கபீர்தாஸ் – தத்துவம், ஆன்மீகம்

கபீர்தாஸின் கவிதைகள் சிலவற்றில் (தோஹா மற்றும் பிற கவிதைகள்), கபீர் தன்னையே அழைத்துச் சொல்வதுபோலவோ அல்லது தன்னையே கேட்டுக்கொள்வதுபோலவோ இருக்கும். இவருடைய வார்த்தைகள் பலமொழிக்கலவையாதலால், மொழியாக்கம் கடினமானது. கவிதைகளைப் படிக்க/புரிந்துகொள்ள ஏதுவாக இருப்பதற்காக சிறு சிறு தலைப்புகளின் கீழ் வகைப்படுத்த முயற்சித்துள்ளேன்.

சமநிலை

சந்தையில் நிற்கிறான் கபீர்
சகலருக்கும் நல்லதையே வேண்டுகிறான்
நண்பன், பகைவன் என்று யாரையும் பார்ப்பதில்லை

**

மனம்

மனதின் இலக்காக மாறிவிட்டாய்
இருக்க மாட்டேன் என்கிறது ஒரு இடத்தில்
கபீர், நீதான் என் செய்வாய் !
இந்த மனம் நிற்பதில்லை ஒரு இடத்தில்
**

என்ன பாவம் செய்ததென தலைமயிரை மழித்து
அடிக்கடி மொட்டை அடித்துக்கொள்கிறாய்
மனமெங்கும் மண்டியிருக்கின்றது விஷம்
மனதை ஏன் மழித்துக்கொள்ளமாட்டேன் என்கிறாய்?
**

மனம் தெளிந்து குளிர்ந்த பின்னே
எதிரி என்போர் யாரும் இல்லை
அகங்காரம் அழிந்தபின்னே
அனைவரும் உறவினர்தாமே
**

தன்னிலை

நீ வளர்ந்து உயர்ந்துதான்விட்டாய் – அதனால் என்ன
பனைமரம் கூடத்தான் உயர்ந்திருக்கிறது, நிழலா தருகிறது?
**

வீணையின் நரம்புகள் அறுந்துவிட்டன கபீர்!
இசைப்பவனும் போய்விட்டான்.
வீணைதான் என் செய்யும்?

(இங்கு வீணை என்பது உடம்பு. இசைப்பவன் என இருப்பது ஆன்மா.)
**

அகங்காரம்

அகம்பாவம் ஒருபோதும் வேண்டாம் கபீர்!
எவரையும் ஏளனம் செய்யவேண்டாம்
உன் சிறுபடகோ ஆபத்தான பெருங்கடலில்
எப்போது சூறாவளி, எப்போது புயல்,
எப்போது எது வரும் யார் கண்டது?
**

நீ எழுப்பிய மாளிகையை
நிமிர்ந்து பார்த்து கர்வப்படாதே
நாளை நீ அதன் கீழே
உன் மேல் வளரும் புல்
**

கொள்வதற்கு குருவின் நாமம்
கொடுப்பதற்கு அன்னதானம்
பணிவதால் கிடைக்கும் உயர்வு
அகங்காரம் தரும் உன் வண்டிக்கு அதிர்வு
**

காலம்

மெல்ல மெல்லச் செல்வாய் மனமே
எல்லாம் காலக்கிரமப்படியே நடக்கும்
நூறு குடம் தண்ணீரை உடன் ஊற்றினாலும்
பருவம் வந்தபின்பே பழங்கள் தோன்றும்
**

நாளை செய்யவேண்டியதை இன்றே செய்
இன்று செய்ய வேண்டியதை இப்போதே
கணநேரத்தில் ப்ரளயமே ஏற்பட்டுவிடுமப்பா
விட்டுப்போனதை நீ எப்போது முடிப்பாய் ?
**

நிலையற்ற நிலை

எந்திரத்தில் அறைபடும் தானியங்களைக் கண்டு கபீர் அழுகிறான்
ஐயகோ! முழுசாக எதுவும் தப்பிக்கப் போவதில்லையே !

(கபீரின் பார்வையில் இந்த உலகில் மனிதர்கள் ஒன்றும் புரியாமல், உய்ய வழி தெரியாது, உலகவாழ்வில் உழல்கின்றனர் துயரப்பட்டு மடிகின்றனர். ஒருவரும் கரையேறமாட்டார் போலிருக்கிறதே என்கிற துக்கம் அவருக்கு. அத்தகைய சிந்தனையில் மேற்சொன்ன வார்த்தைகள்)
**

மலர்பறிக்கும் தோட்டக்காரனைக் கண்டு மருண்டன மொட்டுகள்
மறுநாள் நம் கழுத்தைத் திருகவும் வருவானே இவன் !
**

பேச்சு

கேட்பவருக்கும் சுகம் உமது மனதிற்கும் குளிர்ச்சி
ஏற்படும்படியான வார்த்தைகளேயே பேசுவீர்
**

