தமிழ்நாட்டில் ஒரு சிறு பயணம் – 3

குணசீலம்

பயணத்தின் மூன்றாவது நாள் காலை, திருச்சிக்கருகே உள்ள குணசீலம் என்ற ஊருக்குப் பயணமானேன். திருச்சி-சேலம் சாலையில் திருச்சியிலிருந்து 24 கி.மீ. தூரத்தில் அமைந்துள்ள கிராமம். பக்கவாட்டில் ஓடும் காவிரி நதியின் வடகரையில் அமைந்துள்ளது. இங்கே ஏதாவது விசேஷமா? ஆமாம். இந்த ஊரில் ஸ்ரீ ப்ரசன்ன வேங்கடாசலபதி கோவில் புகழ்பெற்றது. கடும் தவம் செய்த குணசீல மகரிஷியின் வேண்டுதலுக்கிணங்கி திருப்பதி வேங்கடாசலபதிப் பெருமாள் குணசீலத்தில் காட்சி தந்ததோடு, அங்கேயே விக்ரஹ வடிவத்தில் நின்ற திருக்கோலத்தில் தங்கி பக்தர்களுக்கு அருள்புரிவேன் என அனுக்ரஹித்தார். இங்கே பெருமாளுக்குக் கோவிலைக் கட்டியவன் ஞானவர்மன் என்கிற அரசன். திருப்பதிக்கு போவதென்றால் ப்ரும்மப் பிரயத்தனம் செய்யவேண்டியிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் திருப்பதி ஸ்ரீநிவாசனுக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் குணசீலம் போய் தங்கள் நேர்த்திக்கடனைப் பூர்த்திசெய்துகொள்வது வழக்கம். எங்கப்பா காலத்தில் வருடத்திற்கு ஒருமுறை குடும்பத்துடன் காலையில் வந்து, காவிரியில் ஸ்நானமாடிப் பெருமாளை சேவிப்போம். உச்சிகாலத்துக்குப்பின் கிடைக்கும் புளியோதரையும், தயிர்சாதமும் சாப்பிட ஆனந்தமாய் இருக்கும். எங்களின் குலதெய்வம் குணசீலம் பெருமாள். திருச்சிவரை வந்துவிட்டு, இவரைப் பார்க்காதுபோனால் எப்படி?

அன்று காலையில் ஸ்ரீரங்கத்தில் தெரிந்த ஆட்டோக்காரர் அகப்பட்டார். ‘எங்க சார் போகணும்?’ என்றார். ’குணசீலம் போகணும்.. சத்திரம் பஸ்ஸ்டாண்ட் வரைக் கொண்டுபோய் விடுகிறீரா?’ என்றேன். ’சத்திரமெல்லாம் போகவேண்டாம் சார். டோல்கேட்டில எறக்கிவிட்டுர்றேன். அங்கிருந்து டவுன் பஸ்ஸும் போகும். சேலம், முசிரி வண்டிகளும் வரும். அரைமணில போய்ச்சேர்ந்துரலாம்’ என்றார். ‘சரி. கெளம்புங்க’ என்றேன். கொண்டுபோய்விட்டார் டோல்கேட்டில். கொஞ்சம் காத்திருந்தபிறகு வந்தது சேலம் பஸ். ஏறிக்கொண்டேன்.

தமிழ்நாட்டில் வருஷக்கணக்கில் மழையே இல்லாமல் வறண்டு கிடக்கிறதே என்று பதறியவாறே இரண்டுபக்கத்திலும் பார்த்தேன். நல்ல வேளை. அவ்வளவு மோசமாக இல்லை. பச்சை தெரிந்தது. சின்னவயதில் திருச்சி-குணசீலம் பஸ் பயணத்தை வெகுவாக ரசித்திருக்கிறேன். வாழைகள், தென்னைகள் எனப் பச்சைப்பசேலென மண்டியிருக்கும் சாலையின் இருமருங்கிலும். ஒரு பக்கம் புதருக்குப்பின்னால் காவிரி சலசலத்து ஓடுவதைப் பார்த்து குதூகலித்த பொற்காலமது. பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, வண்டியின் வேகம் குறைய ’குணசீலம் எறங்கிக்குங்க!’ என்று எச்சரிப்பார் கண்டக்டர். இப்போது ஒருவிதக் கவலையுடன் சேலம் சாலையின் இருபக்கத்திலும் பார்த்துக்கொண்டுவந்தேன். கலகலத்த காவிரியைக் காணவில்லை. மண்ணில் எங்கோ ஆழத்திலிருந்த கொஞ்சம் ஈரப்பசையை வைத்து வாழையும் தென்னையும் ‘இன்னும் எத்தனை காலத்துக்கோ நாம்’ என்கிற பதற்றத்தில் ஒன்றோடொன்று பேசி நிற்பதாய்ப்பட்டது. சிந்தனையோடு குணசீலம் வந்து இறங்கினேன்.

