ஒரு ஹோமத்தின்போது …

 

பெங்களூர் ஜெயநகர். ஸ்ரீ ஆண்டாள் ரெங்கமன்னார் திருக்கோயில். காலை 10 மணிப்போல் ஆரம்பித்த சுதர்ஷன ஹோமம் மெல்ல முன்னேறுகிறது. அர்ச்சகர்களும், சார்ந்தவர்களும் நிதானமாக மந்திரங்களை ஓதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அமைதியான சூழலில், மந்திர ஒலி அலையலையாகப் பரவி வியாபிக்கிறது.

ஹோமகுண்டத்தின் முன்னே,  ஒரு வரிசையில் பெண்கள். எதிர்வரிசையில் ஆண்கள். ஒரு குட்டிப்பையன் -நாலு வயசு இருக்கலாம்- அம்மாபக்கம் அப்பாபக்கம் என, ஓரிடத்தில் நில்லாது ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். இடையிலே அவனது அப்பா பிடித்து உட்காரவைத்து ஒரு சுலோகத்தை சொல்லவைக்கிறார். கொஞ்சம் சொன்னான். இன்னும் சொல்லு.. என்கிறார் தந்தை. தெரில ! – என்கிறான். மறுபடியும் திமிறி அந்தப் பக்கத்துக்குத் தாவல். கீழே உட்கார முடியாததால், அப்பாவுக்குப் பக்கத்தில் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்கும் தாத்தாவிடம் இப்போது வந்து சிக்கிக்கொண்டான்! பேரப் பிள்ளையை சார்ஜ் எடுத்துக்கொள்ள முயற்சிக்கிறார் பெரியவர். இழுத்து மடியில் உட்காரவைக்கிறார்..

விஷமம் பண்ணக்கூடாது ஒரு எடத்துல ஒக்காரணும்!

ம்ஹூம்.. அங்கே போய் ஒக்காந்துக்கறேன்..

ஸ்…அங்கயும் இங்கயுமா ஓடக்கூடாது. கோவிச்சுக்குவா!

யாரு ?

அங்க பார். அந்த மாமா !

அங்க என்ன நடக்கறது?

ஹோமம் நடக்கறது ..

இது எப்போ முடுயும்..?

டேய் ! மந்த்ரம் சொல்றார் பாரு  மாமா.  கேளு..

ஏன் ஃபாஸ்ட்டா சொல்லமாட்டேங்கிறா ?

மந்த்ரம்லாம் மெதுவாதான் சொல்லணும்.

ஏன்?

அப்பதான் உம்மாச்சி காப்பாத்துவார்..

அங்க ஒக்காந்துண்டு  என்ன பண்றா?  எனக்கு  அங்கே போகணும்..

அங்கேலாம் போகக்கூடாது.

ஏன் ?

ஃபயர்! அதுக்குள்ளேயிருந்து நெருப்பு வருது பாத்தியா!

நெருப்பு எப்பிடி அங்கேருந்து வர்றது?

அந்த மாமா நெய்ய விடறார்!

நெய்யா! எனக்கு உன்னும் தெரியலயே

அடேய்.. அவர் கையில பார்றா .. லாங் ஸ்பூன்

அது .. ஸ்பூனா?

ம்.. உட்டன் (wooden) ஸ்பூன்.. அதுலேர்ந்து நெய் விடறார்.

நெய்ய ஏன் அதுக்குள்ள விடறார்?

அப்பதான் நெருப்பு  பெரிசா மேல வரும்.

பையனின் கண்களில் மின்னும் ஆச்சரியம் .

நெருப்பு.. எம்பி எம்பி மேல வர்றது !

ம்..

கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் நழுவி ஓடிவிட்டான். எதிர்வரிசை அம்மாவிடம் போய் உட்கார்ந்துகொண்டான்.

ஹோமம் முடியும் தருவாயில்..  மீண்டும் தாத்தாவின் மடியில் பேரன்.

அங்க என்ன பண்றா ?

பாத்துண்டே இரு.. தெரியும்!

ஐயோ!

என்னடா?

அந்த மாமா.. வாழப்பழத்தத் தூக்கி  நெருப்புலே போட்டுட்டார் !

ம்..

ஏன் போட்டார் ?

அதப் பார் ! அவர் கையில..

ஆப்பிள்!  ஆ! அதயும் போட்டுட்டாரே நெருப்புக்குள்ள ..

ம்..

ஏன் இப்பிடிப் பண்றார் அந்த மாமா ?

அதுல்லாம் உம்மாச்சிக்கு.

அவர்தான் நெருப்புக்குள்ள போட்டுட்டாரே…

நெருப்புக்குள்ளதான் உம்மாச்சி வந்து ஒக்காந்திருக்கு.

நெருப்புக்குள்ளயா ! எனக்கு  உன்னும் தெரியலயே..

நம்ப கண்ணுக்குத் தெரியாது.

எப்பிடி?

மந்த்ரம் சொன்னா இல்லியா? அப்போ நைஸா.. நெருப்புக்குள்ள வந்து உம்மாச்சி ஒக்காந்திருக்கும்.

அப்பறம்?

அப்பறம் யாருக்கும் தெரியாம.. போய்டும்!

நெஜமாவா!  – பையன் கொழுந்துவிட்டெறியும் ஜுவாலையை கண்மலரப் பார்க்கிறான்..

சுதர்ஷனுக்கு தீபாராதனை செய்கிறார் அர்ச்சகர்.

எல்லாரும் கன்னத்துல போட்டுக்கறா பாரு! – எதிர்வரிசையை காண்பித்து சொல்கிறார் தாத்தா.

நீயும் கன்னத்துல போட்டுக்கோ..

போட்டுக்கொள்கிறான் சிறுவன்.

கைகூப்பு! காப்பாத்து..ன்னு பெருமாள சேவிச்சுக்கோ !

பெருமாளையும், கூட்டத்தையும் மாறி மாறிப் பாத்துக்கொண்டே கைகூப்புகிறான் குழந்தை.

**

 

Advertisements

படிப்பு, படிப்பு, படிப்பு.. இப்படியும் ஒரு பெண் !

 

17-ஆம் நூற்றாண்டு. வெனிஸ் {இத்தாலியன்: வெனிஸியா  (Venesia)}. ஏட்ரியாட்டிக் கடலின் (Aedriatic Sea) 100 குட்டித்தீவுகளாலான, இத்தாலியின் வடக்குப் பிரதேசமான வெனிட்டோவின் தலைநகர். பொதுவாகவே வெனிஸ் நகரம் அதன் துணிச்சலான பெண்களுக்குப் பேர்போனது. இங்கே வாழ்ந்த ஒரு பிரபுவிற்கு (Lord), ஜூன் 5, 1646-ல் பிறந்த அந்தப் பெண்குழந்தை ஒரு prodigy-யாகப் பின்னாளில் அறியப்பட்டாள். எதிலும் கூர்மையான கவனம். ஆழ்ந்த வாசிப்புத் திறன். புத்தகத்தைக் கையிலெடுத்துவிட்டால் கீழே வைப்பதில்லை. எப்போதும் படிப்புதான். வேறெதிலும் மனம் செல்லவில்லை. தனது மாளிகையின் ஒரு மூலையில்,  அமைதியான சூழலில், ஒரு புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு ஏதோ தியானத்தில் இருப்பதுபோல் மணிக்கணக்காக ஆழ்ந்திருப்பது அவளுக்குப் பெரும் சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது. வசதியான அப்பாவும் வீட்டில் நிறைய வாங்கிப்போட்டார்.  சிறப்பாசிரியர்களை வீட்டிற்கே வரவழைத்து, மொழிகளில் தனிப்பயிற்சி. தன் ஏழாவது வயதிலேயே பல்மொழி வித்தகர் என அழைக்கும் அளவுக்கு ஆகிவிட்டாள். க்ரேக்கம், லத்தீன் ஆகிய மொழிகளில் சொந்த ஊர் மாஸ்டர்களே அவளை நிபுணியாக்கிவிட்டார்கள். மேலும், ஃப்ரெஞ்ச், ஸ்பேனிஷ் ஆகியவற்றையும் கற்ற அந்தச் சிறுமி பிற்காலத்தில், ஹீப்ரூ, அரபி மொழிகளையும்  விட்டுவைக்கவில்லை.  கவனியுங்கள். நமது சமகாலப் பெண்ணொருத்தியின் கதையல்ல இங்கே படித்துக்கொண்டிருப்பது. ஐரோப்பாவில் 17-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு விசித்திரமான பெண்பற்றியது. இத்தாலியின் பிரதான மதமான கிறித்துவமும், கட்டுப்பெட்டித்தனமான அந்தக்கால சமூகச்சூழலும், பெண்களை ஆண்களுக்கு சரிநிகராக நடத்துவதை விடுங்கள் – ஒப்பிட்டுப் பேசுவதைக்கூட, கடுமையாகக் கண்டித்த,  நிராகரித்த ஒரு காலகட்டம். பிஷப் சொன்னால் போதும். அதுவே மந்திரம். அப்படியே தொடர்வதே வழக்கம். சாதாரண மக்களின் கடுமையான orthodoxy. இத்தகைய சூழலிலும் அதிசயமாக விளைந்துவிட்டது அந்த முத்து.

