இரண்டு குஞ்சுகள்

மிஸோரம். இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலம்.  சைரங் எனும் கொஞ்சம் பெரிய கிராமம். அங்கு ஒரு ஆரம்ப சுகாதார நிலையம். ப்ரைமரி ஹெல்த் செண்டர். சிறு க்ளினிக்போல இயங்கி வருகிறது. கிராமத்துக்காரர்கள் யாராவது உடம்பு சரியில்லை என்று காய்ச்சலும் இருமலுமாக வந்து நின்றாலோ, வேறேதும் சிறுசிறு மருத்துவ உதவிகள் தேவைப்பட்டாலோ  செய்ய என, கொஞ்சம் மருந்துகள், இத்தியாதிகள் சிறிய அலமாரியில் உள்ளே. அந்த க்ளினிக்கில்,  அந்த நேரத்தில் ஒரு நர்ஸ் மட்டும் இருக்கிறாள்.

Derek

நுழைவாசலில் லேசான சத்தம். மென் குரலொன்று  கூப்பிட்டது ‘டாக்டர்.. டாக்டர்..!’ யாரோ சின்னப்பிள்ளையின் குரலாக அல்லவா இருக்கிறது.  ஏதோ காரியமாக உள்ளே இருந்த நர்ஸ் வெளியே வந்து பார்க்கிறாள். ஐந்தாறு வயதிருக்குமா? ட்ரவுசரும் சட்டையுமாய் ஒல்லியாக, அப்பாவி முகத்துடன் ஒரு பொடியன் நிற்கிறான். இவனா கூப்பிட்டது என ஆச்சரியத்தோடு பார்க்கையில் கையை நீட்டுகிறான். சின்னக்கையில் ஒரு கசங்கிய பத்து ரூபாய் நோட்டு. என்ன இது? யாருக்கோ மருந்து வேண்டுமோ.. இத்தனைச் சின்னப்பிள்ளையையா அனுப்புவது..  குழம்பியவளாய், ’என்னடா கண்ணா! என்ன வேணும் ஒனக்கு?’ எனக் கேட்க,  அடுத்த கையை அப்போது தான் சிறுவன் காண்பிக்க, பார்க்கிறாள். என்ன அது பஞ்சுபோல? ’கோழிக்குஞ்சுக்கு ஒடம்பு சரியில்ல.. படுத்தே கெடக்கு. சைக்கிள்ல அடிபட்டிருச்சு..  மருந்து கொடுங்க. இந்தாங்க பணம் !’  அதிர்ச்சியில் உறைகிறாள் அந்தப் பெண். இப்படி ஒரு பேஷண்ட்டை இதுவரை கண்டதில்லையே.. சிறுவனின் பரிதாப முகம் அவளை என்னவோ செய்தது. அவளது இடதுகை,  சிறுவனின் தலையில் மெல்லப் படர, அடுத்த கையினால் வாங்கிப் பார்க்கிறாள். கோழிக்குஞ்சு விறைத்துவிட்டிருந்தது. ஆ…!  ஒரு குஞ்சு செத்துப்போயிருச்சு.. இன்னொரு குஞ்சுக்கு அதை எப்படிச் சொல்வேன்? செவிலித்தாய் சிதறுகிறாள். என்னென்னமோ சொல்லி, கையை விரித்துக்காட்டி, அவனுக்குப் புரியவைத்துவிட்டதாக நினைத்து வீட்டுக்குத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டாள்.

செத்த கோழிக்குஞ்சுடன் தேம்பிக்கொண்டே வீடு திரும்புகிறான் சிறுவன். அப்பாவிடம் பத்துரூபாயைக் காண்பித்து, ’இது போறாது.. நூறு ரூபாய் தா! ஆஸ்பத்திரிக்குத் திருப்பிப் போகணும்.. இந்தக் குஞ்சை சரியாக்கணும்!’ என்று அடம்பிடித்திருக்கிறான். அவனது அப்பா அந்தக் கோழிக்குஞ்சு திரும்பவும் எழுந்திருக்காது, இனி நடக்காது, ஓடாது என்று அவனது அறியாமனத்துக்கு திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி சாந்தப்படுத்துவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டதாம்.  சிறுவனின் பெயர் டெரெக் லால்ச்சானிமா (Derek Lalchhanhima).

இந்த டெரெக் ஒருவேளை, அந்த காசி சிறுவனின் மறுபிறப்போ? யாருக்குத் தெரியும்? அந்தச் சிறுவனுக்கும் கிட்டத்தட்ட இப்படி நடந்திருக்கிறதே அந்தக் காலத்தில். எழுபது, எழுபத்தைந்து வருடங்கள் முன்பு..

உத்திரப்பிரதேசம். சன்னியாசிகள், சாதுக்களென இந்த லௌகீக உலகத்தின் பரபரப்போடு சம்பந்தப்படாத ஜீவன்களுக்குப் பேர்போன காசி நகரம். நகரின் வெளிப்புறத்தில் தன் வீட்டின் சுற்றுப்புறத்தில் எப்போதும் விளையாடிக்கொண்டிருப்பான் சிறுவன் ராம் சூரத். பள்ளிக்கூடம் போகின்ற பையன். அன்று அம்மாவுக்குத் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது என்பதற்காக தன் வீட்டுப் பின்புறத்தில் இருந்த ராட்டினம்போட்ட பழைய கிணறு ஒன்றிலிருந்து வாளியில் தண்ணீர் இறைத்துப் பாத்திரத்தில் நிரப்பி வீட்டிற்குள் சென்று ஊற்றிவிட்டு, மீண்டும் கிணற்றடிப் பக்கம் வந்தான், ஏதாவது விளையாடலாம் என. அப்போதுதான் அதைப் பார்த்தான்.

கிணற்றுச் சுவர் மேலே, ராட்டினம் போட்டிருக்கும் மர உத்திரத்தின் மேலே என்று ஒரு சிட்டுக்குருவி. அங்குமிங்கும் தாவி விளையாட்டுக் காட்டிக்கொண்டிருந்ததில் அவன் மனம் ஆழ்ந்திருந்தது. கொஞ்ச நேரம் பார்த்தவன், அது அருகில் வருகையில் ராட்டினக் கயிறின் நுனியினால் அதனை அடிப்பதுபோல் வீசி, சீண்டிக்கொண்டிருந்தான். அது மீண்டும் மீண்டும் அவன் பக்கம் வருவதும் பறப்பதுமாய் போக்குக்காட்ட, இப்போது கயிற்றை வேகமாக அதன் மீது வீசினான். கயிற்றின் நுனி முடிச்சு குருவியின் மீது பட்டுவிட்டது. குருவி அடிபட்டுக் கீழே விழுந்தது. ஓடிப்போய்ப் பார்த்தவன் பயந்துவிட்டான். குருவி மேல்தூக்கிய கால்களுடன் குப்புறக் கிடந்தது.  கால்கள் கொஞ்சம் அசைந்தன. பிறகு சலனமில்லை. சிறுவன் அதனைக் கையிலெடுத்து நிமிர்த்தி உட்காரவைத்துப் பார்த்தான். சரிந்து கீழே சாய்ந்தது. கால்கள் ஊன்றாதது அவனுக்குப் பதற்றத்தைக் கொடுத்தது. கீழே சிந்தியிருந்த சிறிது நீரைக் கையிலெடுத்து அதன் மேல் தெளித்துப் பார்த்தான். அசைவேதுமில்லை. அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கவலையாகவும் இருந்தது. ஏன் இது பறக்கவில்லை? நிற்கக்கூட மாட்டேன் என்கிறதே.. என்ன ஆகிவிட்டது இப்போது? போகிற வருவோரைக் கேட்டுப் பார்த்தான். ’அதத் தூக்கிப் போட்டுரு. செத்திருச்சு..’ என்றார்கள்..

அசையாத, பறக்காத அந்தக் குருவி சிறுவன் ராம் சூரத்துக்கு கலக்கத்தைத் தந்தது. நான் என்ன செய்துவிட்டேன்.. மனம் நிம்மதியின்றித் தவித்தது. செத்திருச்சா? அப்படீன்னா? இதுவரை அதற்குள் என்ன இருந்தது? எவ்வளவு சந்தோஷமாகக் குதித்துக்கொண்டிருந்தது, வட்டமடித்துப் பறந்துகொண்டிருந்தது.. அது எங்கே போய்விட்டது இப்போது? ஏன், நிற்கக்கூட மாட்டேன் என்கிறது.. சிந்திக்க, சிந்திக்க மனம் கனத்தது. தலை வலியெடுத்தது.  சோர்வாக இருந்தது. சிலர் சொன்னதைப்போல், குருவியைத் தூக்கி எறிய மனமில்லை. மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தான் ராம் சூரத், கையில் செத்துப்போன குருவியுடன்.