இறங்கிய பக்கத்திலேயே படித்துறை. காவிரியில் அவ்வளவு தண்ணீர் இல்லையெனினும் பள்ளத்திலாவது நீர் இருக்கும். கொஞ்சம் கையிலெடுத்துத் தலையில் தெளித்துக்கொண்டு கோவிலுக்குள் போகலாம் என நினைத்துப் படியில் கால்வைத்து ஆற்றங்கரைப்பக்கம் பார்த்தபோது அங்கும் எழும்பி பயமுறுத்தியது மணல்வெளி. என்னோடு அங்கே இறங்கிய பெரியவர் ‘என்ன அந்தப்பக்கம் பாக்குறீங்க! காவிரியெல்லாம் வத்திப்போச்சு. ரோட க்ராஸ் பண்ணுங்க. கோவிலுக்குப்போவோம்!’ என்றார் சோகமாக. ‘செல்ஃபோன் செழிப்பைத் தவிர வேறொன்னுமில்லையா இந்த நாட்ல..’ என்று நினைத்தவாறே சாலையைக் கடந்து கோவிலுக்கு செல்லும் பாதையில் நடந்தேன்.

ஆரவாரமின்றி இருந்தது கோவில். புதன்கிழமையாதலால் கூட்டமில்லை. பூக்கடையில் துளசிமாலை, கோவில் பிரஹாரத்தின் டிக்கெட் கௌண்ட்டரில் அர்ச்சனை சீட்டு என வாங்கிக்கொண்டு கோவிலுக்குள் பக்தர்கள் சிலருடன் நுழைந்தேன். நேரே உள்பிரஹாரத்தில் பெருமாளிடமிருந்து சில அடிதூரத்தில் நின்று வணங்கும் பாக்யம் கிடைத்தது. அமைதியான தரிசனம். உத்சவர் ஸ்ரீதேவி, பூதேவித் தாயார் சமேத ஸ்ரீனிவாசப்பெருமாள். மூலவர் ஸ்ரீ ப்ரஸன்ன வேங்கடாசலபதி. மார்பிலே மஹாலக்ஷ்மியைத் தாங்கி, சங்கு, சக்ரத்துடன் காட்சி. வலதுகையில் ஒரு செங்கோல். இந்த செங்கோலின் மூலமாகத்தான் பக்தர்கள் மீது கவிந்திருக்கும் தோஷங்கள், செய்வினைகள், பிலி சூன்யங்களைப் அவர் போக்கி அருள்வதாக ஐதீகம். பெருமாளை சேவித்து, தீர்த்தம், துளசி வாங்கிக்கொண்டு ப்ரஹாரத்தை சுற்றிவந்தேன்.

ப்ரஹாரச் சுவர்களில் குணசீல முனிவரின் பக்திக்கதை படங்களாய் விரிகிறது. அவர் தன் குருவிடம் வேதம் பயின்றது, திருப்பதி வேங்கடாசலபதி குணசீலத்திற்கு வந்து தனக்கும், பக்தர்களுக்கும் அருள்புரியவேண்டும் எனக் காட்டில், தகிக்கும் பஞ்ஜாக்னிக்கு நடுவே ஒற்றைக்காலில் நின்று கடும் தவமியற்றியது, தேவேந்திரன் அவரது தவவலிமை கண்டு குழம்பி, அவரால் தனக்கே ஆபத்துவந்துவிடுமோ எனப் பயந்து, இடி, மின்னல், மழையென கிடுகிடுத்து அவரது தவத்தைக் கலைக்க முயன்றது, எதற்கும் அசைந்துகொடுக்காத குணசீலரின் ஞான வைராக்யம், இறுதியில் பெருமாளின் இனிய தரிசனம், என அழகழான படங்கள் அந்தக்கால காட்சிகளைக் கண்முன் நிறுத்த முயலுகின்றன. ஓவியரை மனதாரப் பாராட்டலாம். யாரென்றுதான் தெரியவில்லை.

