கு. அழகிரிசாமியின் ‘அன்பளிப்பு’ சிறுகதை

நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கும் கு. அழகிரிசாமி, தன் கலைப்படைப்புகளுக்காக இலக்கிய வாசகர்களின் கவனத்துக்கு வருகிறார். குழந்தைகள் உலகின் ஆசாபாசங்கள், சந்தோஷங்கள் குறித்து ஆர்வமாக அவதானிக்கும் இந்தப் படைப்பாளி, நம்மை அந்த அதிசய உலகத்தினுள் கொஞ்சம் எட்டிப் பார்க்கவைக்கிறார். அவரது ‘அன்பளிப்பு’ என்கிற இந்தச் சிறுகதையைக் கொஞ்சமாகப் பார்ப்போம்:

கு. அழகிரிசாமி
கதைக்காலம் இந்திய சுதந்திரக்குப் பின்னான பத்தாண்டுகள் எனக்கொள்ளலாம். சென்னையின் மாம்பலத்தில் ஒரு வீட்டில் வயதான அம்மாவும், பத்திரிக்கை அலுவலகத்தில் வேலைபார்க்கும் இளைஞனான அவளது மகனும் வசிக்கிறார்கள். கதைசொல்லி இந்த இளைஞன்தான். அக்கம்பக்கத்துக் குழந்தைகள் –அவற்றில் எட்டாவது, ஒன்பதாவதெனப் படிப்பவைகளும் உண்டு- இவனிடம் வந்து ‘மாமா..மாமா’ என நட்பு பாராட்ட ஆரம்பித்துவிட்டன. ஆரம்பத்தில் சித்ரா, அவளது அண்ணன் சுந்தர்ராஜன், பின்னர் பிருந்தா, தேவகி, கீதா, சாரங்கன். இவன்மீது ஏன் இந்த ஈர்ப்பு அந்த சிறுவர், சிறுமிகளுக்கு? குழந்தைகளோடு குழந்தையாகப் பழகும் சுபாவமுள்ளவன் என்பது ஒரு காரணம். மற்றொன்று – இவன் அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டுக்கு வருகையில், அலுவலகத்தில் மதிப்புரைகளுக்காகத் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நிறைய கதைப் புத்தகங்களைத் தூக்கி வருவதை இந்தக் குழந்தைகள் பார்த்துவிட்டன! இந்த ’மாமா’வின்மீது வந்தது ஒரே கவர்ச்சி. கவனியுங்கள் –இங்கே நாம் பார்ப்பது ’அந்தக்கால’க் குழந்தைகள். அது இப்போதிருக்கும் பொல்லாத காலமல்ல! இந்தக்காலம்போல் மொபைல், வீடியோ விளையாட்டுக்கள், இண்டர்நெட் இத்தியாதிகள் இல்லாத, குழந்தைகள் குழந்தைகளாகவே இருந்த பொற்காலம். பெற்றோரும் ஆசிரியர்களும், பாடங்களுக்கு வெளியேயும், குழந்தைகளின் வாசிப்பை ஊக்குவித்தார்கள். பள்ளிக்கூடத்தைத் தாண்டிய கதைப் புத்தகங்களுக்காக குழந்தைகள் ஏங்குகின்றன! இப்பத் தெரியுதா நம்ப ‘மாமா’வுக்கு ஏன் இத்தனை மவுசு என்று.

ஒரு ஞாயிறன்று, இந்த இளைஞன் (கதைசொல்லி/மாமா) காலையில் எழுந்திருக்க நேரமாகிவிட்டது. அடுத்தநாள் ஞாயிறுதானே என்று சனி இரவு வெகுநேரம் படித்துக்கொண்டிருந்ததால் வந்த வினை. அவனது தோழமைகளான சிறுவர், சிறுமியர் காலையிலேயே அவனது வீட்டுக்குள் பிரவேசித்துவிட்டார்கள். ’மணி
ஏழரையாகிவிட்டது. எழுந்திருங்கோ..தூங்கமூஞ்சி மாமா..!’ என அவனை அடித்தும், கிள்ளியும், கலாய்த்து எழுப்பிவிடுகின்றனர். அவர்களது ஆவல் அவன் என்ன கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிவந்திருக்கிறான் என்று பார்ப்பது. ஏற்கனவே அவர்களுக்காகக் கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிவருவதாக சொல்லியிருந்தான். ஆனால், தான் ஒன்றும் வாங்கிவரவில்லை என்றான் இப்போது. குழந்தைகள் விடுமா? கு.அழகிரிசாமி எழுத்தில் மேலே வாசியுங்கள் :

”பிருந்தா! மாமா பொய் சொல்கிறார்; கொண்டுவந்து எங்கேயாவது ஒளித்து வைத்திருப்பார். வாருங்கள், தேடிப்பார்க்கலாம்” என்றாள் சித்ரா.

