ஆதிசங்கரர் –4 : இந்துமத மறுமலர்ச்சி

ஆதிசங்கரர்-3: வாடிப்போன மாலையின் தொடர்ச்சி…

ஆதிசங்கர பகவத்பாதர் ஹிந்து மதத்தின் சைவப்பிரிவுக்கு மட்டுமே ஆச்சாரியர் அல்லது குரு என்கிற கருத்து பலரிடையே நிலவுகிறது. அது உண்மையல்ல. அவர் ஒட்டுமொத்த இந்து மதத்தின் பிரதான ஆச்சாரியர்களில் ஒருவர். அவருக்கு `ஷண்மத ஸ்தாபனாச்சாரியர்` என்கிற பெயரும் உண்டு. ஏன் அப்படி அழைக்கப்படுகிறார்? அவர்தான் இந்து மதத்தை ஸ்தாபித்தாரா? அதற்குமுன் இந்து மதப்பிரிவுகள் இல்லையா, என்றால் இருந்தன. நிறையவே இருந்தன! அதுதான் அந்தக் காலக்கட்டத்தின் தாங்கமுடியாத பிரச்னை. இந்து மதம் பல பிரிவுகளாக தாறுமாறாகப் பிரிவுபட்டிருந்தது. பிரிவுகளிலும் ஏகப்பட்ட முரண்பாடுகள், வேற்றுமைகள் இருந்தன. மற்றும் வேதங்களின், உபநிஷதங்களின் அடிப்படை ப்ரமாணத்தை ஏற்காத பெளத்த/சமண சமயங்களால் மக்களிடையே மேலும் குழப்ப சிந்தனைகள் பெருகின. ஆளுக்காள் தன்னை குருவென்றும், ஆச்சாரியன் என்றும் கூறிக்கொண்டு முரண்பாடான மதக் கொள்கைகள், வழிபாட்டு முறைகளை முன்வைத்தனர். கேட்பாரில்லை. சாதாரண மக்களின் ஆன்மீக சிந்தனை நிலைகுலைந்து, அவர்களின் மனஅமைதி தொலைந்துவிட்டிருந்தது. இந்து மதம் பலவீனப்பட்டு நீர்த்துப்போகாது இருக்க, மதத்தின் பல்வேறு பிரிவுகளில் இருக்கும் ஒற்றுமைகளை நிலைநாட்டி, வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் முன்வைக்கும் பிரும்மம்(பரம்பொருள்) பற்றிய தத்துவார்த்தக் கருத்துகளை மக்களிடையே பரப்பவேண்டும். மக்களின் மனதில் குழப்பங்கள் அகன்று ஆன்மீகத் தெளிவு நிலை திரும்பவேண்டும் என ஆதிசங்கரர் முடிவு செய்தார்.

அவருடைய காலத்தில் சுமார் 72 பிரிவுகள் இந்து மதத்தில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இத்தகைய கிளைகளின் தலைவர்கள் அல்லது குருக்களை அவர் சந்தித்து அவர்களுக்கு உண்மையான இறைத் தத்துவத்தினை விளக்கி, வழிப்படுத்த முயன்றார். அவர் கூறும் வேதாந்தக் கருத்துக்களை அதன் தத்துவங்களை அவ்வளவு எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வார்களா அவர்கள்? பிறகு அவர்களின் மத ஆதிக்கம் முடிவடைந்துவிடுமே? அத்தகையோரை அந்தக்கால வழக்கப்படி வாதப்போருக்கு அழைத்துத் தன் ஞானத்தினால், புலமையினால், வாதத் திறமையினால் தோற்கடித்தார். இறுதியில் அவர்களில் பலர் சுமுகமாக தோல்வியை ஒத்துக்கொண்டதோடு, ஆதிசங்கரரையே தங்கள் ஆச்சாரியராக ஏற்றுக்கொண்டனர். சமுதாய நல்லொழுக்கம், ஆன்மீக சிந்தனை வளர்ச்சிக்கு ஊறு செய்வதாக இயங்கின சில பிரிவுகள். இவற்றில் சிலவற்றின் பூஜை, யாக முறைகள் நரபலி போன்ற தகாத வழக்கங்களை உட்கொண்டிருந்தன. இத்தகைய குழுக்களை, கிளைகளை அடியோடு ஒழித்துக் கட்டினார் ஆதிசங்கரர். பெரும்பாலானவரின் தெய்வ நம்பிக்கைகள், வழிபாட்டு வழக்கங்களை ஆராய்ந்து, இந்துமதத்தை ஆறு பெரும்பிரிவுகளாக, முறைப்படி பிரித்து சீர்படுத்தினார். சாதாரணர்கள் எளிதாக கடைபிடிக்கக்கூடிய இந்துமத வழிபாட்டு மரபுகளை ஏற்படுத்தினார். ஆன்மீக தத்துவங்கள், நம்பிக்கைகள் சாதாரண மக்களிடையே தாக்கம் இழந்துவரும் நாட்டின் ஒரு இக்கட்டான காலகட்டத்தில், அத்வைத தத்துவத்தை அளித்ததோடு, இந்து சமயத்திற்கு ஆதிசங்கரர் செய்த பெரும் ஆன்மீகப் புனரமைப்புப் பணி இது. ஆதிசங்கரரால் ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்து சமயத்தின் ஆறு பிரிவுகள் இவை:

1. சைவம்: சிவபெருமானை முழுமுதற்கடவுளாக எண்ணி வழிபடுவது. இப்படி வழிபடுபவர்கள் சைவர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர்.
2. வைஷ்ணவம்: மகா விஷ்ணுவே(திருமால்) பரப்பிரும்மம் எனும் சித்தாந்தம் உடையது. அவர் ஒருவரே எல்லாம் என மகாவிஷ்ணுவை வணங்குபவர்கள் வைஷ்ணவர்கள்.
3. காணாபத்தியம் : அதாவது கணங்களுக்கெல்லாம் தலைவரான கணபதியை (வினாயகர்) வழிபடுவது. இத்தகையோர் காணாபத்தியர் எனப்பட்டனர்.
4. கௌமாரம்: முருகப்பெருமானே தெய்வம் என்கிற வழிபாடு – இத்தகையோர் கௌமாரர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர்.
5. சௌரம்: ஆதித்யனான சூரியன் – நேருக்குநேராகப் பார்க்கமுடியக்கூடிய தேவன் – அந்த சூரியனையே பகவானாகக் கருதி வழிபடுவது. இப்படி வழிபட்டவர்கள் சௌரர்கள் எனப்பட்டனர்.
6. சாக்தம் : பெண் உருவில் இருக்கும் சக்தியை (அம்மன், அம்பாள்) தெய்வமாக வழிபடுபவர்கள். இவர்களுக்கு சாக்தர்கள் என்று பெயர்.

இவ்வாறு இந்துமதத்தின் முக்கியமான பிரிவுகளை நெறிப்படுத்தி, அந்தந்த தெய்வங்களுக்கான வழிபாட்டு முறைகளையும் விரிவாக எடுத்துச் சொன்ன ஆதிசங்கரர், அந்தந்த தெய்வங்களைப் போற்றி வணங்கக்கூடிய துதிப்பாடல்களையும் இயற்றினார். ஒவ்வொருவரின் இறைவிருப்பம் வெவ்வேறாக இருக்கலாம். தெய்வங்களில் எவரை வழிபட்டாலும் அவரையே முழுமுதற்கடவுள் என மனதில் கொண்டு போற்றலாம். இவ்வாறு வணங்கப்படும் தெய்வங்கள் அனைத்தும் ஒரே மூலத்தையே (பரம்பொருளையே) குறிக்கின்றன; ஆதலால் இவர்களுக்கு செய்யப்படும் பூஜைகள், ஹோமங்கள் அனைத்தும் ஒன்றேயான அந்தப் பரம்பொருளையே போய்ச் சேரும் என்றும் விளக்கினார்.

அத்வைத சித்தாத்தங்களைப் பரப்புவதற்காக, தனது நான்கு பிரதான சிஷ்யர்களான பத்மபாதர், சுரேஷ்வராச்சாரியார் (மண்டன மிஷ்ரா), தோடகாச்சாரியார், ஹஸ்தாமலகாச்சாரியார் ஆகியோரை பீடாதிபதிகளாகக் கொண்டு இந்தியாவின் நான்கு திசைகளில் சங்கர மடங்களை நிறுவினார் ஆதிசங்கரர். அவை முறையே கிழக்கில் கோவர்தன பீடம் (பூரி, ஒரிசா), தெற்கில் சிருங்கேரி பீடம் (சிருங்கேரி, கர்நாடகா), மேற்கே துவாரகா பீடம்(குஜராத்), வடக்கில் ஜோதிர்மட் பீடம் (உத்தராகண்ட்).ஆதிசங்கரர் தன் சித்தாந்த, சந்நியாச வழியைப் பின்பற்றிய துறவிகளில், `தசநாமி சந்நியாசிகள்` என்று அழைக்கப்பட்ட பத்து பிரிவுகளை உண்டாக்கினார். இவ்வழியில் வந்த சந்நியாசிகள் தங்களின் ஆசிரமப் பெயருக்குப் பின் `சரஸ்வதி` (உதாரணம்: ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சுவாமி, ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமி, சுவாமி ஸ்வரூபானந்த சரஸ்வதி) `பாரதி`, `தீர்த்தர்`, `கிரி`, `பர்வத்` என்று இணைத்துக்கொண்டனர்; ஆதிசங்கரர் காட்டிய வழியில் தங்களுக்கான ஆஸ்ரமங்களை ஏற்படுத்தி, தெய்வ கைங்கரியங்கள் செய்துவருகின்றனர்.

`பிரும்மம்` எனப்படும் பரம்பொருள்தான் பிரபஞ்சம் எங்கும் நிறைந்து காணப்படுகிறது. அது ஒன்றேதான் எல்லாம் (non-duality) ; அதன் வெவ்வேறு ரூபங்களே அனைத்தும் எனும் அத்வைத சித்தாந்தத்தை விளக்கும் விதமாக ஆத்மபோதம், அபரோக்ஷ அனுபூதி, ஆனந்த லஹரி, பஜகோவிந்தம், உபதேச சஹஸ்ரம், சரீரிக் பாஷ்யா போன்ற சுமார் 150 அருமையான சமஸ்கிருத நூல்களை (பாடல்கள், விளக்க உரைகள் உட்பட) இயற்றினார் பகவத்பாதரான ஆதிசங்கரர். உபநிடதங்கள், பிரும்ம சூத்திரம், பகவத் கீதை, விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் ஆகியவற்றிற்கு பாஷ்யம் (விளக்க உரை) எழுதியதோடு, சௌந்தர்ய லஹரி, சிவானந்த லஹரி, சுப்ரமணிய புஜங்கம் போன்ற இறை வழிபாட்டுப் பாடல்களையும் இயற்றி, இந்து மதத்தினரின் ஆன்மிக மேம்பாட்டுக்கு வழிவகுத்தார்.

இந்தியா முழுதும் ஆன்மிக யாத்திரை செய்த ஆதிசங்கரர் இறுதியில், இமயமலைப் பகுதியில் உத்தராகண்ட் மாநிலத்திலுள்ள பத்ரிநாத் எனும் ஊரைச் சென்றடைந்தார். குளிர்மண்டலமான அந்தப் பிரதேசத்தில் அதிசயமாகக் காணப்படும் தப்த் குண்ட் (Tapt Kund) எனப்படும் வெந்நீர் நீரூற்றுக்கு (hot springs) அருகில், பத்ரிநாராயணன் என்று அழைக்கப்படும் மகாவிஷ்ணுவுக்கு அங்கிருந்த பக்தர்கள் உதவியுடன், கோவில் எழுப்பினார். பத்ரிநாத் தரைமட்டத்திலிருந்து 10,279 அடி உயரத்தில் இமயமலைச் சரிவில் உள்ள இறை வழிபாட்டு ஸ்தலம். வைணவர்களின் `108 திவ்யதேசங்கள்` என வழங்கப்படும் விஷ்ணு கோவில்களில் மிகவும் விசேஷமானது. கடும் குளிர் காரணமாக நவம்பரிலிருந்து ஏப்ரல் வரை இந்தக் கோவில் பனிமண்டலத்தினால் மறைந்திருக்கும். பக்தர்களுக்கு கோவில் 6 மாதமே திறந்திருக்கும்.(மே முதல் அக்டோபர் வரை). ஆதிசங்கரர் 6 மாதம் பத்ரிநாத்திலும், 6 மாதம் கீழ் தளத்திலுள்ள ஜோதிர்மட்டிலுமாக(Jyothir Mutt) அவரது வாழ்நாளின் கடைசி 2 வருடங்களைக் கழித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. தன் 32-ஆவது வயதில் (கி.பி.820-ல்), கேதார்நாத்திலுள்ள (சிவபெருமானுக்கான புனிதஸ்தலம்) ஒரு குகைக்குள் சென்று யோகநிஷ்டையில் (ஆழ்தியான நிலை) அமர்ந்திருந்த ஆதிசங்கரர், அங்கேயே பரமபதம் அடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