அந்த சிறுமி வளர்ந்து பெரியவளான பின்னும், அவளது படிப்பு பலதுறைகளுக்கும் நீண்டது.  தர்க்கவியல், இயற்பியல். வானவியலென ஈடுபாடு வளர்ந்தது. கணிதத்திற்குள் நுழைந்து ஆழ்ந்த நாட்களுமுண்டு. அவ்வப்போது, ஹார்ப், வயலின் போன்ற இசை வாத்தியங்களிலும் அவளுடைய விரல்கள் விளையாடிவந்தன. தொட்டதில் எல்லாம் ஒரு மேன்மை. சரஸ்வதி தேவியே இத்தாலியில் வந்து இறங்கிவிட்டாளா?

இந்த நிலையில் ஒரு கட்டத்தில், இறையியல் (Theology) அந்த இளம்பெண்ணின் மனதை வெகுவாகக் கவர்ந்திழுத்தது. அதில் பட்டப்படிப்பிற்காக, வெனிஸுக்கு அருகிலிருந்த, உலகின் மிகப்பழமையான பல்கலைக்கழகங்களில் ஒன்றான பதுவா பல்கலைக்கழகத்தில் (University of Padua, founded in 1222) சேர்ந்து பயின்றுவந்தாள். பட்டம் கிடைக்க இருக்கையில் கத்தோலிக்க திருச்சபையிலிருந்து முணுமுணுப்பு, எதிர்ப்பு. ஒருவழியாக பல்கலைக்கழகத்தினர் அவர்களை சமாளித்து, அந்தப் பெண்ணிற்குப் பட்டம் கொடுத்துவிட்டனர்.

Elena Cornaro Piscopia

சரி,  படிக்கும் ஆசை இப்பவாவது கொஞ்சம் குறைந்ததா? இல்லை. அது தீயாய் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. இறையியலில் நீங்காத கவனம். மேற்படிப்பை மேலும் தொடர்ந்தவள், இறையியலில் முனைவர் பட்டத்திற்கு (Doctor of Theology,)  பல்கலைக்கழகத்தில், தன் பெயரைப் பதிவுசெய்து, படிக்க ஆரம்பித்தாள். 1669-ல் தன் 26-ஆவது வயதில், The Colloquy of Christ (அல்லது Dialogue of Christ – யேசுவின் உரையாடல்)-ஐ ஸ்பேனிஷிலிருந்து இத்தாலிய மொழிக்கு, திறம்பட மொழியாக்கம் செய்துவிட்டாள். கேள்விப்பட்ட, பதுவா மற்றும் வெனிஸ் நகர அறிஞர்கள், பேராசிரியர்கள்  அரண்டுபோயினர்.

வருடம் 1672-ல் முனைவருக்கான மேற்படிப்பு முடிவுபெற்று, டாக்டர் பட்டம் கொடுக்கப்பட இருக்கும் நாளும் நெருங்கியது. வெனிஸின் கிறிஸ்துவ சபை, பெண்களை இறையியல், தத்துவம் போன்ற விஷயங்களில் தலையிடுவதைத் தடைசெய்திருந்த காலகட்டம். ஒரு பெண்ணிற்கு டாக்டர் பட்டம் கிடைக்கவிருக்கிறது என்கிற செய்தி நகரில் கசிய ஆரம்பித்தது. அவ்வளவுதான். பொங்கிவிட்டது கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ சபை. குறிப்பாக, பதுவா நகர பிஷப் (Bishop of Padua), க்ரெகோரியோ கார்டினல் பார்பரிகோ (Gregorio Cardinal Barbarigo). ‘அவள் எவ்வளவு புத்திசாலியாக இருந்தால்தான் என்ன? போயும் போயும் ஒரு பெண்ணுக்கா டாக்டர் பட்டம் தருவது? சமூகத்தைக் கெடுத்துக் குட்டிச்சுவராக்கறதா பல்கலைக்கழகத்தில நீங்கல்லாம் கூடி முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?  – என்கிற ரீதியில் பெருஞ்சத்தம்போட்டு, பலவிதத் தடைகளை எழுப்பி, அந்தப் பெண்ணிற்கு டாக்டர் பட்டம் தரப்படுவதற்குக் குறுக்கே வரிசைகட்டி நின்றனர். ஆறு வருட ஓயாத போராட்டத்துக்குப் பின் கத்தோலிக்க திருச்சபை மசிந்தது. எதிர்ப்புகள் ஒருவழியாக சமாளிக்கப்பட்டன.  அவளுக்கு டாக்டர் பட்டம் அளிக்க பதுவா பல்கலைக்கழகத்தினால் ஏற்பாடுகள் துரிதப்படுத்தப்பட்டன. அதன் இறுதிக்கட்டமாக, அறிஞர், நிபுணர் குழுவொன்றினால் அவள் நேர்முகத் தேர்வு செய்யப்படுவாளென அறிவிக்கப்பட்டது. பல்கலையின் மாணவர்கள், பழைய மாணவர்களோடு, இத்தாலியின் ஏனைய பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர்கள், வெனிஸ் செனட்டர்கள்,  பல்துறை அறிஞர்கள் உட்பட பலர், இதுவரை நிகழ்ந்திராத,  அந்த நம்பமுடியாத காட்சியைப்  பார்க்க விரும்பியதால், பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் தேர்வை நடத்தமுடியாது எனப் புரிந்துகொண்டார்கள். 1678-ல் அந்த நேர்முகத்தேர்வு பெரும்பாலானோரின் விருப்பப்படி, பதுவா நகரின் கத்தீட்ரல் முன் உள்ள பெரும் மைதானத்தில் நிகழ ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

தேர்வின்போது, தேர்வுக்குழுவின் துறைசார்ந்த நிபுணர்களால், சில நேரான, சில கடுமையான, மேலும் சில குண்டக்க மண்டக்கக் கேள்விகளுக்கு ஒரு பெண் – ஆ.. ஒரு பெண் – நேர்கொண்ட பார்வையில், நிதானமாக, தெளிவான குரலில், சரியான பதிலளித்தது, அனைவரையும் வாய்பிளக்கவைத்தது. அட, இப்படியெல்லாமா இந்த நாட்டில் நடக்கும் ! நேர்முகத்தேர்வுக்குப் பின் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர்கள், அறிஞர்கள், செனட்டர்கள் என குழுமியிருந்த பிரமுகர்கள்முன் பேச அழைக்கப்பட்டாள் அவள். தனது வளமான குரலில், க்ளாசிக்கல் லத்தீன் மொழியின் அழகுபொங்க,  சுமார் ஒருமணிநேரம் தத்துவஞானி அரிஸ்டாட்டிலின் படைப்பு ஒன்றைப்பற்றி தத்ரூபமாக விளக்கி அவள் பேசியபோது, அனைவரும் அசையாதிருந்து, உன்னிப்பாக அவளது பேச்சைக் கேட்டார்கள். இறுதியாக, அந்த அதிசயப்பெண், உயர் மதிப்பெண்களுடன் டாக்டர் பட்டத்திற்கு தேர்வாகிவிட்டதாக பல்கலைக்கழகக் குழுவினரால்  அறிவிக்கப்பட்டபோது, பதுவா நகர் மட்டுமல்ல, கேள்விப்பட்ட முழு இத்தாலியே ஆச்சரியத்தில் உறைந்தது. ஐரோப்பாவின் மற்ற பகுதிகளுக்கும் செய்தி வேகமாகப் பயணித்து பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது.   என்ன! நிஜந்தானா? ஒரு லேடி  பி.ஹெச்.டி..?

1678-ஆம் ஆண்டிலேயே, பதுவா பல்கலைக்கழகம் அவளை கணிதப் பேராசிரியராக நியமனம் செய்தது. பேராசிரியராகப் பணியாற்றியபோதும் மேலும் படிப்பு படிப்பெனவே அவள் மனம் சென்றது.  அவளது படிப்பும், பண்பும், உழைப்பும், மாட்சிமையும் ஐரோப்பாவின் கல்விவெளியில்  நன்கு பரவ ஆரம்பித்திருந்தது.