இந்தக் கோவிலில் பெருமாள் சன்னிதிக்கெதிரே சிறியதாய் கருடன் சன்னிதி; தவிர வேறு சன்னிதிகள் ஏதுமில்லை. ஸ்ரீவைகாநஸ பகவத் சாஸ்திரப்படி கோவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கிரமப்படி எம்பெருமானுக்கு தினமும் ஆறுகால பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. திருப்பதி போன்றே புரட்டாசிமாதத்தில் இந்தக் கோவிலிலும் ப்ரும்மோஸ்த்தவம் நடைபெறுகிறது. ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும், பிரதி மாதம் வரும் திருவோண நட்சத்திரமும் விசேஷ பூஜைகளுக்கான நாட்கள். திருப்பதிக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் இங்கு ப்ரார்த்தனையை நிறைவேற்றிக்கொள்ளலாம். ஆனால் இந்தப் பெருமாளுக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள், இந்தக் கோவிலில்தான் நேர்த்திக்கடனைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளவேண்டும். வேறெங்கும்போய் பூர்த்தி செய்யமுடியாது என்பது ஐதீகம்.

துவஜஸ்தம்பத்திற்கெதிரே தரையில் விழுந்து வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தேன். கோவில் நோட்டீஸ்போர்டில் 12.30-க்கு உச்சிக்காலம் என்றிருந்தது. மணி 11-தான் ஆகியிருந்தது. வெளியேவந்து, பூக்கடைகளுக்கருகில் இருந்த வெளியில் கொஞ்சம் உலாத்தினேன். அப்போது ஒரு ஓரமாய் நின்றிருந்த என் பக்கத்தில் யாரோ வந்து நிற்பதாய்ப் பட்டது. திரும்பிப் பார்த்தால் ஒரு செந்நிற இளம் பசு. அதற்குத் தருவதற்கு என்னிடம் ஒன்றுமில்லையே என நினைத்து அதன் நெற்றியில் தடவிக்கொடுத்தேன். காண்பித்துக்கொண்டிருந்தது. சற்று நேரம் கழிந்து கொஞ்சம் முன்னால் நடந்துபோய் வருவோர் போவோரை வேடிக்கைப் பார்த்தேன். மறுபடியும் பக்கத்தில் வந்துநிற்கிறது அது. தடவிக்கொடுக்கவேண்டுமாம்! சரி. செய்வோம்.

உச்சிக்காலத்தை நெருங்கும் நேரத்தில் ஸ்கார்ப்பியோ, இன்னொவா, இண்டிகா, டிஸைர் எனக் கார்கள் வந்து தங்களுக்கான இடம்தேடி நின்றுகொண்டன. கோவிலின் பிரஹாரத்தினுள் சென்று ஒரு ஓரமாய் அமர்ந்தேன். எதிரே ஒரு பக்தர் ராமநாமத்தைப் பாட்டாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கருகில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு மத்திமவயது தம்பதியில் அவர் பேச்சுக்கொடுத்தார். கோயம்புத்தூரிலிருந்து வருகிறாராம். இந்தக்கோவிலுக்கு இதுவே முதன்முறை என்றார். ‘சாமியக் கும்புட்டீங்களா?’ என்றேன். ’ஆச்சு. வேறேதும் விசேஷமுண்டா?’ என்று கேட்டார். ‘புறப்பட்றாதீங்க. இன்னும் பதினஞ்சு நிமிஷத்திலே உச்சிக்காலம். தீர்த்தம் தெளித்ததும் போகலாம். அதுதான் விசேஷம்’ என்றேன். ’தீர்த்தம் தெளிப்பாங்களா?’ என்றார் புரியாமல். ’ஆமா. பெருமாளுக்கு செய்த அபிஷேக தீர்த்தத்தை உச்சிக்காலத்தின்போது பக்தர்களை வரிசையா நிக்கச்சொல்லி முகத்தில் தெளிப்பாங்க. மனோவியாதி, மனசஞ்சலம், வேறுவிதமான தோஷங்கள் எதுவானாலும் இந்தத் தீர்த்தத்தினால விலகிடும்னு நம்பிக்கை’ என்றேன். ’அப்படியா!’ என்று அவர் கேட்க, அவரது மனைவியும் கூர்மையாகக் கேட்டுக்கொண்டார். ’முன்னேல்லாம் மனநிலை சரியில்லாதவங்களை குணமாகவென இந்தக்கோவிலில் இருக்கும் சத்திரங்கள்ல குடும்பத்துக்காரங்க விட்டுட்டு போவாங்க. உச்சிக்காலங்கள்ல பக்தர்களோட இவங்களயும் கொண்டுவந்து நிறுத்தி தீர்த்தத்தை முகத்தில அடிப்பாங்க. நான் சின்ன வயசில பார்த்திருக்கேன். இப்ப அதல்லாம் நின்னுபோச்சு போலிருக்கு’ என்றேன். ஆச்சரியத்துடன் கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