**

ஆதிசங்கரர்- 3 : வாடிப்போன மாலை

(`ஆதிசங்கரர்- பால சந்நியாசி` மற்றும் `எதிரே வந்தவன்` ஆகிய பாகங்களின் தொடர்ச்சி)

மகிஷ்மதியில் வாழ்ந்துவந்த மண்டன மிஷ்ரா, கர்மமீமாம்ச முறையில் நம்பிக்கை கொண்டவர். பூஜைகள், ஹோமங்கள் போன்று கிரமப்படி பக்தியோடு செய்யப்படும் சடங்குகளே பரப்பிரும்மத்தை நோக்கி ஒருவனை அழைத்துச் செல்லும் சக்தி உடையவை என்கிற தீர்மான முடிவு கொண்டவர். கடவுளை நோக்கிய சந்நியாசிகளின் வழியை ஒருபோதும் அங்கீகரிக்காதவர். ஆதிசங்கரர் மண்டனமிஷ்ராவின் வீட்டை அடைந்தபோது, கதவுகளைச் சாத்திக்கொண்டு வீட்டினுள் அக்னி வளர்த்து ஹோமம் செய்துகொண்டிருந்தார் மண்டன மிஷ்ரா. தன் யோகசக்தியால் கதவைத் திறக்காமலே உள்ளே புகுந்த ஆதிசங்கரரை ஆத்திரத்துடன் பார்த்தார். தன் ஹோமத்தை கெடுக்க வந்தவன் எனக் கருதி ஆரம்பத்தில் கோபப்பட்டாலும், அவருடன் கொஞ்சம் பேசிக்கொண்டிருந்தபின், ஆதிசங்கரரின் ஆழ்ந்த ஞானத்தைக் கண்டு வியந்தார் மிஷ்ரா. இருந்தும் பரம்பொருள் குறித்த ஆதிசங்கரரின் கருத்துக்களை அவர் ஏற்கத் தயாராக இல்லை. இறுதியில், இருவரும் வாதப்போர் புரிந்து யார் வெல்கிறாரோ அவருக்கு தோற்றவர் சிஷ்யராகிவிட வேண்டும் என்கிற முடிவுக்கு வந்தனர். இருந்தும் யார் வென்றார் என எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?

இருவரிடையே நடக்கும் விவாதத்தைக் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார் மண்டன மிஷ்ராவின் மனைவியான சரசவாணி. அவரும் கல்வி கேள்விகளில், யோகநிலைகளில் சிறந்தவர். ஆதிசங்கரரின் உயரிய ஞானநிலையை உணர்ந்திருந்த சரசவாணிக்கு அவரே வெல்வார் எனத் தோன்றியது. இருப்பினும் கணவருக்கு முன்னே அப்படி சொல்லமுடியாதே. எனவே, சரசவாணி ஒரு உபாயம் சொன்னார். ஒரேவகைப் புஷ்பங்களாலான இரு மாலைகள் அவர்கள் முன் வைக்கப்படும் அவற்றை ஆளுக்கொன்றாக அணிந்துகொண்டு வாதத்தை ஆரம்பிக்கவேண்டும். யாருடைய மாலை முதலில் வாடுகிறதோ, அவர் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு மற்றவரின் சிஷ்யராகிவிட வேண்டும் என்பதே அது. இருவரும் ஒப்புக்கொண்டனர். அவர்கள்முன் தட்டில் வைக்கப்பட்ட மாலைகளை ஆளுக்கொன்றாக அணிந்து தத்தம் வாதத்தை இருவரும் துவக்கினார்கள். மணிக்கணக்காக நடந்தது கடுமையான வாதப்போர். வெகுநேரம் வரை இருவரின் மாலைகளும் வாடாது பிரகாசமாக இருந்தன. சரசவாணி இருவர் முன்னும் இருந்து கூர்மையாகக் கவனித்து வந்தார். ஒரு நிலையில், மண்டன மிஷ்ரா அணிந்திருந்த மாலையானது வாட ஆரம்பித்தது தெரிந்தது. ஆதிசங்கரர் அணிந்திருந்த மாலை வாடாது ஒளியுடன் இருந்தது. இதனை நன்றாக ஊர்ஜிதம் செய்துகொண்டபின் போதும், நிறுத்தலாம் என்றார் சரசவாணி. தன் கணவரான மண்டன மிஷ்ராவிடம் அவரது மாலை வாட ஆரம்பித்துவிட்டதை சுற்றிக்காட்டி, ஆதிசங்கரரின் மாலை வாடாதிருப்பதையும் காட்டினார் சரசவாணி. மண்டன மிஷ்ரா தான் தோற்றதை ஒப்புக்கொண்டு ஆதிசங்கரரின் பாதம்பணிந்து வணங்கினார். தன்னை சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேண்டினார்.

மண்டன மிஷ்ராவை சீடராக ஏற்றுக்கொண்டதும், மிஷ்ரா ஆதிசங்கரருடன் பயணிக்க ஆயத்தமானார். அதைக் கவனித்த அவரது மனைவி சரசவாணி, ஆதிசங்கரரிடம், தம்பதியான தானும் தன் கணவரும் என்னதான் இருவேறு உடல்களாக இருந்தும் ஆத்மார்த்தமாக ஒருவரே ; ஆதலால் தன் கணவரைப் பிரிந்து தான் இருக்கலாகாது எனறார் சரசவாணி. மேலும் தானும் அவர்களுடன் கூடவர விரும்புவதாகச் சொன்ன அவர், அதற்குமுன், தனக்கும் ஆன்மீக விஷயங்களில் சந்தேகங்கள் சில இருப்பதாகவும் தன் கேள்விகளுக்கும் ஆதிசங்கரர் விளக்கமாக பதில்கூறவேண்டும் எனவும் வேண்டினார். ஆச்சரியப்பட்ட ஆதிசங்கரர் அவரைக் கேள்வி கேட்க அனுமதித்தார். சரசவாணியின் சாரமிகுந்த கேள்விகளையும், கூர்மையான வாதங்களையும் ஆதிசங்கரர் உன்னிப்பாகச் செவிமடுத்தார். அவற்றிற்கான சரியான விளக்கங்களை அழகாக அவருக்குப் புரியும்படி எடுத்துரைத்தார். சந்தேகங்கள் தீர்ந்து, திருப்தியுற்று மனமகிழ்ந்த சரசவாணி, ஆதிசங்கரரை வணங்கி அவரது மற்றும் தன் கணவரது அனுமதிபெற்று அவர்களுடன் பாத யாத்திரை செய்தார்.

மூவரும் வெகுதூரம் பயணித்து துங்கபத்திரா நதிக்கரையில் இருக்கும் சிருங்கேரி என்னும் ஊரை அடைந்தனர். சரசவாணி அந்த இடத்திற்கு வந்ததும் மேற்கொண்டு நகலாது அங்கேயே நின்றுவிட்டார். தன் தெய்வீக சக்தியால் அவர் மேற்கொண்டு பயணிக்கமாட்டார் ; அங்கேயே அவருக்கு ஆன்மீகப்பணி உள்ளது என அறிந்துகொண்டார் ஆதிசங்கரர். சிருங்கேரியில் சரசவாணி தங்கியிருந்து, அத்வைதக் கருத்துக்களைப் பரப்பி தெய்வ சேவை செய்யவென, அங்கு ஒரு பீடத்தை நிறுவினார் ஆதிசங்கரர். அதுவே பின்னாளில் சாரதா பீடம் என அழைக்கப்பட்டது. இதுவே ஆதிசங்கரர் நிறுவிய முதல் பீடம். இதன் மடாதிபதிகள் சங்கராச்சாரியார் என அழைக்கப்படுவர் எனவும் அவர்களுக்கு சிஷ்யர்களும் வழித்தோன்றல்களும் இருப்பர் எனவும் கூறினார் ஆதிசங்கரர்.

சிருங்கேரியில் இருக்கையில் ஆதிசங்கரர் தன் யோகசக்தியால், தன் தாயின்மீது அந்திமக்காலத்தின் நிழல் பட ஆரம்பித்திருப்பதை உணர்ந்துகொண்டார். உடனே அங்கிருந்து புறப்பட்டு காலடி சென்று, தாயாரைச் சந்தித்தார். உயிர் பிரியுமுன் தன் மகனைக் கண்டதும் தாய் குளிர்ந்துபோனார். தன் தாயாரின் நற்கதிக்காக திருப்பதி வெங்கடேசப் பெருமானை வேண்டிக்கொண்டார் ஆதிசங்கரர். தாயாரின் மூச்சு பிரிந்தபின் அவருக்கான இறுதிச்சடங்குகளை அவர் செய்ய ஆரம்பித்தபோது, காலடியில் வாழ்ந்த நம்பூதிரிகள் அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். சந்நியாசியான அவர் இத்தகைய சடங்குகளைச் செய்யக்கூடாது என்பது அவர்களது வாதம். ஆனால், ஆதிசங்கரர் இதனைப் பொருட்படுத்தவில்லை. தான் தன் தாயாருக்குக் கொடுத்த வாக்குப்படி, ஒரு மகன் தன் தாய்க்கு செய்ய வேண்டிய இறுதிச்சடங்குகளை முறைப்படி செய்தபின்னர்தான் காலடிவிட்டு அகன்றார்.

ஆதிசங்கரர் திருவிடைமருதூர், திருச்சி அருகே திருவானைக்காவல், ஆகிய தலங்களுக்கும் சென்று அங்கு வழிபடுபவர்களுக்கு அத்வைத சாரத்தை எடுத்துச்சொன்னார். திருவானைக்காவலில் வீற்றிருக்கும் அம்பாளான அகிலாண்டேஸ்வரி அக்காலத்தில் மிகவும் உக்கிரமாகக் காட்சி அளித்ததாகவும் பக்தர்களும் நெருங்கி வணங்க முடியாத நிலை இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. ஆதிசங்கரர் இதுபற்றி கேள்விப்பட்டு அந்தக் கோவிலுக்கு வந்து அன்னையின் உக்கிரத்தைத் தணிக்க ஸ்ரீசக்ர ஸ்வரூபமாகத் திகழும் தாடகங்கள் என்று அழைக்கப்படும் இரண்டு தோடுகளை அன்னையின் சந்நிதியில் பிரதிஷ்டை செய்து அவரது உக்கிரத்தைத் தணித்தார் என தலவரலாறு கூறுகிறது.

ஆதிசங்கரர் திருப்பதி சென்று வெங்கடேசப் பெருமாளை வழிபட்டார். ஏழுமலையானாக வீற்றிருக்கும் மஹாவிஷ்ணுவின் திருப்பாதம் முதல் கேசம் வரையிலான அழகை வர்ணிக்கும் `ஸ்ரீவிஷ்ணு பாதாதி கேஷாந்த ஸ்தோத்திரம்` இயற்றிப் பாடினார் சங்கர பகவத்பாதர். வெங்கடாசலபதிப்பெருமாளின் சந்நிதிக்கு ஏராளமானோர் வந்து தரிசித்து அருள்பெறவேண்டும் என விரும்பி, மந்திரசக்தி வாய்ந்த இயந்திரங்களை திருப்பதி கோவிலின் கர்ப்பகிருஹத்தில் ஆதிசங்கரர் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டார் எனக் கூறப்படுகிறது. (தொடரும்)
**

கபீர்தாஸின் வார்த்தைகளில் தத்துவம், ஆன்மீகம்

கபீர்தாஸின் கவிதைகள் சிலவற்றில் (தோஹா மற்றும் பிற கவிதைகள்), கபீர் தன்னையே அழைத்துச் சொல்வதுபோலவோ அல்லது தன்னையே கேட்டுக்கொள்வதுபோலவோ இருக்கும். இவருடைய வார்த்தைகள் பலமொழிக்கலவையாதலால், மொழியாக்கம் கடினமானது. கவிதைகளைப் படிக்க/புரிந்துகொள்ள ஏதுவாக இருப்பதற்காக சிறு சிறு தலைப்புகளின் கீழ் வகைப்படுத்த முயற்சித்துள்ளேன்.

