இல்லாதிருந்துகொண்டு

 

யூகம்

வியூகம்

சிந்தனை

செயல்

சொல்

எழுத்து

பேச்சு

வீச்சு

சிரிப்பு

அழுகை

முடிவு

அன்றும்

இன்றும்

என்றும்

எல்லாம்

அதுவே

என்பதைத் தவிர

என்ன இருக்கிறது இங்கே?

**

தமிழக அரசியலுக்கு ஒரு கவிதை !

ஏற்காடில் ஞானக்கூத்தன்
(புகைப்படம்/நன்றி: திவாகர் ரங்கநாதன்)

முன்பே படித்திருக்கிறேன். சாரு நிவேதிதாவின் பக்கத்திலும் ஓரிரு வருடமுன்பு  வாசித்த ஞாபகம். ஆத்மாநாம்/ஞானக்கூத்தன் தொகுத்த ‘ழ’ கவிதை இதழ்களில் இடம்பெற்றிருந்ததா? நினைவில்லை. எப்படி இருப்பினும் தேர்தல் காலத்தில்,  தமிழக அரசியல்  ரசம் வழிந்தோடும், ஞானக்கூத்தனின்  இந்தக் கவிதையைப் பகிராமல் இருந்தால் நான் என்ன ஒரு கலாரசிகன்?

சிலருக்குப் பெரும் எரிச்சலூட்டிய அந்தக்கால  ’ஹாட்’ கவிதையை (எழுபதுகளில் எழுதியது எனத் தோன்றுகிறது),  இப்போதும் ‘ட்ரெண்ட்’ செய்ய தமிழ்க் கவிஞனுக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறேனே :

 

காலவழுவமைதி

 

“தலைவரார்களேங்…
தமிழ்ப்பெருமாக்களேங்… வணக்கொம்.

தொண்ணூறாம் வாட்டத்தில் பாசும் வாய்ப்பய்த்
தாந்தமைக்கு மகிழ்கின்றேன். இன்றய்த் தீனம்
கண்ணீரில் பசித்தொய்ரில் மாக்களெல்லாம்
காலங்கும் காட்சியினெய்க் காண்கின்றோங் நாம்”

‘வண்ணாரப் பேட்டகிள சார்பில் மாலெ’

“வளமான தாமிழர்கள்  வாடலாமா?
கண்ணாளா போருக்குப் போய்வா யேன்ற
பொற நான்ற்றுத் தாயெய் நாம் மறந்திட்டோமா?
தாமிழர்கள் சொகவாழ்வய்த் திட்டமிட்டுக்
கெடுப்பவர்கள் பிணக்குவ்யல் காண்போ மின்றே
நாமெல்லாம் வரிப்பொலிகள்,  பகைவர் பூனெய்
நாரிமதி படைத்தோரை ஒழிப்போம் வாரீர்
தலைவரார்களேங்..
பொதுமாக்களேங்…  நானின்னும்
யிருகூட்டம் பேசயிருப்பதால்
வொடய் பெறுகறேன் வணக்கொம்”

“இன்னுமிருவர் பேச இருக்கிறார்கள்
அமைதி… அமைதி…”

**

காலமெலாம்

கட்டற்று இருப்பதில்

ஒரு  ப்ரச்னை  என்றான்

காலம் கெட்டுவிடும்.

கெட்டுவிடுமென்றால்?

வீணாய்ப்போய்விடும்.

கட்டுக்குள் இருந்தால்

எல்லாம் சரிப்படுமா?

பார்க்கப்போனால்

அதுவும் ஒரு வெளிதான்

உள்ளே இருந்துகொண்டு

சின்ன வட்டவெளியில்

செக்குமாடுபோலே

சௌகரியமாய்

சுற்றிச் சுற்றி வரலாம்தான்

இந்த உலகம்

காலமெலாம்

சுற்றிச் சுற்றி வருகிறதே

அதைப் போல

**

 

 

எல்லோரும்தான் கவனிக்கிறார்கள் …

சமீபத்தில் வீடு மாற நேர்ந்தது. அதே கட்டிட வளாகத்தில்தான் எனினும், பேக்கர்களைக் கூப்பிடவேண்டியதாயிற்று. அவர்கள்  எல்லாவற்றையும் இறக்கி, இழுத்து, ஈவு இரக்கமின்றி கார்ட்டன்களுக்குள் வேகவேகமாகத் திணிக்கும் வைபவம் அரங்கேறியது. அவசர அவசரமாக, ஏகப்பட்ட சாமான்கள் கண்முன் மீண்டும் ப்ரத்யட்சம் ஆகி விலகின. அவற்றில் சில புத்தகங்களும் – பாப்லோ நெரூதா, ஆண்டன் செகாவ், சுஜாதா, கருட புராணம், ஜாதக அலங்காரம்.. இப்படி சில. முன்னரே வாங்கியிருந்தும்  சரியாகப் படிக்கப்படாமல், அல்லது முடிக்கப்படாமல் அல்லது இன்னும் தொடவேபடாமல் மூலையில் கிடந்திருக்கவேண்டும் – அடிக்கடி என் கவனத்தில் வராத வீட்டின் மூலை. புது வீட்டின் பரபரப்பு அடங்கியதும், நேரம் கிடைத்தது. உட்கார்ந்து படிக்க ஒரு மூலையும். படிப்போம் என சாயந்திர வேலையில் காஃபியோடு உட்கார்ந்தேன்..

“எழுதுகிறவனுக்கு கவனம் முக்கியம். எல்லோரும் கவனிக்கிறோம். ஆனால் எல்லாவற்றையும் கவனிப்பதில்லை. யோசித்துப் பார்த்தால், கவனிக்க விரும்புவதைத்தான் கவனிக்கிறோம். – நம் விருப்பு, வெறுப்புக்கு ஏற்ப . எப்படி? சொல்கிறேன்.

சின்ன வயதில் எங்கள் மாமா வீட்டுக் கல்யாணத்தில் அரியக்குடி ராமானுஜ அய்யங்கார் சங்கீதக் கச்சேரி. அய்யங்கார் ரொம்ப ரசித்து ‘தோடி’ பாடிக்கொண்டிருந்தார். மாமா என்னை ரகசியமாகக் கூப்பிட்டுட்டு ”டேய்..  அவர் என்னத்தயோ அப்பப்ப வாயில் போட்டுக்கிறாரே, அது என்னன்னு போய்ப்  பார்த்துட்டு வா!” என்றார். மாமா கவனித்தது தோடியை அல்ல.