என்ன தோன்றியதோ அவளுக்கு, தன் 11-ஆம் வயதில்,  வாழ்நாள் முழுதும் கன்னியாகவே இருப்பேன் என சங்கல்பித்துக்கொண்டிருந்தாள் அந்தப் பெண்.  அப்படியே இருக்கவும் செய்தாள். பின்னாளில், அவளுடைய தகுதிக்கு ஏற்ற சில அழகான ஆண்கள் அவள் கரம்பற்ற விரும்பியபோதும், இணங்கவில்லை அவள். டாக்டர் பட்டம் பெற்றபின், அடுத்த ஏழாண்டுகள் மேலும் படிப்பிலேயே ஆழ்ந்திருந்தாலும், தான, தர்ம காரியங்களில் மிகுந்த ஈடுபாடு காட்டினாள். அவளுடைய 38-ஆவது வயதில் கொடும் காசநோய் அவளைத் தாக்கியது. அதே வருடம்(1684), இவ்வுலக வாழ்வினிலிருந்து விலகிச் சென்றாள் அவள். வெனிஸ், பதுவா, ஸியெனா, ரோம் நகரங்களில் அவளுக்காக சிறப்பு இரங்கல் கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன.

அவள் படித்த பதுவா பல்கலைக்கழகம், தன் வளாகத்தில் அவளை சிலை ரூபமாக வரித்து வைத்துக்கொண்டது.

ஆண்களுக்கு நிகரான பெண்களின் சமத்துவம், முன்னேற்றம் நிகழ்ந்திராத ஒரு பின்புலத்தில், அந்தக் காலத்திலேயே டாக்டர் பட்டம் வாங்கிக் கலக்கிய,  உலகின் முதல் பெண்மணி எனப் போற்றப்படுகிறார்  இத்தாலிய தர்க்கவியலாளரும் (logician), அறிஞருமான எலினா பிஸ்கோப்பியா (Elena Piscopia). (முழுப்பெயர் Elena Cornaro Piscopia).  பல்கலைக் கழகத்தில் படித்துப் பட்டம் (degree) வாங்கிய உலகின் முதல் பெண்ணும் இவரே.

Lady Elena, Lady Cornaro என்றெல்லாம் பின்னாளில் அழைக்கப்பட்ட எலினா பிஸ்கோப்பியாவின் வாழ்வுபற்றி ‘The Lady Cornaro : Pride and Prodigy of Venice’ எனும் ஒரு புத்தகம் 1999-ல்  Jane Smith Guernsey எனும் எழுத்தாளரால் எழுதப்பட்டு வெளிவந்திருக்கிறது.

**

Picture courtesy: Google

ஞானத்தின் ஒரு பொட்டு விதை

19-20 -ஆம் நூற்றாண்டு காலகட்டத்தின் மெய்யியல் ஞானி, கவிஞர், ஓவியர், சிற்பி என்றெல்லாம் எண்ணற்ற அபிமானிகள்,வாசகர்கள், ரசிகர்களின் வர்ணனைகள். மத்திய கிழக்கில், லெபனானில்  ஒரு மலைக் கிராமத்தில் (அந்தக்காலத்திய சிரியப் பகுதி) பிறந்து வளர்ந்து, அந்தப் பிரதேசத்தின் ஒரு மோசமான அன்னிய ஆதிக்கப் பின்புலத்தில், குடும்பத்துடனும் மற்றவர்களுடனும் லெபனானிலிருந்து புறப்பட்ட கப்பலொன்றில் ஏறி, அதுகொண்டுபோய்விட்ட தேசமான அமெரிக்காவில், புலம்பெயர்ந்து வாழ நேர்ந்தது அவருக்கு. நியூயார்க்கில் இளமைக் காலத்தைக் கழித்தவர். இளமைக்காலமா? உண்மையில், முதுமையின் பக்கமே அவர் வரவில்லை. 47-ஆவது வயதிலேயே ’போதும், வா!’ என்றுசொல்லிவிட்டதுபோலும், அந்த உலகம். அரேபிய மற்றும் ஆங்கில மொழிகளில் எழுதியவர். ‘தி ப்ராஃபிட் (The Prophet) அவருடைய உலகப்புகழ்பெற்ற கவிதைத் தொகுப்பு. வசன கவிதையாகப் பொழிந்திருக்கிறார் மனுஷன். ’முறிந்த சிறகுகள்’ (The Broken Wings) – அரேபிய மொழியில் அவரது முதல் நாவல் – பெரிதும் சிலாகிக்கப்பட்டது. பெரும்பாலான அவரது படைப்புகள் நண்பர்களுக்கு என எழுதப்பட்ட அரேபிய மற்றும் ஆங்கில மொழி கடிதங்களை ஆதாரமாகக்கொண்டவை.  சிறந்த ஓவியங்கள் பல வரைந்திருக்கிறார் எனினும் அவை லெபனானுக்கு அனுப்பப்பட்டதால், மேலைநாட்டு ரசிகர்கள், விமரிசகர்களின் பார்வையில் வரவில்லை. ஆகவே அதிகம் பேசப்படுவதில்லை.

ஒரு தேவதை போல,  காலமெனும் வெளியைக் கடந்த ஞானியாக, அவரை  மதித்த மனிதர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். இருக்கிறார்கள். அதில் சிலர், அவரது வார்த்தைகள் யேசுவையும், பழைய ஏற்பாட்டின் கருத்துக்களையும் எதிரொலிப்பதாகக் கூறுகின்றனர். உலகின் மற்றுமொரு பகுதியில், அவரை ஆபத்தானவராக, இளைஞர்களுக்கு விஷம் ஊட்டும் பாவியாகப் பார்த்து வெறுத்தவர்களும்  இருந்திருக்கிறார்கள். லெபனான் தலைநகர் பெய்ரூட்டில் அவரது அரேபியப் படைப்பான ‘Spirits Rebellious’ (புரட்சி ஆன்மாக்கள்) கட்டுக்கட்டாக  வீதியில் போட்டுக் கொளுத்தப்பட்டது. அவருக்கெதிராக கோஷங்கள் எழுப்பினார்கள். கலீல் ஜிப்ரான் (Khalil Gibran).

’ஆன்மாவின் கண்ணாடிகள்’ எனும் அவரது புத்தகத்தை சமீபத்தில் படிக்க நேர்ந்தது. கொஞ்சம் சிந்திக்கவைத்தது; கொஞ்சம் ஆழத்தில் அழுத்தி வேடிக்கை பார்த்தது.  லேசாக, பகிர்கிறேன்.

**

இந்த பூமி மூச்சுவிடுகிறது. நாம் வாழ்கிறோம். அது கொஞ்சம் நிறுத்திப்பார்க்கையில், நாம் இறந்துவிடுகிறோம்.

**

அழவைக்காத ஞானம், சிரிக்கவைக்காத தத்துவம், குழந்தைகளின் முன் பணியவைக்காத உயர்வு, புகழ் இவற்றிலிருந்து என்னைத் தள்ளி வை, இறைவா..

**

நம்மிடையே கொலைகாரர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எந்தக் கொலையையும் செய்ததில்லை. திருடர்கள் இருக்கிறார்கள். எதையும் அவர்கள் திருடியதில்லை. பொய்யர்கள் இருக்கிறார்கள். உண்மையைத் தவிர வேறெதையும் அவர்கள் பேசியதில்லை.

**

அடுத்தவீட்டுக்காரனிடம் உன்னைப் பாதிக்கும் பிரச்னைபற்றி நீ பிரஸ்தாபிக்கையில், உன் இதயத்தின் ஒரு பகுதியை  அவனுக்குக் காண்பிக்கிறாய். அவன் அருமையான ஆத்மாவானால், உனக்கு நன்றி சொல்கிறான். சிறுமனதுக்காரன் எனில், உன்னைக் குறைசொல்லி ஏளனம் செய்கிறான்.

**

எதையும் மறுப்பதென்பதும், எதிலும் வேறுபடுவது என்பதும், மனித அறிவின் (intelligence) கீழ்நிலையே.

**

எவ்வளவு உச்ச ஆனந்தம் அல்லது துக்கத்தில் நீ இருக்கிறாயோ, அதற்கு எதிர்விகிதமாக, உன் கண்களுக்கு இந்த உலகம்  சிறியதாகத் தோன்றும்.