சமநிலை

சந்தையில் நிற்கிறான் கபீர்
சகலருக்கும் நல்லதையே வேண்டுகிறான்
நண்பன் என்றோ பகைவன் என்றோ யாரையும் பார்ப்பதில்லை

**

மனம்

மனதின் இலக்காக மாறிவிட்டாய்
இருக்க மாட்டேன் என்கிறது ஒரு இடத்தில்
கபீர், நீதான் என் செய்வாய் !
இந்த மனம் நிற்பதில்லை ஒரு இடத்தில்
**

என்ன பாவம் செய்ததென தலைமயிரை மழித்து
அடிக்கடி மொட்டை அடித்துக்கொள்கிறாய்
மனமெங்கும் மண்டியிருக்கின்றது விஷம்
மனதை ஏன் மழித்துக்கொள்ளமாட்டேன் என்கிறாய்?
**

மனம் தெளிந்து குளிர்ந்த பின்னே
எதிரி என்போர் யாரும் இல்லை
அகங்காரம் அழிந்தபின்னே
அனைவரும் உறவினர்தாமே
**

தன்னிலை

நீ வளர்ந்து உயர்ந்துதான்விட்டாய் – அதனால் என்ன
பனைமரம் கூடத்தான் உயர்ந்திருக்கிறது, நிழலா தருகிறது?
**

வீணையின் நரம்புகள் அறுந்துவிட்டன கபீர்!
இசைப்பவனும் போய்விட்டான்.
வீணைதான் என் செய்யும்?

(இங்கு வீணை என்பது உடம்பு. இசைப்பவன் என இருப்பது ஆன்மா.)
**

அகங்காரம்

அகம்பாவம் ஒருபோதும் வேண்டாம் கபீர்!
எவரையும் ஏளனம் செய்யவேண்டாம்
உன் சிறுபடகோ ஆபத்தான பெருங்கடலில்
எப்போது சூறாவளி, எப்போது புயல்,
எப்போது எதுவரும் யார் கண்டது?
**

நீ எழுப்பிய மாளிகையை
நிமிர்ந்து பார்த்து கர்வப்படாதே
நாளை நீ அதன் கீழே
உன்மேல் வளரும் புல்
**

கொள்வதற்கு குருவின் நாமம்
கொடுப்பதற்கு அன்னதானம்
பணிவதால் கிடைக்கும் உயர்வு
அகங்காரம் தரும் உன் வண்டிக்கு அதிர்வு
**

காலம்

மெல்ல மெல்லச் செல்வாய் மனமே
எல்லாம் காலக்கிரமப்படியே நடக்கும்
நூறு குடம் தண்ணீரை உடன் ஊற்றினாலும்
பருவம் வந்தபின்பே பழங்கள் தோன்றும்
**

நாளை செய்யவேண்டியதை இன்றே செய்
இன்று செய்ய வேண்டியதை இப்போதே
கணநேரத்தில் ப்ரளயமே ஏற்பட்டுவிடுமப்பா
விட்டுப்போனதை நீ எப்போது முடிப்பாய் ?
**

நிலையற்ற நிலை

எந்திரத்தில் அறைபடும் தானியங்களைக் கண்டு கபீர் அழுகிறான்
ஐயகோ! முழுசாக எதுவும் தப்பிக்கப் போவதில்லையே !

(கபீரின் பார்வையில் இந்த உலகில் மனிதர்கள் ஒன்றும் புரியாமல், உய்ய வழி தெரியாது, உலகவாழ்வில் உழல்கின்றனர் துயரப்பட்டு மடிகின்றனர். ஒருவரும் கரையேறமாட்டார் போலிருக்கிறதே என்கிற துக்கம் அவருக்கு. அத்தகைய சிந்தனையில் மேற்சொன்ன வார்த்தைகள்)
**

மலர்பறிக்கும் தோட்டக்காரனைக் கண்டு மருண்டன மொட்டுகள்
மறுநாள் நம் கழுத்தைத் திருகவும் வருவானே இவன் !
**

பேச்சு

கேட்பவருக்கும் சுகம் உமது மனதிற்கும் குளிர்ச்சி
ஏற்படும்படியான வார்த்தைகளேயே பேசுவீர்
**

பாண்டித்யம்

இந்த உலகம் எத்தனையோ கற்றும் ஒன்றும் அறிந்தபாடில்லை
அன்பெனும் ஒன்றைப் படித்தவன் அல்லவா உண்மையில் பண்டிதன்
**

நல்வாழ்வு

ஒரு மாலைக்குள் மடிந்துவிடும்தான்
இருந்தும் அந்த பூவைப்போலவே
மணம்தனைப் பரப்பியே
வாழ்க்கையை வாழ்ந்துவிடு
**

தர்மம், நியாயம்

ஏழையை அபலையை ஒருபோதும் வதைக்காதீர்
வேதனை தாங்காது அவன் பெருமூச்சுவிட்டாலும்
எரித்துவிடும் உடன் அது உம்மை
**

எத்தனைவித மனிதரைத்தான் நீ பார்த்திருக்கிறாய் கபீர்!
கண்டதுண்டா அடுத்தவனைக் குறைகூறாத ஒருவனை?
***

இவ்வுலகில் நீ வந்திறங்கியபோது
எல்லோரும் சிரித்தார்கள், நீ அழுதாய்
உலகைவிட்டு நீ போகும்போதும்
எல்லோரும் சிரிக்கும்படியாக
எதனையும் வாழ்வினில் செய்துவிடாதே
**

அள்ளிக் கொடுத்தவன் குறைந்துபோகமாட்டான்
நீரெடுத்துக் குடித்ததால் குறையாது நதியும்
இதற்கும் மேல் என்னதான் சொல்வான் கபீர் !
**

ஆத்ம விசாரம்

மிகமோசமான மனிதன் யார் எனத் தேடியபோது தென்படவில்லை
மனதின் ஆழத்தில் ஊடுருவி நான் உற்றுநோக்கியபோது
என்னைவிட மோசமானவன் எவனுமில்லை
**

தாசன் என்றென்னை அழைக்கலாகுமா?
தாசனுக்கும் தாசனே நான்
இப்பொதெல்லாம் நான் இப்படித்தான் ஆகியிருக்கிறேன்
காலில் தினம் மிதிபடும் சிறுபுல் போலே

**

சாது, ஞானி என்போர்

சாது என்பவன் ஒரு சந்தன மரத்தைப்போலே
சம்சார சர்ப்பம் சுற்றியிருப்பினும் பாதிப்பு ஏதுமில்லே

(பொருள்: உண்மையான ஞானி, குடும்பவாழ்வில் ஈடுபட்டுள்ளபோதும் அதன் ஆசாபாசங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. எப்படி தன்மேல் சுற்றியிருக்கும் நாகப்பாம்பினால், சந்தன மரம் அதன் விஷத்தைக்கொள்ளாதோ, தன் மணம் இழக்காதோ, அதைப்போலே)
*
*

இறையருளின் பசியில் இருப்பவன் சாது, பொருளுக்காக அல்ல
நிறைபொருளுக்காக பசித்திருப்பவன் எவனோ அவன் சாதுவல்ல.
**

ஞானி என்பவர்
நல்மணிகள் காணப்படும் மகாசமுத்திரம்
ஒருகையளவே எடுத்தேன்
எல்லாம் முத்துக்கள் ரத்னங்கள்!
***

குருவின் கருணை எனக்குக் கிட்டியது
அறிய முடியாததை அறிந்துகொண்டேன்
***

தேடல்

மதுரா, காசி, துவாரகா, ஹரித்வார், ஜகன்னாத் என
சுற்றிச் சுற்றி நீ வந்தாலும்
ஞானியின் அருகாமை, ஹரிபஜன் இன்றி
கிட்டப்போவதில்லை எதுவும்
**

பக்கத்தில் இருக்கும் அவனைப் பார்க்கமாட்டாய்
பனைமரத்தில் ஏறி, தெரிகிறானா எனத் தேடுவாய் !
**

குளத்து நீரில் மலரும் அல்லி
நீல ஆகாயத்திலோ வெண்ணிலவு !
எவரெவர் எதெதனை நாடுகின்றனரோ
அததனையே சென்றடைவர் இறுதியில்
**

மெய்ஞானம்

வனத்திலுள்ள மரமெல்லாம் சந்தனமில்லை
படையிலுள்ளோர் அனைவரும் வீரரில்லை
கடலில் கிடப்பதெல்லாம் முத்துக்கள் இல்லை
மனிதர் எல்லோரும் ஞானியர் இல்லை, இல்லை!

(மெய்ஞானம் என்பது எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதல்ல; கோடியில் ஓரிருவருக்கு ஒருவேளை வாய்க்கக்கூடும். அத்தனை அரிதானது அது என்பதனை இப்படிச் சொல்கிறார் கபீர்தாஸ்)
**

குடத்திற்குள் இருக்கிறது நீர்
நீரில்லையெனில் நீர்க்குடம் இல்லை
ஞானத்திற்கு மனமே பெரும் தடை- இருந்தும்
மனமில்லையேல் ஞானம் இல்லை!
**

பரம்பொருள்

எள்ளில் எண்ணெய்போலே
கல்லில் நெருப்புபோலே
உன் கடவுள் உன்னுள்ளேதான்
விழித்துக்கொள்ள முடியுமென்றால் விழித்துக்கொள்

(’விழித்துக்கொள்ள முடியுமென்றால் விழித்துக்கொள்’ என்பதற்கு – இந்த உண்மையை உணர, உனக்குள் ஒரு அகவிழிப்பு ஏற்பட்டால்தான் முடியும் என அர்த்தம்)
*
*

நாமம் ஜெபித்தே அவனை ஜெயம்கொள் மனமே
இதுவே மெய்ப்பொருள் காணும் தந்திரம்
ஆயிரமாயிரம் சாஸ்திரங்களைப் படித்துப் படித்து
தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டு ஏன் சாகிறாய்?
***

மனிதனால் ஆவது ஏதுமில்லை
கடவுளினால்தான் எல்லாமே
மலையைத் தூக்கிக் கடுகுக்குள் வைப்பான்
கடுகையே மலையாகவும் ஆக்கிடுவான்!
***

தியானம் செய்பவன் யார்? யார் அவன்?
புரிந்துகொண்டால் தியானம் எதற்கு?
**

ஒன்றென்பேன். ஆனால் அப்படித் தெரிவதில்லை
இரண்டென்றால் உண்மைக்குப் புறம்பாகும்
’அது’ எதுவோ, எப்படி இருக்கிறதோ
அப்படியே இருந்துவிட்டுப்போகட்டும், என்கிறான் கபீர்!
**
(இங்கு, ஆதிசங்கரரின் ’அத்வைத’க் கருத்துக்குள் கபீர் வருவதாய்த் தெரிகிறது. ’ஒன்றென்பேன்’ என்பதில் இரண்டாக, பலவாறாகத் தோன்றினாலும், எல்லாம் ஒன்றே. (திருமூலர்: ஒருவனே தேவன்). பிரும்மம் (பரம்பொருள்/Absolute Truth) ஒன்றே. அதற்குள் அனைத்தும் அடக்கம் என்கிறார்.
’இரண்டென்றால் உண்மைக்குப் புறம்பாகும்’ என்பதில் ‘துவைதம்’ அல்ல என்கிறார். அதாவது இரண்டல்ல (duality)-எல்லாவற்றையும் எதிரும் புதிருமாய்ப் பார்ப்பது –இன்பம்-துன்பம், சொர்க்கம்-நரகம், நல்லது-கெட்டது, இரவு-பகல், சரி-தவறு என இரட்டை, இரட்டையாக எல்லாவற்றையும் நோக்கி, சிக்கித் தவிப்பது அல்ல. அப்படிச் சென்றால், அது உண்மைக்குப் புறம்பாகும் என்கிறார் கபீர்.
)
**
நானிருந்தபோது அங்கு ஹரி இல்லை
இப்போதோ ஹரி வந்துவிட்டான் – நானில்லை !
ஒளியை நான் பார்த்துவிட்டபின்
விலகி ஓடிவிட்டது இருளெல்லாம்

(பொருள்: ’நான், நான்’ என நான் அலைந்தபோது, ஹரி (பரப்பிரும்மம்/பரம்பொருள்) என்னிடம் வரவில்லை.
குருவின் அருளால் இப்போது அவன் என்னுள் வந்து இறங்கி விட்டான். அவன் வந்தபின்னே ‘‘நான்’ என்பதாக ஏதுமில்லை)

**

கபீரின் ஆன்மீகத் தாக்கம்

முந்தைய பதிவு – ‘கபீர்தாஸ் – டெல்லி சுல்தானோடு மோதல்’-இன் தொடர்ச்சி:

கபீருக்கு இரண்டு மகன்கள் என்பதாகத் தெரிகிறது. அவற்றில் ஒருவன் தன் தந்தையின் அறிவுத் தாக்கம் இல்லாதவன். சராசரி மனிதனாகவே வாழ்ந்துவந்தான். ஆனால், அவரது இன்னொரு மகனான கமால், ராம பக்தனாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஆங்காங்கே சென்று ராமாயணப் ப்ரசங்கம் செய்துவந்தான். கமாலின் இதிகாசக்கதை சொல்லும் விதம் பாமரர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தது.

