எனக்காகப் பரிந்துகொண்டுவந்த அம்மா ..

 

ஒன்பது வயதுதானிருக்கும் எனக்கு அப்போது. அன்று அந்த பெரிய லைப்ரரியில் முன்பு எடுத்த புத்தகத்தைத் திருப்பிக்கொடுத்தபின், வரிசை வரிசையாக நின்றிருந்திருந்த விதவிதமான புத்தகங்களை, ஆசை ஆசையாய்ப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அம்மா திரும்பி வந்து என்னை பிக்-அப் செய்யுமுன், ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பவேண்டும்.

அப்போதுதான் என் கண்ணில் பட்டது அந்தப் புத்தகம் . பார்த்தவுடனேயே பிடித்துவிட்டது. குறிப்பாக  அட்டையில் வரையப்பட்டிருந்த அந்தப் படங்கள்..ஆஹா! என்ன அழகு.. உள்ளே கடலுக்கடியில் ஏதோ இருப்பதாக…ஒரு புது உலகத்தை அல்லவா அது காண்பித்தது. கடலுக்கடியில் வாழ்வது என்கிற ஐடியாவே எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அது ஒரு பெரிய புத்தகம் என்பதோ, அதன் எழுத்துக்கள் சிறியதாக, நெருக்கமாக அச்சடிக்கப்பட்டிருந்ததோ எனக்கு ஒரு பொருட்டாக இல்லை. நான் அதையெல்லாம் பார்க்கவேயில்லை. அதைத் தூக்கிக் கொண்டு லைப்ரரியன்  முன் வந்து நின்றேன்.

லைப்ரரியன் அந்தப் புத்தகத்தைப் பார்த்தார். ‘Twenty Thousand Leagues Under the Sea’  by Jules Verne. பிறகு குனிந்து என்னை ஆழமாகப் பார்த்தார். என்ன பார்க்கிறார்? நானும் குனிந்து என்னை ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டேன். சட்டையை நான் சரியாகப் போட்டுக்கொண்டிருக்கவில்லை.. என் ஒரு காலின் ஷூ லேஸ் அவிழ்ந்துவிட்டிருந்தது. அவர் என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார். ’இந்தப் புத்தகம் உனக்குக் கடினமானது!’ அதைத் தூக்கித் தன் பின்னாலிருந்த ஒரு ஷெல்ஃபின் வரிசையில் போட்டார். அதற்கு ஒரு லாக்கரிலேயே அதை வைத்துப் பூட்டியிருக்கலாம் எனத் தோன்றியது எனக்கு. ஏமாற்றத்துடன், தலை குனிந்தவாறு திரும்பினேன். மேற்கொண்டு குழந்தைகளுக்கான புத்தகப் பகுதிக்கு வந்தேன். குரங்குப் படம் போட்ட ஒரு படக்கதைப் புத்தகம். எடுத்துக்கொண்டு லைப்ரரியனிடம் வந்தேன். அவர் அதை உடனே ஸ்டாம்ப் அடித்துக் கொடுத்துவிட்டார்.

சிறிது நேரத்தில் என் அம்மா. லைப்ரரி முன் எங்கள் கார் மெல்ல வந்து நின்றது. நான் லைப்ரரி வாசல் கதவைத் திறந்துகொண்டு இறங்கினேன். காரில் ஏறி அம்மாவுடன், முன் சீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டேன். மடியில் அந்த குரங்குப் புத்தகம்.  அம்மா இக்னிஷனை ஸ்டார்ட் செய்தாள். கார் நகர்ந்தது. மெல்ல என் புத்தகத்தை நோட்டம் விட்டாள்.

‘நீ இந்தப் புத்தகத்தை முன்பே படித்திருக்கவில்லை?’  கேட்டாள் அம்மா.

’ம்..!’ என்றேன் எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு.

’பின் ஏன் வேறொரு புத்தகம் எடுக்கவில்லை?’ மீண்டும் விடாது அம்மா.

”அது எனக்குக் கடினமானதாம். அவர் சொன்னார்..’ என்றேன்.

’யார் அந்த அவர்? என்ன கடினமானது உனக்கு?’

’அந்த லைப்ரரியன் லேடிதான் அப்படிச் சொன்னது!’.

அம்மா வண்டியை உடனே திருப்பினாள். மீண்டும் லைப்ரரி முன்வந்து நின்றாள். என்னை அழைத்துக்கொண்டு வேகமாக நடந்தாள். கதவைத் திறந்துகொண்டு லைப்ரரிக்குள் சென்றோம். லைப்ரரியன் முன் நாங்கள் இருவரும் இப்போது.  என்ன? – என்பதுபோல் எங்கள் இருவரையும் பார்த்தார் அந்த லைப்ரரியன்.

’ஏதோ கடினமானது இவனுக்கு என்று சொன்னீர்களாமே!’ – அம்மா ஆரம்பித்தாள். குரலில் சற்றுக் கோபம்.

லைப்ரரியனின் முகம் இறுகியதைப் பார்த்தேன். பின் பக்கம் திரும்பி ஷெல்ஃபிலிருந்து அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்தார். மேஜையின் மேல் வைத்தார்:

‘ஜூல்ஸ் வர்ன்’-இன்,  ’ட்வெண்ட்டி தௌஸண்ட் லீக்ஸ் அண்டர் த ஸீ ! ’ என்றார் புத்தகத்தைக் காண்பித்து. இப்போ புரியுதா இது இவனுக்கு சரியா வராதுன்னு என்பதுபோலிருந்தது லைப்ரரியனின் பார்வை.

என் அம்மா புத்தகத்தை சரியாகப் பார்க்கக்கூட இல்லை. ’இதை இஷ்யூ பண்ணுங்கள் முதலில்!’ என்றார் குரலை உயர்த்தி, அழுத்தமாக. வயது முதிர்ந்தவர்களிடம் இப்படியெல்லாம் பேசுபவளில்லை,  என் அம்மா . நான் பயந்துபோனேன்.