அவ்வளவுதான், என்னுடைய அறை முழுவதும் திமிலோகப் பட்டது. ஒரே களேபரம். சித்ரா மேஜையைத் திறந்து உள்ளே கிடக்கும் பெரிய காகிதங்களையும், துண்டுக் காகிதங்களையும், கடிதங்களையும் எடுத்து வெளியே எறிந்தாள். துழாவித் துழாவிப் பார்த்தாள். மேஜையில் புத்தகம் எதுவும் இல்லாது போகவே, அதிலிருந்து சாவிக்கொத்தை எடுத்துப் பெட்டியைத் திறந்து தேட ஆரம்பித்துவிட்டாள். பிருந்தாவும், சுந்தரராஜனும் பீரோவைத் திறந்து புத்தகங்களை எடுத்துக் கண்டபடி கீழே போட்டார்கள்.

சின்னஞ் சிறு குழந்தையான கீதா கீழே உட்கார்ந்து, இறைந்து கிடக்கும் ஆங்கிலப் புத்தகங்களை அர்த்தமில்லாமல் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ..

.. சாரங்கன் ஒருவன்தான் என்னோடு அமைதியாக உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். அவன் எப்பொழுதுமே குறும்பு பண்ணமாட்டான்; விளையாடமாட்டான். மற்றக் குழந்தைகள் எல்லோரும் ஒரு விதம்; அவன் ஒருவிதம். என்னிடத்தில் பயபக்தியோடு நடந்துகொள்ளும் சிறுவன் அவன் ஒருவன்தான்.

ஜன்னலில் இருந்த புத்தகங்கள் ஒவ்வொன்றாக வந்து விழும் போது, ஒரே சந்தடியும் இரைச்சலுமாய்ப் போய்விடவே, சமையற்கட்டிலிருந்து என் தாயார் ஓடிவந்தாள். வந்து பார்த்தால், எல்லாம் ஒரே கந்தர் கோளமாகக் கிடந்தது.

“என்னடா இது, இந்தக் குழந்தைகள் இப்படி அமர்க்களம் பண்ணுகிறார்கள், நீ பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாயே” என்று என்னைப் பார்த்துக் கோபித்துக் கொண்டாள்.. ”இவ்வளவு வயதாகியும் இன்னும் குழந்தைகளோடு குழந்தையாய் விளையாடிக்கொண்டிருப்பது ரொம்ப அழகாகத்தான் இருக்கிறது!” என்று சொல்லிக் கொண்டே அம்மா உள்ளே போய்விட்டாள்.

..அம்மாவுக்குப் பதில்குரல் கொடுத்துவிட்டு இந்தப்பக்கம் திரும்பும்போது, ஜன்னலிலிருந்து பத்துப் பதினாறு கனமான புத்தகங்கள் ‘தடதட’ வென்று அருவி மாதிரி கீழே விழுந்தன. ஒரு பழைய தமிழ் அகராதி அட்டை வேறு புத்தகம் வேறாகப் போய் விழுந்தது. குப்புற விழுந்த சில புத்தகங்கள் மீது சில கனமான புத்தகங்கள் அமுக்கவே கீழே அகப்பட்ட புத்தகங்கள் வளைந்து, ஒடிந்து, உருக்குலைந்து விட்டன. புத்தகங்கள் ஒரே மொத்தமாகக் கீழே விழுந்துவிட்டதைக் கண்டு எல்லாக் குழந்தைகளும் பயந்துவிட்டார்கள். கீழே விழுந்து கிடக்கும் புத்தகங்களையும் என்னையும் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்தார்கள். கீழே விழுந்தவை மொத்தம் அறுபது புத்தகங்களாவது இருக்கும். குழந்தைகளின் முகத்தில் பயத்தின் சாயல் படர ஆரம்பித்துவிட்டது. நான் என்ன சொல்லப் போகிறேனோ என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டு, கண்ணிமைக்காமல் என் முகத்தையே பார்த்தார்கள். மற்றக் குழந்தைகளின் பயத்தைப் பார்த்த ஐந்து வயது நிரம்பாத கீதாவும் பயந்துபோய் என்னைப் பார்த்தாள் ..