இரண்டாவது உதாரணம்: ‘இலக்கியச் சிந்தனை’யில், ’கதையின் கதை’ என்கிற தலைப்பில் தொல்காப்பியத்திலிருந்து துவங்கி, மேற்கோள்கள் காட்டி தீவிரமான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை போல, எனக்கே திருப்தி தரும்படியாகப் பேசினேன். பேச்சு முடிந்ததும் ஒரு எழுத்தாள அன்பர்  என்னை அணுகி, ‘உங்க பேச்சைக் கேட்டேன். ஏன் அப்பப்ப மூச்சிரைக்கிறது? உங்களுக்கு ஏதாவது ஹெல்த் ப்ராப்ளமா?’ என்றார். அவர் கவனித்தது பேச்சை அல்ல. மூச்சிரைப்பை மட்டுமே.

மூன்றாவது: அமெரிக்காவில் ஒரு பரிசோதனை. ஒரு ஆளைக் கொலைபட்டினிபோட்டு, ஒரு அழகான சித்திரத்தை அவனிடம் காட்டினார்கள். அவனுக்கு சித்திரத்தில் ஒரு ஓரத்தில் வரையப்பட்டிருந்த திராட்சைப் பழம் மட்டும்தான் கண்ணுக்குத் தெரிந்ததாம்.

எனவே, கவனிப்பது என்பது உடல் நிலையையும், மனநிலையையும் பொறுத்தது. காண்கின்ற எல்லாவற்றையும் கவனிக்க எனக்கு சில வருஷங்கள் ஆகின. கவனித்தது அத்தனையையும் எழுதவேண்டும் என்பதில்லை; எழுதத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் விஷயத்தில் சில பொது அம்சங்கள் – முக்கியமாக மானுடம் வேண்டும்.

என் கண்ணெதிரில் நடந்த சாலை விபத்தில், முதலில் எனக்கு எழுத விஷயம் ஏதும் கிடைக்கவில்லை. எல்லா ஊர்களிலும்தான் போக்குவரத்து, எல்லா ஊர்களிலும்தான் கிழவர்கள், கிழட்டு சைக்கிள்களில் அடிபட்டுச் சாகிறார்கள்.. ஆனால், இறுதியில் விபத்து நடந்த இடத்தில் இறைந்திருந்த கால் கிலோ அரிசியை ஒரு சிறுவன், ரத்தம் படியாததாகப் பொறுக்கி டிராயர் பைக்குள் திணித்துக்கொண்டபோது, எனக்கு அங்கே கதை கிடைத்துவிட்டது.

அதேபோல், ஒரு பெண் கணவனைத் திட்டிக்கொண்டே நடந்து கூலிக்குச் செல்கிறாள் – கதையில்லை. எல்லா ஊர்களிலும், எல்லாக் கணவர்களும் திட்டப்படுகிறார்கள். சட்டென்று கூடவே ஓட்டமும் நடையுமாக வந்து, தன் ஆறு வயது பிள்ளையைப் பார்த்து “நீயாவது என்னைச் சரியா வெச்சுப்பியாடா?” என்று கேட்டபோது, அதை (கதையில்) சொல்லவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுவிட்டது..”

-’ரயில் புன்னகை’ சிறுகதைத் தொகுப்பில் சுஜாதா.

அன்றாட காரியங்களினூடே, சிறு சிறு சுற்றல்கள், பயணங்களினூடே எங்காவது ஏதாவது கவனத்தை ஈர்க்கத்தான் செய்கிறது. பல சங்கதிகள், விஷயங்கள் நாம் கவனிக்கமாட்டோம் என்கிற தைரியத்தில் எதிரே ஒரு கணம் வந்து, இடது, வலதாகப் பாய்ந்து ஓடி மறைந்துவிடுகின்றன. இனி  இப்படி விடக்கூடாது. சரியாக கவனித்து  மேலே பயணிக்கவேண்டும். அதாவது, மேற்கொண்டு பயணிக்க அனுமதிக்கப்பட்டால்…   

**

சில கதைகள், சில தலைப்புகள் !

கடந்த நூறாண்டு காலத்தில் எழுதப்பட்ட தமிழின் புகழ்பெற்ற அல்லது குறிப்பிடத்தக்க சிறுகதைகள் என அவ்வப்போது கண்ணில் தென்படுகின்றன. இணையத்திலோ, வேறெங்கோ படிக்கக் கிடைத்தால் வாசிக்கும் வழக்கம் உண்டு. சில கதாசாரியர்கள், சிறுகதைத் தலைப்புகளைப் பார்க்கையில், முதன்முறையாகக் கேள்விப்படுகிறோம் என்பதில், நாம் தமிழில்  எவ்வளவு குறைவாகப் படித்திருக்கிறோம் என்பது தெளிவாகிறது. என்ன செய்ய? அதற்காக சிலர்போல மூசுமூசு-ன்னு படித்துத் தள்ளுபவன் நானல்ல. மெல்லத்தான், selective ஆகத்தான் வாசிக்கமுடியும்!

கண்ணில்பட்ட, எண்ணத்தைத் தொட்ட சில சிறுகதைகளின்  தலைப்புகள் சற்றே அபூர்வமாக, விசித்திரமாக இருப்பதைக் கவனிக்கிறேன். சிலது நீ..ள..மாகக் காட்சியளித்து மிரட்டுகின்றன. ’என்ன நினைத்து என்னைப் படைத்தாயோ, ஏனிந்தப் பெயரை.. வைத்தாயோ..’ என்று சம்பந்தப்பட்ட கதையே அந்தக் கதாசிரியரைப் பார்த்துப் பாடுமோ என்னவோ!

சுவாரஸ்யத்துக்காக சில ‘நீளத் தலைப்புகள்’ கீழே:

நான் என்ன செய்யட்டும் சொல்லுங்கோ – ஜெயகாந்தன்

செம்பொனார் கோவிலுக்குப் போவது எப்படி – ந.முத்துசாமி

சிவப்பாய், உயரமாய், மீசை வச்சுக்காமல் – ஆதவன்

சிவப்புக் கழுத்துடன் ஒரு பச்சைப் பறவை – அம்பை

டெரிலீன் ஷர்ட்டும் எட்டுமுழ வேட்டியும் அணிந்த மனிதர் – ஜி.நாகராஜன்

தாயம்மா பாட்டி சொன்ன நாற்பத்தியோரு சிறுகதைகள் – எம்.யுவன்

ஓணான்கொடி சுற்றிய ராஜாம்பாள் நினைவுகள் – பவா. செல்லதுரை

கனவில் பெய்த மழையைப் பற்றிய இசைக்குறிப்புகள் – ப்ரேம்-ரமேஷ்

இருளப்பசாமியும் இருபத்தியோரு கிடாய்களும் – வேல.ராமமூர்த்தி

மனகாவலப் பெருமாள் பிள்ளை பேத்தி மறுவீடும், வெஜிடபிள் பிரியாணியும் – நாஞ்சில் நாடன்