லைப்ரரியன் வேறு வழியின்றி அதனை ஸ்டாம்ப் செய்ததுதான் தாமதம்.

’இனிமேல் இவனுக்கு எதுவும் கடினமானது என்று சொல்லாதீர்கள்!’ அம்மா அதனை உடனே எடுத்து என் கையில் திணித்தாள்.

‘வா!’ என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு வேகமாகக் கதவை நோக்கி நடந்தாள். அம்மாவின் பின்னே புத்தகத்துடன் ஓடினேன். கதவைத் திறந்து காரில் ஏறினாள். நான் அம்மாவுக்கருகில் உடனே தவ்வி உட்கார்ந்துகொள்ள, காரை ஸ்டார்ட் செய்து வேகமெடுத்தாள். நாங்கள் இருவரும் ஏதோ ஒரு வங்கியைக் கொள்ளையடித்துவிட்டுத் தப்பி ஓடுவதுபோன்ற குற்ற உணர்ச்சி பரவியிருந்தது என் மனதில். கூடவே, போலீஸ் நம்மைத் துரத்திக்கொண்டுவருவார்கள்.. நாம் மாட்டிக்கொள்ளப்போகிறோம் என்பதுபோன்ற கடும் அச்சம். பதற்றத்துடன் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன். சலனமில்லை. நிதானமாகக் காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தாள்..

*

நாம் மிகவும்  நேசிக்கும் ஒரு நபருடன் கழிக்க, மீண்டும் ஒரு நாள் கிடைத்தால், அந்தப் பொழுதை எப்படி செலவழிப்போம்  என்கிற ஏக்கமான சிந்தனை எழுப்பும் நெருக்கமான உணர்வினைப்பற்றிச் சொல்கிறது, அமெரிக்க எழுத்தாளரான மிட்ச் ஆல்பம் எழுதிய ’இன்னுமொரு நாளுக்காக’ (‘For one more day’ by Mitch Albom) என்கிற தத்துவார்த்தமான நாவல்.

மேலே நான் எழுதியிருப்பது, ‘For One More Day’-ல், தன் அம்மா சம்பந்தப்பட்ட சிறுவயது நிகழ்வொன்றை, பிற்காலத்தில் ஹீரோ அசைபோடும் அத்தியாயம் ஒன்றிலிருந்து.

மேலும் –

Mitch Albom, American Writer

எழுத்தாளர்களின் பாடு பெரும்பாடுதான்போலிருக்கிறது எங்கும். இந்திய, குறிப்பாக தமிழ்நாட்டு படைப்பு/பதிப்புச் சூழல் மிகவும் அபத்தமானது. வெளிநாடுகளில் இவ்வளவு மோசமில்லை. பிரசுரித்து வெளியிட்டுவிடலாம், ஓரளவு முயற்சியும், வசதியும், சரியான தொடர்பும் இருந்தால். ஆனாலும்  எழுத்தாளன் என்றாலே, ஒரு எகத்தாளம்தான், கிண்டல்தான், கேலிதான் அங்கும்.  ஒரு பிரபல அமெரிக்க பிரசுரிப்பாளர், எழுத்தாளர் மிட்ச் ஆல்பமிடம் சொன்னது: ‘உங்களால், கடந்தகால நினைவுகளின் தொகுதி (Memoirs) ஒன்றை எழுதவேமுடியாது !’ பப்ளிஷிங் ஹவுஸ் நடத்துபவர்கள், பணம்படைத்தவர்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள் உலகெங்கும். இதையெல்லாம் தாண்டித்தான், எழுத்தாளர்கள் முளைவிட்டு வளரவேண்டியிருக்கிறது..

**

Advertisements

இருப்பவருக்கு. . நினைவு மட்டும்

நார்வேயின் கிர்கினெஸ் (Kirkenes)  நகரில்  தாய்க்கான  நினைவுச் சின்னம்

 

 

 

 

விலைபேச முடியாததுதான் உயிர் எனினும்
தலை சாயும்போது
நாள் நட்சத்திரம் பார்ப்பதில்லை..
**
அம்மா என்பது
ஒரு கவிதையா
கட்டுரையா
தொடர்கதையா
புதினமோ ?
அவள் ஒரு கலானுபவம்
இருந்தபோதும்
இல்லாது..
போய்விட்டபிறகும்
**

மாலைக்குளிரின் மயக்கத்திலே

மயக்கும் மாலையைத் தழுவிக் கொஞ்சம்
வருடிப் பார்க்கிறது வாலிப இருட்டு
பால்கனி கதவைத் திறக்கையில்
குளிர்ச்சிக் குறுகுறுப்பாய் இளங்காற்று
நனைத்திருக்கிறது மழை எங்கோ எதையோ
வானத்தின் சாம்பல் கருத்துப் பெருக்கிறது
ஒளிர்ந்து மறைந்த சாகசமின்னல்
நொடியில் காட்டி மறைத்தது எதையோ
சிலிர்ப்புச் சிதறல்கள் கீழ்வெளியில்
ஓடிக்கொண்டும் ஓட்டிக்கொண்டும்
பிடித்தும் தூக்கி வீசியும்
கத்திக் கத்திக் கூப்பிட்டுக்கொண்டும்
பொங்கிப் பரவுகிறது பரவசக் குமிழிகள்
இருந்தும் – சீண்டும் குளிரின் நீள்விரல்கள்
இதமானதல்லவே பிஞ்சுகளின் மேனிக்கு
டிவியின் வில்லியிடமிருந்து விடுபட்டால்தானே
கூவி அழைக்கமுடியும் குழந்தைகளை அம்மாக்கள்?