பாண்டித்யம்

இந்த உலகம் எத்தனையோ கற்றும் ஒன்றும் அறிந்தபாடில்லை
அன்பெனும் ஒன்றைப் படித்தவன் அல்லவா உண்மையில் பண்டிதன்
**

நல்வாழ்வு

ஒரு மாலைக்குள் மடிந்துவிடும்தான்
இருந்தும் அந்த பூவைப்போலவே
மணம்தனைப் பரப்பியே
வாழ்க்கையை வாழ்ந்துவிடு
**

தர்மம், நியாயம்

ஏழையை அபலையை ஒருபோதும் வதைக்காதீர்
வேதனை தாங்காது அவன் பெருமூச்சுவிட்டாலும்
எரித்துவிடும் உடன் அது உம்மை
**

எத்தனைவித மனிதரைத்தான் நீ பார்த்திருக்கிறாய் கபீர்!
கண்டதுண்டா அடுத்தவனைக் குறைகூறாத ஒருவனை?
***

இவ்வுலகில் நீ வந்திறங்கியபோது
எல்லோரும் சிரித்தார்கள், நீ அழுதாய்
உலகைவிட்டு நீ போகும்போதும்
எல்லோரும் சிரிக்கும்படியாக
எதனையும் வாழ்வினில் செய்துவிடாதே
**

அள்ளிக் கொடுத்தவன் குறைந்துபோகமாட்டான்
நீரெடுத்துக் குடித்ததால் குறையாது நதியும்
இதற்கும் மேல் என்னதான் சொல்வான் கபீர் !
**

ஆத்ம விசாரம்

மிகமோசமான மனிதன் யார் எனத் தேடியபோது தென்படவில்லை
மனதின் ஆழத்தில் ஊடுருவி நான் உற்றுநோக்கியபோது
என்னைவிட மோசமானவன் எவனுமில்லை
**

தாசன் என்றென்னை அழைக்கலாகுமா?
தாசனுக்கும் தாசனே நான்
இப்பொதெல்லாம் நான் இப்படித்தான் ஆகியிருக்கிறேன்
காலில் தினம் மிதிபடும் சிறுபுல் போலே

**

சாது, ஞானி என்போர்

சாது என்பவன் ஒரு சந்தன மரத்தைப்போலே
சம்சார சர்ப்பம் சுற்றியிருப்பினும் பாதிப்பு ஏதுமில்லே

(பொருள்: உண்மையான ஞானி, குடும்பவாழ்வில் ஈடுபட்டுள்ளபோதும் அதன் ஆசாபாசங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. எப்படி தன்மேல் சுற்றியிருக்கும் நாகப்பாம்பினால், சந்தன மரம் அதன் விஷத்தைக்கொள்ளாதோ, தன் மணம் இழக்காதோ, அதைப்போலே)
*
*

இறையருளின் பசியில் இருப்பவன் சாது, பொருளுக்காக அல்ல
நிறைபொருளுக்காக பசித்திருப்பவன் எவனோ அவன் சாதுவல்ல.
**

ஞானி என்பவர்
நல்மணிகள் காணப்படும் மகாசமுத்திரம்
ஒருகையளவே எடுத்தேன்
எல்லாம் முத்துக்கள் ரத்னங்கள்!
***

குருவின் கருணை எனக்குக் கிட்டியது
அறிய முடியாததை அறிந்துகொண்டேன்
***

தேடல்

மதுரா, காசி, துவாரகா, ஹரித்வார், ஜகன்னாத் என
சுற்றிச் சுற்றி நீ வந்தாலும்
ஞானியின் அருகாமை, ஹரிபஜன் இன்றி
கிட்டப்போவதில்லை எதுவும்
**

பக்கத்தில் இருக்கும் அவனைப் பார்க்கமாட்டாய்
பனைமரத்தில் ஏறி, தெரிகிறானா எனத் தேடுவாய் !
**

குளத்து நீரில் மலரும் அல்லி
நீல ஆகாயத்திலோ வெண்ணிலவு !
எவரெவர் எதெதனை நாடுகின்றனரோ
அததனையே சென்றடைவர் இறுதியில்
**

மெய்ஞானம்

வனத்திலுள்ள மரமெல்லாம் சந்தனமில்லை
படையிலுள்ளோர் அனைவரும் வீரரில்லை
கடலில் கிடப்பதெல்லாம் முத்துக்கள் இல்லை
மனிதர் எல்லோரும் ஞானியர் இல்லை, இல்லை!