**

வீரம் என்பது ஒரு எரிமலை. குழப்பத்தின் விதை அதற்குள்ளே முளைக்காது.

**

பிரபஞ்சத்தில் ஒளிந்துகொண்டிருக்கும், பிரபஞ்சத்திலேயே, பிரபஞ்சத்திற்காகவே  இருக்கும் ஓ! உயர் ஞான வடிவே! நான் சொல்வதைக் கேட்க உன்னால் முடியும் – ஏனெனில், எனக்குள்ளேயேதானே இருக்கிறாய் நீ. என்னை உன்னால் பார்க்கமுடியும் ; நீதான் அனைத்தையும் பார்ப்பவனாயிற்றே. உனது ஞானத்தின் ஒரு பொட்டு விதையை என் ஆன்மாவுக்குள் விதைத்துவிடு. உன் காட்டில் அது முளைத்து வளர்ந்து, உன் பழமொன்றைத்  தரட்டும்.

**

குறிப்பு: கொஞ்சம் இடைவெளிவிட்டு, ஜிப்ரான் பற்றி மேலும் எழுதுவேன் எனத் தோன்றுகிறது ..

வாலி போற்றிய  வைணவம் 

ஸ்ரீரங்கம் நவீன தமிழுக்களித்த, மூன்று ரங்கராஜன்களில் ஒருவர் கவிஞர் வாலி. மற்ற இருவர் யார், யாரோ எனக் கேட்டால் – அவர்கள் சுஜாதா மற்றும் ரா.கி.ரங்கராஜன். திரைப்பாடல்களைத் தாண்டியும் நிறைய, மனம் நிறைய, எழுதியிருக்கிறார் வாலி. அவதார புருஷன், பாண்டவர் பூமி, ராமானுஜ காவியம், நிஜகோவிந்தம், தமிழ்க் கடவுள், ஆறுமுக அந்தாதி, கம்பன் எண்பது, பொய்க்கால் குதிரைகள், இவர்கள் இன்னமும் இருக்கின்றார்கள்,  மண், மொழி, மக்கள் போன்ற சில நூல்களும் அவற்றுள் இடம்பெறுகின்றன. ராமானுஜ காவியம் விகடனில்  தொடராக வந்தபோது, அதற்காக ஒவ்வொரு வாரமும் காத்திருந்து படித்ததாகக் கூறியிருக்கிறார் நல்லகண்ணு, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழ்த் தலைவர், பண்பாளர், இலக்கிய ஆர்வலர்.
திரைப்பாடல் எழுதுவதிலேயே பெரும்பாலும் காலத்தைக் கழித்திருந்தாலும், சில சமயங்களில்,  வைணவத்தை ஆய்ந்து, அதில் மிக, மிகத் தோய்ந்து கொஞ்சம் வார்த்தைகளை வடித்திருக்கிறார் வாலி. வைணவ ஆச்சாரியர்கள் சிலர் அவர் மனதைத் தொட்டு வருடியிருப்பதாய்த் தெரிகிறது. மாறன், சடகோபன், திருக்குருகூர்பிரான் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படும் நம்மாழ்வார் வாலியின் இதயத்திற்கு மிக நெருக்கமானவரோ?
சொன்னால் விரோதம் இது, ஆகிலும் சொல்லுவன்; கேண்மினோ
என் நாவில் இன் கவி யான் ஒருவர்க்கும் கொடுக்கிலேன்
தென்னா தெனா என்று வண்டு முரல் திருவேங்கடத்து
என் ஆனை, என் அப்பன், எம்பெருமான் உளனாகவே
(வாய்திறந்து சொன்னால் விரோதம் வரும்; ஆனாலும் சொல்லுவேன், கேளுங்கள். தென்னா..தெனா.. என வண்டினங்கள் ரீங்கரிக்கும் வனம்சூழ் திருவேங்கடத்தில்,  என் அன்னை, என் தந்தை, எம்பெருமான் -என்றிருப்பவனையன்றி, வேறெவர்மீதும் நான் பாடமாட்டேன்)
என்று அறிவித்த நம்மாழ்வாரைப்பற்றி இப்படி எழுதுகிறார் வாலி:
எம்மாழ்வார் எம்மாழ்வார் என்றே எவருமேத்தும்
நம்மாழ்வார் எஞ்ஞான்றும் நீயன்றோ -அம்மாவோ!
ஆர்செய்தார் தென்மொழியில் ஆரணம்? இன் தமிழ்க்கோர்
ஏர்செய்தார் உன்போல் எவர்?
**
திருவாய்மொழி தந்த தீங்கவியே! நின்சீர்
ஒருவாய் மொழியுரைக்க ஒண்ணா! – தருவாய்
நிறையத் தமிழெனக்கு – நின்சீர் நான் பாட
மறையத் தொடங்கும் வினை ..
**
வைணவ ஆச்சார்யர்களில் பிரதானமானவரான, விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தை அருளிய எதிராஜர், உடையவர் என்றெல்லாம் வழங்கப்படும் ராமானுஜர்பற்றி வரைகிறார் வாலி:
பெரும்புதூர் எங்கள் பெருமான் விளைந்த
அரும்புதூர்; ஏரார்ந்த அவ்வூர்த் தெருமண்
வெறுமண் என நான் விடாது தரிப்பேன்
திருமண் எனவே தினம் !
**
இராமாநுசனே! இரவியாய் வந்தெம்
இராவை வெளுத்தாய் – இவண் நீ
வராமல் இருந்திருந்தால் வைணவம் இங்கே
எமக்கோர் அருந்தனமாய் வாய்த்தல் அரிது !
**
தனது ஆச்சாரியரான அழகியசிங்கர் ஸ்வாமிகளின் சரிதத்தை எழுதுமுன்னே. ராமானுஜரை இப்படி வணங்குகிறார் வாலி:
விசிட்டாத் துவைதத்தின் வித்தே ! தென்னாட்டு
வசிட்டா ! எமக்கான வாழ்வே !
வசிப்பாய் எனக்குள் எதிராசா
என்பொருட்டு நீயே எனதாசான் சீரை எழுது !
**
ஸ்ரீதுதி, கோதா ஸ்துதி என்றெல்லாம் அழகுமிகு ஸ்தோத்ரங்களைப் படைத்ததோடு, ஓரிரவுப் பொழுதினில், உலகளந்தவனின் திருவடிப் பாதுகைமேல் ஓராயிரம் எழுதிக் குவித்த பனிரெண்டாம் நூற்றாண்டு மகானான ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகனின் ஆசீர்வாதத்துக்காக  ஏங்கும் வாலி  –
தூப்புல் தனிலுதித்த தூமணியே – தண்டமிழ்த்
தோப்புல் தினந்திரிந்த தென்றலே ! மாப்புலவா !
கோதாஸ்துதியைக் கொடுத்த கவிச் சீயமே
வேதாந்த  தேசிகனே, வாழ்த்து !
**
பாதுகைமேல் ஆயிரம் பாட்டிசைத்தாய் – அஃதைப்போல்
ஏதுகை, சொல் இங்கே எழுதிட !
ஓதுகையில், உய்வழியில் சேர்க்கும் உன் பாக்கள்
அத்தகுபா செய்வழியில் என்னைச் செலுத்து !
 -என்று மகாதேசிகனை வேண்டிக்கொள்கிறார் வாலி.

வாலி எனும் ஸ்ரீரங்கம் டி.எஸ்.ரங்கராஜனின் பெற்றோரும், அவர்தம் முன்னோரும் வழிவழியாக வைணவ ஆச்சார்யரான அழகிய சிங்கர் ஸ்வாமிகளை குருவாக வணங்கி வந்திருக்கிறார்கள். ’என் அப்பாவின் விருப்பப்படி நான் ஏதும் செய்ததில்லை. இப்போதாவது எனது ஆச்சாரியனின் வாழ்க்கை வரலாறை வார்த்தைகளில் வடிப்பேனா?’ -எனும் ஏக்கம் கடைசிகாலத்தில் அவரில் எழுந்திருக்கிறது. அது அவனருளால், புத்தகமாக உருப்பெற்றும்விட்டது. ’எங்கள் குலகுருவான 45-ஆம் பட்டம் ஸ்ரீமத் அழகிய சிங்கர் – நாராயண யதிகளின் வரலாற்றுச் சுருக்கத்தை வையம் அறியுமாறு, எளிய தமிழில் எழுதப் பணித்தான் என்னை – என்னுள் இருக்கும் எட்டெழுத்து ஏந்தல்!’ என்கிறார் புத்தகத்தின் ’என்னுரை’யில் வாலி. ’ஸ்ரீமத் அழகியசிங்கர் (45-ஆம் பட்டம்)’ எனும் தலைப்பிலேயே, வசனகவிதையாக அவர் எழுதியது, குமுதம் பிரசுரமாக வெளிவந்துள்ளது. வாலியின் கடைசி நூல். வெளியீட்டு விழாவில் பேசிய கவிஞர் வாலி இப்படிச் சொன்னார்: ‘எத்தனையோ பாடல்களை, நிதிக்காக எழுதியிருக்கிறேன். இந்நூலை என் கதிக்காக எழுதியிருக்கிறேன்!’ சில வாரங்களில் மறைந்துவிட்டார் வாலி.
சமீபத்திய டெல்லி பயணத்தில், என் வீட்டிலிருந்த சில முக்கியமான புத்தகங்களைப் புரட்டிப்பார்க்க நினைத்துக் குடைந்தபோது, வாலியின் அபூர்வமான இந்த நூல் கிடைத்தது. கொஞ்சம் பகிர்வோமே என்றுதான் இதனை எழுதினேன்.