ஆரம்பத்திலிருந்தே ராம் சூரத் மற்ற பிள்ளைகளைப் போலில்லை. தனியாக விளையாடிக்கொண்டிருப்பான்.  நேரம் கிடைக்கும்போது காசியின் கங்கை நதிக்கரைப்பக்கம் போய்விடுவான். அங்கு சுற்றிக்கொண்டிருக்கும், படுத்துக்கொண்டிருக்கும்,  சும்மா உட்கார்ந்து ஏதேதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருக்கும் காவி வஸ்திரமணிந்த சாதுக்களை, அவர்களது மீசையும், தாடியும், சாம்பலுமான விசித்திரத் தோற்றத்தை நேரம் போவது தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். சில சாமியார்களும் அவனைப் பார்த்து சிரித்திருக்கிறார்கள்.  கொஞ்சம் பேசியிருக்கிறார்கள். இன்று அவன் கால்கள் அவனை கங்கைக்கரை நோக்கி நகர்த்தின. வந்து சேர்ந்தான். இவர்களில் யாரிடமாவது இந்தக் குருவிபற்றிக் கேட்போமா.. மனம் அலைபாய்ந்தது. ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்த ஒரு சாதுவிடம் சென்றான். குருவியைக் காண்பித்தான். நடந்ததைச் சொன்னான். ’இதை எப்படியாவது பறக்கும்படி பண்ணிவிடுங்கள்’ என்று கெஞ்சினான். அவனது கண்கள் கலங்கியிருந்ததை அந்த சாது உன்னிப்பாகப்  பார்த்தார். அவனது நிர்மலமான உள்ளம் புரிந்தது. ’குழந்தாய்.. அதோ போகிறாள் பார் கங்கா.. எத்தனை பெரிய நதி. எத்தனைத் தண்ணீர் போகிறது தடதடவென ஆரவாரமாக..பார்த்தாயா! அவள் நம் தாய். அங்கே போய், அவளிடம் இதனைச் சேர்ப்பித்துவிடு. இது அவளோடு போகட்டும். இனி திரும்பி வராது இது. சொன்னபடி கேள்!’ என்றார் அவனை தீர்க்கமாகப் பார்த்து. ராம் சூரத்தினால் தாங்கமுடியவில்லை. கண்களில் நீர்முட்ட, கேவ ஆரம்பித்தான். கனிவோடு அவனைப் பார்த்த அந்த வயதான சாது. ‘போப்பா! போய் கங்காவில் சேர்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குப் போ!’ என்றார் உறுதியாக.

அழுதுகொண்டே கையிலிருந்த குருவியைப் பார்த்தான் ராம் சூரத். சாதுவை ஒருமுறை நோக்கினான். மெல்ல நடந்தான் கங்கையை நோக்கி. அருகில் சென்று தண்ணீரைப் பார்க்கையில் மிகவும் பயமாக இருந்தது. சாதுக்களில் சிலர் குளித்துக்கொண்டும், சிலர் பக்கத்தில் நின்று நதியைப் பார்த்து முணுமுணுத்தவாறும் இருந்தனர். மெல்லத் தண்ணீரில் இரண்டடி எடுத்துவைத்தான். ஜிலீர் எனத் தலையைத் தாக்கியது அந்தக் குளிர்ச்சி. ‘எவ்வளவு ஜில்லுப்பு.. இந்த கங்கையிலா நான் இதை விடவேண்டும்.. குருவியைப் பார்த்தான். மேலும் அழுகை பொங்கியது. சாதுவின் வார்த்தைகளும் காதில் கணீரென்றன. மெல்ல குருவியைத் தண்ணீரில் வைத்தான். நொடியில், ஓடும் தண்ணீரில் மறைந்துபோனது அது.

எப்படி ராம் சூரத் வீடு வந்துசேர்ந்தான்.. அவனது பெற்றொர்கள் என்ன கேட்டார்கள்.. என்ன சொன்னான். ஒன்றும் சரியாக ப்ரக்ஞையில் இல்லை. மரணம் என்பதென்ன? அது எப்படி, ஏன் நிகழ்கிறது?  மண்டைக்குள் பூச்சிபோல் கேள்விகள் ஊர்ந்துகொண்டேயிருந்தன. ஒருபக்கம், சராசரிப் பிள்ளைகளைப்போல் பள்ளிக்கூடம் சென்றான். படித்தான். பெரியவனாகி வேலைக்கும் போனான். விருப்பமில்லாதிருந்தும், பெற்றோர் சொல்படிக்கேட்டுக் கல்யாணமும் பண்ணிக்கொண்டான் ஆனால், கங்கைக்கரையில் நேரம் போவது தெரியாமல் நதியை வெறித்துப் பார்ப்பதும்,  சாதுக்களை கவனித்தவாறு அங்கேயே உட்காரந்திருப்பதும், பேச நேர்ந்தால், வாழ்க்கை, மரணம் என்று  கேள்வி மேல் கேள்வியாய்க் குடைவதும், ஒரு நிலையில்லாது தவித்திருப்பதும் வழக்கமாகிவிட்டிருந்தது.  ஒரு நாள் ராம் சூரத் சந்தித்த சாதுக்களில் ஒருவர் அவனது தீராத தேடலைப் புரிந்துகொண்டார்.  அவனை ’நீ தெற்குநோக்கிப் போ.. மதராஸ்.. அதற்கருகே ஒரு மலை, ஒரு சன்னியாசி.. அவரைப் போய்ப் பார்..’ என்று அறிவுறுத்தினார். ராம் சூரத்தும் குடும்ப வாழ்வைத் துறந்துவிட்டு, அவ்வாறே தெற்குதிசையில்  பயணித்தது வாழ்வின் ஒரு பெரும் திருப்பு முனை. பின்னர் திருவண்ணாமலையில் ரமண மகரிஷியை தரிசித்தது,  பாண்டிச்சேரியில் அரவிந்தர், கேரளாவில் பாப்பா ராம்தாஸ் என சாது, சன்னியாசிகளோடு நிகழ்வுகள்.. வயதாகிப்போய் சொச்சகாலமெல்லாம் திருவண்ணாமலையில் அலைந்து திரிந்தது, காலப்போக்கில் விசிறி சாமியார், யோகி ராம் சூரத் குமார் என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டது, போற்றப்பட்டது என  வேகவேகமாக, அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களை எழுதிச் சென்றுவிட்டது காலம்.

**

Advertisements

மனிதர்கள்

நகரமொன்றின் புறநகர்ப் பகுதி. ஒரு மத்திமவயது பெண்மணி மெல்ல நடந்துவருகிறார், நிழல்போல் ஒரு உருவம் தன்னைத் தொடர்வதை கவனிக்காமல். இதோ வந்தாயிற்று. ஏடிஎம்(ATM). யாருமில்லை அக்கம் பக்கம். உள்ளே நுழைந்து பணம் எடுத்து வெளியே வருகிறார். மறைந்திருந்த உருவம் திடீரென எதிரே.  கையில் மின்னும் கத்தி

‘கொண்டா இப்படி! சத்தம்கித்தம் போட்டே சொருகிருவேன்!’ பெண் மிரள்கிறார். உயிர் பயம். எடுத்த பணத்தை எதிர்ப்பு ஏதுன்றி, அப்படியே அந்த உருவத்திடம் கொடுத்துவிடுகிறார். உடம்பு நடுங்குகிறது. பணத்தை பறித்தாயிற்று. போகவேண்டியதுதானே. போகவில்லை. உருவம் மேலும் மிரட்டுகிறது. ;போ உள்ளே.. கார்டைப்போட்டு இன்னும் பணம் எடு. கொடு! ஜல்தி.. ம்..!’ அவரைப் பதில் சொல்லவிடவில்லை கத்தியின் மின்னல். உள்ளே போகிறார் அந்தப் பெண். கார்டைப்போட்டு, ஸ்க்ரீனில் விரலால் பாலன்ஸை (‘balance’)-ஐத் தொடுகிறார் நடுங்கிக்கொண்டே. திருடன் ஆவலாய் பார்த்திருக்க, ’பாலன்ஸ் மினிமம். மேற்கொண்டு எடுக்கமுடியாது’ என எச்சரிக்கிறது ஸ்க்ரீன்! அந்தப் பெண்ணுக்கு அவமானமாகவும் இருக்கிறது. திருடன் என்ன சொல்வானோ.. செய்வானோ.. பயம்வேறு. பதற்றத்துடன் முகம் வியர்க்க,  திருடன் பக்கம் திரும்புகிறார் அந்தப் பெண்.

‘ஆ! இவ்வளவுதானா உன்னிடம் பணம்?  இத்தனை ஏழையா நீ?’ கத்தியை மடக்கி உள்ளே வைத்துக்கொள்கிறான். ’சாரிம்மா! தெரியாமல் தொந்திரவு செஞ்சுட்டேன். இந்தா.. உன் பணம்!’ என்று அவ்வளவு பணத்தையும் அவளிடம் திருப்பிக்கொடுத்தான். அங்கிருந்து  நகர்ந்து ஒதுக்குப்புறமாக வேகமெடுக்கிறான் மென்மனத் திருடன்.

ஆனால் அவனுடைய நேரம் காலத்தைப்பற்றி என்ன சொல்ல. கெட்டகாலம். மறைந்திருந்து மோப்பம் பிடித்துக்கொண்டிருந்த போலீஸ், திடீரெனப் பாய்ந்து அவனை லபக்குகிறது. ’ஏய்.. எங்கடா ஓட்றே! பணத்தையும் திருடிட்டு, அந்தப் பொண்ணைக் கொலை செய்யவேறு பார்த்தியா?  ஏறு வண்டில..’

’சார்.. திருடப்போனது நெஜந்தான். ஆனா.. ஆனா.. அவங்ககிட்ட பணத்தத் திருப்பிக் கொடுத்துட்டேன்.. என்னிடம் இப்போ ஒன்னுமில்லை.. செக் பண்ணிக்கிங்க சார்.. ப்ளீஸ்..விட்ருங்க.’

’இந்தக் கதையை  ஸ்டேஷன்ல வச்சிப்போம். ஏறு.. இப்ப..!’ திருட்டு முயற்சி மற்றும் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்த முயற்சி  எனக் குற்றம் சாட்டி அவனை உள்ளே போட்டுவிட்டது சட்டம்.

*

கடந்த வருடம், இன்னுமொரு நகரில்.. படிக்க வந்திருக்கும் ஒரு மாணவி. லேப்டாப்பைத் தொலைத்துவிட்டாள். திருட்டுப்போய்விட்டது. என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் தோழிகளிடம் சொல்லிக் கவலைப்படுகிறாள். அடுத்த நாள் அவளுடைய மெயிலில்:

’சாரி.. நீங்கள் ஒரு மாணவி.. படிக்கத்தான் இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள். தெரியும். இருந்தாலும் எனக்கு பணம் அவசியமாகத் தேவைப்படுகிறது. வேறுவழி தெரியவில்லை. அதனால்தான் லேப்டாப்பைத் திருடிவிட்டேன். ஆனால், பணம் வேண்டும் என்பதற்காக ஒரேயடியாக ஆசைப்படவில்லை. உங்கள் வாலட், மொபைல் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டேனே.. பார்த்தீர்களா..