**

மோதியும் காக்காவும்

நகைச்சுவை : ஏகாந்தன்

நாட்டு நெலவரம் ஒண்ணுஞ் சரியில்லண்ணே! குப்புசாமியுடன் காலைநடை நடந்துவந்துகொண்டிருந்த சிங்காரம் அங்கலாய்த்துக்கொண்டான்.

ஏண்டா நீ இப்புடி அலுத்துக்கறே காலங்கார்த்தாலே…என்றார் குப்புசாமி, துண்டை உதறித் தோளில்போட்டுக்கொண்டே.

விடிவுகாலம்னு ஒன்னு வரணும்ணே.. என்றான் சிங்காரம் தொடர்ந்து.

விடிஞ்சுதானடா எளுந்து பல்ல வெளக்கிட்டு வர்ற.. இன்னும் என்னத்த விடியறது?

நம்ம இந்தியாவப்பத்தி சொன்னேன்ணே.. தமிள்நாட்டு லச்சணமும் ஒன்னும் சொல்லிக்கிறாப்ல இல்ல.

வடக்கே ஏகப்பட்ட சதி நடக்குதப்பா..! அதான் தமிள்நாட்டுல அவனவன் கட்சியப்புடி, ஆட்சியப்புடின்னு அலயுரானுங்க. ஒரே குளறுபடி..

எடப்பாடிதான் ஆள்றாருல்ல ?

என்னத்தப் பெரீசா ஆள்றாரு எட்டப்பாடி..நீயும் கண்டுகளிச்சுப்பிட்டே. பொம்மலாட்டம் நடக்குது. மேல ஒக்காந்துகிட்டு ஆட்டிவெக்கிறானுங்க..

யாருண்ணே, மோடியையா சொல்றீங்க?

அந்த ஆளுதான். தாடியும் மீசையுமா ..மொகமே சரியில்லே. அன்னிக்கே நெனச்சேன், இந்த ஆளப்போயி நாட்டுக்குப் பிரதமராக்கிருக்கானுங்களே.. என்ன ஆகப்போகுதோன்னு. இப்ப என்னடான்னா, தமிள்நாட்டயே பிடிச்சிருச்சு சனி..

இங்கின ஒரு சந்தேகம்ணே. சனிபகவானோட வாகனம் காக்காவா, புறாவா?

என்னடா சிங்காரம்! இதுலயும் ஒனக்கு சந்தேகந்தானா? காக்காதான்டா சனியோட வாகனம். ஆனா, அந்தக் காக்காவோடக் கதையக் கேட்டீன்னா..

சொல்லுங்கண்ணே, சொல்லுங்க. காக்கா வடை கத தானே!

அடச்சீ.. சும்மா கெடறா! டீக்கே இன்னும் வழியக் காணோம். வடைக்கிப்போயிட்டான்..

பின்ன, காக்காவுக்குல்லாம் வேற என்ன கதைண்ணே இருக்கமுடியும்?

இருக்கு..இருக்கு. ஒனக்குத்தான் ஒரு எளவுந்தெரியாது.

சொல்லுங்கண்ணே. காலங்காத்தால ஒங்களப் பாக்காட்டி என்னமோ மாதிரி இருக்கு. பாத்தா டென்சன ஏத்திப்புடுறீக ..

சரி விடுறா. அது ஒரு சோகக் கதை..

சோகக்கதையா? அப்பிடி என்னதான் நடந்திருச்சு அதோட வாள்க்கையில?

சரி, அதயும் சொல்லிடுறேன்.. கேளு கவனமா. இந்தக் காக்கா இருக்குதே காக்கா.. அது மொதல்ல வெள்ளையாத்தான் இருந்துச்சாம்.

வெள்ளக் காக்காவா? ஆரம்பமே சூப்பரு!

ஆமா. அது என்ன பண்ணிருக்கு..ஒரு நாள் குஜராத் பக்கமா பறந்துருக்கு.

குஜராத்தா? அங்கிட்டுல்லாம் ஏண்ணே போய்ப் பறக்குது இந்தக் காக்கா?
தமிழ்நாட்டுக்குள்ளயே நம்பளமாதிரிக் கெடந்து தொலச்சா என்ன?

டேய்! கேளுடா ஒளுங்குமொறயா. குஜராத்துலயும் எத்தன வீடுங்க இருக்கு. எல்லாத்தயும் விட்டுட்டு இதுபோயி ஒக்காந்துச்சு ஒரு வீட்டு மேலே.

எந்த வீட்டு மேலேண்ணே?

மோடி இருக்காரே மோடி. அவரு வீட்டுக்கூரை மேலபோயி ஒக்காந்திருச்சு.

ஏண்ணே இப்பிடில்லாம் நடக்குது?

எல்லாம் விதிதான். வேறென்ன..காக்காவ மட்டும் விட்ருமா? ஒக்காந்த சனியன் சும்மா இருக்கக்கூடாதா?

என்னண்ணே பண்ணிச்சு?

கா..கா ..-ன்னு கத்திப்பிடிச்சு.

அடடா, அப்பறம்?

வீட்டுக்குள்ளேருந்து மோடி வெளியில வந்துட்டாரு.

ஐயய்யோ!

எங்கேந்து சத்தம் வருதுன்னு திரும்பினவரு, காக்காவப் பாத்துப்புட்டாரு.. அவ்வளவுதான். ஒரே பார்வை. வெள்ளையா இருந்த காக்கா கருப்பாயிருச்சு!

அடி ஆத்தீ! ஆனா, மத்த காக்கால்லாம் தப்பிச்சிருச்சு..இல்லண்ணே?

அடக் கூமுட்டை! எல்லாந்தான் கருப்பாப்போச்சு.. பாத்தது யாரு? எதையாவது சரியாப் புரிஞ்சிக்கிறியாடா நீ?

அண்ணே!