கதாசிரியர்களின் சிந்தனையில் மாட்டிக்கொண்ட குழந்தைகள், தாத்தாக்கள், பாட்டிகள் :

தாத்தாவும் பேரனும் – தி.ஜானகிராமன்

தாத்தாவின் பேனா – கோணங்கி

சாமியாரும் குழந்தையும் சீடையும் – புதுமைப்பித்தன்

நட்சத்திரக் குழந்தைகள் – பி.எஸ்.ராமையா

குதுப்மினாரும் குழந்தையின் புன்னகையும் – இந்திரா பார்த்தசாரதி

காலமும் ஐந்து குழந்தைகளும் – அசோகமித்திரன்

சிறுமி கொண்டுவந்த மலர் – விமலாதித்த மாமல்லன்

குழந்தைகள் – அசோகமித்திரன்

ஒரு எட்டு வயதுப் பெண் குழந்தையும், நவீன மலையாளக் கவிதையும் – நகுலன்

மறைந்து திரியும் கிழவன் – சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்

காலனும் கிழவியும் – புதுமைப்பித்தன்

ஒரு பழைய கிழவரும் புதிய உலகமும் – ஆதவன்

இப்பிடியெல்லாமா ஒரு தலைப்பு (புரியலையே சாமி!) :

ரி – அ.முத்துலிங்கம்

ரீதி – பூமணி

தனுமை – வண்ணதாசன்

நுகம் – எக்பர்ட் சச்சிதானந்தம்

நீதம் -லட்சுமணப் பெருமாள்

மாஞ்சு -சுஜாதா

அன்னமயில் -வேல.ராமமூர்த்தி (அன்னமா, மயிலா.. தெளிவாச் சொல்லுய்யா!)

இதெல்லாம் -பெரும்பாலும்- அந்தக் கால எழுத்தாளர்களின் வேலை.. இப்போது எழுதிவரும் ஆசாமிகள் என்னென்ன சிந்தித்து எதைத் தலைப்பாக வைப்பார்களோ யாரேயறிவார்? எது எப்படியோ, இலக்கிய வாசக, வாசகியருக்கு கும்மாளம்தான்!

**

’ழ’ கவிதைகள் அனைத்தும், ஒரே புத்தகமாக

தமிழின் புதுக்கவிதைகளுக்காக எனப் பிரத்யேகமாக கவிஞர் ஆத்மாநாம் அவர்களால் மே 1978-ல் துவக்கப்பட்டு, விட்டு விட்டு அக்டோபர் 1988 வரை வெளிவந்தது ‘ழ’ சிற்றிதழ். மொத்தம் 28 இதழ்கள் ஒரு காலகட்டத்தின் தரமான புதுக்கவிதைகள் சிலவற்றை அடையாளம் காட்டின. நவீனத் தமிழின் சிறந்த கவிஞர்களுள் ஒருவரான ஞானக்கூத்தன், ஆத்மாநாமின் 1984 மறைவுக்குப்பின்,  ‘ழ’ வின் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். தமிழ்நாட்டின் ஜனரஞ்சகப் பத்திரிக்கைகள் கண்டுகொள்ளாத (ஒருவகையில் அது நல்லதுதான்) புதுக்கவிதைகளோடு, அம்ரீதா ப்ரீத்தம் போன்ற பிறமொழிக்கவிஞர்களின் படைப்புகளும்,  புதுக்கவிதையின் வளர்ச்சி தொடர்பான குறிப்பிடத்தக்க கட்டுரைகளும், ஞானக்கூத்தன் ஆசிரியராயிருந்த ‘ழ’ வில் வெளிவந்தன 1984-லிருந்து 1988 வரை.

கவிதைகளில் உள்ளார்ந்த ஆர்வம் காட்டுவோருக்கு:  

‘ழ’ இதழ்களில் ஆத்மாநாம் காலத்திலிருந்தே கவிதைகள் எழுதிவந்த ராஜகோபாலனிடமிருந்து பழைய அச்சு இதழ்களைப் பெற்று, அமேஸானில் கிண்டில் புத்தகங்களாக ஏற்றி வெளியிட்டுவந்தார் எழுத்தாளர் விமலாதித்த மாமல்லன். ஒவ்வொரு இதழாக, தனித்தனியாக ’ழ’ கிண்டிலில் கிடைத்துவந்தது. இலவசத் தரவிறக்கம் சில  செய்திருக்கிறேன். வாங்கியுமிருக்கிறேன். இப்போது, ‘ழ’வின் இணையாசிரியரான கவிஞர் ராஜகோபாலன், விமலாதித்த மாமல்லனின் உதவியுடன் ‘ழ’ இதழ்கள் அனைத்தையும் ஒரே கிண்டில் புத்தகமாக அமேஸானில் வழங்கியிருக்கிறார். விலை ரூ.200. கவிதைகள், கவிதை குறித்த படைப்பாளிகளின் கட்டுரைகள் என 500 பக்கங்களுக்கும் மேலாக விரிகிறது இந்நூல்.

எத்தனையோ வெட்டிச் செலவுகளுக்குப் பணம் காணாமற்போய்விடுகிறது ஒவ்வொரு மாதமும் நமக்கு. இஷ்டமுள்ளோர் இதனை வாங்கிப் படிக்கலாம். என்ன.. ஒரு புத்தகம் ரூ.200.. ஆ! – என வியர்த்துக்கொட்டும் சிலருக்காகவும், மற்ற கவிதாப்ரியர்களுக்காகவும் சலுகையாக,  21-10-2020 (பகல் 12:30)-லிருந்து 23-10-20 (பகல் 11:59) வரை இலவசமாகக் கிடைக்கிறது  ‘ழ’ கிண்டில் புத்தகம். கிடைக்கிறதே என்று வெறுமனே தரவிறக்கம் செய்துவிட்டு, ஆயிரம் வேலைகளில் மும்முரமாகி மறந்துவிடாமல், தனியே உட்கார்ந்து கொஞ்சம் வாசித்துப்பாருங்கள்.  ஏதாவது வெளிச்சம் கிட்டக்கூடும்…

சரி, ஓவராக விளக்கியாயிற்று. இரண்டு  ‘ழ’ கவிதைகள் :

மேசை நடராசர்
-ஞானக்கூத்தன்

மேசை மேல் உள்ள நடராசரைச்
சுற்றிலும் இருந்தவை பூத
கணங்களல்ல. கிங்கரர் அல்ல.