கபீர் தன் ஆன்மீகப்பாதையில் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தாலும், சராசரி குடும்பஸ்தனாக வாழ்ந்துவந்தார். தன் நெசவுத்தொழிலை விடாமல் செய்துவந்தார். ஒருமுறை காசியிலிருந்த ராமர் கோவிலிலிருந்து, ராம்லாலாவுக்கு (ராமர் விக்ரஹம்) வஸ்திரம் செய்யச்சொல்லி, கபீர் வீட்டுக்கு சொல்லி அனுப்பி இருந்தார்கள். செய்து தருவதாக ஏற்றிருந்தார்கள் கபீரின் குடும்பத்தினர். கபீர்தாஸ் தன் குரு சொல்லிக்கொடுத்த மந்திரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். கை மட்டும் விடாது வேலை செய்துகொண்டிருந்தது. மதியம்போல் வீடு திரும்பிய அவருடைய மகன் கமால், அவர் இன்னும் நெய்து கொண்டிருப்பதையும், நெய்யப்பட்ட துணி மிக நீண்டிருப்பதையும் பார்த்தான். தன் தந்தையிடம் ” போதுமப்பா. அந்த ராமர் விக்ரஹம் சிறியது தான்.. நீ நெய்திருப்பது மிகவும் நீளம். போதும். நிறுத்தப்பா” என்றான். அவரும் நெய்வதை நிறுத்தி, அதை அறுத்து, ’வஸ்திரத்தை எடுத்துப்போய் கோவிலில் கொடுத்து வா’ என்றார். துணி நீளமாக இருப்பதை திரும்பவும் சுட்டிக்காட்டினான் கமால். ‘நீ போய் கொடுத்துவிட்டு வா’ என்றார் கபீர் மீண்டும். கமால் வஸ்திரத்தை எடுத்துகொண்டு கோவிலில் கொண்டுபோய் கொடுத்தான். அந்த மென்மையான துணியை ராம்லாலாவின் மீது சுற்றினார் கோவில் பண்டிட்ஜி. வஸ்திரத்தை ராமர் விக்ரஹத்தின்மீது சுற்றச்சுற்ற அது வாங்கிக்கொண்டதாய்ப் பட்டது! நன்றாக சுற்றி அணிவித்ததும் ஒரு அங்குலம் கூட மிச்சமில்லாமல் கனகச்சிதமாக இருந்தது. ராமபிரான் மீது அழகாய் ஜொலித்தது. பண்டிட்ஜி வஸ்திரம் அணிவிப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கமால் அசந்துபோனான். வீட்டிற்குத் திரும்பி அப்பாவிடம் நடந்ததை ஆச்சரியத்துடன் சொன்னான். துணி நெய்துகொண்டிருந்த கபீர் நிமிர்ந்து கமாலைப் பார்த்தார்; சொன்னார்: ”நாம் கொடுக்கும் எதுவும் அவனுக்கு அதிகமில்லை”.

தன் குருவின் மீது அளவற்ற அன்பும், மரியாதையும் கொண்டிருந்த கபீர், தன் வாழ்நாள் முழுதும் தன்வீடு தேடி வந்த சாது, சந்நியாசிகளுக்கு அன்னமிட்டு வந்தார். அவர்களை மிகுந்த வாஞ்சையுடன் நடத்தினார். அதனாலேயே ஒரு இடத்தில் இப்படிச்சொல்கிறார்: ‘ சாயி! (கடவுளே), நான் மற்றும் என் குடும்பத்தினர் பசியாறவும், வீடுதேடிவந்த சாது பசியோடு திரும்பிப் போகாமலிருக்கவும், எவ்வளவு தந்தால் போதுமோ, அவ்வளவே கொடு’ என வேண்டுகிறார். கபீர்காலத்திய மெய்ஞானிகளான ஞானதேவரும், நாமதேவரும் கபீரின் வீடுதேடி வந்ததாகத் தெரிகிறது. அவர்களுக்கு உணவு படைத்து மகிழ்ந்திருக்கிறது கபீரின் குடும்பம்.

கபீர் துணிவிற்கச் சந்தைக்குச்செல்லும்போதெல்லாம், அங்குவரும் சாதாரண மக்களை, வியாபாரிகளை எல்லாம் பார்த்துப் பேசுவதும், கேட்டவருக்கு நிலைமைக்கு ஏற்றபடி அறிவுரை கூறுவதும் உண்டு. அவருடைய போதனைகள் மற்றும் கவிதைகள் மக்கள் புழங்கும் சாதாரண வார்த்தைகளைக் கொண்டவை. அவருடைய கவிதைமொழி என்பது ஹிந்தி, போஜ்புரி, ப்ரஜ் பாஷா, அவதி, ராஜஸ்தானி ஆகிய பேச்சுமொழிகளின் (dialects) கலவை. சத் விஷயங்கள், தத்துவக் கருத்துக்கள் அவருள் வசன கவிதைகளாய் வடிவம் பெற்று வாய்மொழியாய் வந்தவை. எழுதப்பெறாதவை. அவரோடு தினசரி அளவளாவிய சாதாரண மனிதர்களாலும், அவரது பிற்காலத்திய சீடர்களாலும், மனதில் கொள்ளப்பட்டு, ரசிக்கப்பட்டு, சுவாரஸ்யமான கதைகள் போல, வாய் வழியாக, சொல்வழக்காக மற்றவர்க்கு இவை எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கின்றன. இப்படித் திரட்டப்பட்டதுதான் ‘தோஹா’ எனப்படும் அவருடைய ஈரடி வெண்பாக்கள், சாகி (Saakhi) (sanskrit : Saakshi – witness) எனப்படும் கவிதைகள்.

இறுதி உண்மையான பரப்பிரும்மத்தின் நேரடி அனுபவ நிரூபணமாக ‘சாகி’ கவிதைகள் கபீரின் வழிவந்தவர்களால் கொள்ளப்படுகின்றன. ‘சாகி’ யை மனனம் செய்வதும், பாடுவதும், அதன் வரிகள் காட்டும் பொருள்பற்றி ஆழ்ந்து சிந்திப்பதுமே ஒருவனை ஆன்மீக உயர்தளத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் என அவர்கள் நம்புகிறார்கள். இவையும் மற்றவையும் தொகுப்புகளாகத் திரட்டப்பட்டு பிற்காலத்தில் வெளியிடப்பட்டன. கபீருடைய சிஷ்யர்களுள் முக்கியமானவர்களான பாகோதாஸ் (Bhaagodas), தர்மதாஸ் என்கிறவர்களே கபீரின் வாய்வழிக்கவிதைகளத் தொகுப்பதில் பிரதான பங்கு வகித்தவர்கள். கபீரின் காலத்தில்தான் வட தேசத்தில் பக்தி இயக்கம் தனிச்சிறப்பும் வலிமையும் பெற்றது. சீக்கியர்களின் 5-வது குருவான, குரு அர்ஜுன் சிங் கபீரின் கவிதைகளை ஆழ்ந்து கற்று, அதன் உண்மைத்துவத்தில் மயங்கியிருக்கிறார். அவற்றில் சிலவற்றை (சுமார் 500 கவிதைகள்) சீக்கியர்களின் புனிதநூலான ‘குரு க்ரந்த்சாகிப்’ பில் குரு அர்ஜுன் சிங் சேர்த்தார்.

ஆழமான ஆன்மீகத்தை, கடினமான தத்துவத்தை எளிதான வார்த்தைகளில், ரத்னச்சுருக்கமாகத் தருவதில் வல்லவர் கபீர். அன்றைய சமய, சமூகவாதிகளுடன் முரண்பட்டிருப்பினும், ’சத்’ விஷயங்களை நேரடியாக, நறுக்குத் தெறித்தாற்போல் சொன்ன ஆன்மீகவாதி கபீர்தாஸ். மதச்சடங்குகளிலும், சம்பிரதாயங்களிலும் இருந்த பகட்டையும், பாசாங்கையும், போலித்தனங்களையும் சாடினார் கபீர். ’கடவுள் ‘காபா’ விலோ (மெக்கா), கைலாசத்திலோ இல்லை; உனக்குள்தான் இருக்கிறான். முடிந்தால் தேடி அறிந்துகொள்!’ என்று அதிரடியாகச் சொன்னதால் மரபுவழி முஸ்லிகளும், இந்துக்களும் இவர்மீது கடும்கோபத்தில் இருந்தனர்.

சந்த் கபீர்தாஸின் இறுதிக்காலம் இப்படிக் கழிந்ததாகக் கூறப்படுகிறது:

காஜிகளும் மௌல்விகளும், ஹிந்துப்பண்டிதரில் பலரும் அவரை விமரிசித்துவந்தாலும் – அவருடைய இறுதிக்காலத்தில், பெரும்பாலான ஹிந்துக்களாலும், தெய்வநம்பிக்கையுடைய எளிய முஸ்லிம்களாலும், இஸ்லாமின் உயர் பிரிவினரான சுஃபிக்களாலும், ’மெய்ஞானி’ என அடையாளம் காணப்பட்டு போற்றப்பட்டார் கபீர். காசியைவிட்டு வெளியேறிய கபீர், மகரில் (Maghar village, near Gorakhpur) 1518-ல் காலமானபோது, அவருடைய சடலத்தை அடக்கம் செய்வதா, எரிப்பதா என்பதில் ஹிந்து, முஸ்லிம் இனத்தவரிடையே வாக்குவாதம் எழுந்திருக்கிறது. இந்த சூடான வாக்குவாதத்தினிடையே கபீரின் புன்னகை முகம் தோன்றியதாகவும், அவர்களை சண்டைப்போட்டுக் கொள்ளாமல் இருக்கும்படி அறிவுறுத்தியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது, சடலத்தைப் போர்த்தியிருக்கும் துணியை விலக்கிப் பார்க்குமாறு சொல்லி மறைந்தாராம் கபீர். குழப்பத்துடன் இருதரப்பினரும் துணிவிலக்கிப் பார்த்தபோது, உடம்பு இருந்த இடத்தில் மலர்க்குவியல் இருந்திருக்கிறது. பரவசமான இருதரப்பினர்களும் அவரவர் முறைப்படி கபீரை வணங்கி, ஒருபாதியை அவர்களும், மறுபாதியை இவர்களும் எடுத்துக்கொண்டு எதிர் எதிர் திசைகளில் ஒடினார்கள் எனவும் கூறப்படுகிறது !

சர்ச்சைகளும், சுவாரஸ்யங்களும் மிகுந்த கபீரின் வாழ்க்கை இப்படி இருக்க, இனி நாம் அவருடைய கவிதைகளுக்குள் கொஞ்சம் சென்று அவர் என்ன சொன்னார், அதை எப்படிச்சொன்னார் என அறிய முயற்சிப்போம் (தொடரும்)

**

கபீர்தாஸ்: டெல்லி சுல்தானோடு மோதல்

முந்தைய பதிவுகள் ‘’காசியில் உயிர்நீத்தால்தான் மோட்சமா?’, ’கபீர்தாஸ்-ஆன்மீகத் தேடல்’-ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து:

மனதினில் உண்மை அன்பின்றி, உத்வேகமான ஆன்மீகத் தேடுதல் இல்லாமல், வெறுமனே சாஸ்திரம் அறிந்த பண்டிதர் என்றும், மௌல்வி, முல்லா, காஜி என்றெல்லாம் தினம் பேசித் திரிவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கமுடியும்? இதைவிட படிக்காத, ஒன்றும் தெரியாத, ஆனால் தன் கடமையை ஒழுங்காக செய்பவன், அவன் ஒரு வண்ணானோ, தச்சனோ, தொழிலாளியோ, சாதாரண குடும்பஸ்தனோ யாராக இருப்பினும், அவன் இறைவனின் அருகில் இருப்பவன் என்றார். இவ்வாறான சர்ச்சைக் கருத்துக்களால் மௌல்விகளும், காஜிகளும், ஹிந்து பண்டிதர்களில் சிலரும் இவர்மீது கடும் எரிச்சல் கொண்டனர். மதவாத முஸ்லிம்கள் இவரை ’காஃபிர்’ (மத நம்பிக்கையற்றவன்/ கோழை) எனத் தாக்கினர். இதற்கு கபீர், வாயில்லா ஜீவன்களைக் கொல்பவனும், அடுத்தவர் சொத்தை அபகரிப்பவனும், வெளிவேஷம்போட்டு,ஏய்த்து வாழ்பவனே காஃபிர் என்றுத் திருப்பித் தாக்கினார்.

கபீரின் புகழ் பாமரர்களிடையும், மெய்யறிவு தேடுபவர்களிடமும் பரவப் பரவ, அவருக்கு எதிரிகள் அதிகமானார்கள். கண்மூடித்தனமான சம்பிரதாயங்கள், சடங்குகளைத் தாக்கியதும், மதப்பிரசாரகர்களின் போக்கிலிருந்து விலகி, முரண்பட்டு, நேரிடையாகக் கடவுள்பற்றிய, தத்துவ உண்மைகளை சாதாரணர்களுக்கு போதித்ததும் இதற்குக் காரணம். ஒரு ஹிந்து குருவின் சிஷ்யர் கபீர் என்கிற உண்மையும், தன் கவிதைகளில் அல்லா எனக் குறிப்பிடாமல், அங்கங்கே ராம் என்றும் ஹரி என்று குறிப்பிடுவதும் இவர்களின் எரிச்சலை இன்னும் அதிகமாக்கியது. இதனால் இஸ்லாமிய மௌல்விகளும், காஜிக்களும், அப்போது ஆண்டு வந்த டெல்லி சுல்தான் சிக்கந்தர் லோடியிடம் அவன் காசி வருகைதந்தபோது முறையிட்டனர்.