உங்களது லேப்டாப்பில் படிப்பு, ப்ராஜெக்ட் சம்பந்தமாக ஏதாவது இருக்கிறதா என்று பார்த்து, அப்படி ஏதேனும் இருந்தால் உங்களது மெயிலுக்கே அனுப்பிவிடுவேன். படிப்பு விஷயத்தில் உங்களுக்குக் கஷ்டம் வரக்கூடாதல்லவா.

மற்றபடி, சிரமத்திற்கு மன்னிக்கவும்.’

என்று வந்திருந்தது லேப்டாப் திருடியவனிடமிருந்து அந்த மெயில்.

’ஒன்னத்துக்கும் நீங்கள் லாயக்கில்லை. திருடியாவது பிழையுங்க.. போய்த் தொலைங்க!’  என்று, மேலே சொன்ன இருவரையும் வாழ்க்கை பின்பக்கம் ஒரு கிக் கொடுத்து விரட்டிவிட்டுவிட்டதுபோலும். முதலாமவன் ஷாங்காய், சீனாவிலிருந்து. இரண்டாமவன் பிரிட்டனின் பர்மிங்காமிலிருந்து. இது ஒரு ரெஃபரென்ஸுக்காக மட்டும்தான். ஊரும், நாடுமா முக்கியம்?

வாழ்க்கை எனும் மாபெரும் வெளியில், திருடிக் காலத்தைக் கழிக்கும்படி நேர்ந்துவிட்டவர்கள் அவர்கள். இருந்தாலும், மனிதர்கள்..

**

உனக்கும் எனக்கும் இடையே..

சனிக்கிழமை அதிகாலை. பெங்களூரு ப்ரூக்ஃபீல்ட். ஸ்ரீதேவி, பூதேவி தாயார் சமேத வேங்கடரமணர் கோவில். இரண்டு வரிசையாக சன்னிதிக்கு முன் ஆண்கள், பெண்கள் என சுமார் இருபது பேர். சனிக்கிழமை காலைநேரங்களில் ஆண்களில் எப்போதும் பிரதானமாக நின்று சகஸ்ரநாமம், வேங்கடேச ஸ்தோத்ரமெல்லாம் உறக்கச்சொல்லும் பெரியவர் அன்று வரவில்லை.  முன்னின்ற பெண்களில் சிலர் கணீரென ஆரம்பிக்க, மற்றவர்கள் சேர்ந்து சொல்லிமுடித்தார்கள். என்னைப்போல்  நின்றிருந்த ஏதுமறியா ஆண்கள் சிலர், சேர்ந்துபாடுகிறோம் பேர்வழி என்று கெடுத்துவைக்காமல்,  வாயைத் திறக்காமல், பெண்களின் தலைமையை ஏற்றுக்கொண்டு, இறைவனின் புகழைக் காதால் கேட்டுமகிழ்ந்தோம். இன்னும் திரை விலகவில்லை. சில நிமிடங்கள்தான், ஆறரை மணிக்கு, பெருமாளுக்குத் திருமஞ்சனம் ஆரம்பிக்கும்.

எனக்கு முன்னே நின்றிருந்த பெண்மணி என் பக்கமாகத் திரும்பி, நாம் உட்கார்ந்துகொள்ளலாமே.. என்பதாகச் சொல்லிவிட்டு மெல்ல உட்கார, நான் இடம்விட்டு,  இன்னும் பின்னால் நகர்ந்தேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எல்லோரும்  உட்கார ஆரம்பித்ததை கவனித்து,  அமர்ந்துகொண்டேன். எனக்கு முன்னே ஆறேழு பேர்கள்தான் அமர்ந்திருந்தார்கள். பரபரப்பேதுமின்றி, நிதானமாக திருமஞ்சனத்தை தரிசிக்கலாம். தொண்ணையில் வாழைப்பழம், தேன் கலந்த பிரசாதமும் கிடைக்கும். பிறகு வீடு நோக்கிய நடை..

இரண்டு  மூன்று நிமிடங்கள் கடந்திருக்கும். எல்லோரும் திரை விலகக் காத்திருந்தார்கள்.  என் முன்னே அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்மணி திடீரெனத் திரும்பி ‘நான் உங்களுக்கு மறைக்கிறேனா?’ என்றார். கொஞ்சமும் இதை எதிர்பாராததால், சற்றே திடுக்கிட்டவனாய், ‘இல்லையே.. நீங்கள் எதையும் மறைக்கவில்லை‘ என்றேன் அவசரமாக. அவர் திருப்தியுற்றவராய் சன்னிதிக் கதவை நோக்கியிருந்தார். எல்லோரும் தனக்கு சாமி சரியாகத் தெரிகிறதா அல்லது தெரியவேண்டுமே என்றுதான் முன்னோக்கி எம்புவார்கள்.. கூர்ந்து பார்க்க முனைவார்களே தவிர,  பின்னாலிருக்கிறவனுக்கு நாம் மறைக்கிறோமா என்கிற சிந்தனை வருமா என்ன? எத்தனை பேருக்கு வரும்?

எங்கோ இதுவரையில் அலைந்துகொண்டிருந்த மனம், இப்போது இதற்குத் திரும்பியது. கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்த்ததில்.. மற்றவர்களா நமக்கு மறைக்கிறார்கள்? நமது மனமேதானே இந்தத் திருப்பணியைச் செய்துவருகிறது எப்போதும். பெருமாளுக்கும் நமக்கும் இடையில் திரையாய் தொங்கிக்கிடப்பது இந்தப் பாழாய்ப்போன மனம்தானே. கண் என்னவோ, கோவிலில் கடவுளின் விக்ரஹ உருவைப் பார்க்கத்தான் செய்கிறது. மனம் பெரும்பாலும் வேறெதையோ அல்லவா பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது? மனம் பார்க்காத காட்சியை, கண்மட்டும் பார்த்து என்ன பயன்? அதுவா ஆண்டவன் தரிசனம் ? ஏதேதோ சிந்தனை ஓட, முன்பு படிக்க நேர்ந்த தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின் வாழ்வின் நிகழ்வொன்று, நினைவடுக்குகளின் மேலேறிப் படபடத்தது..

         பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஒரு நாள். திருவையாறில் தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் ராமா.. ராமா.. என லயித்திருக்கிறார் வழக்கம்போல. ராமனைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை இவ்வுலகில்..அவர் மனதில். அப்போதுதான் அந்த இளைஞன் அங்கு வந்து சொல்லிச் சென்றிருந்தான். ஒவ்வொரு கோவிலுக்காகப் போய் வருகிறான் போலும். திருவேங்கடத்துக்குப் போனானாம். அங்கே அவன் கண்டது கண்கொள்ளாக் காட்சியாம். ராமனைப்போலவேதான் அந்தக் கடவுளும் இருந்தாராம். ஏகப்பட்ட பொருத்தங்கள் என்றெல்லாம் சொல்லி அவரது சிந்தனையைத் திருப்பிவிட்டுவிட்டுப் போய்விட்டான் வந்தவன். என்ன, நம் ராமனைப்போல் இன்னொரு தெய்வமா? அப்படியா இருக்கிறது உண்மையில் எனச் சிந்தித்த மனம், போய் பார்த்துவிடவேண்டும் என்கிற நிலைக்கு வந்துசேர்ந்தது. கிளம்பிவிட்டார் மூன்று சிஷ்யர்களையும் கூட்டிக்கொண்டு.

இந்தக் கால பஸ் சர்வீஸா, காரா என்ன, அப்போதெல்லாம்.  பாதையைக் கேட்டுக்கொண்டே கால் கடுக்க பொழுதெல்லாம் நடப்பது, களைத்தால் எங்காவது வழியில் தங்குவது, இளைப்பாறிக்கொள்வது, மீண்டும் நடப்பது.. இதுதான் பயணம்..திவ்யதேசப் பிரயாணம். பாதையெல்லாம் சரியாக இருக்கிறதோ என்னவோ, அதெல்லாம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.. போய்விடவேண்டியதுதான் என அந்த வயதான காலத்திலும் மனதில் எழுந்தது ஒரு பொறி. உருவானது ஒரு உத்வேகம்.

ஒருவழியாக திருவையாறிலிருந்து திருவேங்கடத்துக்குண்டான நீண்ட தொலைவு, ஏதேதோ வழிச் சிரமங்களையெல்லாம் கடந்து, மலையேறி, திருமலைக்கு வந்தாகிவிட்டது. குளுகுளுவென்றிருக்கிறதே இங்கே..!  இதோ.. இதுதானா அவனிருக்கும் இடம். தூரத்திலிருந்து பார்க்கையிலேயே களைப்பெல்லாம் மாயமாய் மறைந்துவிட்டதே. கோவிலுள் நுழைந்து கருடப் பெருமானையும் வணங்கித் தாண்டியாகிவிட்டது. இனி அவனுடைய தரிசனம்தான். நாம் கேள்விப்பட்ட அந்த வேங்கடரமணன். ராமனை ஒத்திருப்பவனா? அப்படி ஒரு அழகா இவனும் ?  ஆசையோடு பார்க்கையில்.. அவசரமாக விழுந்துவிட்டது திரை. அதிர்ச்சி. அவருடைய சிஷ்யர்களுக்கு  சுள்ளென்று வந்தது கோபம். அதற்குள் என்னய்யா திரை? ஏனிந்த அவசரம்? அர்ச்சகர்களை நோக்கிக் கேள்விகள் பறக்க, நொடியில் பெரும் வாக்குவாதமாக மாறியது.

தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் குறுக்கிடுகிறார். தன் சிஷ்யர்களைத் தடுக்கிறார். பெருமாளை தரிசிக்க வந்திருக்கிறோம். சாந்தமாக இருப்பதல்லவா முக்கியம்?  கோபத்தில் வார்த்தைகளை விட்டுக்கொண்டு நிற்கலாமா? கடிந்துகொள்கிறார். சிஷ்யர்கள் ஒருவழியாக அமைதியாக, எனக்கு ஏன் இப்படி.. சிந்தனை வசப்படுகிறார் தியாகராஜர்.

திரையா எம்பெருமானை மறைத்திருக்கிறது? அது என்ன திரை? அந்த ராமனா இங்கிருப்பதும்? அவன் தானா இவன்.. என சந்தேகப்பட்டுக்கொண்டே வந்தது  மனம். குழப்ப எண்ணமதைக்கொண்ட மனமல்லவா  திரையாகத் தொங்குகிறது? சஞ்சலமுள்ள மனசை வைத்துக்கொண்டு தரிசனத்தை யாசித்தால் எப்படிக் கிடைக்கும்? யோக்யதை வேண்டாமா? மனம் கலங்குகிறார். கண்களும் சேர்ந்துகொள்கிறது. சிஷ்யர்கள் கவனித்துப் பதறுகிறார்கள். நம் குருவிற்கு என்னவாயிற்று? தொலைதூரத்திலிருந்து மெனக்கெட்டு வந்தும் தரிசனம் கிடைக்கவில்லையே என்று அழுகிறாரோ..

தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின் மன நெகிழ்வு, இறைவனை இறைஞ்சும் வார்த்தைகளாக உருக்கொள்கிறது. நாதம்  நாடி வருகிறது.. பாடுகிறார் பரம்பொருளை நினைத்தேங்கி, மனமுருக வேண்டி..

தெர தீயக ராதா – நா லோனி

திருப்பதி வேங்கடரமணா – மத்சரமுனு

தெர தீயக ராதா ..

 பரம புருஷ தர்மாதி மோக்ஷமுல
பார தோலு சுன்னதிநா லோனி

தெர தீயக ராதா ..

 (திரை விலக்கமாட்டாயா-எந்தன்

திருப்பதி வேங்கடரமணா.. தீயமனத்

திரை விலக்கமாட்டாயா..

பரமபுருஷ தர்மமான மோக்ஷம்தனை

அடையவிடாது தடுக்கும் எந்தன்

திரைவிலக்க மாட்டாயா..)

உருகும் பக்தனைப் பார்த்து உளமகிழ்கிறார் திருமால். எரிந்து சரியுமாறு செய்கிறார் இடைநின்ற திரையை. அர்ச்சகர்கள் அதிர்ந்து பார்க்க, அதிவிசேஷமான தரிசனம் திருவையாறு ஸ்வாமிக்கு. ’ஆஹா..வேங்கடரமணா..! நீயே என் ராமன். நீயே பரந்தாமன். என்னே என் பாக்யம்.. என்னே என் பாக்யம்’’  கரைகிறார் தியாகராஜர், திருமலை சன்னிதியில்.