உனக்கும் எனக்கும் இடையே..

சனிக்கிழமை அதிகாலை. பெங்களூரு ப்ரூக்ஃபீல்ட். ஸ்ரீதேவி, பூதேவி தாயார் சமேத வேங்கடரமணர் கோவில். இரண்டு வரிசையாக சன்னிதிக்கு முன் ஆண்கள், பெண்கள் என சுமார் இருபது பேர். சனிக்கிழமை காலைநேரங்களில் ஆண்களில் எப்போதும் பிரதானமாக நின்று சகஸ்ரநாமம், வேங்கடேச ஸ்தோத்ரமெல்லாம் உறக்கச்சொல்லும் பெரியவர் அன்று வரவில்லை.  முன்னின்ற பெண்களில் சிலர் கணீரென ஆரம்பிக்க, மற்றவர்கள் சேர்ந்து சொல்லிமுடித்தார்கள். என்னைப்போல்  நின்றிருந்த ஏதுமறியா ஆண்கள் சிலர், சேர்ந்துபாடுகிறோம் பேர்வழி என்று கெடுத்துவைக்காமல்,  வாயைத் திறக்காமல், பெண்களின் தலைமையை ஏற்றுக்கொண்டு, இறைவனின் புகழைக் காதால் கேட்டுமகிழ்ந்தோம். இன்னும் திரை விலகவில்லை. சில நிமிடங்கள்தான், ஆறரை மணிக்கு, பெருமாளுக்குத் திருமஞ்சனம் ஆரம்பிக்கும்.

எனக்கு முன்னே நின்றிருந்த பெண்மணி என் பக்கமாகத் திரும்பி, நாம் உட்கார்ந்துகொள்ளலாமே.. என்பதாகச் சொல்லிவிட்டு மெல்ல உட்கார, நான் இடம்விட்டு,  இன்னும் பின்னால் நகர்ந்தேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எல்லோரும்  உட்கார ஆரம்பித்ததை கவனித்து,  அமர்ந்துகொண்டேன். எனக்கு முன்னே ஆறேழு பேர்கள்தான் அமர்ந்திருந்தார்கள். பரபரப்பேதுமின்றி, நிதானமாக திருமஞ்சனத்தை தரிசிக்கலாம். தொண்ணையில் வாழைப்பழம், தேன் கலந்த பிரசாதமும் கிடைக்கும். பிறகு வீடு நோக்கிய நடை..

இரண்டு  மூன்று நிமிடங்கள் கடந்திருக்கும். எல்லோரும் திரை விலகக் காத்திருந்தார்கள்.  என் முன்னே அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்மணி திடீரெனத் திரும்பி ‘நான் உங்களுக்கு மறைக்கிறேனா?’ என்றார். கொஞ்சமும் இதை எதிர்பாராததால், சற்றே திடுக்கிட்டவனாய், ‘இல்லையே.. நீங்கள் எதையும் மறைக்கவில்லை‘ என்றேன் அவசரமாக. அவர் திருப்தியுற்றவராய் சன்னிதிக் கதவை நோக்கியிருந்தார். எல்லோரும் தனக்கு சாமி சரியாகத் தெரிகிறதா அல்லது தெரியவேண்டுமே என்றுதான் முன்னோக்கி எம்புவார்கள்.. கூர்ந்து பார்க்க முனைவார்களே தவிர,  பின்னாலிருக்கிறவனுக்கு நாம் மறைக்கிறோமா என்கிற சிந்தனை வருமா என்ன? எத்தனை பேருக்கு வரும்?

எங்கோ இதுவரையில் அலைந்துகொண்டிருந்த மனம், இப்போது இதற்குத் திரும்பியது. கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்த்ததில்.. மற்றவர்களா நமக்கு மறைக்கிறார்கள்? நமது மனமேதானே இந்தத் திருப்பணியைச் செய்துவருகிறது எப்போதும். பெருமாளுக்கும் நமக்கும் இடையில் திரையாய் தொங்கிக்கிடப்பது இந்தப் பாழாய்ப்போன மனம்தானே. கண் என்னவோ, கோவிலில் கடவுளின் விக்ரஹ உருவைப் பார்க்கத்தான் செய்கிறது. மனம் பெரும்பாலும் வேறெதையோ அல்லவா பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது? மனம் பார்க்காத காட்சியை, கண்மட்டும் பார்த்து என்ன பயன்? அதுவா ஆண்டவன் தரிசனம் ? ஏதேதோ சிந்தனை ஓட, முன்பு படிக்க நேர்ந்த தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின் வாழ்வின் நிகழ்வொன்று, நினைவடுக்குகளின் மேலேறிப் படபடத்தது..

         பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஒரு நாள். திருவையாறில் தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் ராமா.. ராமா.. என லயித்திருக்கிறார் வழக்கம்போல. ராமனைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை இவ்வுலகில்..அவர் மனதில். அப்போதுதான் அந்த இளைஞன் அங்கு வந்து சொல்லிச் சென்றிருந்தான். ஒவ்வொரு கோவிலுக்காகப் போய் வருகிறான் போலும். திருவேங்கடத்துக்குப் போனானாம். அங்கே அவன் கண்டது கண்கொள்ளாக் காட்சியாம். ராமனைப்போலவேதான் அந்தக் கடவுளும் இருந்தாராம். ஏகப்பட்ட பொருத்தங்கள் என்றெல்லாம் சொல்லி அவரது சிந்தனையைத் திருப்பிவிட்டுவிட்டுப் போய்விட்டான் வந்தவன். என்ன, நம் ராமனைப்போல் இன்னொரு தெய்வமா? அப்படியா இருக்கிறது உண்மையில் எனச் சிந்தித்த மனம், போய் பார்த்துவிடவேண்டும் என்கிற நிலைக்கு வந்துசேர்ந்தது. கிளம்பிவிட்டார் மூன்று சிஷ்யர்களையும் கூட்டிக்கொண்டு.

இந்தக் கால பஸ் சர்வீஸா, காரா என்ன, அப்போதெல்லாம்.  பாதையைக் கேட்டுக்கொண்டே கால் கடுக்க பொழுதெல்லாம் நடப்பது, களைத்தால் எங்காவது வழியில் தங்குவது, இளைப்பாறிக்கொள்வது, மீண்டும் நடப்பது.. இதுதான் பயணம்..திவ்யதேசப் பிரயாணம். பாதையெல்லாம் சரியாக இருக்கிறதோ என்னவோ, அதெல்லாம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.. போய்விடவேண்டியதுதான் என அந்த வயதான காலத்திலும் மனதில் எழுந்தது ஒரு பொறி. உருவானது ஒரு உத்வேகம்.

ஒருவழியாக திருவையாறிலிருந்து திருவேங்கடத்துக்குண்டான நீண்ட தொலைவு, ஏதேதோ வழிச் சிரமங்களையெல்லாம் கடந்து, மலையேறி, திருமலைக்கு வந்தாகிவிட்டது. குளுகுளுவென்றிருக்கிறதே இங்கே..!  இதோ.. இதுதானா அவனிருக்கும் இடம். தூரத்திலிருந்து பார்க்கையிலேயே களைப்பெல்லாம் மாயமாய் மறைந்துவிட்டதே. கோவிலுள் நுழைந்து கருடப் பெருமானையும் வணங்கித் தாண்டியாகிவிட்டது. இனி அவனுடைய தரிசனம்தான். நாம் கேள்விப்பட்ட அந்த வேங்கடரமணன். ராமனை ஒத்திருப்பவனா? அப்படி ஒரு அழகா இவனும் ?  ஆசையோடு பார்க்கையில்.. அவசரமாக விழுந்துவிட்டது திரை. அதிர்ச்சி. அவருடைய சிஷ்யர்களுக்கு  சுள்ளென்று வந்தது கோபம். அதற்குள் என்னய்யா திரை? ஏனிந்த அவசரம்? அர்ச்சகர்களை நோக்கிக் கேள்விகள் பறக்க, நொடியில் பெரும் வாக்குவாதமாக மாறியது.

தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் குறுக்கிடுகிறார். தன் சிஷ்யர்களைத் தடுக்கிறார். பெருமாளை தரிசிக்க வந்திருக்கிறோம். சாந்தமாக இருப்பதல்லவா முக்கியம்?  கோபத்தில் வார்த்தைகளை விட்டுக்கொண்டு நிற்கலாமா? கடிந்துகொள்கிறார். சிஷ்யர்கள் ஒருவழியாக அமைதியாக, எனக்கு ஏன் இப்படி.. சிந்தனை வசப்படுகிறார் தியாகராஜர்.

திரையா எம்பெருமானை மறைத்திருக்கிறது? அது என்ன திரை? அந்த ராமனா இங்கிருப்பதும்? அவன் தானா இவன்.. என சந்தேகப்பட்டுக்கொண்டே வந்தது  மனம். குழப்ப எண்ணமதைக்கொண்ட மனமல்லவா  திரையாகத் தொங்குகிறது? சஞ்சலமுள்ள மனசை வைத்துக்கொண்டு தரிசனத்தை யாசித்தால் எப்படிக் கிடைக்கும்? யோக்யதை வேண்டாமா? மனம் கலங்குகிறார். கண்களும் சேர்ந்துகொள்கிறது. சிஷ்யர்கள் கவனித்துப் பதறுகிறார்கள். நம் குருவிற்கு என்னவாயிற்று? தொலைதூரத்திலிருந்து மெனக்கெட்டு வந்தும் தரிசனம் கிடைக்கவில்லையே என்று அழுகிறாரோ..

தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின் மன நெகிழ்வு, இறைவனை இறைஞ்சும் வார்த்தைகளாக உருக்கொள்கிறது. நாதம்  நாடி வருகிறது.. பாடுகிறார் பரம்பொருளை நினைத்தேங்கி, மனமுருக வேண்டி..

தெர தீயக ராதா – நா லோனி

திருப்பதி வேங்கடரமணா – மத்சரமுனு

தெர தீயக ராதா ..

 பரம புருஷ தர்மாதி மோக்ஷமுல
பார தோலு சுன்னதிநா லோனி

தெர தீயக ராதா ..

 (திரை விலக்கமாட்டாயா-எந்தன்

திருப்பதி வேங்கடரமணா.. தீயமனத்

திரை விலக்கமாட்டாயா..

பரமபுருஷ தர்மமான மோக்ஷம்தனை

அடையவிடாது தடுக்கும் எந்தன்

திரைவிலக்க மாட்டாயா..)

உருகும் பக்தனைப் பார்த்து உளமகிழ்கிறார் திருமால். எரிந்து சரியுமாறு செய்கிறார் இடைநின்ற திரையை. அர்ச்சகர்கள் அதிர்ந்து பார்க்க, அதிவிசேஷமான தரிசனம் திருவையாறு ஸ்வாமிக்கு. ’ஆஹா..வேங்கடரமணா..! நீயே என் ராமன். நீயே பரந்தாமன். என்னே என் பாக்யம்.. என்னே என் பாக்யம்’’  கரைகிறார் தியாகராஜர், திருமலை சன்னிதியில்.

**

ஐதரேய உபநிஷதம்

 

தொடர்ச்சி…

’ஸ ஏதமேவ புருஷம் ப்ரஹ்ம ததமமபச்யத்.. இதமதர்சமிதீ ||’ – என்று முடியும் மந்திரம் இப்படிச் சொல்கிறது: (இப்படிப் படைக்கப்பட்ட மனிதன்) மற்ற உயிரினங்களைப்பற்றி யோசிக்கலானான். இங்கே சிந்திக்க, (தான் படைக்கப்பட்ட விதத்திலிருந்து வேறுபட்டு, அன்னியமாக யோசிக்க) என்ன இருக்கிறது என்றும் தோன்றியது அவனுக்கு. (தன் உடம்பைப் பார்த்து) இந்த உடம்பில் இருக்கும் பிரும்மமே எல்லா உயிரிலும் இருக்கிறது என்று ஆத்மபூர்வமாக உணர்ந்தவன், எல்லையில்லா ஆச்சரியத்திற்குட்பட்டான். ‘’நான் ’இதனை’ (பிரும்மத்தின் ரகஸ்யத்தை) கண்டுகொண்டேன்..’’ என இனம்புரியா சந்தோஷத்துடன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான் மனிதன். (’இந்த மனிதனே’ நம்  ஆதி,  தொல்மூதாதை எனப் புரிந்துகொள்ளல், மனதுக்குப் பரமசுகம் தரும் விஷயம்).

இப்படி பிரும்மத்தை உணர்வுபூர்வமாக அறிந்தவனின் ’அறிதல்’ மேலும் அவனுக்குள் பரவுகிறது. பிரும்மம் (இறை) எப்படி எப்போதும் நம் அருகிலேயே இருக்கிறது என அவன் வியந்துபோனான். அடுத்துவரும் மந்திரம் அந்த வியப்பை இப்படிக் காட்டுகிறது: ’தஸ்மாது இதந்த்ரோ நாம இதந்த்ரோ ஹ வை நாம|’ . அதாவது, தஸ்மாது இதந்த்ரோ நாம – எனில் ’அதனால்தான் இதற்கு (பிரும்மம்) ’இதந்திரன்’ எனப் பெயர்போலும்’ என்று அர்த்தம்.  ’ஹ வை.. – நிச்சயமாக’ (இப்படி அருகிலேயே இருக்கும்) இது இதந்திரன் தான். இங்கே கவனிக்கவேண்டியது இது இந்திரன் அல்ல. இதந்திரன்.  இதந்திரன் என்பதற்கு ‘இதோ..இங்கே’ எனக் காணப்படுவதாக அருகில் ‘இது’ (பிரும்மம்) இருக்கிறது’ – எனப் பொருள் வரும். இதனால்தான் இதனை ‘இதந்திரன்’ என ஒரு ரகசியத் தன்மையுடன் பூடகமாக அழைக்கின்றனர்.

மனிதனும் உயிர்களும் வாழ்வதற்காக பிரபஞ்சத்தில் உலகைப் படைத்து அதனைப் பாதுகாக்க தேவ சக்திகளையும் உண்டாக்கிய பிரும்மம், தன்னை எங்கும் நிதர்சனமாக வெளிப்படுத்தவில்லை. மறைந்திருந்து இயங்கும் இயல்பினது அது. ஏனென்றால் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாது மறைந்திருந்து செய்யும் செயல்களே உன்னதமான பலன்களைத் தருகின்றன. ’’ பரோக்ஷப்ரியா இவ ஹி தேவா:| பரோக்ஷப்ரியா இவ ஹி தேவா:’’ என்று முடிகிறது இதில் வரும் ஒரு மந்திரம். இதன் பொருள்: தேவ (தெய்வங்கள், தேவர்கள்), பரோக்ஷப்ரியா – மறைந்திருப்பதையே  விரும்புபவர்கள் என இருமுறை சொல்லி உறுதிப்படுத்துகிறது.

இந்த உபநிஷதம் மேலும் சிருஷ்டியின்போது, உடம்பில் புதிய உயிர் உருவாதல் பற்றிய ரகசியங்களைப் பேசுகிறது. ஆணின் (தந்தையின்) உடம்பில் அவனது அனைத்து அங்கங்களின் சக்தியின் சாரமாக விந்து உருவாகிறது. அத்தகைய ஆண் –தந்தையானவன்- தன்னையே தனக்குள் இப்படித் தாங்கியிருக்கிறான். பெண்ணின் (மனைவியின்) உடம்பிற்குள் இந்த சக்தியை  எப்போது செலுத்துகிறானோ, அப்போது அவன் தன்னையே குழந்தையாகப் பிறப்பித்துக்கொள்கிறான். மனைவியின் உடம்புக்குள் புகுந்த விந்து, அவளுடைய அங்கமே போல, அவளுக்குள் இசைந்து ஒன்றிவிடுகிறது. அந்தப் பெண்மணி,  அவ்வாறு தனக்குள் புகுந்த உயிரைத் தன் இயற்கை இயல்பினால், கவனமாகப் பாதுகாக்க ஆரம்பிக்கிறாள் என்கிறது.