அம்மா போயிட்ட சமயத்தில மோடி இறுதிச்சடங்குக்கு சென்னை வந்தாருல்ல. ஞாபகமிருக்கா மறந்துபோட்டியா?

என்னண்ணே இப்பிடிக் கேட்டுப்புட்டீக.. நல்லா ஞாபகம் இருக்குண்ணே.

அப்ப மத்தவங்களமாதிரி மலர்வளையத்த வச்சுட்டு சும்மாப் போனாரா அவரு? சசிகலாவக் கூப்பிட்டு துக்கம் விசாரிச்சாரு.

நீங்க என்னண்ணே இதுக்குல்லாம் போயி கொற சொல்லிக்கிட்டு. அவர் செஞ்சது சரிதானே..

டேய்! முளுசாக் கேளுடா மூதி! அதோட நிறுத்தியிருந்தாருன்னா சரிதான். ஆனா அவரு மேற்கொண்டு என்ன செஞ்சாரு? பேசிக்கிட்டே சசிகலாவோட தலைல கைய வச்சாரு! பொறவு என்னாச்சு? சசிகலாவுக்கு என்ன நடந்துச்சு பாத்தியா ?

பெங்களூரு ஜெயில்ல ஒக்கார வச்சிருக்காங்கண்ணே!

அதோட முடிஞ்சுதா கதை? அம்மா ஆசையா வளர்த்த அதிமுக என்னாச்சு? மூணு துண்டாப்போயி மொடங்கிக்கெடக்குதா இல்லயா மூலையிலே?

ஆமாண்ணே.. நாசமாப்போச்சு கச்சி!

இதுல்லாம் போறாதுன்னு, தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு பிரச்ன மேல பிரச்ன.. இம்புட்டாவது நிம்மதி இருக்காடா?

துளிக்கூட இல்லண்ணே! தமிழ்நாடே தொவண்டுபோய்க் கெடக்குது.

இப்ப புரியுதா எல்லாத்துக்கும் யாரு காரணம்னு?

மோடிதான்ணே !

சரி, சரி; ரத்தினம் கடை வந்திருச்சு. ரெண்டு சிங்கிள் டீக்கு சொல்லு!

தோளிலிருந்த துண்டை எடுத்து பெஞ்சின்மேல் விசிறிவிட்டு அக்கடா என்று உட்கார்ந்தார் குப்புசாமி.

**

அம்மா

*

எப்போதுமே நினைத்திருக்கும்
அப்பாவியை
எப்போதாவது ஒருமுறைகூட
நினைக்காமல் போய்விடுவானோ
இந்த மனுஷன்
எனப் பயந்துதான்
ஆரம்பிக்கப்பட்டதோ
அன்னையர் தினம் ?

*

க்ரிக்கெட்: இந்திய சுழலில் மூழ்கிய நியூஸிலாந்து

தொடரின் கடைசிப் போட்டிக்கான கும்ப்ளே-தோனியின் சுழல் வியூகம் தீபாவளியன்று (29-10-16), விசாகப்பட்டினத்தில் விஸ்வரூபமெடுத்தது. அமித் மிஷ்ரா & Co.- வின் அசுரத் தாக்குதல்களில் நிலைகுலைந்தது நியூஸிலாந்து.

முதலில் பேட் செய்த இந்தியா 280-க்குக் குறையாமல் எடுக்கும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டவேளையில், அதனால் முடிந்தது 269. அத்திபூத்தாற்போல் பெரிய இன்னிங்ஸ் விளையாடும் ரோஹித் ஷர்மா 65 பந்துகளில் தீபாவளிப் பட்டாசாக வெடித்த 70 ரன்களே இந்தியாவின் டாப்-ஸ்கோர். கோஹ்லி 65, தோனி 41, கேதார் ஜாதவ் 39, அக்ஷர் பட்டேல் 24 ஆகியவை குறிப்பிடத் தகுந்த மற்ற ஸ்கோர்கள். ஸ்பின் எடுக்க ஆரம்பித்த விசாகப்பட்டினம் பிட்ச்சில் நியூஸிலாந்தின் சுழல்வீரர்களான மிட்ச்செல் சாண்ட்னரும், இஷ் சோடியும் நன்றாகத்தான் வீசினர். நியூஸிலாந்தின் ஃபீல்டிங் கூர்மையாக இருந்ததால் இந்திய பேட்டிங் மேலும் சாதிக்கமுடியவில்லை.

மேட்ச் மற்றும் தொடர் வெற்றிக்கான நியூஸிலாந்துக்கான இலக்கு 270. சுழலெடுக்கும் பிட்ச்சில் நியூஸிலாந்துக்கு இரண்டாவது பேட்டிங் செய்யவேண்டியிருந்தது. இதுவரை முதலில் பேட்டிங் செய்து ஓரளவு சமாளித்துவந்த நியூஸிலாந்தைக் கவனிக்க, சனி, அமித் மிஷ்ராவின் வடிவில் மைதானத்தில் வந்து இறங்கியிருந்தது. உமேஷ் யாதவிடம் முதல் ஓவரிலேயே பலியான மார்ட்டின் கப்ட்டிலுக்குப்பின், டாம் லேத்தம் கேப்டன் வில்லியம்சன் இணைந்தனர். நன்றாக விளையாட ஆரம்பித்த இருவரிடமும் இந்திய ஸ்பின் பௌலிங் வருவதற்குமுன் வேகமாக ஸ்கோர் செய்து ரன்னை உயர்த்திவிடவேண்டும் என்கிற பரபரப்பு காணப்பட்டது. ஆனால் 19 ரன்னில் ஜஸ்ப்ரித் பும்ராவிடம் வீழ்ந்தார் லேத்தம். இப்போது வில்லியம்சனுடம் சேர்ந்துகொண்டவர் ராஸ் டேலர். ஸ்கோர் சீராக உயர ஆரம்பித்தபோது தோனி அக்ஷர் பட்டேலிடம் பந்துகொடுத்து, ஸ்பின் வித்தையைத் தொடங்கிவைத்தார். 15-ஆவது ஓவரில் திடீரென பொறுமை இழந்த வில்லியம்சன், பட்டேலின் பந்து ஒன்றை அலாக்காகத் தூக்க, அது மைதானத்துக்கு வெளியே போகவேமாட்டேன் என்று அடம்பிடித்து, ஜாதவின் கையில் தஞ்சம் புகுந்தது. வில்லியம்சனின் விக்கெட் நியூஸிலாந்துக்கு சற்றே அதிர்ச்சி கொடுத்தது. ஸ்கோர் 3 விக்கெட்டுக்கு 63. அவ்வளவு மோசமில்லை.

