Mudhol) ராணுவ மோப்பநாய் அணிக்காக இந்திய ராணுவப் பயிற்சியில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. ’முதோல்’ வடக்கு கர்னாடகா பகுதியைச் சார்ந்த நாட்டுநாய் வகையாகும். நீண்ட கால்கள், கூரிய கண்பார்வை, வேகமாக ஓடும் திறன், அதிக நோய்எதிர்ப்பு சக்தி ஆகிய சிறப்புகள் கொண்ட முதோல், சில வெளிநாட்டுவகை நாய்களைக் காட்டிலும் திறன்மிக்கது என்கின்றனர் சில விலங்கு மருத்துவ நிபுணர்கள்..

ஒன்பது வருட இந்திய ராணுவப்பணியில், டட்ச்,  பல விருதுகள், உயர்வுகள் பெற்றதாக ராணுவ அதிகாரி ஒருவர் தெளிவுபடுத்தினார். என்ன, நாய்களுக்கும் விருதா, உயர்வா..? ஆம். இத்தகைய விசேஷவகை மோப்பநாய்கள் பல கடினமான பயிற்சிகளுக்குப்பின், ஒரு படைவீரனுடன் (மோப்பநாய்ப் பயிற்சியாளர், snifferdog handler) இணைந்து தன் பணிக்காலம் முழுதும் விதவிதமான கடும் பணிகளைச் செய்பவை.  தேசப்பாதுகாப்புப் பணியில் ராணுவத்துக்கு உறுதுணையாக இருப்பவை. ஒரு திறன்மிகு படைவீரனைப்போல், பல கட்டங்களைத் தாண்டி, பணிநிலை உயர்வுபெற்று, ராணுவ மோப்பநாய்களின் அணியில் ஒரு சீனியர்/அதிகாரி எனும் அளவிற்கு தகுதி பெற்றிருந்தது இந்த நாய் என்கின்றனர் சம்பந்தப்பட்ட  இந்திய ராணுவத்தினர்.  ராணுவத்தின் வெடிகுண்டு கண்டுபிடிப்புப் பிரிவில் ஒரு சீனியர் மோப்பநாயாக (ED Dog), தன் பணிவருடங்களின் இறுதிப்பகுதியில் செயலாற்றிவந்தது டட்ச். எளிதில் எட்டமுடியாத சிக்கலான பகுதிகளில், தரைக்கடியில் (டைல்ஸ்களுக்கு அடியிலும்) எனப் பலவேறாகத் தீவிரவாதிகளால் மறைத்துவைக்கப்பட்ட வெடிகுண்டுகள், வெடிமருந்துகள், ஆயுதங்கள்,  போதைப் பொருட்கள் ஆகியவற்றை முன்கூட்டியே மோப்பம்பிடித்து, தன் எஜமானர்களுக்குக் காட்டி அரும் சேவைசெய்த நாய். 2014-ஆம் வருடம் நவம்பர் மாதம், இந்தியப் பிரதமர் அஸாமின் குவஹாட்டி நகருக்குச் சென்றிருந்தபோது, அங்கே ராணுவப்பணியில் இருந்திருக்கிறது டட்ச். காமாக்யா (Kamakhya) எக்ஸ்ப்ரஸில், 7 கிலோ எடையில் நாட்டு வெடிகுண்டு   (IED) மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததை மோப்பமிட்டு தன் ராணுவ எஜமானருக்கு சரியான நேரத்தில் காட்டியது. பெரும் விபத்து, கோரம், உயிரிழப்பு தவிர்க்கப்பட்டது. அடுத்தமாதமே, அஸாமில், கோல்பாரா (Goalpara) நகர பஸ் ஒன்றில் 6 கிலோ எடைகொண்ட நாட்டுவெடிகுண்டைக் கண்டுபிடித்து, பல அப்பாவி உயிர்களைக் காப்பாற்றியது டட்ச்.  இப்படி தன் பணிக்காலத்தில் பலதடவை, ராணுவ வீரர்களையும், பொதுமக்களையும் ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றிய பெருமை இந்த நாய்க்கு உண்டு.