அடுத்த ஸ்லோகம் ஒரு உன்னதமான விஷயத்தை சொல்லி ஆரம்பிக்கிறது. ’ஸா பாவயித்ரீ பாவயிதவ்யா பவதி |’ என்கிறது. அப்படியென்றால்? இது அர்த்தம்: ’அப்படித் தன்னுள் வந்துசேர்ந்திருக்கும் (உருவாகியிருக்கும்) உயிரைப் பாதுகாக்கும் பெண், பாதுகாக்கப்படவேண்டியவள்

மனிதனின் முதல் பிறப்பாக, விந்தாக பெண்ணுடலில் சேர்ந்த உயிர் அமைகிறது. அது மெல்ல இனிதே வளர்ந்து குழந்தையாக அவளுக்குப் பிறப்பது அவனது இரண்டாவது பிறப்பு. குழந்தை பிறந்த பிறகு அதனைத் தானாகவே எண்ணித் தந்தை அதனைக் கவனமாகக் காலமெலாம் உணர்கிறான்; பாதுகாக்கிறான். இப்பிறப்பு, அடுத்த பிறவி என மனித உயிர் சங்கிலியாகத் தொடர்வதற்கே அவன் இவ்வாறு செய்யுமாறு இயற்கையாக அமைந்திருக்கிறது. முதுமை அடைந்து காலமாகின்ற அவன், தன் கர்மவினைகளுக்கேற்ப மறுபிறவி எடுக்கிறான். அதுவே அவனது மூன்றாவது பிறப்பு என்கிறது .

கருப்பையின் உள்ளே வளரும் உயிர் காணும் இறைக்காட்சிகளை, அது ரட்சிக்கப்படுவதை பூடகமாக உணர்த்துகிறது இந்த உபநிஷதம். மேற்கோள்போல வாமதேவர் குழந்தையாக தாயின் கருப்பையில் கண்ட காட்சிகளைச் சொல்கிறது. தேவர்களுக்கும் மறுபிறப்பு இருந்திருக்கிறதெனவும் அவற்றைத் தான் கண்டதாகவும் வாமதேவர் கூறுகிறார். நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளாய்த் தான் பிறந்துவருவதை அவர் தாயின் வயிற்றிலிருக்கையிலேயே ‘கண்டு’,  நூறு இரும்புக்கோட்டைகளைப் பிளந்துகொண்டு ஒரு பருந்தைப்போல் அவற்றிலிருந்து ‘வெளிவந்ததாக’  கூறுகிறார். தாயின் கர்ப்பப்பையில் தனக்கு இறை அனுபூதி நிகழ்ந்ததாகக் கூறி, தான் பிறப்பு-இறப்பு வளையத்தை உடைத்துப் பிறந்து, வாமதேவராகத் தன்பிறவி முடிந்தபின் மரணமில்லாப் பெருவாழ்வுபெற்றதாக சொன்னதாய் இந்த உபநிஷதம் சொல்கிறது.

இப்போது ஆன்மா அல்லது பிரும்மத்திற்குத் திரும்புகிறது உபநிஷதம். யாருடைய சக்தியினால் பார்க்கிறோமோ, யாரால் கேட்கிறோமோ, யாரால் நுகர்கிறோமோ, யாரால் நம்மிடமிருந்து வாக்கு வெளிப்படுகிறதோ அவரே, அதுவே பிரும்மம் எனச் சொல்கிறது. பேருணர்வுப்பொருளான பிரும்மம் அனைத்தையும் கடந்ததாக இருப்பினும், அதுவே நமக்கு மனமாகவும், புத்தியாகவும், உணர்ந்தறிதல் (perception), உள்ளுணர்வு (insight), நினைவு (thought/memory), பிராணன் என்றெல்லாமாகவும் வெவ்வேறு பரிமாணம் கொள்கிறது.

‘’ஏஷ ப்ரஹ்மைஷ..’’ என ஆரம்பிக்கும் ஸ்லோகம் இதுவே (பிரும்மம்) –  படைப்புக்கடவுளான பிரும்மா, இந்திரன், பிரஜாபதி, தேவர்கள், ஐந்து ஆதார மூலங்கள் (the five elements), நுண் உயிரினங்கள், முட்டைகளில் தோன்றுபவை, விதைகளில் போன்றவை, கருப்பையில் தோன்றுபவை, வியர்வையில் தோன்றுபவை போன்ற எண்ணற்ற உயிர்களும், ஜடப்பொருட்கள் உட்பட எல்லாமுமே – ‘’ப்ரஜ்ஞா நேத்ரம்.. ப்ரஜ்ஞானே ப்ரதிஷ்ட்டிதம்.. ப்ரஜ்ஞானம் ப்ரும்ஹ|| ’’ என்கிறது –அதாவது  எல்லாமே பிரும்மத்தால் வழிநடத்தப்படுபவை, பிரும்மத்தில் நிலைபெற்றவை; அனைத்திற்கும் ஆதாரம் பேருணர்வுப்பொருளான பிரும்மமே என விவரிக்கிறது.

இத்தகைய ஆன்மாவை –பிரும்மத்தை- உணர்பவன், உயிர் உடம்பிலிருந்து விலகியதும் சொர்கம் செல்கிறான். அங்கே எல்லா ஆசைகளும் பூர்த்திசெய்யப்பட்டு, ’’அம்ருத: ஸமபவத் ஸமபவத் ||’’ என்கிறது. அதாவது – ’மரணமில்லா வாழ்வை அடைகிறான்.. அடைகிறான்’ என்பதாக உறுதிப்படுத்தி ஐதரேய உபநிஷதம் நிறைகிறது.

**

ஐதரேய உபநிஷதம் – 1

 

பூமாதேவியை வாழ்நாள் முழுதும் வணங்கி ஞானநிலையடைந்த ஐதரேய மகரிஷியினால் அருளப்பட்டது இந்த உபநிஷதம். ரிக்வேதத்தில் வருகிறது.  33 மந்திரங்களை மூன்று அத்தியாயங்களில் தருகிறது. அனைத்தையும் மிஞ்சும் அதிசயமான சிருஷ்டியின் (படைப்பின்) ரகசியம் பேசுகிறது.

முதல் அத்தியாயம் இப்படி ஆரம்பிக்கிறது: ஆதியில் ப்ரும்மம் என அழைக்கப்படும் இறை ஒன்றே இருந்தது’ ’நான் உலகங்களைப் படைப்பேன்!’ என அது ஒருகணம் நினைக்க பல உலகங்கள் தோன்றின. அவற்றில் குறிப்பாக ஐந்து உலகங்கள்பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது இந்த உபநிஷதம். அம்பலோகம், சொர்க்கலோகம், மரீசீலோகம், மரலோகம், ஆபலோகம் ஆகியவை இவை. சொர்க்கலோகத்திற்கு மேலிருப்பதாக சொல்லப்படும் ’அம்பலோகம்’ தண்ணீர் உலகம் என அழைக்கப்படுகிறது. மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.  சொர்க்கலோகம் என்பது அடுத்தாற்போல் வருவது. தேவர்கள் வாழும் உலகம் இது. பூமிக்கு மேலிருப்பது ’மரீசீ’ என அழைக்கப்படும் ஒரு உலகம். ஒளியை ’மரீசீ’ என வடமொழியில் அழைப்பார்கள். சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்களென கிரகங்களின் ஒளியால் நிரம்பிய உலகம். அனைத்தும் ஒளிமயமாக இருக்கவேண்டும் இந்த உலகில் எனத் தெரிகிறது. மரீசீ லோகத்திற்கு அடுத்து வருவதுதான் ’மரலோகம்’. சமஸ்க்ருதத்தில் ’மர’ என்பதற்கு மரித்தல் என அர்த்தம் உண்டு. மரலோகம் என்பது இறப்பவர்கள், இறப்பவைகள் காணப்படும் உலகம். இதுவே  நாம் வாழும் பூமி. இதற்கடுத்து, ஐந்தாவதாக வருவது ’ஆபலோகம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது. இதுதான் பூமிக்குக் கீழிருப்பதாக கருதப்படும் ‘பாதாளலோகம்’.