சிக்கந்தர் லோடி ஆஃப்கானிஸ்தானின் புஷ்தூன் இனத்தைச்சேர்ந்தவன். கொடுங்கோலன். எதிரிகளை இம்சிப்பது, அவமானப்படுத்துவது என ஆனந்தம் கொள்பவன். இவனிடம் காஜிக்களும் மௌல்விகளும், “அல்லாவுக்கும், இஸ்லாமுக்கும் எதிராகச் செயல்படுவதாக” கபீருக்கு எதிராகக் கொளுத்திப்போட்டனர். சிக்கந்தர் லோடி-கபீர் சந்திப்பு இவ்வாறு செல்கிறது:

கபீரை இழுத்துவர ஆணையிடுகிறான் சுல்தான் சிக்கந்தர் லோடி. தன்னைக் கூட்டிச்செல்ல வந்த சுல்தானின் ஆட்களிடம் கபீர் கூறுகிறார்: ‘நான் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை. என் பிழைப்பிற்காக நெய்கிறேன் துணிமணி,. நான் எதற்கு உங்கள் சுல்தானின் தர்பாருக்கு வரவேண்டும்? ” அதற்கு வந்த காவலர்கள் சொல்கிறார்கள்: “எல்லோரும் உனக்கு எதிராகக் குற்றம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். உன் அம்மாகூட சுல்தானிடம் உனக்கெதிராகக் கூறியிருக்கிறாள். நீ வந்துதான் ஆகவேண்டும். இல்லை என்றால் கட்டி இழுத்துப்போவோம்”. கபீர் பதிலாக “ உங்கள் பாதுஷாவைக்கண்டு எனக்கு பயமில்லை. அரசனும் பிச்சைக்காரனும் எனக்கு ஒன்றுதான். நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை என்றாலும், உங்களுடன் வருகிறேன்” என்று சொல்லி ஆயத்தமாகிறார். சாதாரணமாக ஒரு முஸ்லிம் பெரியவரைப்போல் முகத்தில் சிறுதாடி, தலையில் ஒரு சிறுதொப்பியுடன் வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து நெய்து கொண்டிருக்கும் அவர், இன்று கொஞ்சம் விசேஷமாக மாறுகிறார்: தலையில் ஒரு நீலநிற டர்பன் -அதில் ஒரு மயிலிறகு வைத்துக்கொள்கிறார். கழுத்தில் ஒரு துளசிமாலை. நெற்றியில் சின்ன சந்தனப்பொட்டு!” வாருங்கள் போகலாம்! ” எனக் கிளம்பினார் கபீர்.சுல்தானின் ஆட்கள் அவரைக்கூட்டிப் போவதைப் பார்த்த, விஷயம் கேள்விப்பட்டவர்களும் கலவரமாகி, அவர் பின்னே செல்கின்றனர்.

காசியின் பொது இடம் ஒன்றில் தன் தர்பாரோடு உட்கார்ந்திருக்கிறான் சுல்தான். அவன் முன் நிறுத்தப்படுகிறார் கபீர். கூட வந்திருக்கும் சிறு கூட்டம் கண்டு குழம்பி சுல்தான் கேட்கிறான் காஜியிடம்: ”யார் இவர்கள் எல்லாம்?”. காஜி சொன்னான் :”அவர்கள் கபீரின் பேச்சை தினம் கேட்பவர்கள். அவருடைய ஆதரவாளர்கள் போல் தெரிகிறது.”. சுல்தான் அலட்சியமாக வேறெங்கோ பார்த்துக்கொண்டு கை காட்ட, காஜி கபீரிடம் சொல்கிறான்: ”ஓ! மஸ்தானா! இது நம் பாதுஷா ! உன் தவறுக்கு பாதுஷா முன் மண்டியிட்டு மன்னிப்புக்கேள். கருணை உள்ளம் கொண்ட பாதுஷா உன்னை மன்னித்துவிடுவார்!”

கபீர் கேட்கிறார்: ‘பாதுஷாவா? எந்தமாதிரி பாதுஷா ! ஒரே ஒரு பாதுஷாவைத்தான் எனக்குத் தெரியும். அவன் என்னுள்ளே இருக்கும் ராம். அவனே கருணை உள்ளவன். பாதுஷாவைப் பிச்சைக்காரனாக்கவும், பிச்சைக்காரனை பாதுஷாவாக்கவும் தெரிந்தவன். எல்லாம் வல்லவன். அவனையே பணிபவன் நான்!”.

சுல்தான் சிக்கந்தர் லோடி மேலும் குழப்பமடைந்து காஜியிடம் கேட்கிறான்: “ இங்கே என்ன நடக்கிறது? எந்தவிதமான பேச்சுவார்த்தை இது?” கபீரின் பதிலால் எரிச்சலுற்றிருந்த காஜி மன்னனுக்கு பதில் சொல்கிறான்: “ பாதுஷா ! இவன் உங்களைப் பணிய மறுக்கிறான். யாரோ ’ராம்’ என்கிறான். அவனைத்தான் பணிவானாம்! “ சுல்தானுக்குக் கோபம் வெறியாய் மாறுகிறது. முதல்தடவையாகக் கபீரை நேருக்கு நேர் பார்க்கிறான்; உறுமுகிறான்:

”டேய் ! நீ இனி உயிரோடு இருக்கமாட்டாய் ! எந்த ராம் வந்து உன்னைக் காப்பாற்றுவான் என்று பார்த்துவிடுவோம்”. கபீர் பதிலாக சில வார்த்தைகளை இறைவனை நினைத்துச் சொல்கிறார். சுல்தான் வெறியுடன், ”ஏய்! நீ நரகத்துக்குத்தான் செல்வாய்!” தன் படைவீரர்களைப் பார்த்து “ இவனை மரக்கட்டைகளோடு சேர்த்துக்கட்டுங்கள். இந்த நதியில் வீசுங்கள்!” என்று கர்ஜிக்கிறான். அருகில் கங்கை அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வீரர்கள் சுல்தானின் உத்தரவை நிறைவேற்றுகிறார்கள். சுல்தானும், காஜியும், கோழிச்சொன்ன அடிப்பொடிகளும் குஷியாகப் பார்த்திருக்க, கபீரோடு வந்தவர்கள் அரண்டு போயிருந்திருந்தார்கள், மரக்கட்டைகளுடன் கபீர் சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டு கங்கையில் வீசப்படுகிறார். பார்க்கிறார்கள் எல்லோரும். கட்டை சடக்கென அமிழ்ந்து பின் நீர்மட்டத்தில் மெல்ல எழுகிறது. கொஞ்ச நேரத்தில் மேலே ஏதோ அசைவு… சங்கிலிகள் பிரிந்துகொள்ள, கபீர் எழுந்து உட்கார்ந்து கொள்வது தெரிகிறது! படகு போல் கட்டை மிதக்கிறது. ஜலாசனம் தெரிந்தவர் கபீர்!

சுல்தான் பதற்றத்தோடு பார்த்திருக்க, காஜி அலருகிறான்: ”பாதுஷா! இவன் ஒரு மஹா மாயாவி! சித்து வேலைகளில் கெட்டிக்காரன். இவனை இப்படியெல்லாம் கொல்ல முடியாது. நெருப்பில் போட்டால்தான் சாவான்” என்கிறான். கபீர் கரைக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறார். மீண்டும் கட்டப்பட்டு, கட்டைகள் எரிய, அதில் கிடத்தப்படுகிறார். கொஞ்ச நேரத்தில் கட்டைகள் எரிந்து முடிந்தன. நெருப்பு அணைந்தது. புகைமண்டலம். ஆனால் கபீருக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை. சுல்தான் அரண்டு போய் காஜியைப் பார்த்து சீறுகிறான். காஜி ஒரு உபாயம் சொன்னான் இப்போது: ”நம் படையில் ஒரு வெறிபிடித்த யானை இருக்கிறது. அதனை உபயோகித்து சிலரை நாம் கொன்றிருக்கிறோம். இவனைக் கீழே கிடத்தி யானையை மிதிக்கவிட்டுத் தீர்த்துவிடுவோம்!” . சுல்தான் சம்மதிக்க, போதைபானம் கொடுத்து வெறியேற்றப்பட்ட யானை கொண்டுவரப்படுகிறது அங்கே. கட்டப்பட்டிருக்கும் கபீர் தரையில் கிடத்தப்பட்டிருக்க, வெறிபிடித்த யானையை ஏவுகிறான் யானைப்பாகன் சுல்தானின் உத்தரவுப்படி. யானை பயங்கரமாகப் பிளிறுகிறது. கபீரை உற்றுப் பார்க்கிறது. அதன் கண்களில் ஒரு மிரட்சி. ஏதோ கொடிய சிங்கம் ஒன்றைக் கண்டதாய் யானை மிரண்டு பின்னோக்கி நகர்கிறது. எத்தனைதான் பாகனால் ஏவப்பட்டும், பயந்து பிளிறியது. வேகமாகப் பின்வாங்கியது.

சுல்தானின் குருவான ஷேக் டாகி என்பவன் நடந்தவற்றை உன்னிப்பாகக் கவனித்து வந்தான். விஷயம் தெரிந்தவன். சித்து, யோகநிலைகளைப்பற்றி ஓரளவு அறிந்தவன். குனிந்து சுல்தானின் காதுகளில் சொல்கிறான். “ கபீர் உண்மையில் சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஃபகீர். அல்லாவின் கருணை அவருக்கு நிறையவே இருப்பதாகத் தெரிகிறது பாதுஷா! அவரைக் கொல்ல உங்களால் முடியாது. அவரைப் பணிந்து மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்வதே நல்லது. இல்லையெனில் கபீரைப்போன்ற ஃபகீரினால் பெரும் ஆபத்து உங்கள் ராஜ்யத்துக்கு வர வாய்ப்பிருக்கிறது. உங்கள் உயிருக்கேகூட ஆபத்து வரலாம்!”.ஷேக் டாகி இப்படியெல்லாம் பேசுபவனில்லை. ஒரேயடியாக மிரண்டான் சுல்தான் சிக்கந்தர் லோடி. தன்னை சுற்றித் தலை குனிந்து நின்றிருந்த காஜியையும், மௌல்விகளையும் திட்டி விரட்டிவிட்டான். கபீரை உடனே கட்டிலிருந்து விடுவிக்கச் சொன்னான். தன் இருக்கையில் இருந்து பயந்துகொண்டே எழுந்தான். கபீரின் முன்னே அடியெடுத்து வைத்து அவரைப் பணிந்து, “இந்தக் காஜியும் , மௌல்விகளும் முட்டாள்கள்! தங்களைப்போன்ற சாது, சன்த்துக்களை(sants) அவர்கள் புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள். உங்களுக்கு வேண்டிய பொற்காசுகள், இருக்க இடம் தருகிறேன். தவறுக்கு என்னை மன்னித்தருளுங்கள்!” என்று பயந்துகொண்டே நைச்சியமாகச் சொன்னான். கபீர் நிதானமாக அவனைப் பார்த்தார். சொன்னார்: ”நீ சொன்னபடி இவற்றையெல்லாம் உன்னால் தரமுடியும். இருந்தும் இவை எதுவும் எனக்கு அவசியமில்லை. நீ உன்பாட்டுக்குப் போ. நான் என்வழியில் செல்கிறேன்!” என்றார். தன்கூடவந்தவர்கள் மகிழ, அவர்களுடன் வீடு திரும்பினார்.
(தொடரும்)

காசியில் உயிர்நீத்தால்தான் மோட்சமா?