பிரிந்துவிட்ட நண்பனுக்கு
இறுதி மரியாதை

டட்ச்,  சில மாதங்களில் அரசுப்பணியிலிருந்து முறையாக ’பணி ஓய்வு’ பெறுவதாக இருந்ததாம். அதன்பின் ராணுவ வழக்கப்படி,  உத்திரப்பிரதேசத்தின் மீரட் நகரிலுள்ள வயதான ராணுவ நாய்களுக்கான நலன், மறுவாழ்வு மையத்தில் சேர்ந்து தன் கடைசிக் காலத்தில் அது வாழநேர்ந்திருக்கும். இறைவனோ அதனை சற்றுமுன்பே, அது பணிக்காலத்தில் இருக்கும்போதே, ’போதும்.. வாப்பா!’ – என்று அழைத்துக்கொண்டுவிட்டான்போலும். சில நாட்களுக்கு முன் (11/9/19), டட்ச் திடீரென இயற்கை மரணம் எய்தியபோது, இந்திய ராணுவத்தின் கிழக்குத் தலைமை,  இந்த சிறப்புமிகு நாய்வீரனுக்கு முறையாக,  இறுதிமரியாதை செலுத்தியது.  ராணுவ வளாகத்திலேயே அதனை நல்லடக்கமும் செய்தது. ட்விட்டர் இரங்கல்செய்தி ஒன்றையும் இந்திய ராணுவம் வெளியிட்டு தன் விஸ்வாசமிக்க மோப்பநாயின் பெருமையைச் சொல்லியது:

“Army Eastern Command condoles the death of ‘Dutch’, a 9-yr old ED dog who died on 11 Sept. He was a decorated dog of Eastern Command who was instrumental in identifying IEDs in various CI/CT Operations. A real hero in service to the nation.”

நாமும் சொல்வோம்: விஸ்வாசமிக்க வீரனே .. போய் வா!