இந்நிலையில், தன் துருப்புச்சீட்டான லெக்-ஸ்பின்னர் அமித் மிஷ்ராவை இறக்கிவிட்டார் தோனி. வியூகம் உடனே வேலைசெய்ய ஆரம்பித்தது. துல்லியமான சுழல்வீச்சில் மிஷ்ரா, மிடில்-ஆர்டரின் டேய்லர், வாட்லிங் என அடுத்தடுத்துத் தூக்கிக்கடாசினார். கதிகலங்கிய நியூஸிலாந்து அதிரடி கோரி ஆண்டர்சன், ஜேம்ஸ் நீஷம் ஆகியவர்களிடம் அதிகம் எதிர்பார்த்தது. ஆனால் ஆசையோ நிராசையானது. இந்தியாவுக்காக முதல் போட்டியில் ஆடும் ஸ்பின்னர் ஜயந்த் யாதவிடம் எல்பிடபிள்யூ ஆகி சரணடைந்தார் ஆண்டர்சன். அந்தப்பக்கத்தில் நீஷத்தைத் தன் கூர்ச்சுழலில் க்ளீன் –போல்ட் செய்து மிரட்டினார் மிஷ்ரா. ஸ்கோர் 63/3 என்பதிலிருந்து 74/7 எனப் பரிதாபமாகச் சரிய, இனி இந்திய ஸ்பின்னுக்கெதிராக ஆட்டம் சாத்தியம் இல்லை என்கிற நிதர்சனம் நியூஸிலாந்தை பயமாக பீடித்தது. பட்டேலிடம் பதற்றத்திலேயே சாண்ட்னர் விழுந்துவிட, அடுத்தடுத்து சௌதீ, சோடி என அலட்சியமாகச் சுருட்டிவிட்டார் மிஷ்ரா.ஆறே ஓவர்களில் 18 ரன் கொடுத்து 5 விக்கெட்டுகளைச் சாய்த்தார். 24 ஓவரிலேயே 79 ரன்களில் ஆல்-அவுட்டாகித் தோல்வி அடைந்தது நியூஸிலாந்து. 99 நிமிடங்களில் இன்னிங்ஸ் க்ளோஸ்! 190 என்கிற பெரிய ரன்வித்தியாசத்தில் போட்டியைக் கைப்பற்றியதில், இந்தியா 3-2 எனத் தொடரை வென்றது.

அபார லெக்-ஸ்பின் போட்டு அசத்திய அமித் மிஷ்ரா ஆட்ட நாயகன். இந்தியத் தொடர் வெற்றியில் முக்கிய பங்கிற்காக தொடர் நாயகனாகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் அவர். இத்தொடரில், அக்ஷர் பட்டேல், கேதார் ஜாதவ் மற்றும் ஹர்தீக் பாண்ட்யா ஆகிய சின்னவர்களின் பங்களிப்பையும் மறுப்பதற்கில்லை.

விசாகப்பட்டினம் மேட்ச்சில் இன்னொரு சுவாரஸ்யம். பொதுவாக கிரிக்கெட் வீரர்கள் தங்களது பெயர் அல்லது குடும்பப்பெயரையே (family/surname) தங்கள் கிரிக்கெட் ஜெர்சியின் பின்பக்கத்தில் காண்பிப்பர். அதாவது தோனி, கோஹ்லி, யாதவ் எனக் குடும்பப்பெயர்கள் அல்லது அஷ்வின், விஜய், ரோஹித் என வீரர்களின் பெயர்களே சட்டையில் எழுதப்பட்டிருக்கும். ஆனால் நேற்றைய மேட்ச்சின் கதை வித்தியாசமானது. இந்திய வீரர்கள் தங்களது வெற்றிக்கு, பேர்புகழுக்குக் காரணமாகத் தங்களது தந்தைக்கு சமமாகவோ அல்லது அவர்களை விஞ்சியோகூடப் பங்களித்து, ஆனால் தலைகாட்டாது, பின்னணியில் மறைந்திருக்கும் தங்களது அன்னைகளை நினைவுகூர்ந்தனர். தங்களது நீலநிற இந்திய ஜெர்சியில், தங்களது தாயின் பெயருடன் மைதானத்தில் இறங்கி, பெற்றவளுக்கு மரியாதை காட்டினர். மகேந்திர சிங் தோனியின் சட்டையில் அவரது தாயின் பெயரான தேவகி, கோஹ்லியின் சட்டையில் அவரது அன்னையான சரோஜ், ரஹானேயின் சட்டையில் சுஜாதா, ரோஹித்தின் சட்டையில் பூர்ணிமா, பட்டேலின் சட்டையில் ப்ரீத்திபென் என்றும், இதுபோல் ஒவ்வொருவரும் தங்களது தாயின் பெயர்தாங்கி நாட்டிற்காக விளையாடியது பெருமிதமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்விலும் அவனது தாயின் எழுதப்படாத, சொல்லவும்படாத தியாகக்கதை ஒன்று நிச்சயம் உள்ளது. அதனை மௌனமாகக் கூற முயற்சித்தது இந்த நிகழ்வு. தங்களது குழந்தைகளுக்காக வாழ்நாளெல்லாம் கடுமையாக உழைக்கும் இந்தியாவின் பாசமிகு அம்மாக்களுக்கு வீரர்களின் வந்தனம். ப்ரமாதம் !