உலகங்கள் படைக்கப்பட்ட பின் அவற்றிற்கான காவலர்களை உருவாக்க நினைத்தது பிரும்மம் (பரம்பொருள்). பிரும்மா என அழைக்கப்படும் படைக்கும் தேவனான பிரும்மதேவன் தண்ணீரிலிருந்து திரட்டப்பட்டு படைக்கப்பட்டதாக இது கூறுகிறது. ..

’தம் அப்யதபத்..’ என ஆரம்பிக்கும் முதல் அத்தியாயம்  பிரம்மதேவனைப்பற்றி, பிரும்மம் (அல்லது இறை) சிந்திக்க ஆரம்பித்ததைச் சொல்கிறது. பிரும்மம் சிந்தனை வயப்பட, பிரம்மதேவனின் வாய் பிளந்தது.. முதலில் பேச்சும், பேச்சிலிருந்து நெருப்பும் தோன்றின. பின்னர் மூக்கு, மூக்கிலிருந்து மூச்சு, அதிலிருந்து காற்று எனவும். இவ்வாறே கண்கள், காதுகள், இதயம் ஆகியவைகளும் தோன்ற ஆரம்பித்தன. இதயம் பிளந்தபோது அதிலிருந்து மனமும், மனதிலிருந்து சந்திரனும் உருவாகின என்கிறது. தொப்புளும், தொப்புளிலிருந்து அபானன், அபானத்திலிருந்து மரணம் என உருவாகியது. பின்னர் குறி தோன்றியது.. அதிலிருந்து விந்தும், விந்திலிருந்து நீரும் உண்டாகலாயிற்று. பிரும்மதேவனிடமிருந்து இவ்வாறு, உலகங்களும், இயற்கையும், உயிரினங்களும் உருப்பெற்றன என்றெல்லாம் சொல்லிச் செல்கிறது.

சிருஷ்டிபற்றி உருவகங்களாக, கவித்துவமாக  விவரிக்க முயல்கிறது இந்த உபநிஷதம். பல விஷயங்கள் சூட்சுமமாக மறைக்கப்பட்டிருப்பதால்,  பூடகமாக சொல்லப்பட்டிருப்பதால், புரிந்துகொள்வது கடினமாக அமைந்திருக்கிறது. ஏகப்பட்ட உயிரினங்களைப் படைத்த பிரும்மா ஒரு பசுவைப் படைத்தார். ஏற்கனவே படைக்கப்பட்ட மற்ற உயிரினங்கள் ’எங்களோடு சேர்ந்து வாழ இது போதாது. மேலும் பெரிதாக ஏதாவது தாரும்!’ என்றன. குதிரையைத் தோற்றுவித்தார் அவர். அவைகள் திருப்திப்படவில்லை. இந்நிலையில் மனிதனை லாவகமாகப் படைத்து அவைகளின் முன் நிறுத்தினார் பிரும்மதேவன். உயிரினங்கள் மகிழ்ந்தன. ’ஆஹா! அபாரம்! இவன் ஒரு உன்னதம்! ‘ என்று குதூகலித்தன.  இவ்வாறு படைக்கப்பட்ட மனிதன் உட்பட்ட உயிரினங்கள் யாவும் பிரும்மாவால் பெருங்கடலில் வீழ்த்தப்பட்டன. எந்தக் கடல் இது? – என்கிற  பிரமிப்பு உடனே  ஏற்படுகிறது.

ஆதிசங்கரர் இங்கே புகுந்து  விளக்குகிறார்: வாழ்க்கை எனும் நீண்ட, நெடுங்கடல்.  நித்யக்கடல். ஆசை, அறியாமை, செயல் என்பவை விளைவிக்கும் தீராதுக்கமே அந்தக்கடலின் அடங்கா நீர். இனந்தெரியாத் துன்பங்கள், நோய்கள், முதுமை, சாவு எனும் கொடிய ஜந்துக்கள் வாழும் கடலிது. அலைக்கழிக்கும் கவலைகள், உளைச்சல்கள், தீமைகள் என எகிறும் ஆயிரமாயிரம் அலைகள். புற உலகத்தோடு புலன்கள் ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் தொடர்புகளால் விளையும், நீடிக்கா அற்ப இன்பங்கள்தாம் அவ்வப்போது கிடைக்கும் கொஞ்ச இளைப்பாறல்கள்.  வதைக்கும் முடிவிலா மாயக்கடலில் விழுந்தன உயிர்கள். விழுந்தவைகளை பிரும்மதேவன் உற்றுப் பார்த்தார். எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என பசி, தாகமென அவைகளுக்கு மேலும் வழங்கினார். பிரும்மம் அல்லது இறையிலிருந்து பிரும்மதேவன் (மற்றும் ஏனைய தேவர்கள்), பிரும்மதேவன் மூலமாக உலகங்கள், வெளி, இயற்கை, உயிரினங்கள் எனத் தோற்றம்பெற்றன. கூடவே, மனித ஜீவன், இவ்வாறு படைக்கப்பட்ட உயிர்களிலெல்லாம் மேலானது, உயர்ந்தது எனக் கோடிட்டு நகர்கிறது இந்த உபநிஷதம்.

மேலும் கவிதைவடிவில் இந்த உபநிஷதம். படைப்புக்காட்சிகளை விரிக்கிறது. பிரும்மதேவன் மூலமாக எல்லாவற்றையும் படைத்த பிரும்மம் எனும் இறை மேலும் சிந்தித்தது. இவர்களுக்கான உணவு? என நினைத்தது. அதன்முன் தென்பட்ட தண்ணீரை அது பார்க்க, அதிலிருந்து உணவு உருவாகியது .  இந்த இடத்தில் இந்த உபநிஷதத்தை எழுதிய ஐதரேய முனிவரின் கவிநயம் நம்மை ஆட்கொள்கிறது:

அவ்வாறு படைக்கப்பட்ட உணவு ஓடலானது!  எட்டாதது, எளிதில் கிட்டாததாயிற்றே? மனிதன் திகைத்தான். அதனை ‘வாக்கினால்’ துரத்திப்பிடிக்க முயற்சித்தான். நடக்கவில்லை. வாக்கினால் பிடிக்க முடிந்திருந்தால், ‘உணவு’ எனச் சொல்வதாலேயே திருப்தி கிட்டியிருக்குமே அவனுக்கு!

அதனை நுகர்வதால் பிடிக்கமுடியுமா? முயற்சித்தான். முடியவில்லை. நுகர்ந்தே பிடித்துவிட்டால்,  நுகர்வதாலேயே திருப்தி அடைந்திருப்பானே அவன்?

ஓடுகின்ற உணவைத் தன் பார்வையால் பிடிக்க எத்தனித்தான். சிக்கவில்லை. சிக்கியிருந்தால் அதனைப் பார்ப்பதாலேயே மனிதன் பசி தீர்ந்து திருப்தியடைந்திருப்பானே?

ஓடும் உணவைக் கேட்பதன்மூலம் பிடிக்க முயன்றான். நடக்கவில்லை. அப்படி நடந்திருந்தால், உணவைப்பற்றிக் காதால் கேட்பதிலேயே அவனுக்குத் திருப்தி ஏற்பட்டிருக்குமே?

அந்த உணவைத் துரத்தித் தொட்டால் திருப்தி கிட்டுமா? முயன்றான். அதுவும் நடக்கவில்லை. தொட்டதனால் பசிதீருமென்றால், உணவைத் தொட்டாலே போதுமே..

இப்படி நிற்காது ஓடும் உணவை மனிதன் சிந்தனையால் கைப்பற்ற நினைத்தான். நடக்கவில்லை. அப்படி நடந்திருந்தால், உணவைப்பற்றி நினைப்பதினாலேயே பசி தீர்ந்திருக்குமே..

உணவைத் துரத்தித் தன் குறியால் அடைய நினைத்தான்  மனிதன்.  முடியவில்லை. குறியின்மூலம் அடைந்திருந்தால், அதனை வெளிப்படுத்துவதிலேயே திருப்தியடைந்திருப்பான் அல்லவா?

இறுதியாக, ஓடும் உணவை அபானன் என்பதால் பிடிக்க முயன்றான் மனிதன். பிடித்துவிட்டான். அபானனே உணவைப் பிடிக்கிறது. பிராண சக்தியின் ஒரு அங்கமான அபானனே, வாய்வழி உள்ளே செல்கின்ற உணவை ஏற்று, ஜீரணித்து, அவயவங்களுக்கு வேண்டிய சக்தியாக உருமாற்றிப் பகிர்ந்து தருவது. எனவே அதுவே உணவின்மூலம் உயிரைத் தாங்க உதவுகிறது.

படம்: இண்டர்நெட்/கூகிள்

(தொடரும்)