கோவில் அலுவலர் ஒருவர் எங்களை ப்ரஹாரத்தின் இடதுபுறமாகப்போய் வரிசையில் காத்திருக்கச் சொன்னார். நான் அந்த தம்பதியரை அங்கு அழைத்துச் சென்றேன். அங்கு சென்றதும்தான் தெரிந்தது- ஏற்கனவே 50-60 பேர் வரிசையாக உச்சிக்கால தீர்த்தத்திற்காக உட்கார்ந்திருந்தார்கள். இன்னும் பக்தர்கள் வந்து சேர்ந்துகொண்டார்கள். 12-30 -க்கு ஒரு அர்ச்சகர் வெள்ளிக்குடத்தில் தீர்த்தம் கொண்டுவர, இன்னுமொரு இளம் அர்ச்சகர் அதிலிருந்து தன் கையிலிருந்த வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் தீர்த்தம் எடுத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு பக்தரின் முகத்திலுமாக வேகமாக அடித்து வரிசையில் முன்னேறினார். ஒவ்வொருவராக பெருமாள் தீர்த்தத்தை பக்தியோடு இவ்வாறு பெற்றுக்கொண்டு கோவிலின் முன்வாயிலில் வந்து கைகூப்பி சேவித்துவிட்டு வெளியே வந்தோம். வாசலில் ஒருவர் ப்ரசாதமாகத் தயிர்சாதத்தை வினியோகித்துக்கொண்டிருந்தார். வாங்கி வாயில்போட்டுக்கொண்டு அருகில் சுவற்றில் பதித்திருந்த குழாயில் கைஅலம்பி பஸ்ஸ்டாப்பு நோக்கி நடந்தோம்.

குணசீலம் என்கிற திருத்தலத்திற்கான விசிட்டோடு, இந்த சிறிய பயணம் நிறைவுபெற்றது. அன்றிரவே பெங்களூர் திரும்பினேன்.

**

4 thoughts on “தமிழ்நாட்டில் ஒரு சிறு பயணம் – 3

  1. குணசீலம் பற்றி அரைகுறையாகக் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். புகழில்லாத பழம்பெரும் கோவில்களில் ஒரு சௌகர்யம். ஏகாந்தமாய், கிட்டக்க தரிசனம் கிடைக்கும். திருப்பதிக்கு வேண்டிக்கொண்டவர்கள் உப்பிலியப்பன் கோவிலில் கூட பிரார்த்தனை நிறைவேற்றலாம் என்றும் சொல்வார்கள். இங்குமா? ஓகே.

    Like

  2. @உஷா: கோடையில்தான் வாய்க்கிறது தீர்த்த யாத்திரை!
    @ஸ்ரீராம்: திருப்பதிக்கு வேண்டிக்கொண்டு வேறொரு கோவிலில் நிறைவேற்றுவது என்பது அரியக்குடி ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாள் கோவிலிலும் உண்டு எனக் கேள்விப்பட்டேன்.
    @திண்டுக்கல் தனபாலன்: அறியக்கிடைத்ததை, அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டேன்.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s