எழுதாத பேனா
மூக்குடைந்த கோணூசி
தைக்கும் நூலான பூணூல் உருண்டை
கருத்துத் தடித்த குடுமி மெழுகு
குப்புறப்படுத்துக்கொண்டு
சசிகலா படித்த நாவல்
முதல்வரின் மழை விமானம்
பயன்படாமல் பழுதுபார்க்க
பங்களூர் சென்றதைக்
கட்டமிட்டுக் கூறிய செய்தித்தாள்
மூலை நான்கிலும் சாரமிழந்து
மையம் விடாத முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி
கழுத்து நீண்ட எண்ணெய்ப் புட்டி மற்றும்
இனிவரப் போகும் பலவகைப் பொருள்கள்

ஆனால் நடராசர்
ஆடிக்கொண்டிருக்கிறார்
இருப்பிடம் இமயமோ சித்சபையோ
இல்லையென்றாலும்
சூழ்ந்தவை பூத
கணங்கள் இல்லையென்றாலும்.

எனக்குத்தான் ஆச்சரியம்
எடுத்த பொற்பாதத்தின் அருகே
கழுத்து நீண்ட எண்ணெய்ப் புட்டியைத்
தவறியும் இடறிவிடாமல்
ஆடிக்கொண்டிருக்கிறார்
மேசை நடராசர்

**

பயணம்
-சுரேசன்

பலரும்
கூட்டமாய் முடமாகிவிடுகிறீர்கள்.
ஏதோ
குறிப்பிட்ட ஒரு கணத்தில்
நான் மட்டும் சிலரோடு
ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
ஒவ்வொரு கணத்தையும்
சந்தித்துக்கொண்டே

படிமம் எனக்கென்று
எதுவும் தேவையில்லை
இதுதான் நானென்று
எதுவும் முடிவில்லை

இது
இன்று இனிப்பது
நாளை கசக்கும்
இயல்பான வாழ்க்கை

**

மீண்டும் ‘ழ’ வுக்குள் !

ஆத்மாநாமின் மறைவுக்குப் பின், ஞானக்கூத்தன் ஆசிரியரான  ‘ழ’ இதழ் ஒன்று வாங்கிப் படித்தேன்.  ரசித்தேன். ஒன்றிரண்டை வாசகர்களுக்காகப் பகிர்கிறேன்:

இடையில் ஒரு தரம்

- ஷாஅ


இடையில் ஒரு தரம்
பேனா உதறியதும்
பச்சென்று தரையில்
ஒட்டிக்கொண்ட வார்த்தைகளை
சிதையாமல் எடுத்து உரிய
இடத்தில் பொருத்திவைக்க
முடியாமல் போவதால்
கேட்பாரற்றுக் கிடக்கின்றன
இனிவரும் நாளில்
போவோர் வருவோர்
கால்பட்டுக் கலைந்தும்
தூசிபடிந்து மறைந்தும்
கழுவிவிடும் நீரில் கரைந்தும்
அவை இல்லாமல் போக
வாய்ப்புண்டு
வார்த்தைகள் கீழே
விழுந்ததால் காலியான
இடம் நீங்கலாக
தொடர்ந்து எழுதி முடித்தாலும்
அங்கு கண்டவர் அமர்ந்து
ஊர் வம்பு பேசலாம்
சண்டை சச்சரவுகளின்
மூலஸ்தானம் ஆக்கிவிடலாம்
ஏன், பொய்யானதோர்
உலகமே புனைந்திடலாம்
யார் கண்டார்
எனவே ஆரம்பம் முதல்
கடைசி வரை
முழுமையாகப் படிக்கும்
இயல்புடைய எல்லோரையும்
கேட்டுக்கொள்கிறேன்
எந்த தேசமானாலும் சரி
எந்த மொழியானாலும் சரி
அடுத்த கிரகத்துக்கு
எடுத்து செல்வதானாலும் சரி
நழுவிப்போன வார்த்தைகளையும்
கவனமாய் சேர்த்துப்
படியுங்களென்று.

**

ஊமை எழுத்து

-நகுலன்


பணக்காரர்களுடன்
பழகத் தெரிந்திருக்க
வேண்டும்
அவர்கள் பணக்காரர்கள் மாத்திரம்
இல்லை
என்ற அடிப்படையில்
இதைப் போல்
ஒவ்வொரு நிலையில்
இருப்பவருடன்
அவர் அந்த நிலையில் மாத்திரம்
இல்லை என்றவாறு.
இது பலரால் இயலவில்லை
என்பதனால் தான்..
”என்பதனால் தான் ?”
ஒன்றுமில்லை.

**

திரண்டு வருகிறது ஓர் அலை
வந்து அது போனதும்
நான் இருக்கமாட்டேன்

- காளி-தாஸ்

**

சொர்க்கவாசி

- கோபிகிருஷ்ணன்


யேசு வந்தார்
பாவம் ஒழிந்தது
காந்தி வந்தார்
தீண்டாமை ஒழிந்தது
புத்தர் வந்தார்
உயிர்வதை ஒழிந்தது
சாக்ரடீஸ் வந்தார்
மூடச்சிந்தனை ஒழிந்தது
மார்க்ஸ் வந்தார்
ஆதிக்க வர்க்கம் ஒழிந்தது
டால்ஸ்டாய் வந்தார்
வேறுபாடுள்ள சமுதாயம் ஒழிந்தது
லிங்கன் வந்தார்
அடிமைத்தனம் ஒழிந்தது
பெரியார் வந்தார்
அறிவிலித்தனம் ஒழிந்தது
வேறு யாரோ வந்தார்
தீமை ஒட்டுமொத்தமாக ஒழிந்தது
உல்லாசமாக இருக்கிறேன்
காதில் கடுக்கண் போட்டுக்கொண்டு
யார் வருகைக்கோ காத்துக்கொண்டு

**

 

வல்லிக்கண்ணன் கவிதைகள்

சுப்ரமணிய பாரதியிலிருந்து, அவருக்குப் பின் வளர்ந்து செழித்த  தமிழ்ப் புதுக்கவிதை வரலாற்றை, ஒரு சிறந்த கட்டுரை நூலாக தமிழ் இலக்கியத்தில் பதித்த ஆளுமை வல்லிக்கண்ணன். நா.பார்த்தசாரதிதான், தான் நடத்திவந்த  ’தீபம்’ இலக்கிய இதழில் இதனை ஒரு கட்டுரைத் தொடராக 1977-ல் வல்லிக்கண்ணனை  எழுதவைத்தார். 1978-ல் சாகித்ய அகாடமி வல்லிக்கண்ணனுக்கு ’புதுக்கவிதையின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்’ என்கிற இந்த நூலுக்காக விருது வழங்கி கௌரவித்தது.