**

துள்ளும் எதிரிக்குத் துல்லியத் தாக்குதல் 

அடுத்த வீட்டு அம்பியால் சும்மா இருக்க முடியாது. அது ஜாதகத்தில் இல்லை. நேரடியாக வந்து தாக்கக் குலை நடுக்கம். (எங்களிடமும் இருக்கு குண்டு என்று அவ்வப்போது உளறினாலும்.) இந்த நிலையில், அதற்கு தோதாகப்பட்டது: விஷப்பாம்புகளை ஒவ்வொன்றாக அடுத்த வீட்டுக்குள் அனுப்பிவிடுவது. போய்ப் போட்டுத் தள்ளட்டும். நேரடியாக நம்மை யார் குறை சொல்லப்போகிறார்கள். (பாம்பு கடித்தால் நாங்கள் என்ன செய்வது? எங்கள் வீட்டுக்குள்ளும் புகுந்திருக்கிறது, கடித்திருக்கிறது..)சர்வதேச அரங்கில் தூதர்கள் மூலமாக இந்தியாவின் குற்றச்சாட்டுகள் அடுக்கப்பட்டால், அவை வரும்போது எதிர்த்து வாயடிப்போம். கூடவே, சீனா அண்ணாச்சி இருக்காருல்ல.. கவலை எதற்கு என்கிற மனோபாவம் பாகிஸ்தானின் தலைமைக்கு . இந்தியாவுக்கு கிடைத்திருப்பது வேறுவிதமான தலைமை  என்பது, 2016 செப்டம்பர் வரை அதற்கு உறைக்கவில்லை.
இங்கே  ஒரு முக்கியமான நிகழ்வைக் கவனிக்க,  பலர் தவறியிருப்பார்கள். இந்திய ராணுவத்தின் எல்லை தாண்டிய  செப்டம்பர் 2016 துல்லியத் தாக்குதல் – ’சர்ஜிகல் ஸ்ட்ரைக் -1’ என இப்போது அழைக்கப்பட்டாலும், இதற்கு முன்பே நரேந்திர மோதியின் இந்தியா, துல்லியத் தாக்குதலை வேறொரு தளத்தில் நடத்திப் பார்த்திருக்கிறது. வெற்றியும் கண்டது. எப்போது? ஜூன் 2015-ல். என்னப்பா சொல்றே! – என்கிறீர்கள். உண்மைதான். நமக்குத்தான் நாலாபுறமும் எதிரிகளாயிற்றே – மத்தியகிழக்கில் இஸ்ரேலுக்கு அமைந்த மாதிரி. (இந்த நெருக்கடியான சூழல்தான் இரு நாடுகளையும் நெருங்கிவர வைத்திருக்கிறது. காலத்தின் கட்டாயம். இது முன்னரே நடந்திருக்கவேண்டும். ஆனால்.. சரி, அதைப் பிறிதொரு சமயத்தில் பார்க்கலாம்). இந்தியாவின் வடகிழக்கில் குறிப்பாக மணிப்பூர்-நாகாலாந்து எல்லைகளில், தீவிரவாதம் அதுபாட்டுக்கு வளர்ந்துவந்திருக்கிறது பல வருடங்களாக. (1947-லிருந்து 1998-வரை மாறி மாறி அமைந்திருந்த இந்திய அரசுகள், இந்த   முக்கியப் பகுதியின் பாதுகாப்பைக் கவனிக்க  நேரம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. கீழ்த்தரமான அரசியல் சிந்தனைகளே காரணம்) .
நாகா தீவிரவாதக்குழுக்கள் கொரில்லாப் போர்முறைகளைக் கையாண்டு,  இந்தியப் படைகளை மறைந்திருந்து (மலை, காடுகள் சேர்ந்த பகுதிகள்) திடீரெனத் தாக்குவதும், துரத்தினால் எல்லை கடந்து அயல்நாடான மயன்மாருக்குள் ஓடிவிடுவதுமாய் போக்குக்காட்டிக்கொண்டிருந்தன. இந்தப் பிரச்னை பிரதமரின் கவனத்துக்கொண்டுவரப்பட, அதனை முந்தைய அரசுகளைப்போல் ஒத்திப்போடாமல், இந்திய அரசு 2015-ல் நேரடியாக எதிர்கொண்டது. பிரதமர் மோதி, பாதுகாப்பு அமைச்சர் மனோகர் பர்ரிக்கருடன் ஆலோசித்தபின்,  ராணுவத்திற்குப் பச்சைக்கொடி காட்டினார். காத்திருந்த இந்திய ராணுவம் வித்தியாசமான தாக்குதலை முதன்முதலாக செயல்படுத்தியது. மயன்மாரின் ராணுவ கமாண்டர்களுக்கு முன்பே அவர்களின் எல்லைக்குள் கொஞ்சம் நுழைவோம், ஜோலி இருக்கிறது எனச் சொல்லப்பட்டுவிட்டது. இரு ராணுவத்தினருக்கும் இடையே ஒரு நல்லிணக்கத்தொடர்பு உண்டு. அவர்களும் ’எதையாவது பண்ணுங்கப்பா..எங்கள இழுக்காம இருந்தா சரி!’ என்றுவிட்டார்கள் போலும். ரகசியத் திட்டத்தின்படி நாகா-மணிப்பூர்-மயன்மார் மலைக்காட்டுப்பகுதியில்  ராணுவத்தின் ‘துருவ் (Dhruv)‘ ஹெலிகாப்டர்கள் ஒரு இரவில் சீறின. கயிற்றின்மூலம் விறுவிறுவென, இந்தியத் துருப்புகள்  இறக்கப்பட்டார்கள். மலையும் காடுமாக நடந்து சென்று எல்லையை நெருங்கி, அங்கே மயன்மாரின் உட்பகுதியில் காட்டில் கூடாரம் அமைத்து தீவிரவாதிகள் குளிர்காய்ந்துகொண்டிருப்பதை உறுதி செய்துகொண்டார்கள். உடனே ஒரு குழு நேரடித் தாக்குதலுக்காக கூடாரங்கள் நோக்கியும், மற்ற மூன்று குழுக்கள், எதிரிகள் தப்பித்து ஓடினால் போட்டுச் சாத்தவென, மயன்மாரில் உள்ளே மூன்று திசைகளில் சுற்றிவளைத்து நிற்க திடீர்த் துல்லியத்தாக்குதல் நிகழ்ந்தது. அதிர்ந்த நாகா தீவிரவாதிகள் வெவ்வேறு திசைகளில் ஓட முயன்றும், தடுக்கப்பட்டு சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். 93-நாகா கலகக்காரர்கள் (insurgents) பலி. தாக்குதல் கால அளவு 40 நிமிடங்கள். இந்தியப் படைவீரர்கள் உயிர்ச்சேதமின்றி (சிலர் காயமுற்று) தங்கள் தளத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். இதுதான் சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் துல்லியத்தாக்குதல் (Surgical ground strikes)- அதாவது வெளிநாட்டு எல்லைக்குள் பதுங்கியிருக்கும் பயங்கரவாதிகள்/கலகக்காரர்களை அழிக்கும்பொருட்டு, மற்றொரு நாட்டுடனான சர்வதேச எல்லை கடந்து செய்த  ராணுவத் தாக்குதல்.
இதன் அபார வெற்றி நமது மீடியாக்களில் அவ்வளவாகப் பேசப்படவில்லை. ராணுவமும், அரசும் விட்ட அறிக்கைகளை நமது டிவி சேனல்கள்/ பத்திரிக்கைகள் ஹைலைட் செய்யாது, ஏனோதானோ என்று பத்தோடு பதினொன்றாக வெளியிட்டு கழன்றுகொண்டன. இப்போது விமானப்படையிடமிருந்தே சர்ஜிகல் ஸ்ட்ரைக்கிற்கு ப்ரூஃப் கேட்கிறார்களே,  தேசபக்தர்களான இந்திய எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள்? அப்போது கேட்டார்களா? பர்மா எல்லைக்குள் தீவிரவாதி முகாமா? அட்ரஸ் எங்கே? ஃபோட்டோ எங்கே? வீடியோ இருக்கா? 93 பேர் செத்தது உண்மைதானா? பர்மா ஏன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை? ஒருவேளை எல்லாம் பொய்யோ – என்றெல்லாம் மோதியின் இந்திய அரசையோ, ராணுவத்தையோ ‘கேள்வி’ கேட்கவில்லை! ஏன்? அவர்களுக்குப் ’பிடித்தமான’ பாகிஸ்தான் அதில் சம்பந்தப்படவில்லை! பாகிஸ்தான் டிவி சேனல்களில் அவர்களின் அசட்டு முகங்கள் வெளியாக வாய்ப்பில்லை! மற்றபடி வேறு ஏதாவது பயங்கரவாதக் குழுவிடமிருந்து இந்தியாவுக்கு ஆபத்து வந்தால் என்ன, இந்திய ராணுவம் திருப்பி அடித்தால் என்ன? அடிவாங்கினால்தான் என்ன – அதில் நமது ’எதிரி’ கட்சிகளுக்கு ஆர்வம் இல்லை. அவர்கள் தேசபக்தி அப்படி!
இந்த துல்லியத் தாக்குதல் வியூகம், கமாண்டோக்களின் சிறப்புப் பயிற்சி, செயல்பாடு போன்றவற்றிற்கு கடந்த நான்கு வருடங்களாக இந்திய-இஸ்ரேல் ராணுவ ஒத்துழைப்புக்கு பிரதான பங்குண்டு. மயன்மார் எல்லைப் பகுதியில் நமது தரைப்படையின் துல்லியத்தாக்குதல் யுக்தியும், வெற்றியும் 2015 இறுதிவாக்கில்,  ராணுவ, பாதுகாப்பு வட்டாரத்தில், வெகுவாகப் பேசப்பட்டது, விவாதிக்கப்பட்டது. இதன் பின்புலத்தில் மோதியின் மத்திய கேபினெட் மந்திரி (முன்னாள் ராணுவ கர்னல், ஒலிம்பிக் ஷூட்டிங் மெடலிஸ்ட்) ராஜ்யவர்த்தன் சிங் ராதோட் (Rajyavardhan Singh Rathore) அப்போது சொன்னார்:  ’இந்தியாவின் எதிரிகளே! தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு அவசியமெனில், சர்வதேச எல்லை தாண்டி அந்நிய நிலத்தில் இறங்கியும், தீவிரவாதிகளைத் தாக்கி அழிக்க இந்தியா ஒருபோதும் தயங்காது!’  அப்போது, பாகிஸ்தானின் காதில் இது சரியாக விழவில்லை. அவர்கள் சீனர்களின் வீட்டில் விருந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்..