**

துள்ளும் எதிரிக்குத் துல்லியத் தாக்குதல் 

அடுத்த வீட்டு அம்பியால் சும்மா இருக்க முடியாது. அது ஜாதகத்தில் இல்லை. நேரடியாக வந்து தாக்கக் குலை நடுக்கம். (எங்களிடமும் இருக்கு குண்டு என்று அவ்வப்போது உளறினாலும்.) இந்த நிலையில், அதற்கு தோதாகப்பட்டது: விஷப்பாம்புகளை ஒவ்வொன்றாக அடுத்த வீட்டுக்குள் அனுப்பிவிடுவது. போய்ப் போட்டுத் தள்ளட்டும். நேரடியாக நம்மை யார் குறை சொல்லப்போகிறார்கள். (பாம்பு கடித்தால் நாங்கள் என்ன செய்வது? எங்கள் வீட்டுக்குள்ளும் புகுந்திருக்கிறது, கடித்திருக்கிறது..)சர்வதேச அரங்கில் தூதர்கள் மூலமாக இந்தியாவின் குற்றச்சாட்டுகள் அடுக்கப்பட்டால், அவை வரும்போது எதிர்த்து வாயடிப்போம். கூடவே, சீனா அண்ணாச்சி இருக்காருல்ல.. கவலை எதற்கு என்கிற மனோபாவம் பாகிஸ்தானின் தலைமைக்கு . இந்தியாவுக்கு கிடைத்திருப்பது வேறுவிதமான தலைமை  என்பது, 2016 செப்டம்பர் வரை அதற்கு உறைக்கவில்லை.
இங்கே  ஒரு முக்கியமான நிகழ்வைக் கவனிக்க,  பலர் தவறியிருப்பார்கள். இந்திய ராணுவத்தின் எல்லை தாண்டிய  செப்டம்பர் 2016 துல்லியத் தாக்குதல் – ’சர்ஜிகல் ஸ்ட்ரைக் -1’ என இப்போது அழைக்கப்பட்டாலும், இதற்கு முன்பே நரேந்திர மோதியின் இந்தியா, துல்லியத் தாக்குதலை வேறொரு தளத்தில் நடத்திப் பார்த்திருக்கிறது. வெற்றியும் கண்டது. எப்போது? ஜூன் 2015-ல். என்னப்பா சொல்றே! – என்கிறீர்கள். உண்மைதான். நமக்குத்தான் நாலாபுறமும் எதிரிகளாயிற்றே – மத்தியகிழக்கில் இஸ்ரேலுக்கு அமைந்த மாதிரி. (இந்த நெருக்கடியான சூழல்தான் இரு நாடுகளையும் நெருங்கிவர வைத்திருக்கிறது. காலத்தின் கட்டாயம். இது முன்னரே நடந்திருக்கவேண்டும். ஆனால்.. சரி, அதைப் பிறிதொரு சமயத்தில் பார்க்கலாம்). இந்தியாவின் வடகிழக்கில் குறிப்பாக மணிப்பூர்-நாகாலாந்து எல்லைகளில், தீவிரவாதம் அதுபாட்டுக்கு வளர்ந்துவந்திருக்கிறது பல வருடங்களாக. (1947-லிருந்து 1998-வரை மாறி மாறி அமைந்திருந்த இந்திய அரசுகள், இந்த   முக்கியப் பகுதியின் பாதுகாப்பைக் கவனிக்க  நேரம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. கீழ்த்தரமான அரசியல் சிந்தனைகளே காரணம்) .
நாகா தீவிரவாதக்குழுக்கள் கொரில்லாப் போர்முறைகளைக் கையாண்டு,  இந்தியப் படைகளை மறைந்திருந்து (மலை, காடுகள் சேர்ந்த பகுதிகள்) திடீரெனத் தாக்குவதும், துரத்தினால் எல்லை கடந்து அயல்நாடான மயன்மாருக்குள் ஓடிவிடுவதுமாய் போக்குக்காட்டிக்கொண்டிருந்தன. இந்தப் பிரச்னை பிரதமரின் கவனத்துக்கொண்டுவரப்பட, அதனை முந்தைய அரசுகளைப்போல் ஒத்திப்போடாமல், இந்திய அரசு 2015-ல் நேரடியாக எதிர்கொண்டது. பிரதமர் மோதி, பாதுகாப்பு அமைச்சர் மனோகர் பர்ரிக்கருடன் ஆலோசித்தபின்,  ராணுவத்திற்குப் பச்சைக்கொடி காட்டினார். காத்திருந்த இந்திய ராணுவம் வித்தியாசமான தாக்குதலை முதன்முதலாக செயல்படுத்தியது. மயன்மாரின் ராணுவ கமாண்டர்களுக்கு முன்பே அவர்களின் எல்லைக்குள் கொஞ்சம் நுழைவோம், ஜோலி இருக்கிறது எனச் சொல்லப்பட்டுவிட்டது. இரு ராணுவத்தினருக்கும் இடையே ஒரு நல்லிணக்கத்தொடர்பு உண்டு. அவர்களும் ’எதையாவது பண்ணுங்கப்பா..எங்கள இழுக்காம இருந்தா சரி!’ என்றுவிட்டார்கள் போலும். ரகசியத் திட்டத்தின்படி நாகா-மணிப்பூர்-மயன்மார் மலைக்காட்டுப்பகுதியில்  ராணுவத்தின் ‘துருவ் (Dhruv)‘ ஹெலிகாப்டர்கள் ஒரு இரவில் சீறின. கயிற்றின்மூலம் விறுவிறுவென, இந்தியத் துருப்புகள்  இறக்கப்பட்டார்கள். மலையும் காடுமாக நடந்து சென்று எல்லையை நெருங்கி, அங்கே மயன்மாரின் உட்பகுதியில் காட்டில் கூடாரம் அமைத்து தீவிரவாதிகள் குளிர்காய்ந்துகொண்டிருப்பதை உறுதி செய்துகொண்டார்கள். உடனே ஒரு குழு நேரடித் தாக்குதலுக்காக கூடாரங்கள் நோக்கியும், மற்ற மூன்று குழுக்கள், எதிரிகள் தப்பித்து ஓடினால் போட்டுச் சாத்தவென, மயன்மாரில் உள்ளே மூன்று திசைகளில் சுற்றிவளைத்து நிற்க திடீர்த் துல்லியத்தாக்குதல் நிகழ்ந்தது. அதிர்ந்த நாகா தீவிரவாதிகள் வெவ்வேறு திசைகளில் ஓட முயன்றும், தடுக்கப்பட்டு சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். 93-நாகா கலகக்காரர்கள் (insurgents) பலி. தாக்குதல் கால அளவு 40 நிமிடங்கள். இந்தியப் படைவீரர்கள் உயிர்ச்சேதமின்றி (சிலர் காயமுற்று) தங்கள் தளத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். இதுதான் சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் துல்லியத்தாக்குதல் (Surgical ground strikes)- அதாவது வெளிநாட்டு எல்லைக்குள் பதுங்கியிருக்கும் பயங்கரவாதிகள்/கலகக்காரர்களை அழிக்கும்பொருட்டு, மற்றொரு நாட்டுடனான சர்வதேச எல்லை கடந்து செய்த  ராணுவத் தாக்குதல்.
இதன் அபார வெற்றி நமது மீடியாக்களில் அவ்வளவாகப் பேசப்படவில்லை. ராணுவமும், அரசும் விட்ட அறிக்கைகளை நமது டிவி சேனல்கள்/ பத்திரிக்கைகள் ஹைலைட் செய்யாது, ஏனோதானோ என்று பத்தோடு பதினொன்றாக வெளியிட்டு கழன்றுகொண்டன. இப்போது விமானப்படையிடமிருந்தே சர்ஜிகல் ஸ்ட்ரைக்கிற்கு ப்ரூஃப் கேட்கிறார்களே,  தேசபக்தர்களான இந்திய எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள்? அப்போது கேட்டார்களா? பர்மா எல்லைக்குள் தீவிரவாதி முகாமா? அட்ரஸ் எங்கே? ஃபோட்டோ எங்கே? வீடியோ இருக்கா? 93 பேர் செத்தது உண்மைதானா? பர்மா ஏன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை? ஒருவேளை எல்லாம் பொய்யோ – என்றெல்லாம் மோதியின் இந்திய அரசையோ, ராணுவத்தையோ ‘கேள்வி’ கேட்கவில்லை! ஏன்? அவர்களுக்குப் ’பிடித்தமான’ பாகிஸ்தான் அதில் சம்பந்தப்படவில்லை! பாகிஸ்தான் டிவி சேனல்களில் அவர்களின் அசட்டு முகங்கள் வெளியாக வாய்ப்பில்லை! மற்றபடி வேறு ஏதாவது பயங்கரவாதக் குழுவிடமிருந்து இந்தியாவுக்கு ஆபத்து வந்தால் என்ன, இந்திய ராணுவம் திருப்பி அடித்தால் என்ன? அடிவாங்கினால்தான் என்ன – அதில் நமது ’எதிரி’ கட்சிகளுக்கு ஆர்வம் இல்லை. அவர்கள் தேசபக்தி அப்படி!
இந்த துல்லியத் தாக்குதல் வியூகம், கமாண்டோக்களின் சிறப்புப் பயிற்சி, செயல்பாடு போன்றவற்றிற்கு கடந்த நான்கு வருடங்களாக இந்திய-இஸ்ரேல் ராணுவ ஒத்துழைப்புக்கு பிரதான பங்குண்டு. மயன்மார் எல்லைப் பகுதியில் நமது தரைப்படையின் துல்லியத்தாக்குதல் யுக்தியும், வெற்றியும் 2015 இறுதிவாக்கில்,  ராணுவ, பாதுகாப்பு வட்டாரத்தில், வெகுவாகப் பேசப்பட்டது, விவாதிக்கப்பட்டது. இதன் பின்புலத்தில் மோதியின் மத்திய கேபினெட் மந்திரி (முன்னாள் ராணுவ கர்னல், ஒலிம்பிக் ஷூட்டிங் மெடலிஸ்ட்) ராஜ்யவர்த்தன் சிங் ராதோட் (Rajyavardhan Singh Rathore) அப்போது சொன்னார்:  ’இந்தியாவின் எதிரிகளே! தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு அவசியமெனில், சர்வதேச எல்லை தாண்டி அந்நிய நிலத்தில் இறங்கியும், தீவிரவாதிகளைத் தாக்கி அழிக்க இந்தியா ஒருபோதும் தயங்காது!’  அப்போது, பாகிஸ்தானின் காதில் இது சரியாக விழவில்லை. அவர்கள் சீனர்களின் வீட்டில் விருந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்..
பாகிஸ்தானுக்கெதிரான ’துல்லியத் தாக்குதல்கள் சர்ஜிகல் ஸ்ட்ரைக்ஸ்: 2016 செப்டம்பரில், காஷ்மீரின் யூரி பகுதியில் இந்திய ராணுவத்தின் மீது பாக்-ஆசீர்வாத ஜெய்ஷ் தீவிரவாதிகள் கொரில்லாத் தாக்குதல் நடத்தினார்கள்.  அதில் ராணுவத்தினர் 19 பேரும், தீய சக்திகள் நால்வரும் கொல்லப்பட்டனர். இதற்குமுன் ஜெய்ஷ் தீவிரவாதிகளை உள்ளே ஊடுருவ வைத்து, பாகிஸ்தான் இந்தியாவின் பட்டான்கோட் (பஞ்சாப்) விமானப்படைத் தளத்தைத் தாக்கியிருந்தது.(Jan.1, 2016). விமானப்படையைச் சேர்ந்த ஏழுபேர் உயிரிழந்தனர்.
நேரடியாகத் தாக்கத் துணிவில்லாமல், பாகிஸ்தான் கோழைத்தனமாக, பயங்கரவாதிகளை ஒரு proxy-யாக (பதிலியாக)ப் பயன்படுத்தி இந்தியப்படைகளின் தளங்களில் தாக்குதல் நடத்துவதை இந்திய அரசு உணர்ந்து அதற்கு ஒரு வழிபண்ண முடிவெடுத்தது. இனிப் பேசிப் பயனில்லை. தாமதித்துப் பிரயோஜனமில்லை. இஸ்ரேல்-ஸ்டைல் பதிலடியில் இறங்கியது.
ராணுவத்தின் டெல்லி மற்றும் வடக்கே உதம்பூர் கமாண்ட் நிலையங்களிலிருந்து கண்காணிக்கப்பட்ட இந்த தாக்குதலில் சிறப்புப்படைகள் (special paratroopers) பெரும் பங்கு வகித்தன. நள்ளிரவுக்குப்பின் கிளம்பிய படைகள் ரகசிய வழிகளினூடே நாலுமணிநேரத்துக்குப்பின் தாக்குதல் இலக்குக்கு முன் வந்து நின்றன.   LOC-த்தாண்டி, பாகிஸ்தான் வசமிருக்கும் காஷ்மீர் பகுதியில் மூன்று கி.மீ. உள்ளே பாய்ந்து, பாகிஸ்தானின் ராணுவ நிலைகளுக்கு சற்றேறக்குறைய அருகில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பயங்கரவாதிகளின் பயிற்சி/ஏவு முகாம்களின்மீது  பாய்ந்து தாக்கின. முக்கியமாகக் கண்காணிக்கப்பட்டவை மூன்று அம்சங்கள். 1)ரகசியம், சஸ்பென்ஸ் கடைசி நொடிவரையில். அப்போதுதான் அதிகபட்ச அழிவை எதிரிக்குக் கொடுக்கமுடியும். 2) டைமிங், கடிகாரத் துல்லியம். 3) தாக்கியவுடன், இந்திய வீரர்களுக்கு இழப்பு/சேதமின்றி உடனே நமது நாட்டிற்குள் திரும்பிவிடுவது.
துல்லியத்தாக்குதலில், முப்பத்தி எட்டு பயங்கரவாதிகள் (பயிற்சியாளர், பயிற்சி கொடுப்பவர் உட்பட), இரண்டு பாகிஸ்தானி வீரர்கள், பயங்கரவாதிகளின் ஏழு ஏவுப்பட்டைகள்/கருவிகள் (launch pads), ஆயுதங்கள் இந்திய ராணுவத்தினால் அழிக்கப்பட்டன. பாகிஸ்தான் ராணுவத்தலைமைக்கு தகவல் போகுமுன்னேயே, இந்திய கமாண்டோ துருப்புகள் வந்த காரியத்தை முடித்து,  தங்கள் தளங்களுக்கு இழப்பின்றி திரும்பிவிட்டனர்.
இருந்தும், பாகிஸ்தான் என்கிற நாட்டுக்கு,  அதன் ராணுவத்துக்கு எதிரான தாக்குதல் இல்லை இது என அதிகாரபூர்வமாக அந்நாட்டுக்கு இந்தியா தெரியப்படுத்தியது: ‘பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான இந்த குறுகிய அளவிலான துல்லியத் தாக்குதல் முடிவடைந்தது. மேற்கொண்டு தொடர இந்தியா விரும்பவில்லை. அதே சமயம் பாகிஸ்தான் எதிர்வினை செய்தால், அது நேரடியாக எதிர்கொள்ளப்படும்’ என்றார் இந்திய லெஃப்டினெண்ட் ஜெனரல் ரன்பீர் சிங்.
மயன்மார் எல்லை தாண்டி பதுங்கியிருந்த, நாகா கலகக்காரர்களை தாக்கி அழித்த முன்அனுபவத்தோடு, இந்திய ராணுவம் எதிர்காலத் துல்லியத் தாக்குதலுக்கென 2015-16-லேயே,  இரண்டு பட்டாலியன் சிறப்பு கமாண்டோ யுனிட்களை உருவாக்கிவிட்டிருந்தது. எந்த நேரத்திலும் இதற்கான உபயோகமிருக்கும் எனத் தீவிர பயிற்சிகொடுத்து, மத்திய அரசின் உத்தரவை எதிர்ப்பார்த்துத் தயார்நிலையில் வைத்திருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
முன்னேறிப் பார்க்கலாம்..