2006-ல் மறைந்த வல்லிக்கண்ணன், சிறுகதை, நாடகம், நாவல் என நிறைய எழுதியிருக்கிறார் எனினும் தன் கட்டுரை நூல்கள் சிலவற்றிற்காகக் கவனிக்கப்பட்டவர்.  பாரதி, ந.பிச்சமூர்த்தி, கு.ப.ராஜகோபாலன் ஆகியோரின் தாக்கத்தில் இளம் வயதிலிருந்தே கவிதைகளை எழுதிவந்தவர்.  எழுத்தாளர் சி.சு. செல்லப்பாவின் ‘எழுத்து’ இலக்கிய இதழில் இவரது புதுக்கவிதைகள் வெளிவந்தன. அவரே,  ‘அமரவேதனை’ என்கிற தலைப்பில் வல்லிக்கண்ணனின் முதல் கவிதை நூலை 1974-ல் ‘எழுத்து பிரசுரமாக’ வெளியிட்டார்.  அறுபதுகளின் இறுதி, எழுபதுகளின் ஆரம்பத்தில் எழுதப்பட்ட கவிதைகளைக்கொண்ட ‘அமரவேதனை’ யை சமீபத்தில் புரட்டியபோது சில,  மனம் கவர்ந்தன.  வாசியுங்கள் அன்பர்களே:

அறிஞர் ஆந்தை 

ஆந்தை ஒன்று
மரத்தில் இருந்தது
அறிஞர் ஆந்தை
அதிகம் பார்த்தது
பார்க்கப் பார்க்க
கூச்சல் குறைத்தது
கூச்சல் குறையவும்
கூரிய காதால்
அதிகம் கேட்டது
அதனால் பின்னர்
உண்மை தெரிந்து
தன்னை அறிந்து
உலகை உணர்ந்தது.
பேச்சை வளர்க்கும்
பெரியவர் பலரும்
ஆந்தையைப் போல
ஆழ்ந்து அடங்கிடில்
அமைதி வளரும்
உலகம் உய்யுமே!

**

பண்பு ஒன்றே !

விளக்கைப்போட்டேன்
கொசுக்கள் ஆய்ந்தன
இனிப்பைக் கொட்டினேன்
ஈக்கள் மொய்த்தன
மிட்டாய் நீட்டினேன்
குழந்தைகள் சூழ்ந்தன
புல்லைச் சிதறினேன்
ஆடுகள் சேர்ந்தன
பணத்தைக் காட்டிடில்
மக்கள் கூடுவர்
பார்க்கப் போனால்..
பண்பு ஒன்றே !

**

அமர வேதனை

சிலுவையில் செத்த
ஏசுவின் புண்கள்
மீண்டும் கொட்டுது ரத்தம்
மீண்டும் மீண்டும்
உயிர்க்கும் நித்தம்

குண்டடிபட்ட
காந்தியின் இதயம்
மீண்டும் கக்குது ரத்தம்
துயரால் சாகும் நித்தம்

உண்மைக்காக
உரிமைக்காக
மனிதருக்காக
செத்த சாக்ரடீஸ், லிங்கன்
புத்தன் வகையரா
அத்தனை பேரின் ஆத்மாவும்
அமைதியற்றுத் தவிக்கும்
என்றும் என்றும்..

நித்தம்
சத்தியம் கொலைபடல் கண்டு
உரிமை பறிபடல் உணர்ந்து
மனிதரை மனிதர்
தாக்குதல், நசுக்குதல்
கொல்லுதல் கண்டு..
மண்ணில் அங்கும் இங்கும்
எப்பவும் போர்வெறி
நரித்தனம் நாய்த்தனம்
பயில்தல் அறிந்து..
மனிதர்
மனிதம் மறந்தது கண்டு..

**

சென்னைக்கு வந்த சிவன்

சென்னைக்கு வந்து சிவமானான்
அன்றொரு புலவன்
சென்னைக்கு வந்தான், சிவமானான்!
சென்னைக்கு வந்தேன், என்னானேன்?
இன்று நான்
சென்னைக்கு வந்து என்னானேன்?

வெண்பொடி போர்த்திய மேனி
சடைபட்ட கூந்தல்
மண்பட்ட ஆடை பூண்டான்
பித்தனெனத் திரியும் சிவமானான்
தமிழைப் போற்றிய புலவன்

ஓட்டல்தோறும்
உணவெனும் பேரில் 
கண்ட நஞ்சையே தின்னக் கற்றேன்
வீதிகள் திரியக் கற்றேன்
வெறிநோக்கும் பெற்றேன்
உடலெனும் பேரில்
எலும்புகள் சுமந்து நின்றேன்
எதையும் எண்ணிச் சிரித்தல் கற்றேன்
இவையும் சிவனின் பண்புகள்தானே!

**

யாரே அறிவர்?

ஒரு இல்
ஒரு வில்
எனக் கொள்கைகொண்டு
வாழ்ந்து காட்டினை
ராமா! நின்
ராஜ்யம் இங்கு
வரல் வேண்டுமென
விரும்பினர் பலரே
விரும்புவோர்
இன்றும் உளரே

எனினும்
இன்று நீ
இந்நாட்டிடை வந்திடில்
உன் நிலை என்னாகுமோ
யாரே அறிவர்?
மீண்டும் கானகம்
ஏகிட நேருமோ
இருட்டடிப்பில்  ஆழ்வையோ?
அன்றிக்
குண்டடிபட்டுச் சாவையோ..
யாருக்குத் தெரியும்?

ரகரகத் துணைவியர் பலப்பலர்
சுரண்டிப் பிழைத்திட
உற்ற கருவிகள் பலப்பல
எத்தி உயர்ந்திட
நாவலித்தீடு நயம் நிறை
சொற்கள் மிகப்பல பல
கொண்டு வாழ்ந்திடும்
அரசியல் தலைவர்கள், மேதைகள்
வளர்ந்திடும் இந்நாட்டில்
பிழைக்கத் தெரியாப் பித்தென
பரிகசிப்புக்கு உள்ளாவையோ?
ஏ ராமா!
உன் நிலை என்னாகுமோ
யாரே அறிவர் ?