**

ஆசை ஆசையாய்ப் பெற்றுக்கொண்டு . .

ஆட்டோவில் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தோம் நானும் எனது தர்மபத்தினியும். போகிற வழியில் ஒரு பழக்கடைக்குப் பக்கத்தில் நிறுத்தச் சொல்லுங்கள். கொஞ்சம் பழம் வாங்கிக்கொண்டு வந்துவிடுகிறேன் என்றாள் மனைவி. சிடுசிடுக்காமல், பெரியமனசு பண்ணி ஒரு ஓரத்தில் நிறுத்திய இளம் ஆட்டோ ஓட்டுனரிடம் பேச்சுக்கொடுத்தேன்.

அஞ்சு நிமிஷம் என்ன, பத்து நிமிஷம்கூட வெயிட் பண்ணுவேன் சார்! இந்த வேகாத வெயில்ல, வண்டிய நிறுத்த பக்கத்துல நெழலுகூட இல்ல பாருங்க! என்றார். உண்மைதான். டெல்லியிலிருந்து வந்து இறங்கியபின்தான் உணர்ந்தோம். பெங்களூர்ல இப்ப அடிக்கிற வெயிலுக்கு டெல்லியின் கோடையே பரவாயில்லை. உலகமே உஷ்ணமயமாகிக்கொண்டிருக்கிறது. டெல்லி, பெங்களூர்னு பேசி என்ன பயன்? இருந்தும் பேசினேன்.

மரத்தையெல்லாம் வெட்டி சாச்சிப்பிடுறீங்க. ஏரியையெல்லாம் மண்ணையும் கல்லையும் கொட்டி மூடி, ஏடாகூடமா கான்க்ரீட் கட்டடங்களா கட்டித் தள்ளுறீங்க. நெழல் வேணும், காத்து வேணும்னா எங்கேருந்து வரும்?

அட, என்னசார் நீங்க! மரத்தைக் காணோம், ஏரியை காணோம்கிறீங்க! மனுசனோட வாழ்க்கையே காணாமப் போயிகிட்டிருக்கு சார்!

எதச் சொல்றீங்க!

சுத்துமுத்தும் பாக்குறீங்கல்ல! புரியலையா சார்! தான் பெத்த புள்ளய வேலக்காரிகிட்ட விட்டுபுட்டு, நாயத் தூக்கி மடியில வைச்சுகிட்டு ஏசி கார்ல ஊர்வலம் போறாங்களே! என்ன சார் இதுல்லாம்? இப்பிடிப்போயிட்டானே மனுசன் ! இதுல்லாம்தான் வாழ்க்கைன்னு ஆயிப்போச்சே!

பேச்சு சீரியஸாகிவிட்டது. நீங்க சொல்றது சரிதான் என்றேன் சிந்தனையுடன்.

மனைவி பழங்களுடன் திரும்பியிருந்தாள். ஆட்டோக்காரர் பேச்சை ஸ்டாப் செய்து வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தார். நான் வேறுவிதமாக ஸ்டார்ட் ஆகியிருந்தேன்.

`பெத்த புள்ளய வேலக்காரிகிட்ட விட்டுபுட்டு…` ஹூம்.. பணக்காரர்கள் கிடக்கட்டும். பொதுவாக, நகரங்களில் இளம் தம்பதிகளின் வாழ்க்கைக் கிட்டத்தட்ட இப்படித்தான் ஆகிவிட்டிருக்கிறது. மாமனார், மாமியாரோடு சேர்ந்து வாழும், கூட்டு வாழ்க்கை என்பது கிட்டத்தட்ட நமது சமூகத்தில் அரிதாகிவிட்டது. நவீன குடும்பங்கள் எல்லாம் nuclear families. அதாவது குடும்பம் என்றால் தனிக்குடித்தனம். இளம் தம்பதிகள், ஒன்றிரண்டு குழந்தைகள். சிறு குடும்பம். இந்தவகைக் குடும்பங்கள்தான் சிறுநகரங்களிலும், டெல்லி, பெங்களூர், சென்னை போன்ற மாநகரங்களிலும் மண்டிக்கிடக்கின்றன. எல்லாமே காசு, காசு என்றாகிவிட்ட வாழ்வில், வாழ்வின் மதிப்பீடுகள் தூசாகிவிட்டன. பொருளாதார அபிவிருத்திக்கென மத்தியதரக் குடும்பத்துக் கணவன், மனைவி இருவருமே வேலை செய்யவேண்டிய நிலை, காலத்தின் கட்டாயமாகிவிட்டிருக்கிறது. பணவசதி உள்ளவர்களும்கூட, தங்கள் இளம் மனைவிகள் வேலைக்குச் செல்வதை ஊக்குவிக்கிறார்கள். சோஷியல் ஸ்டேட்டஸ்.. சமூக அந்தஸ்து! அல்லது சம்பந்தப்பட்ட பெண்களே அதை விரும்புகிறார்கள். இவ்வளவு படித்துவிட்டு வீட்டில் கரண்டி பிடிப்பதா? இல்லை, கிழடுகளோடு உட்கார்ந்துகொண்டு டிவி பார்த்துக்கொண்டிருப்பதா? சே! நமது திறமையை, தனித்துவத்தை நாலுபேருக்குக் காட்ட வேண்டாமா?