இப்படி மாமாவிடம் முழுசுதந்திரம் எடுத்துக்கொண்டு அட்டகாசம் செய்யும் குழந்தைகள். அவைகளின் மனதை நோகடிக்காமல் பேசிப்பழகி, கதைப்புத்தகங்கள் வாங்கிக்கொடுத்துப் படிக்கச்சொல்லும் இந்த மாமா. குழந்தைகள் பட்டாளம் இவரைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறது, இந்த மாமாவின் மனதில் அந்தக் குழந்தைகள் யார் – கு.அழகிரிசாமி எழுதிச் செல்கிறார்:

…வெளிப்படையான பேச்சிலும் நடவடிக்கைகளிலும் ஒரு குழந்தைக்கும் மற்றொரு குழந்தைக்கும் நான் வித்தியாசம் காட்டி நடந்து கொள்ளவில்லை. உள்ளன்பிலும் வேற்றுமை காட்டவில்லை. முன்னால் சொன்னதுபோல ஏதோ ஒரு அலாதிப் பிரியம் சித்ராவிடமும் அவளது அண்ணனிடமும் ஏற்பட்டிருந்தது. ஆனால் குழந்தைகளோ என்னை ஒரே மாதிரி நேசித்தன. அவர்களுடைய பிரியத்தில் வேற்றுமை இல்லை. ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனக்காகவே இந்த உலகத்தில் பிறந்த நண்பன் என்று என்னை நினைத்தது. ஒவ்வொன்றும் ஒரு மகத்தான நம்பிக்கையாக, ஒரு பெரிய ஆறுதலாக, ஒரு நல்ல வழிகாட்டியாக என்னைக் கருதியது. எந்த விதத்திலும் தனக்குச் சமதையான ஜீவன் என்று என்னைக் கருதியது. குழந்தைகள் என்னைப் பெரிய மனித பீடத்தில் தூக்கி வைக்காமல், நட்பு முறையில் கைகோத்துக் கொள்ள வந்தார்கள். இவர்கள் என்னோடு விளையாடினார்கள்; என்னோடு சண்டை போட்டார்கள்; என்னை அடித்தார்கள்; என்னைக் கண்டித்தார்கள்; என்னை மன்னித்தார்கள்; என்னை நேசித்தார்கள்.

உலகத்தில் எல்லோரும் குழந்தைகளைக் கண்டால் பிரியமாக நடந்து கொள்ளுவதும், அல்லது விளையாடுவதுமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய அன்பில் ஒரு விளையாட்டுணர்ச்சியும், ஒரு நடிப்பும் கலந்திருக்கின்றன. குழந்தையைப் போலப் பேசி, குழந்தையைப் போல ஆடிப்பாடி, குழந்தையை விளையாட்டுப் பொம்மையாகக் கருதி அதற்குத் தக்கவாறு நடந்துகொள்ளுகிறார்கள். ஆனால் அந்தச் சூதுவாதறியாத குழந்தைகளோ அப்படி நடிப்பதில்லை; அவர்களுடைய அன்பில் அந்த விளையாட்டுணர்ச்சி கலக்கவில்லை. அவர்கள் உண்மையிலேயே அன்பு காட்டுகிறார்கள். இந்த உண்மை எனக்கு என்றோ, ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மனதில் தைத்தது. அன்று முதல் நான் அவர்களைக் குழந்தைகளாக நடத்தவில்லை. நண்பர்களாக நேசித்தேன். உற்ற துணைவர்களாக மதித்தேன். உள்ளன்பு என்ற அந்தஸ்தில் அவர்களும் நானும் சம உயிர்களாக மாறினோம். மாம்பலத்தில் எனக்கு இவர்கள்தான் நண்பர்கள். குழந்தைகளுடன் இம்மாதிரிப் பழகுவதும் இம்மாதிரி விளையாடுவதும் அம்மாவுக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை. ஐம்பது வயதுத் தாயாருக்குத் தன் மகனை மனைவி மக்களுடன் குடித்தனம் செய்யும் தகப்பனாகக் காணத்தான் பிடிக்குமே தவிர, குழந்தைகளுடன் குழந்தையாக விளையாடிக் கொண்டும் சண்டை போட்டுக்கொண்டும் இருப்பதைக் காணப் பிடிக்குமா?