**

கு. அழகிரிசாமியின் ‘மானம்’ சிறுகதை

ஏற்கனவே இந்த தளத்தில் பதிந்திருந்த கு.அழகிரிசாமியின் ’அன்பளிப்பு’ சிறுகதை நிறைய வாசகர்களைக் கவர்ந்திருக்கிறது என்பது மகிழ்ச்சி தரும் ஆச்சரியம். அழகிரிசாமி அழகுத் தமிழின் அருமையான சிறுகதை ஆசிரியர்களில் ஒருவர். இன்று காலையில் படிக்க நேர்ந்த அவரது இன்னுமொரு சிறுகதை வித்தியாசமானது. கீழே, வாசிப்பின்பத்திற்காக :

சிறுகதை: கு. அழகிரிசாமி

மானம்

இரயில் பயணத்தை அவன் என்றைக்குமே வெறும் இரயில் பயணமாய்ப் பார்ப்பது இல்லை. இரயில் பயணத்தை ஒரு தத்துவார்த்தமாகவே கண்டு அவனுக்கு விருப்பமாகி விட்டது. ஒரு ஆரம்பத்திலிருந்து ஒரு முடிவுக்குச் செல்லும் வாழ்க்கையைப்போல, இரயில் ஊடறுத்துக் கொண்டு போகிறது என்று பல சமயங்களில் அவன் நினைப்பதுண்டு. இரயில் விரைந்து செல்லும் வழியெல்லாம் நில்லாக் காட்சிகளில் மனந் தோய்ந்து நிற்கும் புதிரை, அவன் இரயில் பயணம் முழுவதும் விடுவித்துக் கொண்டே இருப்பதுண்டு. இரயில் நிற்கும் இரயிலடிகளை விட தான் செல்லும் இரயில் நிற்காது போகும் இரயிலடிகளின் மர்மத்தை, இரயில் கடப்பதற்கு முன்னமேயே பிடிபடுவதற்கு முயற்சிப்பதாய், அவன் பார்வை அந்த இரயிலடிகளின் மேல் பாயும். அப்போது அவனுக்கு மட்டும் இரயில் ஒரு விநாடி நின்று போவதுபோல், அவனின் சிந்தையில் இரயில் கட்டுண்டு இருக்கும். இரயில் நிற்காத அந்த இரயிலடிகளில் ஆட்களில்லாது வெறிச்சோடிப் போய் இருக்கும் தனிமையில், எங்கிருந்தோ ஒரு நாய் ஓடி வந்து, ஏதோ திசை நோக்கி இருக்கும் தனிமையின் தொலைவை நீட்டிப்பதுபோல் தோன்றும் அவனுக்கு. அப்போதெல்லாம் அவ்வளவு பெரிய இரயிலில் தான் மட்டும் தனியாய்ப் பிரயாணம் செய்தால், தன் தனிமையில் இரயில் பயணமும் நில்லாக் காட்சியாய் ஓடிப் போவது இன்னும் துல்லியமாகும் என்றெல்லாம் உள் தர்சனம் செய்து கொண்டிருப்பான்.

இந்த இரயில் பயணம் அவன் வெகுகாலம் கழித்துப் போவதாக அவனுக்கு திடீரென்று நினைவு கொண்டது. மதுரைக்குச் செல்லும் வைகை விரைவு இரயில் வண்டி ஆயத்த நிலையில் புறப்படத் தயாராக இருக்கும். ஒரு மிக நீளமான இயந்திர நாய், பாய்ச்சலுக்குத் தயாராக இருப்பது போல் அவனுக்கு உள்ளத்தில் சிலிர்ப்பு ஏற்படும். ”இது என்ன? இந்தக் கடைசி நிமிஷத்தில் மூட்டை முடிச்சோடு ஏழு பேர்கள், வெளி கிரகத்திலிருந்து வந்து குதிப்பது போல் உள்ளே அவசர அவசரமாய் நுழைகிறார்களே. மனிதர்கள் ஏன் அவசரத்தையும் துரிதகதியையும் விரும்பி தழுவிக் கொள்கிறார்கள்? காலத்தையே கால்செருப்பாய் போட்டுக் கொண்டு, ஆளாய்ப் பறக்கிறார்களோ?” என்று அவன் நினைப்புகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவர்கள் அவனிருக்கும் இருக்கைக்குப் பக்கத்திலேயும், எதிரேலேயும் என்று உட்கார்ந்திருப்பர். அது ஒரு பெரிய குடும்பமாயிருக்கும் எனறு ஊகிப்பதற்கு எந்தக் கால அவகாசமும் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவன் இருக்கைக்கு எதிரில் அமர்ந்தவர்கள் ஒரு இளைஞனும், இளம் பெண்ணும். அவர்கள் அண்மையில் திருமணம் செய்துகொண்ட தம்பதியினர் என்று அவன் ஊகித்துக் கொண்டான். அந்த இளம் பெண் வகிடெடுத்த நெற்றியில் பொட்டு வைத்திருப்பாள். சல்வார் சூட் போட்டிருந்தாலும் கல்யாணம் செய்து கொண்டுவிட்ட பின்னால், அது அவள் துடுக்குத்தனத்தைக் கொஞ்சம் குறைத்துக் காட்டுவது போல் இருக்கும் அவனுக்கு. இளைஞனிடம் ஒரு புது மாப்பிள்ளை முறுக்கு இருப்பதை, அவன் அவளிடம் பேசும் காதல் கலந்திருக்கும் கண்களில் கொஞ்சம் கர்வம் கலந்திருக்கும் தோரணையிலும்- அவர்கள் அவளின் பெற்றோர்களாக இருக்க வேண்டும்- அவளின் பெற்றோர்கள் இருக்கும் இருக்கைகளிலிருந்து ஒதுங்கி வந்து மனைவியோடு  எதிர் இருக்கைகளில் தேர்ந்தெடுத்து இளைஞன் அமர்ந்து கொண்டதிலிருந்தும், அவன் புரிந்து கொள்வதற்கு அரிதாக இல்லை. அவளுடைய பெற்றோர்களோடு அவளுடைய சகோதரன், அண்ணியும், அவர்கள் குழந்தையும் கூட வந்திருப்பார்கள்.