நகரத்தின் இளம் தாய்மார்களில் பலர் மத்தியதர வர்க்கத்தினர். கணவன், மனைவி இருவரும் வேலை பார்த்தும் அப்படி ஒன்னும் பெரிய வருமானமில்லை. குழந்தைகளின் எல்கேஜி அட்மிஷனுக்கே அள்ளித்தரவேண்டிய நிலையில், இருவரும் வேலை பார்த்தே ஆகவேண்டியிருக்கிறது. அவர்களில் பலருக்கு, மாமனார், மாமியாரோ, பெற்றோரோ துணையாக வீட்டில் இருப்பதில்லை. விளைவாக, குழந்தைகளை க்ரெஷ்களில் தள்ளிவிட வேண்டிய கட்டாயம். அவர்களை சொல்லியும் குற்றமில்லை. ஆனால் இளம் அம்மாக்களில், ஓரளவு பணவசதி உள்ளவர்கள், வேலைக்குப் போகவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இல்லாதவர்களும்கூட, சமூக அந்தஸ்து கருதி, ஏதோ ஒரு வேலைக்குப் போகிறார்கள். தாங்கள் அவசரமாகவோ, ஆசையாகவோ பெற்றுக்கொண்ட குழந்தைகளை க்ரெஷ்களில்தான் கொண்டுபோய் விடுகிறார்கள்.

காலையில் கண்விழிக்கும் குழந்தையை அன்பாகப் பார்த்துச் சிரித்து, அதுகளின் மென்கன்னத்தை வருடி, தலையைக் கோதி, ஆசையாக ரெண்டு வார்த்தை பேசி, அணைத்து, கொஞ்சி..ம்ஹூம்! அந்தக்காலம் மலையேறிவிட்டது. நம்முடைய காலத்தில் அதற்கெல்லாம் நேரமில்லை. தூக்கம் சரியாகக் கலையாமல், அழுகையும் திணறலுமாக இருக்கும் குழந்தைகளை அவசர அவசரமாகத் `தயார்` செய்து, இழுத்துக்கொண்டுபோய் `க்ரெஷ்`களில் கடாசிவிட்டு, வேலைக்கு ஓடுகிறார்கள் அம்மாக்கள். குழந்தைகளை க்ரெஷில் சேர்த்திருப்பது, தாங்கள் கம்பெனிகளில் வேலை செய்வது –இதிலெல்லாம் ஒரு பெருமை, ஆனந்தம்! இத்தகைய பெண்களில் பலர் கைநிறைய சம்பாதிக்கிறார்கள். அலுவலக வளாகங்களில் நண்பர்கள், கூடவேலைசெய்பவர்கள் என நட்பு கொள்கிறார்கள். மாலையிலும் சமூக உறவாடல்களில் மகிழ்கிறார்கள். நிறைய சம்பாதிக்கட்டும். உறவாடட்டும். மகிழட்டும். But at what cost ?

இதுபோன்றவர்களின் பச்சிளம்குழந்தைகள் தங்களின் அம்மாக்களின் தாலாட்டு, சீராட்டு இல்லாமல் தவிக்கின்றன. இது தவிர்க்கப்பட்டிருக்கவேண்டிய விஷயம். `க்ரெஷ்` என்றும் `ப்ளே ஸ்கூல்` என்றும் பெயர் வைத்துக்கொண்டு நகரங்களில் இயங்கும் இத்தகைய டே-கேர் (Day-care) செண்டர்கள் பெரும்பணம் பண்ணுகின்றன. வாங்குகின்ற பணத்துக்கேற்றபடி இவர்களின் சேவை இருக்கிறதா என்றால் இல்லை. குழந்தைகளின் அட்மிஷனுக்காக பெற்றோர்கள் அணுகும்போது, க்ரெஷ்களை நடத்துபவர்கள் வாயெல்லாம் பல்லாக அவர்களை வரவேற்று, தாங்கள் எப்படியெல்லாம் உங்கள் செல்லக்குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்வோம். எத்தனை பொம்மைகள் வாங்கிப்போட்டிருக்கிறோம். கண்ணுக்குள் கண்ணாக வைத்துப்போற்றுவோம். கவலையேபடாமல் நீங்கள் குழந்தையை விட்டுச் செல்லலாம், என்றெல்லாம் தேனான வார்த்தைகள் பேசி அட்மிட் செய்யும்படி செய்துவிடுகிறார்கள். க்ரெஷ் நடத்துபவர்களுக்குப் பணம் வந்தாயிற்று. உங்கள் குழந்தை உள்ளே போயாயிற்று. நீங்கள் ஆஃபீஸுக்குப் போய்விட்டீர்கள். அப்புறம்? போகப்போகத் தெரியும்.

பெற்றோர் தினமும் தங்கள் குழந்தைகளை க்ரெஷ்-ல் கொண்டுவந்து விடும்போது, சிரித்துக்கொண்டே `வரவேற்க`, `ப்ரின்சிபல்`, `மேடம்` என்றெல்லாம் விதவிதமாக அழைக்கப்படும் க்ரெஷ் சொந்தக்காரர் அல்லது மேனேஜ்மெண்ட் அம்மணி இருப்பார். குழந்தைகள் எல்லாம் உள்ளே வந்துவிட்டபின், கொஞ்சநேரத்தில், இவர் கிளம்பிப் போய்விடுவார். மாலையில் பெற்றோர் வருமுன் மீண்டும் வந்துவிடுவார்! பெற்றோர் திரும்பிவந்து குழந்தைகளை கூட்டிக்கொண்டு போகையிலும், இதே அம்மணி அதே சிரிப்புடன் மலர்ந்த முகத்துடன் பெற்றோர், குழந்தைகளை வழி அனுப்புவார். பெற்றோர் பார்த்து மகிழ்வது, அல்லது திருப்திப்பட்டுக்கொள்வது இந்த முகத்தைத்தான்! இடைப்பட்ட வேளையில் அதாவது காலை சுமார் 8 ½ மணியிலிருந்து மாலை 5 ½ மணிவரை, குழந்தைகள் பார்ப்பது, அனுபவிப்பது எந்த முகத்தை? யாருடைய கைங்கரியத்தை? இளம் அன்னையர்களே, யோசித்திருக்கிறீர்களா?