(மெய்ஞானம் என்பது எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதல்ல; கோடியில் ஓரிருவருக்கு ஒருவேளை வாய்க்கக்கூடும். அத்தனை அரிதானது அது என்பதனை இப்படிச் சொல்கிறார் கபீர்தாஸ்)
**

குடத்திற்குள் இருக்கிறது நீர்
நீரில்லையெனில் நீர்க்குடம் இல்லை
ஞானத்திற்கு மனமே பெரும் தடை- இருந்தும்
மனமில்லையேல் ஞானம் இல்லை!
**

பரம்பொருள்

எள்ளில் எண்ணெய்போலே
கல்லில் நெருப்புபோலே
உன் கடவுள் உன்னுள்ளேதான்
விழித்துக்கொள்ள முடியுமென்றால் விழித்துக்கொள்

(’விழித்துக்கொள்ள முடியுமென்றால் விழித்துக்கொள்’ என்பதற்கு – இந்த உண்மையை உணர, உனக்குள் ஒரு அகவிழிப்பு ஏற்பட்டால்தான் முடியும் என அர்த்தம்)
*
*

நாமம் ஜெபித்தே அவனை ஜெயம்கொள் மனமே
இதுவே மெய்ப்பொருள் காணும் தந்திரம்
ஆயிரமாயிரம் சாஸ்திரங்களைப் படித்துப் படித்து
தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டு ஏன் சாகிறாய்?
***

மனிதனால் ஆவது ஏதுமில்லை
கடவுளினால்தான் எல்லாமே
மலையைத் தூக்கிக் கடுகுக்குள் வைப்பான்
கடுகையே மலையாகவும் ஆக்கிடுவான்!
***

தியானம் செய்பவன் யார்? யார் அவன்?
புரிந்துகொண்டால் தியானம் எதற்கு?
**

ஒன்றென்பேன். ஆனால் அப்படித் தெரிவதில்லை
இரண்டென்றால் உண்மைக்குப் புறம்பாகும்
’அது’ எதுவோ, எப்படி இருக்கிறதோ
அப்படியே இருந்துவிட்டுப்போகட்டும், என்கிறான் கபீர்!
**
(இங்கு, ஆதிசங்கரரின் ’அத்வைத’க் கருத்துக்குள் கபீர் வருவதாய்த் தெரிகிறது. ’ஒன்றென்பேன்’ என்பதில் இரண்டாக, பலவாறாகத் தோன்றினாலும், எல்லாம் ஒன்றே. (திருமூலர்: ஒருவனே தேவன்). பிரும்மம் (பரம்பொருள்/Absolute Truth) ஒன்றே. அதற்குள் அனைத்தும் அடக்கம் என்கிறார்.
’இரண்டென்றால் உண்மைக்குப் புறம்பாகும்’ என்பதில் ‘துவைதம்’ அல்ல என்கிறார். அதாவது இரண்டல்ல (duality)-எல்லாவற்றையும் எதிரும் புதிருமாய்ப் பார்ப்பது –இன்பம்-துன்பம், சொர்க்கம்-நரகம், நல்லது-கெட்டது, இரவு-பகல், சரி-தவறு என இரட்டை, இரட்டையாக எல்லாவற்றையும் நோக்கி, சிக்கித் தவிப்பது அல்ல. அப்படிச் சென்றால், அது உண்மைக்குப் புறம்பாகும் என்கிறார் கபீர்.
)
**
நானிருந்தபோது அங்கு ஹரி இல்லை
இப்போதோ ஹரி வந்துவிட்டான் – நானில்லை !
ஒளியை நான் பார்த்துவிட்டபின்
விலகி ஓடிவிட்டது இருளெல்லாம்

(பொருள்: ’நான், நான்’ என நான் அலைந்தபோது, ஹரி (பரப்பிரும்மம்/பரம்பொருள்) என்னிடம் வரவில்லை.
குருவின் அருளால் இப்போது அவன் என்னுள் வந்து இறங்கி விட்டான். அவன் வந்தபின்னே ‘‘நான்’ என்பதாக ஏதுமில்லை)

**

5 thoughts on “கபீர்தாஸ் – தத்துவம், ஆன்மீகம்

  1. மனதை மட்டும் மழிக்க முடிந்தால்…!

    செடிகளுக்கும் உயிர் உண்டு என்பதும் இன்று நிரூஇக்கப் பட்டிருக்கிறதே..

    அது எதுவெனத் தெரிந்து கொள்ளும் புரியாத தத்துவம்.

    எல்லாமே அருமை.

    Liked by 1 person

  2. //மலர்பறிக்கும் தோட்டக்காரனைக் கண்டு மருண்டன மொட்டுகள்
    மறுநாள் நம் கழுத்தைத் திருகவும் வருவானே இவன் !// …..ஐயா இதனை எனது இந்தி வகுப்பில் இப்படிப் படித்ததாக ஞாபகம் ……தோட்டக்காரனிடம் மொட்டுக்கள் எல்லாம் மலர்களை மட்டும் பறித்துச் செல்லக் கோரும் மடமையை என்ன சொல்ல?…….மற்றபடி ஆழ்ந்த அர்த்தம் மாறாத உங்களது அழகிய கவிநயம் உள்ள தமிழ் மொழியாக்கம் மிக அருமை ……வாழ்த்துக்கள்

    Liked by 1 person

  3. வெறும் வார்த்தைகளை மொழி பெயர்க்காமல், கருத்துக்களை செம்மையாக மொழி பெயர்த்துள்ளீர்கள்! அத்தனையும் ரத்தினம்!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s