**

பக்கத்துவீட்டுப் படுபாவி

பக்கத்துவீட்டுக்காரன் பாவியாக இருந்தால், ’கதவைத்தான் மூடிக்கொண்டுவிட்டோமே, ஒன்றும் ஆகாது..’ என்று பெண்டாட்டி, பிள்ளைகளோடு ஒருவன் நிம்மதியாக இருந்துவிடமுடியுமா?  அவனால் எந்த சமயத்தில் எந்த இடையூறு வருமோ என அஞ்சித்தானே வாழவேண்டியிருக்கும்? அவனே, பாவத்திலும் ஒருபடி மேலேபோய், கொடும் விஷமியாக, அடுத்தவனை அழிப்பதையே வாழ்வின் லட்சியமாகக் கொண்டிருப்பவனாக இருந்துவிட்டால், வேறு வினையே வேண்டாம். இந்தியா என்கிற நாட்டுக்கு, அண்டை நாடொன்று இப்படித்தான் வாய்த்திருக்கிறது. அதன் சகிக்கமுடியா விளைவுகளைத்தான், எழுபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்தியா அனுபவித்து வருகிறது.
இந்த உலகில், இந்த நாட்டைத் தவிர வேறெந்த நாடும், பாம்புகளைப் பால்கொடுத்து வளர்ப்பதுபோல், தீவிரவாதிகளை, சமூக விரோதிகளை பொத்திப் பொத்தி, சீராட்டி, பாராட்டி வளர்ப்பதில்லை. (ஏதோ, ஜாடை மாடையாக பண உதவி  செய்யும் நாடுகள் சில உண்டுதான்.)  அழிவுக்காரியங்களில் அதிநவீன பயிற்சி தந்து,  அண்டை நாட்டின்மீதும், வெகுதொலைவிலிருக்கும் வல்லரசுகளுக்கெதிராகவும் கூட ஏவப்படும் அளவிற்கு, பயங்கரவாதிகளை உருவாக்கி, வாழ்த்தி அனுப்பிவைக்கும் புண்ணிய தேசம், நமக்கு மேற்கிலிருக்கும் நாடு. இதன் 70 ஆண்டு அரசியல் சரித்திரத்தைப் பார்த்தால்,  இந்தியாவின் சீரழிவைத் தவிர வேறெந்த  லட்சியமும் இதற்கு இருந்ததில்லை என்பது, சர்வதேச அரசியலின் அரிச்சுவடி மாணவனுக்குக்கூட எளிதாய்ப் புரிந்துவிடும்.
1948-லிருந்து இதுவரை நான்கு முழுஅளவிலான யுத்தங்கள். எதிரி சீண்ட சீண்ட, ஒரு நிலையில் தாங்கமுடியாமல்போன இந்தியா, வேறு வழியின்றி,  வட்டியும் முதலுமாகத் திருப்பிக் கொடுத்த பயங்கரப் போர்கள். எல்லாவற்றிலும் பாகிஸ்தானுக்குப் படுதோல்வி. 1971-ல் அவர்களது நாட்டின் ஒரு பகுதியே உலக மேப்பிலிருந்து நிரந்தரமாகக் காணாமற்போய்விட்டது. சுமார் தொண்ணூற்றி மூவாயிரம் பாகிஸ்தானி படைவீரர்கள் இந்தியாவிடம் சரணடைந்தார்கள். உலக, போர்சரித்திரத்தில் பிரதானமாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ள நிகழ்வு.அந்த இக்கட்டான காலகட்டத்தில், இந்திய அரசுக்கு வலிமையான தலைமை தந்த பிரதமர் இந்திரா காந்தி, ராணுவத்தலைமை வகித்த ஃபீல்ட் மார்ஷல் மானேக்‌ஷா மற்றும் இந்திய வெற்றிக்கு முக்கியப் பங்காற்றிய  மேஜர் ஜெனரல் ஜக்ஜீத் சிங் அரோரா, ஏர் மார்ஷல் அர்ஜுன் சிங் ஆகியோர் இங்கே வெகுவாகப் பாராட்டப்படவேண்டியவர்கள். அப்போதெல்லாம் அண்டை நாட்டுக்கு கிடைத்த பரிசு- அழிவு. அவமானம். 1948, 1965, 1971, 1999 -என கூகிள் செய்தால் தெரியவரும் – பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கும் துணைக்கண்ட சரித்திரம். ஆனால் இப்படித் தன் பின்பக்கத்தில் பழுக்கப்பழுக்க சூடு வாங்கிக்கொண்ட பின்னும், புத்தி வந்ததா அடுத்த வீட்டு அம்பிக்கு?  நஹி.  சூடு,சுரணை என்பதெல்லாம் அவர்களின் ரத்தத்தில் காணப்பட்ட  வஸ்துக்களாக என்றும் இருந்தவையல்ல. ஆனால் ஒன்று தெளிவாக அதற்குப் புரிந்திருக்கவேண்டும். இந்தியாவை நேரடி யுத்தத்தில் வெல்லமுடியாது. உள்நாட்டில் அழிவும், சர்வதேச அரங்கில் அவமானமும் தான் மிஞ்சும். பின், என்னதான் செய்வது? எல்லைதாண்டி, தலையில் முக்காடும், கையில் தாக்குதல் ஆயுதமுமாய் அனுப்பிவைப்போம் ப்ரெய்ன்-வாஷ் செய்யப்பட்ட கோழைகளை. அவர்கள் இந்தியாவுக்குள் புகுந்து அப்பாவிகளைக் கொடூரமாகக் கொல்வார்கள். முக்கிய இடங்களைத் தாக்குவார்கள். நாம் டிவியில் பார்த்து மகிழலாம். கேட்டால் ’எங்கள் மண்ணிலிருந்து வந்தார்களா? எங்கள் நாட்டில் இவர்களுக்குப் பயிற்சிக்கூடமா ? ஐயோ! அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை’ என்று சீனாவின் டிரவுசரை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு உளறிக்கொண்டே வாழலாம். உலகம் வேடிக்கை பார்க்கும். நமது எதிரியான இந்தியா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழியும். இதுதான் அவர்களின் அரசியல் வியூகம், திட்டமிட்டு இயக்கப்படும் அழிவுமுயற்சிகள், கடந்த இரு தசாப்தங்களாக.
பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீஃபிற்கு தெரிவிக்காமலேயே, பாகிஸ்தான் தளபதி முஷாரஃப் ஆரம்பித்த (அதெப்படி பிரதமருக்குத் தெரியாமல், அவரின் உத்தரவு இல்லாமல், ராணுவ தளபதி போர் தொடுக்கமுடியும் என இடையிலே புகுந்து கேட்டு, உங்கள் அறியாமையை இங்கே வெளிப்படுத்தவேண்டாம், ப்ளீஸ்!  பாகிஸ்தானில் அப்படித்தான். அங்கே,  பிரதமர் என்பவர் ராணுவத்தின்  கைப்பாவை. வெளி உலகுக்கு ஆட்டிக் காண்பிக்கவென கையிலொரு ஜனநாயக பொம்மை. அவ்வளவுதான்) 1999 கார்கில் (Kargil) போரில் வாஜ்பாயி அரசு கொடுத்த உத்திரவில், இந்திய ராணுவம்  பாகிஸ்தானை அடித்து நிமிர்த்தியதன் ராணுவ, ராஜீய விளைவுகள் அதற்கு பயங்கரமாய் அமைந்துவிட்டன. அதனால் சும்மா இருக்கமுடியுமா?
2008 நவம்பரில், பாகிஸ்தானிலிருந்து கடல்வழி வந்த நாசகாரக்கும்பல், மும்பையின் புகழ்பெற்ற தாஜ்மஹால் ஹோட்டலில் புகுந்தும், அதை சுற்றியும் நான்கு நாட்கள்  தாக்குதல்களை நடத்தியது.  இறுதியில், இந்தியா விஷமிகளை ஒருவழியாக அழித்துவிட்டாலும், இந்தத் தாக்குதல் அதற்கு பெரும் துன்பத்தையும், உலக அரங்கில் தலைகுனிவையும் ஏற்படுத்தியது. இந்தியாவுக்கு ஆதரவாக, சர்வதேச அரங்கில் குரல்கள் எழுப்பப்பட்டன. இருந்தும் விஷம் விதைத்தவர்களை அது ஒன்றும் பாதிக்கவில்லை. மாறாக ‘ பயங்கரவாதிகளா, எங்கள் மண்ணிலிருந்தா? இல்லவே இல்லை. நாங்களும் தீவிரவாதத்துக்கெதிராக உலக நாடுகளோடு ஒத்துழைக்கிறோம்’ என்றெல்லாம் வாயடித்து ஒதுங்கிக்கொண்டது அண்டை நாடு. அப்போதிருந்த இந்திய அரசு, எந்த விதமான எதிர்த் தாக்குதலையும் திட்டமிடவுமில்லை. ராணுவத்திற்கு உத்திரவு இடவுமில்லை. நமக்காக சில நாடுகள் ‘ச்சூ’.. என சூ கொட்டினார்களே ஒழிய, பாகிஸ்தானைப் பெரிதாக யாரும் கண்டித்துவிடவில்லை. சீனா மழுப்பலாகச் சிரித்து, தனது சீடனின் விஷமத்தை  ரசித்துக்கொண்டிருந்தது. இதுதான் சோனியா ஆசீர்வாதத்தில், ’மாட்டிக்கொண்ட மன்மோகன் சிங்’ தலைமையிலான அப்போதைய இந்திய அரசு, தன்னை உள்நாட்டிலும், உலக அரங்கிலும் நடத்திக்கொண்ட லட்சணம். இந்திய வெளியுறவுக்கொள்கையின் படுதோல்வி, இந்திய அரசுத் தலைமையின் கையாலாகாத்தனம் அது. அன்னை சோனியாவுக்கும், ஐயா சிங்குக்கும் ஆயிரம் பிரச்னைகள். யார் மும்பைக்குள் நுழைந்து தாக்கினால் என்ன, இல்லை டெல்லி வந்தே அடித்தால்தான் என்ன? சிங்குக்கு அப்புறம் தன் செல்வப்புதல்வனை நாற்காலியில் உட்காரவைத்தால்தான் ஜென்ம சாபல்யம் சோனியா அம்மையாருக்கு. அதற்கான முனைப்பிலேயே ’அவர்கள்’ செயல்பட்டதால் (ப்ளஸ் – வேறு யாரும் அரியாசனம் ஏறிவிடக்கூடாதே என்கிற மரணபயம்), அவர்களுக்கு  இந்தியா என்கிற நாடோ, அதன் கௌரவமோ, பாதுகாப்போ முக்கியமாகப்படவில்லை. நமது தலையெழுத்து அப்படித்தான் இருந்தது 2004-2014-வரை. இந்தியாவின் சோதனை மிகுந்த காலகட்டம்.  இதைச் சொல்ல பலர் தயங்கலாம். ஒளிந்துகொண்டு, வாய்மூடி, அல்லது எதையாவது கலந்துகட்டியாகச் சொல்லி, வேறுசிலரிடம் நல்லபேர் வாங்கிக்கொள்ள முயற்சிக்கலாம். ஆனால் முழுப்பூசணிக்காயை சோற்றிலே மறைத்துவிடுவீர்களா! சரித்திர உண்மையை சந்திக்காது எங்கே ஓடுவீர்கள்?
இப்படி இந்தியாவைப்போன்ற ஒரு பெரும் தேசம், ஆபத்தின்போது தன்னை சரியாகத் தற்காத்துக்கொள்ளாது, தாக்கப்பட்டும் திருப்பியும் தாக்காது பம்மிக்கிடந்தால், பாவிஸ்தானுக்கு மேலும் துளிர்விடத்தானே செய்யும்? நம்மைக் குறைகூறுவார்களே தவிர, இந்தியாவிற்கு நம்மைத் தாக்கும் அளவிற்கு தைரியம் இல்லை என்று கொக்கரித்துக் கிடந்தது. தன் எஜமானனான சீனாவின் காலைக் கட்டிக்கிடந்ததன் கதகதப்புவேறு, குளிருக்கு இதமாய் இருந்தது அதற்கு அப்போது.
மேலும் பார்ப்போம்..
**