க்யூபாவின் தலைநகரான ஹவானாவில் வசித்திருந்தபோது, அங்கே அபூர்வமாகத் தென்பட்டு பழக்கமாகியிருந்த ஒரு இந்திய நண்பரின் வீட்டுக்குப்போயிருந்தோம். ஆர்.எஸ்.பாண்டே. ராதே ஷ்யாம் பாண்டே? சரியாக நினைவில்லை. உத்திரப்பிரதேச ஆசாமி. இந்திய எண்ணெய் மற்றும் இயற்கைஎரிவாயு நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தார். மனைவி மீனா பாண்டே. சுவாரஸ்யமான ஜோடி. எனது மனைவியும் உத்திரப்பிரதேசத்தில் வளர்ந்தவள், படித்தவள் என்பதால் ஒரு நெருக்கம், affinity உண்டாகியிருக்கலாம். (மீனாஜியின் தந்தை ஒரு ஹிந்தி மொழி அறிஞர். ஆனால் மீனா பாண்டேயிடம் சாகித்யம் நெருங்கவில்லை.) அவர்கள் வீட்டிலோ, எங்கள் வீட்டிலோ சந்திக்கையில், மீனாஜியும் என் மனைவியும் மனம்விட்டுப் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். நாங்கள் அவர்களது வீட்டுக்குச்செல்கையில், அவரது வீட்டு பால்கனியில் அமர்ந்து க்யூபாவின் ’க்ரிஸ்தால்’ கொஞ்சம் அருந்திக்கொண்டு, நானும் பாண்டேயும் பேசிக்கொண்டிருப்போம். ஏதேதோ பொதுவான விஷயங்களுக்கிடையில், க்யூபாவின் கடல் எல்லைக்குள் ONGC-யின் சர்வதேசப்பிரிவான OVL (Overseas Videsh Ltd) –ன் ஆழ்கடல் எண்ணெய் வள ஆய்வு பற்றி, க்யூப அரசு நிறுவனங்களுடனான கலந்தாடுதல், அதில் உள்ள தீராசிக்கல்கள்பற்றியெல்லாம் பேச்சு சுற்றிவரும்.

இப்படி நாங்கள் ஒரு மாலை பேசிக்கொண்டிருக்கையில், இந்த இரண்டு பெண்மணிகளும் சமையற்கட்டில் சமோசா செய்துகொண்டே, சாப்பாட்டிற்கு சம்பந்தமில்லாத ஒருவிஷயத்தில் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பதாய்த் தெரிந்தது. என்ன அது? கபீர் தாஸ்! பனாரஸ் எனப்படும் காசியில், 15-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மெய்ஞானி. அந்தக் காலகட்டத்திலேயே மிகவும் சர்ச்சைக்குள்ளான, அதனால் பல சிரமங்களுக்குள்ளான தத்துவவாதி.

உத்திரப்பிரதேசத்தின் 60,70-களின் பள்ளிப்பாடத்திட்டத்தில் கபீர்தாஸின் பாடல்கள் இடம்பெற்றிருந்ததாகவும், அவை தன்மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருப்பதாகவும் என் மனைவி சொல்வாள். அப்போதெல்லாம் அதன் அர்த்தம் ஒன்றும் புரியவில்லை என்றும், இப்போது அவை உள்ளார்ந்த பொருள் கொண்டிருப்பது தெளிவாகிறது என்றும் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு. தோஹா (doha) எனப்படும், பாமரனுக்கும் ஆன்மிகம் சொல்லும் கபீரின் ஈரடி வெண்பாக்கள் வடநாட்டின் சாதாரண மக்களிடையே பிரசித்தமானவை. பேச்சுமொழி வழக்கில் கலந்து பரவியவை. இன்றும் காலங்கடந்து சிரஞ்சீவியாக உள்ளவை; ஆத்மார்த்தமாய் பேசப்படுபவை. சீக்கிய மதகுருக்களால் தங்களின் புனித நூலான குருக்ரந்த் சாஹிப் (Gurugranth Sahib) –இலும் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன கபீரின் தத்துவ, ஆன்மிகப் பாடல்கள்.

அந்த மாலையிலும் என் தர்மபத்தினிதான் கபீரை எடுத்திருக்கவேண்டும். சந்தேகமில்லை. இடையிலே மீனாஜி பதில் சொல்வது காதில் விழுகிறது: “கபீரின் ஞானத்தைப்பற்றி நீங்கள் எவ்வளவு பேசுகிறீர்கள். எனக்கென்னவோ அவர் ஒரு முட்டாள் எனத் தோன்றுகிறது!“

“ஏன் அப்படி சொல்கிறீர்கள்!“ என்றாள் என் மனைவி திடுக்கிட்டு.

“பின்னே என்ன? காசியில் இறந்தால் மோட்சம் என்பார்கள். கடைசிகாலத்தைக் காசியில் கழித்து அங்கேயே உயிர்விடவென எத்தனையோ பேர் இன்றும் காசிக்கு வருகிறார்கள். கபீர் காலமெலாம் காசியிலேயே வாழ்ந்தவர். தன் கடைசிகாலத்தில் அப்பேர்பட்ட காசியை விட்டுவிட்டு, எங்கோ மூலையில் ஒரு கிராமத்தில்போய் வாழ்ந்து அங்கேயே உயிரைவிட்டாரே.. முட்டாள் என்று சொல்லாமல் இவரை வேறென்ன சொல்லி அழைப்பது !“

என் மனைவி நிதானமாக மீனாஜிக்கு விளக்குவதைக் கேட்டேன். காசி நகரம், மோட்சம் அருளும் விஸ்வநாதர் வீற்றிருக்கும் இடம். காசியின் ஸ்தல விசேஷத்தைப்பற்றித் தெரியப்படுத்த, வலியுறுத்த அவ்வாறு கூறப்பட்டது. இது சராசரி மனிதர்களுக்காகக் சொல்லப்பட்டதே ஒழிய, தன்னை உணர்ந்த ஞானியருக்கு இது பொருந்தாது. ஞானநிலைபெற்று ஜீவமுக்தி அடைந்தோருக்கு எல்லா இடமும் ஒன்றுதான், புனிதஸ்தலம் என்பதாக தனியாக ஏதுமில்லை- என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். இருந்தும், திருமதி. பாண்டேயின் தலைக்குமேலேதான் இவை பயணித்திருக்கும் என்பதை புரிந்துகொண்டேன். ஆன்மிகம் இப்படி இருக்க, அவர் செய்திருந்த லௌகீக சங்கதிகளான சமோசாவும், சட்னியும், ஹவானாவின் அந்த இதமான மாலையில் பிரமாதமாகத்தான் இருந்தன.

சரி, கபீர்தாசரிடம் வருவோம். முறையான படிப்பறிவில்லாதவரான கபீர், இளம் வயதில் தனக்கொரு நல்ல குரு கிடைக்கவேண்டுமே என ஏங்கியவர். இறுதியில், காசியில் அப்போது மிகவும் மதிக்கப்பட்ட ஞானகுருவான ஸ்ரீ ராமானந்தரிடம் சேர்ந்து தீட்சை பெற்றார். இவருடைய பாடல்கள், கூற்றுகளில் ராம், கோவிந்த் என்றெல்லாம் வார்த்தைகள் பரம்பொருளைக் குறித்து வந்தாலும், ஒரு மரபுவழி இந்திய ஞானி அல்லர் கபீர். மாறாக மரபுகள், சடங்குகளை, கண்மூடித்தனமான பின்பற்றுதலை, விமரிசித்தவர்; எள்ளி நகையாடியவர். காசியில் அப்போது ஹிந்து, இஸ்லாமிய சமயத்தினர் அதிகம் வசித்து வந்தனர். ’இறுதி உண்மை’ எனப்படும் பரப்பிரும்மம், பரம்பொருள்பற்றி அறிந்துகொள்வதற்கான கடும் சிரத்தை, ஆழமான தேடல் இன்றி, வெறுமனே சாஸ்திரங்களையும், புனிதநூல்களையும் படித்துவிட்டுத் தன்னைப் பண்டிதர் என்றும், மௌல்வி என்றும், ஆன்மிக வழிகாட்டி எனவும் கூறித் திரிந்தவர்களைக் கடுமையாகச் சாடினார் கபீர்தாஸ். ஆதலால், ஹிந்து மதத்தினர், இஸ்லாமியர் என இருதரப்பினரிடமும் வாங்கிக்கட்டிக்கொண்டார்; விரோதத்தை சம்பாதித்துக்கொண்டார். ஆனால் அதுபற்றிப் பெரிதாக அவர் பொருட்படுத்தியதில்லை.

ஒரு ஏழை நெசவுத்தொழிலாளியாக, ஒரு குடும்பஸ்தனாகக் காலம் கழித்த கபீர், காசியின் சந்தைத் தெருக்களில், முச்சந்திகளில் எங்காவது உட்கார்ந்து எதையாவது கதைத்துக்கொண்டிருப்பார். வாயைத்திறந்தாலே வசனகவிதைகள் தெறிக்கும். ஆன்மிக, தத்துவ முத்துக்கள். சிந்தனையைச் செம்மைப்படுத்தும் வார்த்தைகள், அதுவும் பாமரர்களின் புழக்க மொழியில், சுவைதரும் சொல்வழக்கில். படிப்பறிவில்லாத பாமரர்கள், வியாபாரத்திற்காக சந்தைக்கு வருபவர்கள் என பல தரப்பினரும் கபீர் முன் கூடி அவர் என்ன சொல்கிறார் என ஆவலோடு கேட்பது வழக்கம். பண்டிதர்களும்கூட தொட பயப்படும் இவ்வளவு உயர்ந்த, தத்துவார்த்த கருத்துகளை, படிப்பறிவில்லா சாதாரணர்களுக்கு அவர்களுக்குப் புரியும் மொழியில், விதத்தில் கபீரைத் தவிர வேறு யாரால் கூறமுடியும்?

இப்படி அவர் பாடிய பாடல்கள், வாய்மொழியாக மக்களிடையே வெகுவாகப் பரவின. பிராபல்யம் அடைந்தன. நாளடைவில் சீரான மொழிவடிவம், அச்சுவடிவமும் பெற்றன. கபீர் தாசரின் புகழ்பெற்ற ‘தோஹா’ எனப்படும் இரண்டடிக் கவிதைகளிலிருந்து சிலவற்றை அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம் .
(தொடரும்)

**

நரி பரியான கதை !

முந்தைய பதிவான “திருப்பெருந்துறை சிவபெருமான் பற்றி….“ படித்தபின் இங்கு தொடர்ந்தால், நன்றாக இருக்கும். எனினும், கொஞ்சம் முன்கதை சுருக்கம்:

அரிமர்த்தனப் பாண்டியன், நல்ல ஜாதிக்குதிரைகளை வாங்கவேண்டி தனது முதல் அமைச்சரான வாதவூரரை (மாணிக்கவாசகரை) திருப்பெருந்துறைக்கு அனுப்பினான். அங்கே குருவாய், சிவனடியாராய் வந்தமர்ந்திருந்த சிவபெருமானால் ஆட்கொள்ளப்பட்டார் மாணிக்கவாசகர். சிவத்தில் ஆழ்ந்தார்; அங்கேயே தங்கிவிட்டார். (இனித் தொடர்ந்து படியுங்கள் . . )

திருப்பெருந்துறையில், மெய்மறந்து பக்திப்பெருக்கில் திளைத்திருந்த மாணிக்கவாசகரின் நாட்கள் வேகமாய் ஓடுகின்றன. ஒரு நாள், பாண்டிய மன்னனிடமிருந்து ஒரு தூதன் வரவிருப்பதாகச் செய்தி வந்தது. திடுக்கிட்டார் மாணிக்கவாசகர். `அடடா! அரச காரியத்துக்காக அல்லவா இங்கு வந்தோம்? என்ன செய்துவிட்டோம்? எனை ஆட்கொண்ட பெருமானே! என் செய்வேன் இனி?` எனக் கலங்கினார். அடியவரின் கவலையை உணர்ந்த சிவன் அவரது கனவில் வந்து, குதிரைகளுடன் விரைவில் திரும்புவதாக பாண்டியனுக்குச் சேதி அனுப்பச்சொன்னார். சிவன் சொன்னபடி செய்தார் மாணிக்கவாசகர். ஏற்கனவே தன்னோடு வந்து அங்கு தங்கியிருந்த படைவீரர்களையும் மதுரைக்குத் திருப்பி அனுப்பினார். மறுபடியும் சிவத்தில் ஆழ்ந்து, பாடிப் பரவிக்கொண்டிருந்த மாணிக்கவாசகரின் கனவில் மீண்டும் திரும்பினார் சிவபெருமான். `மதுரைக்கு நீ திரும்பிப்போ. குதிரைகளுக்கு ஏற்பாடு செய்யப்படும்! ` என்று உத்தரவிட்டார். மதுரை திரும்பினார் மாணிக்கவாசகர் அதாவது, பாண்டியனின் முதன்மந்திரியான வாதவூரர். ஆனால், குதிரைகள் ஏதும் கூட வரவில்லை!

வெறுங்கையோடு திரும்பிய மாணிக்கவாசகரைப் பார்த்துக் கடுங்கோபம் கொண்டான் பாண்டியன். அவர்மீது, பாண்டிய அரசாங்கப் பணத்தைக் கொள்ளையடித்தது, ராஜ்யத்திற்கெதிரான மோசடி எனக் குற்றங்கள் சாட்டப்பட்டன. சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அவர் முதுகின்மேல் பாறைகள் ஏற்றப்பட்டன. அங்கும் இங்கும் சுமையோடு அலைய வைத்துக் கொடுமைப்படுத்தினர். சிறையில் தன் ஆண்டவனை நினைத்து அழுது புலம்பினார் மாணிக்கவாசகர். செவிமடுத்தார் சிவன். நந்திதேவரை அழைத்து அடுத்த நாளே, மதுரையைச் சுற்றிலும் உள்ள காட்டில் இருக்கும் நரிகளைப் பரிகளாக்கி (குதிரைகளாக்கி) மதுரைக்குள் அனுப்ப ஆணையிட்டார். நந்திதேவர் சிவன் ஆணையைச் செயல்படுத்தினார்.