வைகை இரயில் வண்டி இறக்கை கட்டிப் பறப்பதுபோல் பறந்து கொண்டிருக்கும். ஒரு பறவை அதன் மேல் குறுக்கே பறந்து, அதைக் கேலி செய்வதுபோல் இருக்கும். ஆரம்பத்தில் நீயா நானா என்று ஒரு இருக்கை வரிசையில் நான்கு பேர் உட்கார்ந்திருக்கும் இறுக்கமும், இட நெருக்கடியும் கொஞ்சம் குறைந்தது போலிருக்கும். பயணிகள் அவரவர் நினைவோட்டத்தில் இருப்பது போல் இருக்கும். இரயில் ஓட்டத்துக்கு இணையாய் எத்தனை நினைப்பு ஓட்டங்கள் என்று அவன் அதிசயித்துக் கொண்டிருப்பான். எதிரிலிருந்த குடும்பத்தின் செயல்பாடுகள் ஆரம்பமாகிவிட்டன. தம் செயல்பாடுகளை மற்றவர்கள் கவனிப்பார்களே என்ற பிரக்ஞை குடும்பத்தினருக்கு இல்லாததே, அவனை அவர்களின் செயல்பாடுகளைக் கவனிப்பதற்குத் தூண்டுதலாயிருக்கும். குடும்பத்தினர் இரைந்தும் சிரித்தும் பேசிக் கொண்டிருப்பது  விகாரமாயும், இரயில் விரைந்தோடி இரையும் தாள கதியோடு ஒத்துப் போகாதது போலும், அவனுக்குத் தோன்றும். குழந்தையைவேறு சீண்டிக் கொண்டு விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். சில சமயங்களில் வீட்டில் தாங்கள் கொஞ்சாத கொஞ்சலும், சீண்டாத சீண்டலும் பெற்றோர்கள் இந்த மாதிரியான இரயில் பயணங்களில் மேற்கொள்வது பயணங்களில் நேரம் கிடைப்பதாலா, அல்லது பயணத்தில் தம் பொழுது கழிவதற்கான ஏதுவாகவா என்று அவன் யோசிக்கலானான். குழந்தையோ அவர்களின் கொஞ்சலையும் சீண்டலையும் பிடிக்காததுபோல சிணுங்கவும், குழந்தையின் தாய் குழந்தை தூங்கட்டுமென்று ஒரு சேலையை எடுத்து தன் இருக்கைக்கு மேலேயே தூளி கட்ட முயல்வாள். முடியாது திணற, அவளின் கணவன் வெற்றிகரமாக தூளி கட்டி முடித்துவிட்டு, ஒரு பெருமிதம் கொள்வது போல் தன் மனைவியைப் பார்ப்பான்.

இரயில் ஓட ஓட, காட்சிகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும். கொளுத்தும் வெயில் வேட்டி, கருவேல முட்செடியில் சிக்கிக் கிழிபட்டுக் கொண்டிருக்கும். கூட்டமாய் இருக்கும் சில பனை மரங்கள். தள்ளி ஒரு பனை மரம் மட்டும் தனியாய்ச் சூரிய வெயிலைக் குடித்துக் கொண்டிருக்கும். இரயில் கழிவறைப் பக்கம் தன் அவலத்தைக் கூனிக் குறுகி முகத்தை எப்போதும் குறுக்கிய கால்களுக்குள் புதைத்துக் கொண்டு டிக்கெட் இல்லாமல் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த இளமை பறிபோன பிச்சைக்காரி எங்கே போனாள்? எங்கு போய்ச் சேர்வது என்று தெரியாமல் பயணிக்கும் அவளுக்கு, எங்கு போய்ச் சேர்ந்தாலும், அங்கு போய்ச் சேர்வதுதானா? சாப்பாட்டுக்குத் தயாராகி விட்டிருக்கும் குடும்பம். சாதம், சாம்பார் , முட்டை, தயிர் என்று பரிமாறல்கள் தொடங்கியிருக்கும். தனியாய் அவன் எதிரில் இருக்கும் இருக்கைகளில் அமர்ந்திருக்கும் இளந்தம்பதிகளுக்கு முதல் பரிமாறல் நடக்கும். மற்றவர்களின் பசியைத் தூண்டி விடுவது போல் இருக்கும், அவர்கள் பரிமாறுவதும் உண்பதுமாய் இருப்பது. இந்தப் பசியாறலுக்கு முன்னமேயே குறுக்கும் நெடுக்குமாக வந்து போய்க் கொண்டிருக்கும் இரயில் காண்ட்டீன் ஊழியர்கள், பஜ்ஜி,பலகாரம் காபி, டீ என்று குடும்பத்தினரிடம் நடந்த வியாபரத்தில் அவர்களுக்குப் பழக்கமாகிவிட்டனர். குழந்தை இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதை குடும்பத்தினர், தொல்லையில்லையென்று விரும்புவதுபோல் தோன்றும் அவனுக்கு. இளந்தம்பதிகள் தங்களுக்குள்ளேயே விடாது பேசிக் கொண்டே வந்து கொண்டிருப்பார்கள். குடும்பத்தில் பிறருக்கும் வேறு யாரிடமும் பேசவேண்டிய அவசியமின்றி விஷயங்கள் ஏராளமாய் இருக்க, எப்படி அந்த விஷயங்கள் அவர்களுக்கு சுவாரசியமாகின்றன என்று ஆச்சரியப்படுவான். அதனால் தான் பேச முயன்றாலும் அது அவர்களுக்கு சுவாரசியமில்லாமலும், இடைஞ்சலாகவும் இருக்கும் என்ற காரணத்தால் அவன் அவர்களைக் கண்ணோட்டம் செய்வதையும்கூட,  ஒரு நாகரிகத்தோடு செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் இருந்தான்.

இப்போது இரயில் விழுப்புரம் இரயிலடியில், நெடுஞ்சாலையில் ஓடி ஒரு நாய் களைத்துப் போய் நிற்பதுபோல் நின்று கொண்டிருக்கும். அவனும், குடும்பத்தினரும் இருக்கும் இரயில் பெட்டியில் ஏறி, உள்ளே ஒரு திருநங்கை நுழைவாள். அவளைத் தொடர்ந்து இன்னும் சிலர் நுழைவார்கள். அவள், வாளிப்பையும் வாயாடலையும் சேர்த்து கூட்டிக்கொண்டே நுழைவதுபோல் இருக்கும். அவளின் ஈர்ப்பு ஆணில் பெண்ணின் நிழலும், பெண்ணில் ஆணின் நிழலும் சேர்ந்த பரிமாணத்தில் அமைவதாயும், தன்னுள்ளிருக்கும் ஆண்மையும் பெண்மையும் கலந்து பிரக்ஞை வெளியில் பிரத்தியட்சமாய்க் காணும் பரவசமாய் அது மாறுவதாயும், அவன் உணர்ந்தான். அவளின் வாளிப்பில் இருக்கும் நேரடித்தனம் பொய்யானதென்பது அவள் வாழும் வாழ்க்கையின் உண்மையில் அடிபட்டுப் போகும் என்று நினைத்தான். அதே சமயத்தில் அவனுக்கு, அவள்மேல் பயம் கொண்டது. அந்த பயம், அவளின் வசீகரத்தில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் மாயையின் நிழலில் மனம் கொள்ளாது இருள்வதால் என்பதாலிருக்கும். மிகவும் கலகலப்பாக வந்துகொண்டிருக்கும் திருநங்கை, கை தட்டுவாள். ஒவ்வொரு இருக்கையில் இருப்பவர்களிடமும் கை தட்டிக் காசு கேட்கும் அவளின் செயலை, பிச்சை எடுப்பது என்ற ரீதியில் எடுத்துக் கொள்ள முடியாது என்று அவனுக்கு மனத்தில் படும். ஒரு பிரத்தியேகமான மன, உடல் ரீதியில் தாம் வாழும் வாழ்க்கையின் அங்கீகரிப்பை, இப்படி அவள் உரிமையோடு எதிர்பார்க்கும் விதமாகக் காலந்தோறும் பழகி விட்டாளோ என்று அவனுக்கு ஒரு ஐயம். அவள் தன்னை நெருங்கிக் கொண்டே இருக்கிறாள். ஏன் ஜ்வாலையை அள்ளிக் கொண்டு வருகிறாள்? எந்தக் காட்டைக் கொளுத்தப்போகிறாள்.. என்று அவன் மனம் உன்மத்தம் கொள்ளும்.