சுந்தர்ராஜனுக்கும் சித்ராவுக்கும் தான் வாங்கிவந்திருந்த புத்தகங்களைப் பகிர்ந்துகொடுத்தபின், இரண்டு வாரம் ஆகியிருக்கும். மற்ற குழந்தைகள் மாமாவின் வீட்டுக்கு வழக்கம்போல் வந்துபோய்க்கொண்டிருக்க, பிருந்தாவைக் காணோம். விஜாரித்ததில், அவளுக்கு ஜுரம் எனத் தெரிந்தது. சில நாட்கள் கழிந்தன. அவள் வரவில்லை. மாமாவுக்கு ஒரே கவலை. யாரைக் கேட்பது? பிருந்தாவின் வீட்டில் மாமாவுக்கு யாரையும் பழக்கமில்லையே. குழந்தைகளிடம் கேட்கவேண்டியதுதான். அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்? எழுதுகிறார் அழகிரிசாமி:

… ஜுரம் அதிகமாக இருக்கிறதா, குறைந்திருக்கிறதா என்று அவர்களுக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. “பிருந்தா எப்போது பார்த்தாலும் படுத்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்” என்று மட்டும் தெரிவித்தார்கள்.

ஒருநாள் இரவு எட்டு மணி இருக்கும். வீட்டு முற்றத்தில் ஈஸிச்சேரைப் போட்டுக் காற்றாட நிலா வெளிச்சத்தில் படுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது தெரு வழியாகப் போய்க் கொண்டிருந்த பிருந்தாவின் வீட்டு வேலைக்காரனை அழைத்து, “பிருந்தாவின் உடம்பு எப்படி இருக்கிறது? ஜுரம் குறைந்திருக்கிறதா” என்று கேட்டேன்.

”இல்லை ஸார், நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. எதுவும் சாப்பிடுவதில்லை. இந்த நான்கு நாட்களில் குழந்தை துரும்பாக மெலிந்து போய்விட்டது. தூக்கத்தில் உங்களை நினைத்துத்தான் என்னென்னவோ புலம்பிக் கொண்டிருக்கிறாள்” என்றான் வேலைக்காரன்.

”என்னை நினைத்துப் புலம்புகிறாளா!” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன்.
“ஆமாம் ஸார். நேற்று ராத்திரிகூட ‘மாமா புத்தகம்’, ‘மாமா புத்தகம்’ என்று என்னென்னவோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்” என்றான்.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. இந்தக் குழந்தையைப் போய்ப் பார்க்காமல் இருந்ததற்காக மிகவும் வருத்தப்பட்டேன். என் சங்கோஜத்தை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு மறுநாள் காலையில் அவசியம் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரவேண்டுமென்று தீர்மானம் செய்து கொண்டேன். “போய்வா” என்று வேலைக்காரனை அனுப்பிவிட்டு, தனியாகப் படுத்து என்னென்னவோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் என்னால் பொறுத்துக்கொண்டிருக்க முடியாது என்ற நிலைமை வந்துவிட்டது. அவ்வளவுதான், உடனே எழுந்து வீட்டுக்குள்போய் சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு ‘விறு விறு’ என்று பிருந்தாவின் வீட்டுக்குச் சென்றேன்.

என்னென்னவெல்லாம் நடக்கிறது குழந்தைகளின் உலகில்.. ஒன்றும் புரியமாட்டேன்கிறதே, என்கிறீர்களா? படியுங்கள் அன்பர்களே, கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதை : ‘அன்பளிப்பு’.

லிங்க்: http://azhiyasudargal.blogspot.in/2011/04/blog-post.html

நன்றி: அழியாச்சுடர்கள் இணையதளம்

**