கிடுகிடுவென மதுரைக்குள் நுழைந்த கம்பீரக் குதிரைகளைப் பார்த்த அரசன் ஆச்சரியமானான். என்ன வகையான ஜாதிக்குதிரைகள் இவை? எங்கிருந்து வந்தன இத்தனை! அவன் மகிழ்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், குதிரைகள் மீண்டும் நரிகளாயின. ஊளையிட்டு ஊரையே கூட்டியதால், உடன் விரட்டிவிடப்பட்டன. பாண்டியன் கோபம் எல்லை மீறியது. அரசனான என்னிடமே சித்துவேலையா! எனது மந்திரி இவ்வளவு தூரத்துக்குப் போய்விட்டாரா? மாணிக்கவாசகரைக் கடுமையாகச் சித்திரவதை செய்ய எண்ணி, அவரை வெறுங்காலுடன் ஆற்றின் சுடுமணல்படுகைக்கு அனுப்பினான். கொதிக்கும் மணலில், தலையில் பாறையுடன் நிற்கவைத்து வறுத்தெடுத்தார்கள் வீரர்கள். சூடும், சுமையும் தாங்கமுடியாது அவர் தள்ளாடியபோது, அடியும் சரமாரியாக விழுந்தது. மாணிக்கவாசகர் துவண்டார். மனதுக்குள் மருண்டார். தனக்கேன் இத்தகைய சோதனை, தண்டனை எல்லாம்? சித்தம் கலங்கி சிவபெருமானிடம் முறையிட்டார். `ஆட்கொள்வதுபோல் நாடகமாடி எனை அழவைத்து வேடிக்கை பார்க்கும் அருமையே, ஆதியே, சிவனே! உனையே நம்பிய உனது அடிமைக்கு உரிய பரிசா இது? ஆத்மநாதனே, அநியாயமாய் இல்லையா இதெல்லாம் உனக்கு?` அவரது கதறல் சீண்டியது சிவனை. சிரித்தார் இறைவன்.

கருணைபொங்க சிவன் கீழ்நோக்க, வெறும் மணல்படுகைகளாயிருந்த, நீர் காணா கோடையின் வறண்ட சுடுவெளியில், திடீரெனப் பெருவெள்ளம் பாய்ந்தது. பாண்டிய வீரர்கள் திடுக்கிட்டனர். மழையே இல்லை. வெள்ளம் எங்கிருந்து வருகிறது? எகிறிய வெள்ளநீர் மாணிக்கவாசகரைச் சுற்றிச் சுற்றிச் சென்றது. அவருக்கு ஆபத்து ஏதுமில்லை. மேலும், அவர் தலையில் கட்டியிருந்த பாறைகள், உடற்கட்டுகள் அறுந்து விழுந்து சிதறின. அப்பனின் அருள்விளையாடலை உணர்ந்த மாணிக்கவாசகர் பரவசமானார். அவன் புகழ்பாடி உருகினார். தள்ளி நின்று கவனித்த வீரர்கள் குலைநடுக்கம் கண்டனர். இதில் ஏதோ சூழ்ச்சி, அபாயம் இருக்கிறது என பயந்து, அவரை விட்டுவிட்டு ஓடினர். அரசனிடம் சென்று அலறினர். மன்னனின் குழப்பம் அதிகமாயிற்று. ஊரில், வெள்ள நீர் வெகுவாக உயர்வதாக வந்த செய்தி அவன் நிம்மதியைக் கெடுத்தது. வைகை அணை உடைந்துவிடக்கூடாதே எனப் பதறினான். தண்டோரா போட்டு ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒரு ஆண்பிள்ளையை அணைக்கு வரச்சொன்னான். அணையின் கரைகளை அதிரடியாக உயர்த்த உத்தரவிட்டான். பணி ராப்பகலாக நடந்தது.

வந்திப்பாட்டி என்றழைக்கப்பட்ட நிராதரவான மூதாட்டி ஒருத்தி, மதுரையில் வசித்துவந்தாள். பரம ஏழை. எனினும் பரமனின் பக்தை. தினமும் கஷ்டப்பட்டுப் புட்டு சமைத்து சிவனுக்குப் படைத்துவிட்டு, அதனை எதிர்வரும் எவருக்கேனும் உண்ணக் கொடுத்தாள். தன்னால் முடிந்த சிவகாரியத்தை சிரத்தையோடு செய்துவந்தாள். அவளுக்கும் அரசனின் அவசர தண்டோரா செய்தி போய்ச்சேர்ந்தது. `நான் ஆண்பிள்ளைக்கு எங்கே போவேன்? மண் அள்ளிக் கொட்ட, என் உடம்பும் ஒத்துழைக்காதே. ஒன்றும் செய்யாவிட்டால், அரச குற்றம் வந்துவிடுமே.. ஐயோ! என் சிவனே !` என அழுது அரற்றினாள். அடிமையின் அழுகை ஒலி காதில் விழுந்தது, காலனை எட்டி உதைத்த சிவனுக்கு. அவர்தான் திருவிளையாடல் சக்ரவர்த்தி ஆயிற்றே! நகர்த்தினார் காய்களை வேகமாய். சிறிது நேரத்தில், பாட்டியின் வீட்டுக் கதவை ஒரு இளைஞன் தட்டினான். கதவு திறந்த வந்திப்பாட்டியிடம் கெஞ்சலாகச் சொன்னான்: ”பாட்டி! ராஜ உத்திரவு பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன். நானோ அனாதை. ஏழை. பசியால் வாடுபவன். உன் வீட்டிலிருந்து நான் போய், அணையில் மண் அள்ளிப்போடவா? வேலை முடிந்து மாலையில் வந்தபின், நீ சமைத்த புட்டைக் கூலியாகக் கொடுத்தால் போதும்!” என்றான். பாட்டிக்கு ஒரே ஆச்சரியம். மனம் லேசானது. ”சரி! நீ அப்படியே மன்னனின் வேலையைக் குறையேதும் வைக்காமல் செய்துவிட்டு வா. மாலையில் உனக்குப் புட்டு சமைத்துப்போடுகிறேன்!” என்றாள். பாட்டியின் வேலைக்காரனாக, குடும்பத்து ஆளாகப் பெயர் கொடுத்துவிட்டு, தன் பணியை ஆரம்பித்தான் அந்த இளைஞன்.

அதிரடி வேலையின் நேரடி மேல்பார்வைக்காக, குதிரையேறி உலவினான் பாண்டியன். மன்னன் அந்தப்பக்கம் வருகிறான் எனத்தெரிந்து, அப்போது மரத்தின்மேல் சாய்ந்து, தூங்குவதுபோல் பாவனை செய்தான் அந்த இளைஞன். சில நொடிகளில் அதற்கான பலன் கிடைத்தது. விளாசிய சாட்டையடி பலமாய் அவன் முதுகில் விழுந்தது. வலியால் அதிர்ந்தான் இளைஞன். அதிர்ந்தது அகிலமும். தன்முதுகிலும் சுரீரென வலிபரவ, பாண்டியனும் நிமிர்ந்தான். தடுமாறினான். இருந்தும், `உம்..! `என இளைஞனைக் கோபமாய்ப் பார்த்து சாட்டையை மேலும் உயர்த்தினான். இளைஞன் பயந்து, அவசரமாய் மண்ணள்ளி எடுத்து ஓடினான். அவன் தன் சட்டியிலிருந்து, வெள்ளப்பகுதியில் மண்ணைக் கொட்ட, சீறிப் பாய்ந்துகொண்டிருந்த வெள்ளம், வேகம் தளர்ந்தது. வேகமாகப் பின்வாங்கி வடிய ஆரம்பித்தது. கூர்மையாகக் கவனித்திருந்த பாண்டியன், ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியுமானான். உடல் தனையறியாது, நடுக்கம் கண்டது. குதிரையில் மெல்ல முன்னேறி, இளைஞனை அழைத்து அருகில்வரச் சைகை செய்தான். வந்ததும் `யார் நீ!` என வினவினான். இளைஞன் வந்திப்பாட்டியின் பெயர், விலாசம் சொன்னான். தான் அவளுடைய ஏழை வேலைக்காரன் என்றான். அரசனின் குழப்பம் தலைக்குமேலேறியது. இளைஞன் வழிகாட்ட, வந்திப்பாட்டியின் வீடுநோக்கி விரைந்தான்.

வேலைக்காரனாக வந்து தன் பரமபக்தைக்கு உதவிய சிவபெருமான், அவளுக்கு மோட்சம் அளிக்க முடிவெடுத்தார். அவளைக் கைலாசத்துக்கு அழைத்துவர சிவகணங்களை அனுப்பியிருந்தார். விரைந்துவந்த சிவகணங்கள் வந்திப் பாட்டியிடம் விஷயம் சொல்லி, அவள் தயாராவதற்காக வீட்டின் வெளியே அரூபமாய்க் காத்திருந்தனர். பாட்டியின் வீடடைந்த மன்னன் திரும்பிப் பார்க்க, இளைஞன் அங்கில்லை. வெளியில் வந்த வந்திப்பாட்டியோ, தான் கைலாசம் சென்றுகொண்டிருப்பதாகச் சொன்னாள்! மன்னன் அதிர்ந்தான். கலங்கிய மனதுடன், அரண்மனை திரும்பினான். வெள்ளம் வடிந்துவிட்டதாக அவனுக்கு செய்தி காத்திருந்தது. குழப்பமும் அதிர்ச்சியும் வடிந்தபாடில்லை.

அந்த கொடும் இரவில் தூக்கமின்றிப் புரண்டான் அரிமர்த்தனப் பாண்டியன். நல்ல சிவபக்தன் அவன். அந்தச் சிவனிடந்தான் சொல்லி அவனும் அழுதான். “என்ன நடக்கிறது என் நாட்டில்? ஒன்றும் புரியவில்லையே அப்பனே! குதிரைகள் திடீரென வருகின்றன. கண்ணுக்கெதிரேயே பரிகள் நரிகளாகின்றன. மந்திரியின் சித்துவேலையோ என அவரைத் தண்டித்தால், வெள்ளம் பாய்கிறது தலைநகருக்குள். அணையை உயர்த்த உத்தரவிட்டால், யாரோ ஒருவன் வந்து மண்ணெடுத்துப் போடுகிறான். அடங்காத வெள்ளம் அவன் சொன்னபடி ஆடுகிறது! வயசான பாட்டியின் வீட்டுக்கு விஜாரிக்கப் போனால், அவளுக்கு அரசனைப்பற்றிய அக்கறை ஏதுமில்லை; கைலாசத்துக்குப் புறப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன் என்கிறாள்! எதுவும் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. என்ன ராஜ்யம் இது? என்ன மாதிரியான ராஜா நான்? இந்த ராஜ பதவிக்கு நான் தகுதியானவன்தானா! “ எனத் துவண்டுபோய் சிவனை நினைத்தான். குமுறினான். பின்னிரவின் கனவில், சிவபெருமான் தோன்றினார்: “பாண்டியனே! உன் முதன்மந்திரியான வாதவூரர் (மாணிக்கவாசகர்)பொருட்டுதான் நான் இப்படி எல்லாம் நாடகமாடினேன். உன் குற்றம் ஏதும் இதில் இல்லை. ஆதலால், நீ கலங்காது நல்லாட்சி செய்வாயாக!“ என்று ஆசீர்வதித்து மறைந்தார் ஆதிசிவன்.

அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே மாணிக்கவாசகரை சிறையிலிருந்து விடுவித்தான் பாண்டிய மன்னன். அவரிடம் மனமாற மன்னிப்புக் கோரினான். அவரையே தன் ராஜ்யத்தின் முதன்மந்திரியாகத் தொடருமாறு வேண்டிக்கொண்டான். மாணிக்கவாசகர் நடந்ததெல்லாம் சிவன்விளையாடல் எனச்சொல்லி, தான் சிவபாதையில் தொடர்ந்து நடக்கவேண்டியிருப்பதை அவனுக்கு உணர்த்தினார். சிவசிந்தனையோடு, அங்கிருந்து வெளியேறினார்.

**

திருப்பெருந்துறை சிவபெருமான் பற்றி மாணிக்கவாசகர்

புதுக்கோட்டைப் பகுதியில் பிறந்து வளர்ந்து, புரட்சிக்குப் பேர்போன க்யூபா (அல்லது ஸ்பானிஷ் மொழியில் கூபா) வரை சென்றிருந்தும், அருகிலுள்ள ஆவுடையார் கோவில் பக்கம் போய்ப் பார்த்ததில்லை. `பக்கத்தில்தானே இருக்கு..எப்ப வேணும்னாலும் பாத்துக்கலாம்!` என்று மெத்தனமாய் விட்டுவிட்ட எத்தனையோ புண்ய ஸ்தலங்களில் இதுவும் ஒன்று. இப்போது தூரத்தில், புதுடெல்லியில் போய், குளிருக்கிதமாய் ஸ்வெட்டர் அணிந்துகொண்டு உட்கார்ந்து யோசிக்கிறேன் !