கிரிக்கெட் தயார்நிலை: காயம் செய்யும் மாயம் !

ஆஸ்திரேலியாவுக்கெதிரான இருதரப்பு கிரிக்கெட் தொடர் இன்று (24-2-19) விசாகப்பட்டினத்தில்  துவங்குகிறது. முதலில் இரண்டு டி-20 போட்டிகளும், பிறகு ஐந்து  ஒரு-நாள் போட்டிகளும். இவைகளின் மூலம், நாட்டின் வெவ்வேறு அணிகளிலிருந்து முக்கிய வீரர்களை சுழற்சிமுறையில் விளையாடவிட்டு  அவர்களது பேட்டிங் அல்லது பௌலிங் ஃபார்மை (form) அறிய முயற்சி செய்கிறது இந்திய கிரிக்கெட் போர்டு.
இடுப்பு, முதுகுப் பிடிப்பு என ட்ரீட்மெண்ட்டில் இருந்து சமீபத்தில் வெளிவந்த இந்தியாவின் பிரதான ஆல்ரவுண்டர் ஹர்திக் பாண்ட்யா மீண்டும் முதுகில் வலி என்றதால், அணியிலிருந்து ட்ரீட்மெண்ட்/ஓய்வுக்கென விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார். போதிய ஓய்வு, சரியான ட்ரீட்மெண்ட் பெற்று உலகக்கோப்பை அணிக்குத் திரும்புவார் என எதிர்பார்ப்போம். ஏற்கனவே தோள்பட்டை காயத்திற்கான ட்ரீட்மெண்ட் என்கிற பெயரில் போர்டின் டாக்டர்கள்  சொதப்பியதால், டெஸ்ட் விக்கெட் கீப்பர் வ்ருத்திமான் சாஹாவின் ஒரு கிரிக்கெட்-வருடம் காலியாகிவிட்டது என்பதும் இந்த சமயத்தில் நினைவுக்கு வந்து சோர்வு தருகிறது. அஷ்வின், ப்ரித்வி ஷா ஆகியோர் காயத்துக்குப் பின் தங்கள் உடல் தயார்நிலை எப்படி இருக்கிறது என்பதை மார்ச் இறுதியில் ஆரம்பிக்கவிருக்கும் ஐபிஎல்-இல்தான் காண்பிக்கமுடியும். ஐபிஎல் -ன் காட்டடி ஃபார்மேட்டை உலகக்கோப்பையின் ஐம்பது ஓவர் கிரிக்கெட்டோடு ஒப்பிட முடியாவிட்டாலும், அவர்களின் உடல்திறன் கிரிக்கெட்டுக்கு எப்படி ஒத்துழைக்கிறது என்பது மார்ச்-ஏப்ரலில் தெரிந்துவிடும்.
ஆஸ்திரேலிய தொடரின் ஒரு-நாள் போட்டிகளுக்கென, பாண்ட்யாவின் இடத்தில், இதுவரை தேர்வுக்குழுவின் நினைவில் வராத டெஸ்ட் வீரரான ரவீந்திர ஜடேஜா (ஸ்பின் பௌலிங் ஆல்ரவுண்டர்) தேர்வு செய்யப்பட்டிருப்பது ஆச்சரியம். அவரே தன்னைக் கிள்ளிப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்! இந்தியாவின் அருமையான ஃபீல்டர்களில் ஒருவர் மற்றும் அதிரடி காட்டக்கூடிய கீழ்வரிசை பேட்ஸ்மன். இவர் தனக்குக் கிடைத்திருக்கும் அபூர்வ வாய்ப்பை சரியாகப் பயன்படுத்தி இந்தத் தொடரில் சாதித்துக் காட்டலாம். தேர்வுக்குழுவை இம்ப்ரெஸ் செய்துவிடலாம். ரவி சாஸ்திரி-கோஹ்லி (திரைக்குப் பின்னால் தோனி)- க்ரூப்பைக் கவரவேண்டுமே!
உலகக்கோப்பையில் இடம்பெறும் வாய்ப்புள்ள  வீரர்கள், வரவிருக்கும் ஆஸ்திரேலிய, ஐபிஎல் தொடர்களில் வீரதீரம் காண்பிக்க முற்படுவது இயற்கை. அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் காயம்பட்டுக்கொள்ளாமல்  ஃபிட்னெஸைக் கவனித்துக்கொள்வது அவர்களுக்கு நல்லது. குறிப்பாக ரிஷப் பந்த், க்ருனால் பாண்ட்யா, தினேஷ் கார்த்திக், குல்தீப் யாதவ், சஹல், விஜய் ஷங்கர் போன்றோர். கூடவே, இதுவரை இந்திய தேர்வுக்குழுவின் உலகக்கோப்பை கணக்கில் வராத அஷ்வின், ப்ரித்வி ஷா, ஷ்ரேயஸ் ஐயர், மயங்க் அகர்வால் போன்றோரும் உடல், மன ரீதியாகத் தயார் நிலையில் இருக்கவேண்டியவர்களே. இன்னும் மூன்று மாதமிருக்கிறது லண்டனில் மெகா ஷோ ஆரம்பிக்க. எந்த சமயத்தில், எந்த காரணத்தினால், யார் உள்ளே வரவேண்டியிருக்கும், யார் வெளியே போகவேண்டியிருக்கும் என்பதை யார்தான் அறிவார் ?
*