இத்தகைய க்ரெஷ்களில் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள, `அக்கா` அல்லது ‘தீதி’(didi) எனப்படும் `அசிஸ்டெண்ட்’டுகள் வேலை செய்கிறார்கள். பெரும்பாலான பெற்றோர்களுக்கு இந்த அக்காக்களைப்பற்றி ஒன்றும் தெரிவதில்லை. அவர்களிடம் தான் மாட்டிக்கொண்டு முழிக்கின்றன இந்த அப்பாவிக் குழந்தைகள். குறைந்த மாதச் சம்பளத்தில் பணியில் இருத்தப்படும் 18-20 வயதான இளம் பெண்கள். அவர்களின் ஆசைகள், ஆசாபாசங்கள் வேறு. கொஞ்ச சம்பளத்திற்காக, குழந்தைகளைப் `பார்த்து`க்கொள்ள நியமிக்கப்படுகிறார்கள். குழந்தைகளுக்கு விளையாட்டுக் காண்பித்து, அவ்வப்போது அந்த சிறுசுகளை பாத்ரூமுக்குக் கொண்டுபோய்விட, கைகால் அலம்பி துடைத்துவிட, குழந்தைகளில் உடம்புக்கு ஒன்றுமில்லாமல் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறார்களா என்றெல்லாம் கவனிக்க, அவர்கள் பயிற்சி பெற்றவர்களுமல்லர். அதற்கேற்ற அக்கறையோ, பொறுமையோ அவர்களிடம் பொதுவாக இருப்பதுமில்லை. வேறு வழி இன்றி அவர்கள் தங்களுக்குப் பிடிக்காத இந்த வேலையை `monotonous` ஆகச் செய்கிறார்கள். ஒரு பாவமும் அறியாத, 3-4 வயது அப்பாவிக் குழந்தைகள், இந்த அக்காக்களின் சிடுசிடுப்பு, எரிச்சல், கோபம் இவைகளையெல்லாம் தினம் தினம் சமாளிக்கவேண்டியிருக்கிறது. நிம்மதியாக உட்கார்ந்து நண்பர்களுடன் ஃபோன் போட்டுப் பேசவிடாமல், பிடித்த பாட்டைக் கேட்கவிடாமல் தங்களை `பிஸி`யாக்கும் இந்தக் குழந்தைகளை ஆத்திரம் எரிச்சலுடன் கையாளுகிறார்கள். குழந்தைகளை அவ்வபோது கிள்ளிவிட்டு, கன்னத்தில் அறைந்து, முதுகில் ரெண்டு போடுபோட்டு, தங்கள் எரிச்சல்களுக்கு வடிகால் அமைக்கும் அக்காக்கள். கொண்டுவந்திருக்கும் மதியச் சாப்பாட்டையும் பிரியமாக ஊட்டிவிட ஆளின்றி, அரையும் குறையுமாக சாப்பிட்டு,அங்கும் இங்குமாக அறைக்குள்ளே ஓடி, மாலை நெருங்கும் வேளையில் கொஞ்சம் அசந்து உட்கார்ந்து இக்குழந்தைகள் தூங்கிவிட்டால், அதுவும் பெரும் குற்றம். பெற்றோர் வந்து அழைத்துச் செல்லும் வேலையில், ஃப்ரெஷாகத் தோன்றவேண்டுமல்லவா? அதற்காக, எழுப்பினால் உடனே எழுந்திருக்கிறதுகளா இந்த சனியன்கள்? சரியாக எழுந்திருக்காத குழந்தைகளின் முகத்தில், குளிர்ந்த தண்ணீரை அறைந்து (கவனியுங்கள் – தண்ணீரைத் தெளித்து, ஈரத்துண்டினால் துடைத்துவிட்டு அல்ல), அவர்கள் பயமும், பீதியுமாய் விழித்துக்கொண்டு அழ, அவர்களைப் பெற்றோர்களுக்காக மாலை வேலையில் அக்காக்கள் /`தீதி`கள் தயார்படுத்தும் திருப்பணி இருக்கிறதே..! என்னத்தைச் சொல்ல? அந்தப் பிஞ்சுகள் சோர்ந்த முகத்துடன் மாலையில் வீடு திரும்புகையில், பகற்பொழுதில் க்ரெஷில் தாங்கள் `கவனிக்கப்பட்ட` லட்சணம்பற்றி, தங்களின் அம்மாக்களிடம் சொல்லவும் தெரியாத மழலைப் பருவம்.

`நல்லதொரு வீணை செய்தே, அதனை நலங்கெட உடைத்து…` என்பதுபோல், அழகழகாக, ஆசைஆசையாகப் பெற்றுக்கொண்டு, காசையும் செலவுசெய்து, குழந்தைகளை எங்கேயோ கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு, என்ன நடக்கிறது என்பதுகூடத் தெரியாமல் – இந்த அவஸ்தை தேவைதானா? யார் யார் இதனைத் தவிர்க்கமுடியுமோ அத்தகைய பெற்றோர்களாவது, தங்களின் செல்வங்களின் நலனுக்காக தவிர்க்கவேண்டாமா? மற்றவர்களை `இம்ப்ரெஸ்` செய்வதற்காக வேலைக்குப்போவதை விட்டுவிட்டு, இளம் அன்னைகள் தங்கள் குழந்தைகளை வளர்க்கும் பொறுப்பைத் தாங்களே ஏற்றுக்கொண்டால், அவர்களின் குடும்பத்துக்கு, வாரிசுகளுக்கு மிகவும் நல்லது. கூடவே, ஆரோக்யமான, அன்பான இளம் சமுதாயம் உருவாகவும் இது வழிவகுக்குமல்லவா ?

**