கொஞ்சம் பொறுங்கள், சொல்ல வந்தது என் புராணம் அல்ல. மார்கழிமாதப் பாடல்களான சிவபெருமானுக்கான திருப்பள்ளியெழுச்சியில், பாட்டுக்குப் பாட்டு திருப்பெருந்துறை மன்னா! .. திருப்பெருந்துறை உறை சிவபெருமானே…என்றெல்லாம் உருகுகிறாரே இந்த மாணிக்கவாசகர்? எங்கிருக்கிறது இந்த ஊர்? ஆவுடையார் கோவில் என இப்போது அழைக்கப்படும், புதுக்கோட்டை மாவட்டம் அறந்தாங்கிக்கு அருகிலிருக்கும் ஊர்தான் மாணிக்கவாசகரின் சிந்தை குளிர்வித்த அந்த திருப்பெருந்துறை.

இளம் வயதிலேயே கல்வி ஞானத்திற்குப் பேர்போனவர், `வாதவூரர்` என முன்பு அழைக்கப்பட்ட மாணிக்கவாசகர். இவரது மொழிப்புலமை, ஆன்மிக அறிவு பற்றிக் கேள்வியுற்று அசந்து போன அரிமர்த்தன பாண்டியன், இந்த இளைஞரை தன் ராஜ்யத்தின் முதல் மந்திரியாக நியமித்தான். (அந்தக் காலத்தில் மந்திரி பதவிக்கு எப்பேர்ப்பட்ட ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் அரசர்கள், கவனித்தீர்களா! `முதல்வர் வேட்பாளர்` என அறிவித்துக்கொண்டு இந்தக் காலத்தில் அலைகிறதுகளே சில தெள்ளுமணிகள்.. சரி, விடுங்கள், இது வேறெங்கோ கொண்டுபோய் விட்டுவிடும் !). திருப்பெருந்துறைப் பகுதியில் சிறந்த ஜாதிக்குதிரைகள் கிடைக்கின்றன எனக் கேள்விப்பட்டு, அவற்றை வாங்குவதற்காக, வாதவூரரை திருப்பெருந்துறைக்கு அனுப்புகிறான் பாண்டிய மன்னன். கஜானாவிலிருந்து கொஞ்சம் பொற்காசுகளும், துணைக்கு வீரர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு திருப்பெருந்துறை வருகிறார் வாதவூரர் (மாணிக்கவாசகர்). ஊரில் நுழைந்ததுமே குளுகுளு வயல்களும், சுற்றியுள்ள குளங்களில் தாமரை மலர்களுமாய் ரம்யமான காட்சி மனதை அள்ளுகிறது. ஊரின் கோவிலில் சிவபெருமான் ஆத்மநாதராக அருள்பாலிக்கிறார். ஆத்மாவுக்கு ஸ்வரூபம் உண்டா? இல்லை. அதைப்போலவே இங்கே ஆத்மநாதர் அரூபமாயிருக்கிறார். கூடவந்த வீரர்களைத் தனியே தங்கச் சொல்லிவிட்டு, ஆற்றில் (வெள்ளாறு – முன்னாளைய ஸ்வேத நதி) குளித்துவிட்டு, நீறணிந்து கோவிலுக்குள் சென்று துதிக்கிறார் மாணிக்கவாசகர். கோவிலின் பிரகாரத்தைச் சுற்றிவருகையில் ஒருபக்கம், குருங்க மரத்தடியில் ஒரு சிவனடியார் அமர்ந்திருக்கிறார். வேறு யார், நம் அப்பன் சிவபெருமான்தான், இவரை ஆட்கொள்ள இந்த நாடகத்தை ஆரம்பித்தார் அங்கே. ஏற்கனவே சிவஞானத்தில் திளைத்திருந்தவரான மாணிக்கவாசகரை சிவனடியாரின் சாந்தமான தோற்றம் வசீகரிக்கிறது. இவர் சிவனடியாரோ, சிவனேதானோ! என மயங்கி அவருடைய பாதங்களில் சிரம் வைத்துப் பணிகிறார். தென்னாடுடைய சிவனும் மாணிக்கவாசகரின் தலையில் தன் திருப்பாதம் வைத்து தீட்சை அருள்கிறார். சிவனின் பாத ஸ்பரிசம் பெற்ற இளம் மாணிக்கவாசகர், பரவசமயமாகிறார். சிவன் இனிதே மறைய, இறைவனின் புகழை அப்போதே பாட ஆரம்பிக்கிறார் மாணிக்கவாசகர். திருப்பெருந்துறையிலேயே தங்கிவிடுகிறார். சிவபெருமானுக்குக் கோவில் கட்டுகிறார். சிவன் பெருமையைப் பாடிப் பூஜித்து நாட்களைக் கழிக்கிறார்.

மாணிக்கவாசகரின் திருப்பள்ளியெழுச்சிப் பாடல்களில், அந்தக்கால (9-ஆம் நூற்றாண்டு) திருப்பெருந்துறையின் ஊர்ச்சூழல், அழகு பற்றி, ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் ஒரு வரி சொல்கிறார். பச்சைப்பசேல் என வயல்கள். எங்கும் குளிர்ந்த சூழல். தடாகங்களில் கிண்ணங்கள் போல் மலர்ந்த செந்தாமரைப் பூக்கள் என ஊர்க்கதையும் சொல்கிறது அவர் வர்ணனை. சிவபெருமானின் அருமை, பெருமைபற்றி ஒரு பாசுரத்தில் மாணிக்கவாசகர் :

பூதங்கள் தோறும் நின்றாய் எனின் அல்லால்
போக்கிலன் வரவிலன் எனநினைப் புலவோர்
கீதங்கள் பாடுதல் ஆடுதல் அல்லால்
கேட்டு அறியோம் உனைக் கண்டு அறிவாரை
சீதங்கொள் வயல் திருப்பெருந்துறை மன்னா!
சிந்தனைக்கும் அரியாய்! எங்கள் முன்வந்து
ஏதங்கள் அறுத்து எம்மை ஆண்டருள் புரியும்
எம்பெருமான்! பள்ளி எழுந்தருளாயே!

(பொருள்: நீ எல்லா உயிர்களிலும் நிற்பவன், போகுதல், வருதல் (இறப்பு, பிறப்பு) இல்லாதவன் என்றெல்லாம் உனைப் புகழ்ந்து பாடி, ஆடி மகிழ்வோரைக் கண்டுள்ளோமே தவிர, உன்னையே கண்டறிந்ததாகக் கூறுபவரைப்பற்றி நாங்கள் இதுவரைக் கேட்டதில்லை ! குளிர்ச்சிமிகு வயல்வெளியால் சூழப்பட்ட திருப்பெருந்துறைக்கு அரசனே! சிந்தனைக்கும் எட்டாதவனே! எங்கள்முன் வந்து எங்களின் கர்மவினைகளை அழித்து, எங்களை ஆண்டு அருள்புரியும் எங்கள் தலைவனே! உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தருள்வாயாக !)

`குதிரை வாங்கத்தானே திருப்பெருந்துறை வந்தார் இவர் ! அது என்னவாயிற்று? பாண்டிய மன்னன் கேட்கவில்லையா?` நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது. உங்கள் கவலை உங்களுக்கு! சரி, `நரி பரியான கதை`யை அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம்..

**

மார்கழிப் பொங்கல் வாய்நிறைந்த நன்னாட்கள் !

மார்கழி மாதக் குளிரில் அதிகாலையில் எழுந்து குளித்துக் கோவிலுக்குச் செல்வது ஒரு ரம்யமான விஷயம். ஆனால், வாழ்வில் காலைச் சூரியனைச் சந்தித்தே பழக்கம் இல்லாதவர்களுக்கு, மிகவும் கடுமையான விஷயம்தான் இது.

மார்கழிக் குளிர் என்று இங்கே சொன்னது, தமிழ்நாட்டின் அல்லது பொதுவாகத் தென்னாட்டின் மார்கழி மாதத்தைக் குறித்தல்ல. டெல்லியின் குளிர்காலத்தில் மார்கழி மாதம் எப்படியிருக்கும் என்று சொல்லிப் பிரயோஜனம் இல்லை. நடுக்கும் அதிகாலையில், சுமார் 5 மணிக்கு வீரதீரமாக பாத்ரூமில் நுழைந்து, தலையில் தண்ணீர் கொட்டிக்கொண்டால் உடனே புரிந்துவிடும் நிலைமை ! ஆனால் தண்ணீர் தலையில் விழுவதற்கு, முதலில் படுக்கையை விட்டு – அதாவது, டெல்லியின் கடும் குளிருக்கு இதமாக கம்பளி, ரஜாய் போன்றவற்றால் இளஞ்சூடு கொடுக்கப்பட்ட படுக்கையை – விட்டு எழுந்து வருவது பகீரதப் பிரயத்தனம்தான். அதற்கப்புறம்தானே கோவிந்தனையும் அவன் வீற்றிருக்கும் கோவிலையும்பற்றி நினைக்க முடியும்?

இந்த ஆரம்பச் சோதனைகளில் ஒருவாறு தேர்வுபெற்று, அதிகாலையில் நீங்கள் கோவிலுக்குள் நுழைந்தே விட்டீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். பிறகென்ன மாலோலனின் சன்னிதிக்கு முன்னமர்ந்து `மார்கழித்திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளாம்..` என்று ஆண்டாள் அருளிய பாசுரங்களை எடுத்துவிடவேண்டியதுதான். பாடல்களில் மனம் லயித்து பக்திச் சூடேற, முடிவில் தீபாராதனை கண்டு மகிழும், நெகிழும் மனம். தீர்த்தம், சடாரி ஆனபின், தொன்னையில் வந்து விழுமே நெய்மணம் கமழும் சூடான வெண்பொங்கல். அது வாயில் கரையும்போது ஏற்படும் அனுபவம். மிளகு கடிபடுகையில் ஏற்படும் ஆனந்த லகரி! அந்த அதீத சுகத்திற்காக எந்த ஒரு சோதனையையும் தாங்கிக்கொள்ளலாம்தான்.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள் தன் மனங்கவர்ந்த அழகனாம் திருமாலைத் துயில் எழுப்புவதற்கென, அதிகாலையில் எழுந்துத் தன் தோழிமார்களைக் கோவிலுக்கு அழைப்பதாக வருகின்றன அவர் இயற்றிய 30 திருப்பாவை பாசுரங்கள். கண்ணனைத் துயிலெழுப்ப முயல்கையில், தன்னோடு துணைக்கு வரும் தோழியரையும் முதலில் படுக்கையைவிட்டுக் கிளப்பவேண்டுமே ! அவ்வாறே ஆண்டாள் இதழ்மலர்ந்த திருப்பாவையின் 14-ஆவது தினப்பாடல் இன்று:

உங்கள் புழக்கடைத் தோட்டத்து வாவியுள்
செங்கழுநீர் வாய்நெகிழ்ந்து ஆம்பல்வாய் கூம்பின காண்
செங்கல் பொடிக்கூறை வெண்பல் தவத்தவர்
தங்கள் திருக்கோயில் சங்கிடுவான் போதந்தார்
எங்களை முன்னம் எழுப்புவான் வாய்பேசும்
நங்காய்! எழுந்திராய்; நாணாதாய்! நாவுடையாய்!
சங்கொடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன்
பங்கயக் கண்ணனைப் பாடேலோ ரெம்பாவாய்.

பொருள் (தோராயமாக):

எங்களுக்கு முன்னே எழுந்து வந்துவிடுவேன் என(வீரம்) பேசிய பெண்ணே! நீ இன்னும் எழுந்தபாடில்லை. அதைப்பற்றிய வெட்கமும் உனக்கில்லை ! உன் வீட்டுப் பின்புறத்தோட்டத்தில் உள்ள குளத்தில், செங்கழுநீர்ப்பூக்கள் மலர்ந்துவிட்டன. ஆம்பல் மலர்கள் மூடித் தலைகவிழ்ந்துகொண்டன. தங்கள் கோவில்களில் காலைச்சங்கு ஊதி பூஜிப்பதற்கென, காவி உடையணிந்த, வெண்பற்களை உடைய துறவிகள் சென்றுகொண்டிருக்கின்றனர். தன் வலிமையான கைகளில் சங்கு, சக்கரங்களை ஏந்தி நிற்கும், தாமரைமலர் போன்ற அழகிய கண்களை உடையவனை(கண்ணனை)ப் பாடித் துயிலெழுப்புவோம்.(எழுந்து வருவாயாக!)

**