அவன் இருக்கும் இருக்கை வரிசைக்கே வந்து விட்டாள். காமதேவன் இந்திரன் அவளிடம் எந்த வில்லைக் கொடுத்து விட்டுப் போனான்? அவள் கண்களில் முதலில் பட்டது, அவனுக்கு எதிரே உட்கார்ந்திருக்கும் இளந்தம்பதியினர்தான். அவள் இந்திர வில்லைக் கண்களில் வளைத்துக் கைகளில் சொடுக்கி காண முடியாத மலர் பாணங்களை எய்வது அவர்களுக்குத் தெரியவில்லையா? அந்த மலர் பாணங்கள் அவர்கள் மேல் வாழ்வின் வசந்தங்களைப் பொழிந்து உன்மத்தம் கொள்ளவைப்பது, அவர்களுக்குப் புரியவில்லையா? அவள் கை நீட்டிக் கேட்பது காசுக்கா? இல்லை அது இந்திர வரமா? எத்தனை விநாடிகள் காத்திருக்கும் இந்திர வரம் என்பதுபோல், காதலில் தழுவத் தயக்கப்படுவது போல் இருக்கும் இளந்தம்பதிகளிடமிருந்து, அவனிருக்கும் இருக்கை வரிசையில் வேறு யாரையும் அணுகாது நகர்ந்து போவாள், அடுத்த இருக்கை வரிசைக்கு அந்தத் திருநங்கை.

பெண்ணின் தந்தைக்கு என்ன யோசனையோ? நகர்ந்து போய்க்கொண்டிருக்கும் திருநங்கையை மறுபடியும் கூப்பிட்டார். அவளிடம் “நல்லா ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்க; கூடிய சீக்கிரம் தாயும் பிள்ளையுமாகனும்” என்று சொன்னதும், அவள் கைகளை உயர்த்தி இளந்தம்பதியினரின் உச்சந் தலைகளின் மேல் சுற்றுகள் சுற்றி வாழ்த்துவாள். இந்திரன் வானிலிருந்து வாழ்த்தி, திருநங்கைக்கு மந்திரத்தைச் சொல்லச் சொன்னதுபோல் அவனுக்குத் தோற்றம் கொள்ளும். இளம் தம்பதிகள் இன்னும் அழகாகி, காதல் கொண்டு மயங்குவதுபோல் அவனுக்குத் தோன்றியதில், ஒரு வரம்பை மீறின அச்சமும் கூடும். மகிழ்ந்துபோன பெண்ணின் தந்தை, ஒரு பத்து ரூபாய் நோட்டை எடுத்து, வாழ்த்திய திருநங்கையிடம் கொடுத்தார். காற்றடைத்த பாலீதின் பை வெடித்ததுபோல் அவள்,  “கூலிக்காக நான் வாழ்த்தறதில்ல” என்று வெடித்து பெண்ணின் தந்தையை முகமெடுத்தும் பார்க்காமல், அடுத்த விநாடியே புறப்படப் போகும் இரயில் வண்டியிலிருந்து இறங்குவாள். அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பெண்ணின் தந்தையின் மனம் அதிர்ந்ததோ இல்லையோ, அவன் மனம் அதிர்ந்தது. அவனின் ஆடைகளைத் திருநங்கை களைந்து எடுத்துக் கொண்டு போனது போல் அவன், அவளைக் கனவு போல் பார்ப்பான். மானம் ஆணுமல்ல; பெண்ணுமல்ல; ஆண் பெண் உறுப்புகளல்ல என்று பளிச்சென்று அவன் மனத்தில் ஒரு மின்னல் ஓடி இறங்கும். புறப்படும் இரயில் வண்டியும் ஒரு விநாடி அதிர்ந்து நின்று, மறுபடியும் இரயிலடியை விட்டுப் புறப்பட்டது போலிருக்கும் அவனுக்கு. திருநங்கை மறையும் வரை இரயில் ஜன்னல் வழியே, இரயில் நடைமேடையில் அவள் ஒருத்தி என்பதுபோல, அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பான் அவன்.

**

நன்றி: sirukathaigal.com

ஏகாந்தனின் புதிய மின்னூல்

அடியேனின் இன்னுமொரு மின்னூல் அமேஸானில் வெளிவந்துள்ளது:

  1. தாமதத்திற்கு அருந்துகிறேன்

சற்று தாமதமாக(!) வந்திருக்கும் ஏகாந்தனின் முதல் கவிதைத் தொகுப்பு.

இந்த மின்புத்தகத்தில் 51 கவிதைகள் உள்ளன. பெரும்பாலும் சிறுகவிதைகள், ஒன்றிரண்டு சற்றே நீண்ட வசன கவிதைகள். சில வலைப்பக்கத்தில் முகம் காட்டியவை. சில புதிதாக வந்திறங்கியவை என அமைந்துவிட்ட தொகுப்பு.

 

 

 

 

 

ASIN : B08GKMHRY9

லிங்க்

இந்த மின்னூலை இலவசப் பதிவிறக்கம் செய்து வாசிக்க உங்களுக்குத் தரப்பட்டிருக்கிறது,   4 நாட்கள் அவகாசம்! 27-8-20 -லிருந்து 30-8-20 (ஞாயிறு) வரை.

  1. தூரத்திலிருந்து ஒரு குரல்’ – இலவச வாசிப்பு நீட்டிப்பு !

இந்த மின்னூல் (கட்டுரைத் தொகுப்பு) இலவசப் பதிவிறக்கத்திற்குக் கிடைக்கிறது -மேலும் 3 நாட்களுக்கு:  25-8-20 -லிருந்து 27-8-20 வரை.

 

 

 

 

 

 

ASIN : B08F566L57

லிங்க்

வாசக, வாசகியர் மேற்கண்ட வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, பதிவிறக்கம் செய்து படிக்குமாறு அன்புடன் அழைக்கிறேன். வாசித்தபிறகு, அமேஸான் பக்கத்தில் சம்பந்தப்பட்ட புத்தகத்துக்குக் கீழே உங்களது ‘customer review’ -வை ’ஸ்டார் ரேட்டிங்’ மூலமாக, அல்லது எழுத்துமூலமாகத் தந்தீர்களானால் நல்லது.  நன்றி.

-ஏகாந்தன்.