கிரிக்கெட் உலகக்கோப்பை, 2019 :  இந்திய அணித் தேர்வுகள்

கிரிக்கெட் உலகின் முக்கிய பத்து  நாடுகள் பங்கேற்கும் கிரிக்கெட் உலகக் கோப்பை இங்கிலாந்தில் ஆரம்பிக்கவிருக்கிறது, மே இறுதியில். அதற்கான தயார்நிலைக்காக, பங்கேற்கும் நாடுகள் தங்களுக்குள் ஒருநாள் போட்டித் தொடர்களை விமரிசையாக ஆடிவருகின்றன. இதுவரை கோப்பையை ஒருமுறைகூட வெல்லாத நாடுகளான இங்கிலாந்து, தென்னாப்பிரிக்கா, நியூஸிலாந்து ஆகியவை, போர்க்காலநடவடிக்கைபோல் கோப்பையைக் கைப்பற்றுவதற்கான முனைப்புகளில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. நடப்பு சேம்பியனான ஆஸ்திரேலியா, வார்னர்-ஸ்மித் சர்ச்சை/தடைக்குப் பின் வெகுவாக ஆட்டம் கண்டிருக்கிறது எனினும், ஒரு-நாள் கிரிக்கெட்டைப் பொறுத்தவரை ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. செலக்‌ஷன் பாலிட்டிக்ஸில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீலங்காவின் நிலையும் மோசம்.  அதிரடி ஆட்டத்துக்குப் பேர்போன வெஸ்ட் இண்டீஸ், எப்போதும்போல ஹாயாக இருக்கிறது.. பாகிஸ்தான் சமீபத்திய தொடர்களில் கொஞ்சம் ஜெயித்தும், கொஞ்சம் தோற்றும், ஒரேயடியாக வாயடி அடித்துக்கொண்டும் திரிகிறது. சிலநாட்கள் முன்பு, அதன் முன்னாள் வீரர் மொய்ன் கான், உலக்கோப்பைத் தொடரில் இந்தியாவை வென்று சரித்திரம் படைப்போம் என்றிருக்கிறார். கவனியுங்கள் – உலகக்கோப்பையை வென்றல்ல. பங்களாதேஷ் சமீப காலத்தில் வெகுவாக முன்னேறியிருக்கிறது. புதிதாக இந்த முறை உலகக்கோப்பை வட்டத்துக்குள் வந்திருக்கும் ஆஃப்கானிஸ்தான், ஆர்வத்துடன் கவனிக்கப்படவேண்டிய அணி. பெரிய அணிகளில் எதனையும் கவிழ்க்கும்  திறன் உடையது. கிரிக்கெட் உலகின் ஒவ்வொரு பகுதியையும், ஒவ்வொரு விதமாக உலகக்கோப்பை ஃபீவர் சூடேற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.
சரி, இந்தியாவின் தயார்நிலை எப்படியிருக்கிறது? ஆஸ்திரேலியா மற்றும் நியூஸிலாந்து மண்ணில் சமீபத்தில் அது ஒருநாள் தொடர்களை வென்றிருக்கிறது என்பது ஒரு உற்சாகத்தை அணியினரிடையே ஏற்படுத்தியுள்ளது. மனோபலம், தன்னம்பிக்கை கொஞ்சம் அதிகம்தான். இருந்தும் உலகக்கோப்பை என்று வரும்போது,  ஓரிரு கடும்போட்டிகளிலேயே நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிடக்கூடும்.
தன்னைக் கூர்மையாக்கிக்கொள்ளவென மார்ச் மாதத்தில் இந்தியா ஆஸ்திரேலியாவுக்கெதிராக இன்னுமொரு தொடர் விளையாடவிருக்கிறது. இது நடக்கவிருப்பது இந்தியாவில். ஆதலால் நமது ஆட்டக்காரர்கள் பிரமாத ஸ்கோரை நிறுவி, சூரப்புலிகளாகத் தெரிவார்கள்தான். உலகக்கோப்பை நடக்கப்போவதோ பந்து அதிரடியாக ஸ்விங்காகித் தெறிக்கும் இங்கிலாந்தில். இந்தப் பாச்சா அங்கே பலிக்காது. இருப்பினும் பயிற்சி எனும் நிலையில் போட்டி கடுமையாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்கலாம்.
உலகக்கோப்பைக்கான இந்திய அணி எப்படி இருக்கும்?  யார் யார் உள்ளே, யார் யார் வெளியே என்பதே இந்திய கிரிக்கெட் ரசிகர்களின் உச்சகட்ட எதிர்பார்ப்பு இப்போது. அனேகமாக பதினைந்து பேர் கொண்ட அணி,  தேர்வுக்கமிட்டியால் தேர்வு செய்யப்படும். காயம் மற்றும் வேறு வம்புகளில் சிக்காதிருந்தால், முதல் பத்து வீரர்கள் அனேகமாக உறுதியாக உள்ளே வருவார்கள் எனலாம். அவர்கள் இவர்கள்:
ரோஹித் ஷர்மா, ஷிகர் தவன், விராட் கோலி (கேப்டன்), எம்.எஸ். தோனி, ஹர்திக் பாண்ட்யா, புவனேஷ்வர் குமார், ஜஸ்ப்ரித் பும்ரா, முகமது ஷமி, குல்தீப் யாதவ், யஜுவேந்திர சஹல் ஆகியோர். இவர்களோடு பேட்டிங் வரிசையில் நான்காவதாக வர, அனேகமாக ஹைத்ராபாதின் (சென்னை சூப்பர் கிங்ஸ்) அம்பத்தி ராயுடு தேர்வு செய்யப்படுவார் எனவும்  எதிர்பார்க்கலாம். அந்த வரிசைநிலையில் வந்து, பந்துவீச்சு எப்படியிருப்பினும் நிலைமைக்கேற்ப, நிதானமாக அல்லது தாக்கி ஆடும் திறன் அவருக்குண்டு.
மேலே குறிப்பிட்ட முதல் பத்தில், கடைசி ஆறு வீரர்கள் இந்திய அணியின் பௌலிங் துறையைத் திறம்படக் கவனித்துக்கொள்வார்கள். நம்பலாம். BCCI மேலும் ஒன்றிரண்டு ஆல்-ரவுண்டர்களை அணியில் சேர்க்கப் பார்க்கும். ஆரம்ப விக்கெட்டுகள் ஒரேயடியாக சரிந்தால் நின்று ஆட, தேவைப்பட்டால் எகிறிப் பாய, மிடில் ஆர்டரில் ஸ்கோரை வேகமாக ஏற்றும் திறன் வாய்ந்தவர்களாக மேலும் இரண்டு பேட்ஸ்மன்களாவது ரிசர்வில் அவசியம் இருக்கவேண்டும். தோனியைத் தாண்டியும் ஒரு ஃபினிஷர் – ஆறாவது அல்லது ஏழாவது என்கிற பேட்டிங் வரிசையில் இருப்பதே அணிக்கு வலு சேர்க்கும். இந்த நிலைகளில் யார் யாருக்கு வாய்ப்பு தரப்படலாம் என்பதே தலையைப் பிய்த்துக்கொள்ளவைக்கும் கேள்விகள்.
ஹர்திக் பாண்ட்யாவைத் தவிர, மேலும் ஆல்ரவுண்டர்கள் இந்திய உலகக்கோப்பை  அணியில் வேண்டும்  எனில், அதற்காக மூன்று வீரர்கள் வரிசைகட்டி நிற்கிறார்கள். கேதார் ஜாதவ்(மஹாராஷ்ட்ரா) , விஜய் ஷங்கர்(தமிழ்நாடு), க்ருனால் பாண்ட்யா(மும்பை)  ஆகியவர்கள். இவர்களில், ஜாதவ் ஆறாவது, ஏழாவது நிலைகளில் வந்து ஆடி, ஏற்கனவே தன்னை நிரூபித்துள்ளார். ஸ்பின் பௌலிங் போட்டு விக்கெட்டைத் தூக்கும் திறனுமுண்டு. விஜய் ஷங்கர் ஒரு பேட்டிங் ஆல்ரவுண்டர். முதன்மையாக, நல்லதொரு பேட்ஸ்மன். சமீபத்திய நியூஸிலாந்து தொடரில் இது தெரிந்தது.  மீடியம்-பேஸ் பௌலிங் அவ்வப்போது போட்டு எதிரியின் ரன் விகிதத்தைக் குறைக்கமுடியும். திறன்மிகு ஃபீல்டர் என்பது இன்னுமொரு ப்ளஸ். ஹர்திக்கின் அண்ணாவான க்ருனால் பாண்ட்யா, ஸ்பின் பௌலிங்-ஆல்ரவுண்டர். கீழ்வரிசையில் அதிரடி பேட்டிங்கிற்கு (மும்பை இந்தியன்ஸ்) பேர்போனவர். உள்ளே வரும் தகுதி இவருக்கும் உண்டு. மேற்சொன்ன மூவரில் ஒரேயொரு ஆல்ரவுண்டரைத்தான் தேர்வு செய்வார்கள் எனில், பெரும்பாலும் கேதார் ஜாதவ் தேர்வுசெய்யப்படவே வாய்ப்பிருக்கிறது. இரண்டு ஆல்ரவுண்டர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டால்,  விஜய் ஷங்கருக்கு வாய்ப்பு  கிடைக்கலாம். கிரிக்கெட் போர்டின் தேர்வுக்குழு தலைவரான எம்.எஸ்.கே. பிரசாதிற்கு இப்போதெல்லாம் ஏகப்பட்ட தலைவலி!
மாறும் நிலைமை மற்றும் களவியூகத்தின்படி திடீரென இறக்க, இன்னும் இரண்டு மிடில்-ஆர்டர் பேட்ஸ்மன்கள், அணிக்கு அவசியம் தேவை. இங்கே காட்சி தருபவர்கள் டெல்லியின் ரிஷப் பந்த், தமிழ்நாட்டின் தினேஷ் கார்த்திக், கர்னாடகாவின் கே.எல்.ராஹுல் மற்றும் மும்பையின் அஜின்க்யா ரஹானே. இங்கிலாந்து தொடரில் ஸ்பின், பேஸ் (pace) என எதனையும் அடித்து அதிரடி காண்பித்த ரிஷப் பந்த் தேர்வாகும் வாய்ப்போடு நிற்கிறார். ஒரு ஸ்பெஷல் டேலண்ட்  எனவே வல்லுனர்களால் பார்க்கப்படுகிறார், இருபத்தோரு வயதாகும் பந்த். முக்கியமான போட்டிகளில் பந்த், ஒரு பத்து ஓவர் விளையாடினாலே போட்டியின் திசை மாறிவிட வாய்ப்புண்டு. இவர் அணியில் நிச்சயம் வேண்டும். கடந்த ஆண்டில் சர்வதேசப் போட்டிகளில் ஆக்ரோஷம் காண்பித்தும், ஸ்ரீலங்காவில் லாவகமாக ஃபினிஷ் செய்தும் வெற்றியைக் கொணர்ந்த  தினேஷ் கார்த்திக் உலகக்கோப்பை அணியில்   இருக்கவேண்டியவர். இந்தியாவின் முன்னாள் கேப்டனும், கிரிக்கெட் வர்ணனையாளருமான சுனில் கவாஸ்கர், இந்தியா கார்த்திக்கை துவக்க ஆட்டக்காரராகவும் இறக்கலாம்-ஏனெனில் முன்பு இங்கிலாந்தில்  துவக்க ஆட்டக்காரராக இறங்கி ஆடிய அனுபவம் அவருக்குண்டு என்கிறார். ஆனால் தேர்வுக்குழுக்காரர்கள் என்ன நினைக்கிறார்களோ? ராஹுலையோ, ரஹானேயையோ உள்ளே சேர்த்துவிட்டு, இவ்வளவு நாளும் உழைத்துக் காத்திருக்கும் கார்த்திக்கைக் கழட்டிவிட்டுவிடுவார்களோ? ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை.
**