பாகிஸ்தானுக்கெதிரான ’துல்லியத் தாக்குதல்கள் சர்ஜிகல் ஸ்ட்ரைக்ஸ்: 2016 செப்டம்பரில், காஷ்மீரின் யூரி பகுதியில் இந்திய ராணுவத்தின் மீது பாக்-ஆசீர்வாத ஜெய்ஷ் தீவிரவாதிகள் கொரில்லாத் தாக்குதல் நடத்தினார்கள்.  அதில் ராணுவத்தினர் 19 பேரும், தீய சக்திகள் நால்வரும் கொல்லப்பட்டனர். இதற்குமுன் ஜெய்ஷ் தீவிரவாதிகளை உள்ளே ஊடுருவ வைத்து, பாகிஸ்தான் இந்தியாவின் பட்டான்கோட் (பஞ்சாப்) விமானப்படைத் தளத்தைத் தாக்கியிருந்தது.(Jan.1, 2016). விமானப்படையைச் சேர்ந்த ஏழுபேர் உயிரிழந்தனர்.
நேரடியாகத் தாக்கத் துணிவில்லாமல், பாகிஸ்தான் கோழைத்தனமாக, பயங்கரவாதிகளை ஒரு proxy-யாக (பதிலியாக)ப் பயன்படுத்தி இந்தியப்படைகளின் தளங்களில் தாக்குதல் நடத்துவதை இந்திய அரசு உணர்ந்து அதற்கு ஒரு வழிபண்ண முடிவெடுத்தது. இனிப் பேசிப் பயனில்லை. தாமதித்துப் பிரயோஜனமில்லை. இஸ்ரேல்-ஸ்டைல் பதிலடியில் இறங்கியது.
ராணுவத்தின் டெல்லி மற்றும் வடக்கே உதம்பூர் கமாண்ட் நிலையங்களிலிருந்து கண்காணிக்கப்பட்ட இந்த தாக்குதலில் சிறப்புப்படைகள் (special paratroopers) பெரும் பங்கு வகித்தன. நள்ளிரவுக்குப்பின் கிளம்பிய படைகள் ரகசிய வழிகளினூடே நாலுமணிநேரத்துக்குப்பின் தாக்குதல் இலக்குக்கு முன் வந்து நின்றன.   LOC-த்தாண்டி, பாகிஸ்தான் வசமிருக்கும் காஷ்மீர் பகுதியில் மூன்று கி.மீ. உள்ளே பாய்ந்து, பாகிஸ்தானின் ராணுவ நிலைகளுக்கு சற்றேறக்குறைய அருகில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பயங்கரவாதிகளின் பயிற்சி/ஏவு முகாம்களின்மீது  பாய்ந்து தாக்கின. முக்கியமாகக் கண்காணிக்கப்பட்டவை மூன்று அம்சங்கள். 1)ரகசியம், சஸ்பென்ஸ் கடைசி நொடிவரையில். அப்போதுதான் அதிகபட்ச அழிவை எதிரிக்குக் கொடுக்கமுடியும். 2) டைமிங், கடிகாரத் துல்லியம். 3) தாக்கியவுடன், இந்திய வீரர்களுக்கு இழப்பு/சேதமின்றி உடனே நமது நாட்டிற்குள் திரும்பிவிடுவது.
துல்லியத்தாக்குதலில், முப்பத்தி எட்டு பயங்கரவாதிகள் (பயிற்சியாளர், பயிற்சி கொடுப்பவர் உட்பட), இரண்டு பாகிஸ்தானி வீரர்கள், பயங்கரவாதிகளின் ஏழு ஏவுப்பட்டைகள்/கருவிகள் (launch pads), ஆயுதங்கள் இந்திய ராணுவத்தினால் அழிக்கப்பட்டன. பாகிஸ்தான் ராணுவத்தலைமைக்கு தகவல் போகுமுன்னேயே, இந்திய கமாண்டோ துருப்புகள் வந்த காரியத்தை முடித்து,  தங்கள் தளங்களுக்கு இழப்பின்றி திரும்பிவிட்டனர்.
இருந்தும், பாகிஸ்தான் என்கிற நாட்டுக்கு,  அதன் ராணுவத்துக்கு எதிரான தாக்குதல் இல்லை இது என அதிகாரபூர்வமாக அந்நாட்டுக்கு இந்தியா தெரியப்படுத்தியது: ‘பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான இந்த குறுகிய அளவிலான துல்லியத் தாக்குதல் முடிவடைந்தது. மேற்கொண்டு தொடர இந்தியா விரும்பவில்லை. அதே சமயம் பாகிஸ்தான் எதிர்வினை செய்தால், அது நேரடியாக எதிர்கொள்ளப்படும்’ என்றார் இந்திய லெஃப்டினெண்ட் ஜெனரல் ரன்பீர் சிங்.
மயன்மார் எல்லை தாண்டி பதுங்கியிருந்த, நாகா கலகக்காரர்களை தாக்கி அழித்த முன்அனுபவத்தோடு, இந்திய ராணுவம் எதிர்காலத் துல்லியத் தாக்குதலுக்கென 2015-16-லேயே,  இரண்டு பட்டாலியன் சிறப்பு கமாண்டோ யுனிட்களை உருவாக்கிவிட்டிருந்தது. எந்த நேரத்திலும் இதற்கான உபயோகமிருக்கும் எனத் தீவிர பயிற்சிகொடுத்து, மத்திய அரசின் உத்தரவை எதிர்ப்பார்த்துத் தயார்நிலையில் வைத்திருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
முன்னேறிப் பார்க்கலாம்..

**